Εδώ προτείνω να δημοσιεύονται τα Πατερικά και άλλα κείμενα που πραγματεύονται ένα θέμα κατά ενότητες Π.Χ
ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ
Αναφέρομαι κυρίως στα κείμενα που έχουν δημοσιευθεί χωρίς συγκεκριμένο τίτλο κλπ.
Οι Αρετές όπως προκύπτουν από τα κείμενα των Ιερών νηπτικών, του Αγίου Ιωάννη της Κλίμακας, Αποστόλου Παύλου και άλλων Αγίων είναι 15, εκ των οποίων οι 8 είναι πρακτικές και οι 7 θεωρητικές. Ο διαχωρισμός αυτός χωρίς να είναι απόλυτος σημαίνει ότι, οι 8 πρακτικές αποκτιώνται εν μέρει με την προσπάθεια του ανθρώπου ενώ οι 7 θεωρητικές δίδονται αποκλειστικά σα δωρεά από το Άγιο Πνεύμα ανταμείβοντας τα βήματα πίστεως που κάνει ο άνθρωπος που εργάζεται τις πρακτικές αρετές. Όμως και η πρακτικές αρετές είναι δωρεά κατά βάση. Η ταπείνωση π.χ δεν υπάρχει πραγματική αν δεν ενεργήσει η χάρη του Θεού, ο άνθρωπος μπορεί να την κάνει ταπεινολογία χωρίς κανένα περιεχόμενο, επίσης η μετάνοια δεν έρχεται αν δεν ενεργήση η χάρη του Θεού.
Α. Οι ΑΡΕΤΕΣ κατ΄ αυτό το διαχωρισμό είναι:
α) ΜΕΤΑΝΟΙΑ β) ΠΙΣΤΗ γ.ΥΠΟΜΟΝΗ δ. ΥΠΑΚΟΗ ε.ΠΡΟΣΕΥΧΗ στ.ΝΙΨΗ ζ. ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ η. ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ θ.ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ ι.ΔΙΑΚΡΙΣΗ-ΣΟΦΙΑ ια. ΠΡΑΟΤΗΣ ιβ. ΧΑΡΑ ιγ. ΕΙΡΗΝΗ ιδ. ΑΓΑΠΗ ιε. ΑΠΑΘΕΙΑ (ΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ-ΘΕΩΡΙΑ).
Πρακτικές είναι: α) ΜΕΤΑΝΟΙΑ β).ΥΠΟΜΟΝΗ γ. ΥΠΑΚΟΗ δ. ΠΡΟΣΕΥΧΗ ε.ΝΙΨΗ στ. ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ζ. ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ η. ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ.
Θεωρητικές είναι: α. ΠΙΣΤΗ β. ΔΙΑΚΡΙΣΗ-ΣΟΦΙΑ γ. ΠΡΑΟΤΗΣ δ. ΧΑΡΑ ε. ΕΙΡΗΝΗ στ. ΑΓΑΠΗ ζ. ΑΠΑΘΕΙΑ (ΚΑΘΑΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ-ΘΕΩΡΙΑ).
Β. Οι ΚΑΚΙΕΣ είναι:
α) ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑ β)ΦΙΛΗΔΟΝΙΑ γ) ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ δ)ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ
ε)ΑΚΗΔΙΑ στ) ΚΑΤΑΛΑΛΙΑ ζ) ΟΡΓΗ η) ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ
Στενή η Πύλη... [αρετές - κακίες]
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
Στενή η Πύλη... [αρετές - κακίες]
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Ionas την Πέμ Φεβ 22, 2007 7:57 pm, έχει επεξεργασθεί 7 φορές συνολικά.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου
ΚΛΙΜΑΞ - Περί μετανοίας
Είδα ψυχές που έρεπαν με μανία στους σαρκικούς έρωτες. Αυτές λοιπόν αφού έλαβαν αφορμή μετανοίας από την γεύση του αμαρτωλού έρωτος, μετέτρεψαν αυτόν τον έρωτα σε έρωτα προς τον Κύριο. Έτσι ξεπέρασαν αμέσως κάθε συναίσθημα φόβου και εκκεντρίσθηκαν στην άπληστη αγάπη του Θεού. Γι αυτό και ο Κύριος στην αγνή εκείνη πόρνη (Λουκ. ζ΄37-4 δεν είπε ότι εφοβήθηκε, αλλά «ότι ηγάπησε πολύ» και κατόρθωσε εύκολα να αποκρούσει τον ένα έρωτα με τον άλλον.
