"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος «Ομιλία ιθ΄ 7»

Συνηθίζει τον εαυτό του, ο πιστός, στην αγαθή ζωή· καί έτσι ζητώντας καί προσευχόμενος στον Κύριο, αφού ακουσθεί η αίτηση του για κάθε τι, γευθεί την παρουσία του Θεού, καί γίνει μέτοχος του Αγίου Πνεύματος, τότε θα κάνει ν' αυξηθεί καί νά καρποφορήσει το χάρισμα πού του δόθηκε, καί θ' αναπαυθή στην ταπεινοφροσύνη του, στην αγάπη, καί στην πραότητά του.
Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα χαρίζει σ' αυτόν αυτά, του διδάσκει την αληθινή προσευχή, την αληθινή αγάπη, την αληθινή πραότητα, για τα οποία αγωνίσθηκε καί ζήτησε καί φρόντισε καί μελέτησε καί τελικά του δόθηκαν καί έτσι, αφού αυξήθηκε καί τελειοποιήθηκε κατά Θεό, αξιώνεται νά γίνει κληρονόμος τής βασιλείας του Θεού. Γιατί ο ταπεινός ποτέ δεν πέφτει. Από που νά πέσει, αφού βρίσκεται κάτω από όλους; Ταπεινώνει πολύ τον άνθρωπο η υψηλοφροσύνη, ενώ η ταπεινοφροσύνη γίνεται ύψωση καί τιμιότητα καί αξίωμα.
Ας αγωνισθούμε λοιπόν καί εμείς καί ας κοπιάζουμε για την ταπεινοφροσύνη, ακόμα καί αν δε θέλει η καρδιά, καθώς καί για την πραότητα καί την αγάπη, προσευχόμενοι καί παρακαλώντας το Θεό συνέχεια με πίστη καί ελπίδα καί αγάπη, με τέτοια προσδοκία καί αφοσίωση, για νά στείλει το άγιο Πνεύμα Του μέσα στις καρδιές μας, για νά προσευχόμαστε καί νά προσκυνούμε το Θεό «με όλη μας την ψυχή καί με αληθινή γνώση γι' αυτόν καί τη λατρεία πού του ταιριάζει».
Καί αυτό το ίδιο το Άγιο Πνεύμα θα προσεύχεται μέσα μας, για νά μας διδάξη την αληθινή προσευχή, την οποία τώρα, αν καί αγωνιζόμαστε, δεν έχουμε, την αληθινή ταπεινοφροσύνη, την οποία τώρα καί με δυσκολία δε μπορούμε νά εφαρμόσουμε, την ευσπλαχνία, την καλοσύνη καί όλες τις εντολές του Θεού.

Αββά Ισαάκ του Σύρου «Περί πίστεως και ταπεινοφροσύνης»

Όταν παρασταθής σε προσευχή ενώπιον του Θεού, τόσον οφείλεις νά ταπεινώνης τον εαυτό σου με το λογισμό σου, ώστε νά θεωρής τον εαυτό σου σαν μυρμήγκι, και σαν ερπετό της γης, και σαν βδέλλα, και σαν παιδί που τραυλίζει. Και μην πης έμπροσθεν Αυτού τίποτα με λεπτή γνώση, αλλά πλησίασε σ’ Αυτόν με φρόνημα νηπιάζοντος παιδίου, και παραστάσου ενώπιόν Του ούτως, ώστε ν' αζιωθής της πατρικής εκείνης προνοίας, οποία γίνεται από τους πατέρες στα πολύ μικρά αυτών παιδία, ώς είπεν ο Δαβίδ, φυλάσσει ο Κύριος τα νήπια, διότι το νήπιο πλησιάζει εις τον όφιν, και κρατεί αυτόν έκ του τραχήλου, και ποσώς δεν βλάπτεται υπ’ αυτού· περιπατεί γυμνό το νήπιο σε καιρό χειμώνος, οπότε άλλοι ενδύονται και σκεπάζονται, και το ψύχος διαπερνά όλα αυτού τα μέλη, και δεν πονεί καθότι το σώμα της απλότητος και απειρίας αυτού υπάρχει σκεπασμένο δι' άλλου τίνος ενδύματος αοράτου εκ της κρυπτής εκείνης προνοίας, ήτις διαφυλάττει τα τρυφερά αυτού μέλη, ίνα μη πλησίαση σ’ αυτά βλάβη τις εκ τίνος πράγματος.

Αββά Ιcαάκ του Σύρου «Περί του ποίαν αξίαν έχει η Ταπεινοφροσύνη»

Όχι καθένας που εκ φύσεως είναι κόσμιος και ησύχιος, ή φρόνιμος και πράος, έφθασε αυτός και σε βαθμό ταπεινοφροσύνης• αλλά αληθινά ταπεινόφρων είναι και λέγεται εκείνος, ο οποίος έχει κρυφό κάτι άξιο υπερηφάνειας, και δέν υπερηφανεύεται, αλλά σα χώμα θεωρεί το χάρισμα, στο μυαλό του ∙ αλλά ούτε εκείνον ονομάζομεν ταπεινόφρονα, όστις διά τής ενθυμήσεως τών αμαρτημάτων αυτού συντρίβει την καρδιάν του και δέν αφίνει τον νουν αυτού να υπερηφανεύεται, και ταπεινοφρονεί, αν και τούτο το είδος τής ταπεινοφροσύνης είναι επαινετόν, αλλ' επειδή εισέτι έχει τον λογισμον της υπερηφάνειας, δέν απέκτησε τήν τελείαν ταπείνωσιν, αλλά προσπαθεί διά μηχανημάτων νά προσλάβη αυτήν εις εαυτόν και ιδού δέν έχει αυτήν εισέτι, αλλά θέλει αυτήν, και επομένως η ταπεινοφροσύνη δέν είναι εισέτι ιδική του.
Τέλειος δε ταπεινόφρων είναι εκείνος, όστις δέν χρειάζεται να μηχανάται και να εφευρίσκη δια του νοός αυτού αιτίες, για να ταπεινοφρονή, αλλά κατά πάντα τελείως και φυσικώς απέκτησεν αυτήν άνευ κόπου, και εδέχθη αυτήν εις εαυτόν σαν μεγάλο χάρισμα, το οποίον υπερέχει πάσαν την κτισιν, αλλ' αυτός θεωρεί τον εαυτόν του σαν αμαρτωλό, και ευτελή και ευκαταφρόνητον και καθώς εκείνος, ο οποίος εισήλθε με κάθε ακρίβεια στα μυστήρια όλων τών πνευματικών φύσεων, και υπάρχει τέλειος κατά τήν σοφίαν όλης τής κτίσεως, λογίζεται όμως εαυτόν, οτι δέν γνωρίζει τίποτε, έτσι και αυτός δέν ταπεινοφρονεί διά μηχανημάτων και αιτιών, αλλά χωρίς καμιά αιτία είναι πράος και ταπεινός στήν καρδιά.

Αββά Ιcαάκ του Σύρου «Περί του πόσην τιμήν έχει η ταπεινοφροσύνη»