Αγίου Ισαάκ του Σύρου «Περί απαρνήσεως του κόσμου …»
Συ, ω ψυχή, εξέτασον σεαυτήν, και βλέπε προς ποίαν γην η μερίς σου…πλύνε τας παριάς σου με τα κλαύματα των ομμάτων σου, ίνα αναπαυθή εις σε το Άγιον Πνεύμα, και καθαρίση τον ρύπον της κακίας σου∙ καταπράϋνον δια των δακρύων τον Κύριόν σου, ίνα έλθη και προς σε∙ επικαλού την Μαρίαν και την Μάρθαν, όπως σε διδάξωσι πενθικάς φωνάς∙ βόησον προς τον Κύριον , και ειπέ∙
Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, όστις εκλαυσας επι Λαζάρω, και έχυσας δάκρυα λύπης και συμπαθείας επάνω εις αυτόν, δέξαι τα της πικρίας μου δάκρυα∙ ιάτρευσον δια των αγίων σου παθημάτων τα πάθη μου∙ θεράπευσον δια των πληγών σου τας ψυχικάς μου πληγάς∙ δια του τιμίου σου αίματος καθάρισόν μου το αίμα, και ένωσον την ευωδίαν του ζωοποιού σου σώματος τω σώματί μου∙ η χολή, την οποίαν παρά των εχθρών εποτίσθης, ας γλυκάνη την ψυχήν μου από την πικρίαν, την οποίαν ο αντίδικός μου διάβολος μ’ επότισε…δεν έχω καρδίαν θλιβομένην προς αναζήτησίν Σου, δεν έχω κατάνυξιν, ούτε δάκρυα, τα οποία επαναφέρουσι τα τέκνα εις την ιδίαν αυτών πατρίδα. Δεν έχω, Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν∙ εσκοτίσθη ο νους μου από την ματαιότητα του κόσμου, και δεν δύναται να ατενίση προς σε μετά πόνου.
_________________
Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου
ΚΛΙΜΑΞ - Περί μετανοίας
Είδα ψυχές που έρεπαν με μανία στους σαρκικούς έρωτες. Αυτές λοιπόν αφού έλαβαν αφορμή μετανοίας από την γεύση του αμαρτωλού έρωτος, μετέτρεψαν αυτόν τον έρωτα σε έρωτα προς τον Κύριο. Έτσι ξεπέρασαν αμέσως κάθε συναίσθημα φόβου και εκκεντρίσθηκαν στην άπληστη αγάπη του Θεού. Γι αυτό και ο Κύριος στην αγνή εκείνη πόρνη (Λουκ. ζ΄37-4 δεν είπε ότι εφοβήθηκε, αλλά «ότι ηγάπησε πολύ» και κατόρθωσε εύκολα να αποκρούσει τον ένα έρωτα με τον άλλον.
Αγίου Ισαάκ του Σύρου «Περί απαρνήσεως του κόσμου …»
Συ, ω ψυχή, εξέτασον σεαυτήν, και βλέπε προς ποίαν γην η μερίς σου…πλύνε τας παριάς σου με τα κλαύματα των ομμάτων σου, ίνα αναπαυθή εις σε το Άγιον Πνεύμα, και καθαρίση τον ρύπον της κακίας σου∙ καταπράϋνον δια των δακρύων τον Κύριόν σου, ίνα έλθη και προς σε∙ επικαλού την Μαρίαν και την Μάρθαν, όπως σε διδάξωσι πενθικάς φωνάς∙ βόησον προς τον Κύριον , και ειπέ∙
Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, όστις εκλαυσας επι Λαζάρω, και έχυσας δάκρυα λύπης και συμπαθείας επάνω εις αυτόν, δέξαι τα της πικρίας μου δάκρυα∙ ιάτρευσον δια των αγίων σου παθημάτων τα πάθη μου∙ θεράπευσον δια των πληγών σου τας ψυχικάς μου πληγάς∙ δια του τιμίου σου αίματος καθάρισόν μου το αίμα, και ένωσον την ευωδίαν του ζωοποιού σου σώματος τω σώματί μου∙ η χολή, την οποίαν παρά των εχθρών εποτίσθης, ας γλυκάνη την ψυχήν μου από την πικρίαν, την οποίαν ο αντίδικός μου διάβολος μ’ επότισε…δεν έχω καρδίαν θλιβομένην προς αναζήτησίν Σου, δεν έχω κατάνυξιν, ούτε δάκρυα, τα οποία επαναφέρουσι τα τέκνα εις την ιδίαν αυτών πατρίδα. Δεν έχω, Δέσποτα, δάκρυον παρακλητικόν∙ εσκοτίσθη ο νους μου από την ματαιότητα του κόσμου, και δεν δύναται να ατενίση προς σε μετά πόνου.