Τόν ταπεινόφρονα άνθρωπον ουδείς μισεί ποτέ, ουδέ επιπληττει, ουδέ καταφρονεί• επειδή αγαπά αυτόν ο δεσπότης αυτού. και δια τούτο αγαπάται παρά πάντων. Αυτός αγαπά όλους επίσης,και ολοι αγαπώσιν αυτόν όλοι επιθυμουσιν αυτόν, και εις πάντα τόπον, οπού πλησιάση, ώς άγγελον φωτός βλέπουσιν αυτόν, και προσφέρουσιν αυτώ ιδιαιτέραν τιμήν και όταν λαλήση, ο σοφός και ο διδάσκαλος σιωπώσιν έμπροσθεν αυτού, και όλων των ανθρώπων οι οφθαλμοί προσέχουσιν εις το στόμα αυτού…………………
Πλησιάζει ό ταπεινόφρων εις τά φθοροποιά θηρία, και άμα ίδωσιν αυτόν, αμέσως ημερούται η αγριότης αυτών, και πλησιάζουσιν αυτόν ώς δεσπότην αυτών, και κινούσι τάς κεφαλάς, και λείχουσι τάς χείρας και τους πόδας αυτού διότι ευφραίνονται εις αυτόν εκείνην την εύωδίαν, την οποίαν εξέπεμπεν ο Αδάμ προ τής παραβάσεως, και όπερ ελήφθη τότε εξ ημών, πάλιν ο Ίησούς Χριστός δια τής παρουσίας αυτού ανανέωσε και έδωκεν αυτό εις ημάς, και «μύρισε την ευωδίαν του γένους των ανθρώπων».Αυτήν εφεξής δε θέλομεν δείξει, τί εστιν αύτη η ταπείνωσις, και τότε ο άνθρωπος αξιούται να δεχθή αυτήν τελείως. Ας κάμωμεν δέ διαφοράν μεταξύ του ταπεινόφρονος και του αξιωθέντος της αληθούς ταπεινοφροσύνης.
Η ταπείνωσις είναι κρυπτή τις δύναμις, την οποίαν δέχονται οι τέλειοι άγιοι μετά το τέλος πάσης τής εαυτών πολιτείας• και δεν δίδεται η δύναμις αύτη εις άλλον, παρά μόνον εις τους τελείους κατά την αρετήν δια τής δυνάμεως τής θείας χάριτος• διότι η αρετή περιλαμβάνει εις εαυτήν τά πάντα.

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη «Η Χάρη του Θεού»


Όποιος τηρεί όλες τις εντολές , η καρδιά του θα αισθάνεται πάντα τη χάρη , έστω και λίγο . Η χάρη όμως αφαιρείται εξαιτίας της ματαιοδοξίας, ακόμη κι εξαιτίας ενός μόνον υπερήφανου λογισμού . Μπορεί να νηστεύει κανείς πολύ , να προσεύχεται πολύ, να κάνει πολλά καλά αν όμως υπερηφανεύεται γι’ αυτά, θα γίνει όμοιος με κύμβαλο που αλαλάζει, αλλά μέσα είναι αδειανό . Η κενοδοξία ερημώνει από τη χάρη την ψυχή και χρειάζεται πολλή πείρα και μεγάλος αγώνας για να νικήσεις αυτό το πάθος . ..

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου «Β΄ Επιστολή – Ταπείνωση»


Ο ταπεινός άνθρωπος, όπως φαίνεται, είναι ο δυνατότερος του κόσμου, διότι και νικάει, αλλά και σηκώνει πολλά ξένα βάρη με ελαφριά την συνείδηση του. Ενώ ζει περιφρονημένος και αδικημένος για τα ξένα σφάλματα πού οικειοποιείται από αγάπη, εσωτερικά όμως νιώθει την μεγαλύτερη χαρά του κόσμου, γιατί είναι περιφρονημένος πια από αυτόν ο μάταιος τούτος κόσμος. Οι ύβρεις, οι αδικίες κ.λ.π. είναι τα καλύτερα νυστέρια για όσους έφταιξαν, διότι με αυτά καθαρίζουν οι παλιές πληγές. Για εκείνους όμως πού δεν έφταιξαν, είναι μαχαίρια δημίου, και Μάρτυρες θεωρούνται αυτοί πού τα δέχονται χαρούμενοι για την αγάπη του Χριστού.

ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ

Οσίου Ιωάννη του Σιναϊτη … ΚΛΙΜΑΞ- Περί Αοργησίας


Εάν ένας λύκος, (ένας δηλαδή άγριος καί θυμώδης μοναχός), με τη βοήθεια ενός δαίμονος μπορή νά αναστατώση τήν ποίμνη, οπωσδήποτε και ένας αδελφός γεμάτος από θεϊκή σοφία, σαν εκλεκτός ασκός γεμάτος από λάδι, με τη βοήθεια ενός Αγγέλου μπορεί νά αποτρέψη τό κύμα και νά γαληνεύση το πλοίο. Ό αδελφός αυτός θα λάβη από το Θεό τόσο μισθό, όση καταδίκη ο πρώτος, και θα γίνη σε όλους καλό παράδειγμα και αιτία ωφελείας.
Η αρχή της μακαρίας ανεξικακίας είναι το νά γίνονται δεκτές οι ατιμίες με εσωτερική πικρία και οδύνη. Το μέσον, νά αντιμετωπίζονται χωρίς λύπη. Και το τέλος, εάν υπάρχη τέλος, να θεωρούνται ως έπαινοι. Χαίρε ο πρώτος. Ενδυναμώσου ο δεύτερος. Ο τρίτος όμως είσαι μακάριος, διότι, αγάλλεσαι εν Κυρίω.

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Όπως δεν έχουν καμμιά ωφέλεια από τα πολλά τρεξίματα εκείνοι που αγωνίζονται στο στάδιο αγώνα δρόμου , αν χάσουν τελικα τα βραβεία , έτσι και εμείς δεν θα έχουμε κανένα κέρδος απο τους πολλούς κόπους και τους ιδρώτες που καταθέσαμε χάριν της νηστείας , αν δεν μπορέσουμε με καθαρή συνείδηση να απολαύσουμε την Ιερά Τράπεζα.
Γι αυτό ακριβώς προηγούνται και η νηστεία και η Σαρακοστή και οι λατρευτικές Συνάξεις τόσων ημερών και οι ακροάσεις των θείων λόγων , και οι προσευχές και οι διδασκαλίες.
Ώστε με τη σπουδή αυτή που επιδεικνύουμε, με κάθε δηλ. τρόπο, να αποπλύνουμε τα αμαρτήματαπου επισωρεύτηκαν στη ψυχή μας κατά τ ηδιάρκεια όλου του προηγούμενου χρόνου.
Για να μπορέσουμε με τον αγώνα μας αυτό να κάνουμε βίωμα τις εντολές του Θεού , να καθαρισθούμε από κάθε τι εφάμαρτο και με παρρησία πνευματική να μετάσχουμε με ευλάβεια στην αναίμακτη εκείνη θυσία της Αναστήσιμης Θείας Λειτουργίας.
Διότι , αν δεν γίνει τούτο , μάταια και άσκοπα και χωρίς ωφέλεια έχουμε υποστεί τόσο κόπο.
Ο καθένας λοιπόν ας εξετάσει κατ'ιδίαν ποιό ελλάτωμα διόρθωσε , ποια αρετή απέκτησε , ποια αμαρτία απέβαλε και κατά τι έγινε καλύτερος.
Και αν μεν βρει ότι κάτι κέρδισε απο τη νηστεία , αυτή την καλή πνευματική συναλλαγή και διαπιστώση ότι πολύ επιμελήθηκε τα τραύματα της ψυχής του , ας προσέρχεται για να κοινωνήσει.
Αν όμως έμεινε ράθυμος και έχει μόνο τη νηστεία του να επιδείξει , αλλά τίποτα απο τα υπολοίπα δεν έχει κατορθώσει, ας απέχει απο το Μυστήριο.
Τότε μόνο να εισέλθει , όταν καθαρισθεί απ'όλα τα αμαρτήματά του.
Κανείς να μη στηρίζεται μόνο στη νηστεία , αν έμεινε αδιόρθωτος στα υπόλοιπα πάθη.
Διότι εκελινος που δε νηστεύει , είναι φυσικό να μη συγχωρηθεί , όταν ο κύριος λόγος που δεν νήστεψε είνια η ασθένεια του σώματος.
Εκείνος όμως που δε διόρθωσε τα παραπτώματά του , είναι δύσκολο να βρει κάποια απολογία
Δε νήστεψες λόγω της σωματικής σου σωματικής ασθένειας.
Πες μου όμως , για ποιό λόγο δε συμφιλιώθηκες με τους εχθρους σου;
Μήπως εδώ έχεις να προβάλλεις κάποια σωματική αδυναμία ; Αν εξακολουθείς επίσης να έχεις φθόνο και ζήλεια , πες μου , τι απολογία θα δώσεις;
Διότι γι'αυτά τα ελαττώματα δεν μπορείς να προβάλλεις λόγους σωματικής ασθένειας.
Είνια βέβαιο έργο της φιλανθρωπίας του Χριστού , το ότι η εφαρμογή των σπουδαιότερων εντολών που συνέχουν την πνευματική μας ζωή , δεν παρεμποδίζεται απο τη σωματική ασθένεια.
Επειδή λοιπόν είναι ανάγκη να τηρούμε όλε τις εντολές εξίσου και μάλιστα εκείνη που αναφέρει να μην έχουμε κανέναν εχθρό , ούτε να αφήνουμε να χρονίζει στην καρδια μας η οργή και η μνησικακία αλλά να συμφιλιωνόμαστε αμέσως με τον πλησίον μας , εμπρός λοιπόν , ας μιλήσουμε γι αυτήν την εντολή.