_________________
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Ionas την Πέμ Οκτ 12, 2006 7:01 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Κλήμης ο Αλεξανδρεύς Λόγος «Τις ο σωζόμενος πλούσιος»
Όταν πέθανε ο τύραννος και από τη νήσο Πάτμο επανήλθε στην Έφεσο (Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής), πήγαινε στα γειτονικά μέρη προσκαλούμενος, αλλού για να εγκαταστήση επισκόπους, αλλού για να τακτοποιήση τα θέματα όλης της Εκκλησίας, και αλλού για να ορίση με κλήρο κάποιον από εκείνους που υποδείκνυε το Πνεύμα. Αφού πήγε σε μια μακρινή πόλη.. .είδε ένα νέο με γεροδεμένο σώμα και στην όψη ευγενικό, αλλά με ζήλο, μπροστά σε όλους κοιτάζοντας τον επίσκοπο του τόπου, του λέει: « Σου τον εμπιστεύομαι με όλη τη σοβαρότητα, έχοντας μάρτυρα όλη την Εκκλησία και τον Χριστό». Δέχθηκε αυτός και έδωσε όλες τις υποσχέσεις…μετά την πρώτη φροντίδα ο επίσκοπος χαλάρωσε…προσκολλήθηκαν μερικοί συνομήλικοι του και τον παρέσυραν σιγά-σιγά…αυτός λίγο-λίγο συνήθιζε και βλέποντας τις μεγάλες φυσικές διαστάσεις του, σαν άλογο ακράτητο και δυνατό, ορμώντας μπροστά και δαγκάνοντας το χαλινάρι, έτρεχε με μεγαλύτερη ορμή στα βάραθρα…αφού συγκρότησε συμμορία, έγινε τέλειος ληστής…συνέπεσε κάποιο πρόβλημα, ξανακαλούν τον Ιωάννη….αφού τακτοποίησε όλα για όσα είχε πάει εκεί, λέει στο επίσκοπο: «Εμπρός επίσκοπε, δος μου την παρακαταθήκη, που εγώ και ο Σωτήρας σου καταθέσαμε με μάρτυρα την Εκκλησία της οποίας είσαι προϊστάμενος».. του απάντησε: «Εκείνος πέθανε για το Θεό.. και τώρα έχει καταλάβει το βουνό». Καταξέσχισε τα ρούχα του ο Απόστολος και με κραυγή και θρήνο χτυπώντας το κεφάλι του είπε: «Καλό φύλακα σε άφησα για την ψυχή του αδελφού. Φέρτε μου όμως τώρα ένα άλογο κι ας γίνει κάποιος οδηγός μου για να μου δείξη το δρόμο».