Όπως εκείνος που πορνεύει και βλασφημεί είναι αδύνατον να συμμετάσχει στην Αγία Τράπεζα , έτσι και αυτός που κάνει κάποιον εχθρό του και μνησικακεί είναι αδύνατον να συμμετάσχει στη Θεία Κοινωνία.
Και αυτό είναι πολύ λογικό. Διότι αυτός που έπεσε στη πορνεία και στη μοιχεία , μαζί με την ικανοποίηση της σαρκικής επιθυμίας , έδωσε τέλος και στην ενέργεια της αμαρτίας και αν θελήσει να ανανήψει και να σηκωθεί απο την πτώση του αυτή και να μετανοήσει , έχει κάποια παρηγοριά.
Εκείνος όμως που μνησικακεί , κάθε μέρα ενεργεί την αμαρτία και ουδέποτε δίνει τέλος σε αυτήν .
Στην περίπτωση της σαρκικής αμαρτίας έπεσε κάποιος στο παράπτωμα , σηκώθηκε , και πήρετέλος η αμαρτία. ΄
Εδώ , στο θέμα της μνησικακίας , καθημερινά και ακατάπαυστα επιτελείται η αμαρτία.
Πες μου λοιπόν , ποια συγνώμη θα έχουμε , αφου παραδίδουμε στους εαυτούς μας , με τη θέλησή μας , σε τέτοιο πονηρό θηρίο;
Και πως θέλεις να είναι προς εσένα ο Δεσπότης Χριστός γλυκύς και πράος , όταν εσύ γίνεσαι σκληρός προς τον συνάνθρωπό σου και δεν τον συγχωρείς ;
Αλλά θα μου πεις ότι σε έβρισε ο συνάνθρωπος σου.
όμως και εσύ βρίζεις το Θεό πολύ συχνά και επαναληπτικά.
Και πως είναι δυνατόν να εξισώνεται ο δούλος προς Δεσπότη;
Ας αφήσουμε το ότι μπορεί να σε έβρισε ο σύνδουλός σου επειδή εσύ πρώτος τον αδίκησες.
Παρόλα αυτά όμως εσύ οργίστηκες εναντίον του . Και ξεχνάς ότι και εσύ βρίζεις τον Δεσπότη Χριστό , ενώ Εκείνος εν σε έχει αδικήσει σε τίποτε , ούτε σε έχει βλάψει , αλλά αντιθετα σε ευεργετεί καθημερινά.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι αν μετραγε ο Θεός όλα εκείνα τα σφάλματά μας που διαπράττουμε προς Αυτόν , εν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ούτε μια ημέρα.
Διότι λέει ο προφήτης Δαβίδ : " Εάν Κύριε , Κύριε μου , παρατηρησεις και εξετάσεις με αυστηρότητα τις ανομίες μας , και δεν τις παραβλέψεις , ποιός μπορεί να βαστάξει το βάρος της δικαιοσύνης Σου;"
Και ας αφήσω όλα τα άλλα , όσα γνωρίζει η συνείδηση του καθενός , τα οποία δεν ξέρουν οι άλλοι άνθρωποι , αλλά τα γνωρίζει μονάχα ο Θεός και ας σταθώ στα φανερά και ομολογημένα αμαρτήματα.
Αν μας ζητηθεί λόγος για όλα αυτά , ποια συγχώρεση θα βρούμε;
Αν , για παράδειγμα , εξετάσει ο Θεός τη ραθυμία που επιδεικνύουμε την ώρα της προσευχής και την ολιγωρία και το ότι , ενώ στεκόμαστε ενώπιόν Του και τον παρακαλούμε , δεν Του αποδίδουμε ούτε τόση ευλάβεια ούτε τόση τιμή , όση αποδίδουν οι δούλοι στους κυρίους τους ή οι φίλοι στυος φίλους τους , ποια άραγε συγνώρηση θα έχουμε;
Διότι όταν συζητάς με το φίλο σου , το κάνεις με κάθε προσοχή , όταν όμως προσευχεσαι στον Θεό και τον παρακαλείς γιατα αμαρτήματά σου , και ζητάς συγχώρεση για τα τόσο μεγάλα σου πλημμελήματα το κάνεις πολλές φορές , με ραθυμία.
Και ενώ είσαι γονατισμένος μπροστά Του , αφήνεις το νου σου να πλανάται σε διάφορα μέρη της αγοράς και της οικίας σου , και οι προσευχές που λέει το στόμα σου είναι άσκοπες και μάταιες.
Και αυτό δε το παθαίνουμε μια και δυο , αλλά πολλές φορές .
Αν λοιπόν τούτο μόνο ήθελε να εξετάσει ο Θεός , άραγε θα λάβουμε συγχώρηση , άραγε θα μπρέσουμε να απολογηθούμε;
Εγώ πάντως δε το γνωρίζω.

Αλήθεια τι θα γίνει αν ο Κύριος φέρει στη Κρίση τις κακολογίες και τις κατηγορίες, τις οποίες καθημερινά λέμε ο ένας στον άλλο , και τις ανάρμοστες κρίσεις και επικρίσεις με τις οποίες κατακρίνουμε τον πλησίον μας , χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος , αλλά το κάνουμε μόνο και μόνο επειδή είμαστε φιλοκατήγοροι και μεμψίμοιροι ;
Τι θα μπορέσουμε τότε να απολογηθούμε και να πούμε;
Και αν εξετάσει τα περίεργα βλέμματά μας και τις πονηρές επιθυμίες που έχουν έρεισμα στη καρδια μας , αφού πολυ συχνά αποδεχόμαστε αισχρούς και ακάθαρτους λογισμούς - οι οποίοι με τη σειρά τους προέρχονται απ τα απρόσεκτα και χωρίς νήψη βλέμματά μας - πόση καταδίκη θα επιφέρουμε στη ψυχή μας.
Αν πάλι μας ζητήσει λόγο για τις ύβρεις - διότι καθώς λέει ο Κύριος αυτός θα πει με μίσος και κακία τον αδελφό του βλάκα , θα είναι ένοχος και άξιος για τη γέεννα του πυρός
άραγε θα μπρέσουμε να ανοίξουμε το στόμα μας για να απολογηθούμε ή θα μείνουμε με ανοικτό το στόμα εξαπορούμενοι και θα επινοήσουμε κάτι τιποτένιο ή υπερβολικό για να το φέρουμε ως δικαιολογία.
Επίσης αν εξετάσουμε την κενοδοξία που μας καταλαμβάνει οταν προσευχόμαστε και νηστεύουμε ή οταν δίνουμε ελεημοσύνη και την ερευνήσουμε - δε λέω ο Θεός , αλλά εμείς που πέφτουμε συχνά σε αυτό το αμάρτημα - αραγε θα μπορέσουμε να σηκώσουμε τα μάτια μας στον ουρανό;
Γα τους δόλους πάλι που εξυφαίνουμε ο ένας προς τον άλλο - άλλοτε με το να επαινούμε τον αδελφό , ότν είναι παρών και να του συμπεριφερόμαστε σαν να είναι φίλος και άλλοτε οταν ειναι απών , με το να τον κατηγορούμε - αραγε θα μπορέσουμε να σηκώσουμε τις κολάσεις για ολη αυ΄τη τη συμπεριφορά μας;
Τι να πω τώρα για τους όρκους , τι να πω για τα ψέμματα , για τις επιορκίες , για τους άικους θυμούς , το φθόνο που τρέφουμε για αυτούς που είναι επιτυχημένοι , οι οποίοι δεν είναι εχθροί μας , αλλά φίλοι μας;
Τι να πω για το ότι αισθανόμαστε χαρά , όταν οι άλλοι υποφέρουν και θεωρούμε παρηγοριά της δικής μας συμφοράς την ξένη δυστυχία;
Επίσης αν μας ζητηθεί ευθύνη και για την αμέλεια που μας κυριευει και δεν προσερχόμαστε στις Συνάξεις της Εκκλησίας , τι θα απολογηθούμε;