Όταν έφθασε στη περιοχή των ληστών τον έπιασε η προφυλακή τους, κι ούτε έφευγε ούτε ζητούσε χάρη, αλλά φώναζε: «Γι αυτό ακριβώς ήρθα, οδηγήστε με στον αρχηγό σας». Αυτός είχε οπλιστεί και περίμενε. Μόλις όμως πλησίασε ο Ιωάννης κι αυτός τον γνώρισε, ντράπηκε και το έβαλε στα πόδια. Ο Ιωάννης τον καταδίωκε με όλες τις δυνάμεις του, ξεχνώντας την ηλικία του και φωνάζοντας: « Γιατί με αποφεύγεις, παιδί μου, εμένα τον πατέρα σου, που είμαι άοπλος και γέρος; Λυπήσουμε, παιδί μου, μη φοβάσαι. Έχεις ακόμα ελπίδα να κερδίσης τη ζωή. Εγώ θα δώσω λόγο στο Χριστό για σένα, αν χρειαστεί θα πεθάνω εγώ στη θέση σου, όπως ο Κύριος πέθανε για μας. Για σένα θα δώσω τη δική μου ζωή. Στάσου, πίστεψέ με, μ’ έστειλε ο Χριστός». Τον άκουσε αυτός επί τέλους και πρώτα στάθηκε βλέποντας κάτω, κι έπειτα πέταξε τα όπλα κι έκλαιγε σπαρακτικά. Απολογούνταν θρηνώντας όσο μπορούσε, έχοντας αγκαλιάσει το γέροντα που πλησίασε, και μουσκεμένος από τα δάκρυα, δεχόταν δεύτερο βάπτισμα…τον εγκατέστησε στην Εκκλησία…οι άγγελοι θα δεχθούν στις επουράνιες σκηνές όσους μετανοούν αληθινά με χαρά μεγάλη, υμνώντας και ανοίγοντας τους ουρανούς. Μπροστά από όλους αυτούς τους υποδέχεται προαπαντώντας τους ο ίδιος ο Σωτήρας, τυλίγοντάς τους μέσα σε φως χωρίς ίσκιο και αδιάκοπο, οδηγώντας τους στους κόλπους του Πατέρα, στην αιώνια ζωή, στη βασιλεία των ουρανών.
Όταν πέθανε ο τύραννος και από τη νήσο Πάτμο επανήλθε στην Έφεσο (Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής), πήγαινε στα γειτονικά μέρη προσκαλούμενος, αλλού για να εγκαταστήση επισκόπους, αλλού για να τακτοποιήση τα θέματα όλης της Εκκλησίας, και αλλού για να ορίση με κλήρο κάποιον από εκείνους που υποδείκνυε το Πνεύμα. Αφού πήγε σε μια μακρινή πόλη.. .είδε ένα νέο με γεροδεμένο σώμα και στην όψη ευγενικό, αλλά με ζήλο, μπροστά σε όλους κοιτάζοντας τον επίσκοπο του τόπου, του λέει: « Σου τον εμπιστεύομαι με όλη τη σοβαρότητα, έχοντας μάρτυρα όλη την Εκκλησία και τον Χριστό». Δέχθηκε αυτός και έδωσε όλες τις υποσχέσεις…μετά την πρώτη φροντίδα ο επίσκοπος χαλάρωσε…προσκολλήθηκαν μερικοί συνομήλικοι του και τον παρέσυραν σιγά-σιγά…αυτός λίγο-λίγο συνήθιζε και βλέποντας τις μεγάλες φυσικές διαστάσεις του, σαν άλογο ακράτητο και δυνατό, ορμώντας μπροστά και δαγκάνοντας το χαλινάρι, έτρεχε με μεγαλύτερη ορμή στα βάραθρα…αφού συγκρότησε συμμορία, έγινε τέλειος ληστής…συνέπεσε κάποιο πρόβλημα, ξανακαλούν τον Ιωάννη….αφού τακτοποίησε όλα για όσα είχε πάει εκεί, λέει στο επίσκοπο: «Εμπρός επίσκοπε, δος μου την παρακαταθήκη, που εγώ και ο Σωτήρας σου καταθέσαμε με μάρτυρα την Εκκλησία της οποίας είσαι προϊστάμενος».. του απάντησε: «Εκείνος πέθανε για το Θεό.. και τώρα έχει καταλάβει το βουνό». Καταξέσχισε τα ρούχα του ο Απόστολος και με κραυγή και θρήνο χτυπώντας το κεφάλι του είπε: «Καλό φύλακα σε άφησα για την ψυχή του αδελφού. Φέρτε μου όμως τώρα ένα άλογο κι ας γίνει κάποιος οδηγός μου για να μου δείξη το δρόμο».