Αλλά και στις Συνάξεις της Εκκλησίας , όταν προσεχόμαστε , ενω πολλές φορές ο Θεός μας ομιλεί με τα προφητικά αναγνώσματα , εμείς προτιμάμε να ναοίξουμε μακρά συζήτηση με τον διπλανό μας για θέματα που δεν μας αφορούν και καθόλου δε μας ωφελούν.
Αν λοιπόν αυτά τ'άλλα τα παρλείψει ο Θεός και θελήσει μόνο γι αυτή την αμαρτία να μας ζητήσει το λόγο, θα έχουμε ελπίδα σωτηρίας;
Μήπως νομίζεις ότι είναι μικρό το αμάρτημα αυτό;
Αν θέλεις να εννοήσεις το μέγεθος του , εφάρμοσέ το στους ανθρώπους , και τότε θα καταλάβεις τη σημασία του.
Τόλμησε ενώ σου μιλαει κάποιος φίλος σου να τον αφήσεις και να μιλάς με άλλον.
Τότε θα διαπιστώσεις τι αλλόκοτο πραγμα ειναι αυτό που κάνεις στο Θεό
Ο Θεός ομως αν και υβρίζεται κάθε μέρα , με ύβρεις και περιφρονήσεις μεγαλύτερες απ'αύτές και όχι απο έναν και υο και τρείς ανθρώπους , αλλά σχεόν απ'όλους μας , μας ανέχεται και μακροθυμεί , όχι μόνο γι αυτά αλά και για άλλα πολυ χειρότερα απ'αυτά.
Ολα αυτά τα αμαρτήματα που ανέφερα είναι ολοφάνερα και παραδεκτά απ'όλους και όλοι μας πέφτουμε σ'αυτά.
Υπάρχουν βέβαια και άλλα αμαρτήματα τα οποία τα γνωρίζει η συνείδηση του καθενός.
Αν όλα αυτά τα αναλογισθούμε και τα εννοήσουμε , εστω και αν είμαστε οι πιο σκληροί και οι πιο ωμοί απ'όλους τους ανθρωπους ,επειδή θα διαπιστώσουμε το πλήθος των αμαρτιώ νμας , απο το φόβο και την αγωνία μας ,ούτε καν θα μπορέσουμε να θυμηθούμε την ύβρη που μας εκαναν οι άλλοι αδελφοί μας.
Αναλογίσου τον πύρινο ποταμό , το σκουλίκι το φαρμακερό , τη φοβερή κρίση , στην οποία όλα θα είναιγυμνά και εντελώς ξεσκεπασμένα .
Καταλαβέ το , αδελφέ , ότι , όσα απο τα αμαρτήματα μας είναιτώρα κρυμμένα , θα αποκαλυφθούν την Ημέρα εκείνη.
Αν λοιπόν συγχωρήσεις τα αμαρτήματά του πλησίον σου , ταδικά σου αμαρτήματα , τα οποία πρόκειται να αποκαλυφθούν τότε ,ολα θα διαγραφούν απο εδώ και θα φύγεις απ'αυτή τη ζωή , χωρίς να σεσυνοδεύει κανένα αμάρτημα απ 'όσα έκανες.
ώστε λοιπόν παίρνεις περισσότερα απο όσα δίνεις.
Διότι ειναι αληθεια οτι πολλες φορες εχουμε υποπεσει σε αμαρτηματα , τα οποια κανεις αλλοςεκτος απο εμας δε γνωριζει.
Επειτα αν σκεφτουμε οτι την Ημερα της Κρισεως θα σταθουν τα αμαρτηματα μας μπροστα στα ματια ολων , σε αυτο το κοινο θεατρο ολης της Οικουμενης , ποναμε και υποφερουμε περισσοτερο απ' όσο θα υποφερουμε στην Κόλαση.
Διότι μας πνιγει και μα τυπτει η συνειδηση
Αλλα αυτη τη τοσο μεγαλη ντροπη ,τα τοσα αμαρτηματα , τη τοσο βαρια κολαση , ειναι δυνατον να πεταξουμε απο πανω μας , με το να συγχωρεσουμε τα αμαρτηματα του αδελφου μας.
Πραγματι δεν υπαρχει τιποτα πιο σπουδαιο και μεγαλο απο την αρετη αυτη της συγχωρητικοτητας.
Θέλεις να μάθεις τη δύναμη αυτης της αρετης ;
Αν σταθουν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ , λεει , ενώπιον μου δε θα διατεθει ηψυχη μου ευμενώς προς αυτούς
Αλλά όμως αυτούς που δε μπορούσαν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ να τους απαλλάξουν απ οτην οργη του Θεού εχει τη δυναμη να τους απαλλαξει η εντολη αυτη .
Γι αυτο σε εκεινους που ειπε τα προηγουμενα λογια, συνεχως τα νουθετουσε λεγοντας :
Ας μην έχει κανεις σας μνησικακια στην καρδια του εναντιον του αδελφου του και την κακια του διπλανου του ας μη τη συλλογιζεται ο ανθρωπος
Δεν ειπε μονο συγχωρεσε τη κακια αλλα ουτε στο μυαλο σου να την εχεις , ουτε να τη σκεπτεσαι , συγχωρεσε καθε ειδος οργης , εξαφανισε τη πληγη.
Διοτι ενω σου φαινεται οτι με το να κρατας μνησικακια εκδικεισαι τον αδελφο σου , στην ουσια βασανιζεις τον εαυτο σου και σαν αλλο δημιο , εχεις βαλει μεσα σου το θυμο να σου ξεσκιζει τα σπλαχνα.
Αλήθει υπάρχει χειροτερο πραγμα απο τον μνησικακο ανθρωπο που συνεχως οργιζεται;
Οπως οι μανιακοι και οι παραφρονες δε μπορουν ποτε να χαρουν τη γαληνη και την ησυχια ετσι και αυτος που μνησικακει και εχει εχθρους ουδεποτε απολαμβανει καποια ειρηνη ,επειδη συνεχως οργιζεται και αυξανει καθημερινα τη ζαλη των λογισμων του.
Συνεχως θυμαται τα λογια και τις πραξεις του εχθρου του και αποστρεφεται υπερβολικα εκεινον που τον λυπησε.
Πραγματικα και μονοτο ονομα να ναφερεις του εχθρου του , γινεται θηριο και υποφερει η ψυχη του υπερβολικα.
Κι αν μοναχα το προσωπο του αντικρυσει , φοβαται και τρεμει σα να του συμβαινει το μεγαλυτερο κακό.