Όταν έφθασε στη περιοχή των ληστών τον έπιασε η προφυλακή τους, κι ούτε έφευγε ούτε ζητούσε χάρη, αλλά φώναζε: «Γι αυτό ακριβώς ήρθα, οδηγήστε με στον αρχηγό σας». Αυτός είχε οπλιστεί και περίμενε. Μόλις όμως πλησίασε ο Ιωάννης κι αυτός τον γνώρισε, ντράπηκε και το έβαλε στα πόδια. Ο Ιωάννης τον καταδίωκε με όλες τις δυνάμεις του, ξεχνώντας την ηλικία του και φωνάζοντας: « Γιατί με αποφεύγεις, παιδί μου, εμένα τον πατέρα σου, που είμαι άοπλος και γέρος; Λυπήσουμε, παιδί μου, μη φοβάσαι. Έχεις ακόμα ελπίδα να κερδίσης τη ζωή. Εγώ θα δώσω λόγο στο Χριστό για σένα, αν χρειαστεί θα πεθάνω εγώ στη θέση σου, όπως ο Κύριος πέθανε για μας. Για σένα θα δώσω τη δική μου ζωή. Στάσου, πίστεψέ με, μ’ έστειλε ο Χριστός». Τον άκουσε αυτός επί τέλους και πρώτα στάθηκε βλέποντας κάτω, κι έπειτα πέταξε τα όπλα κι έκλαιγε σπαρακτικά. Απολογούνταν θρηνώντας όσο μπορούσε, έχοντας αγκαλιάσει το γέροντα που πλησίασε, και μουσκεμένος από τα δάκρυα, δεχόταν δεύτερο βάπτισμα…τον εγκατέστησε στην Εκκλησία…οι άγγελοι θα δεχθούν στις επουράνιες σκηνές όσους μετανοούν αληθινά με χαρά μεγάλη, υμνώντας και ανοίγοντας τους ουρανούς. Μπροστά από όλους αυτούς τους υποδέχεται προαπαντώντας τους ο ίδιος ο Σωτήρας, τυλίγοντάς τους μέσα σε φως χωρίς ίσκιο και αδιάκοπο, οδηγώντας τους στους κόλπους του Πατέρα, στην αιώνια ζωή, στη βασιλεία των ουρανών.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Misha
Σημαντικός Αποστολέας
Ένταξη: Dec 26, 2005
Δημοσιεύσεις: 755
Τόπος: ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ
Δημοσιεύθηκε: Τετ Μάρ 15, 2006 2:51 pm Θέμα δημοσίευσης------------------------------------------------------------
12
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει κάπου στό βιβλίο του ότι “πρίν την πτώση μας οι δαίμονες μας λένε ότι ο Θεός είναι φίλος του ανθρώπου^ μετά την πτώση μας όμως λένε ότι είναι αμείλικτος”. Αυτό είναι το πανούργο ψέμμα του πονηρού: να μας πείσει ότι οποιοδήποτε κακό στη ζωή μας έχει σαν αιτία του τη διάθεση του Θεού^ ότι ο Θεός είναι Εκείνος που θά μας συγχωρήσει ή θά μας τιμωρήσει. Θέλοντας να μας ρίξουν στην αμαρτία και μετά να μας κάνουν να χάσουμε κάθε ελπίδα να ελευθερωθούμε απʼ αυτή, προσπαθούν να παρουσιάσουν το Θεό ότι κάποτε συγχωρεί όλες τις αμαρτίες και κάποτε είναι αμείλικτος. Οι περισσότεροι χριστιανοί, ακόμα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουν πέσει σʼ αυτή την παγίδα. Θεωρούν το Θεό υπεύθυνο γιά το αν συγχωριόμαστε ή τιμωριόμαστε. Αυτή, αδελφοί μου, είναι μια φοβερή πλάνη που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να χάσουν την αιώνια ζωή, κυρίως επειδή, βλέποντας την αγάπη του Θεού, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι ο Θεός, με την αγάπη Του, θά τους συγχωρήσει. Ο Θεός πάντα αγαπά, πάντα συγχωρεί, είναι πάντα φίλος του ανθρώπου. Αυτό που ποτέ δε συγχωρεί, όμως, είναι η αμαρτία, την οποία ποτέ δε αντιμετωπίζουμε όπως θά έπρεπε. Η αμαρτία καταστρέφει την ψυχή μας ανεξάρτητα από την αγάπη του Θεού, γιατί η αμαρτία είναι ακριβώς ο δρόμος που απομακρύνει από το Θεό, εγείρει έναν τοίχο που μας χωρίζει από το Θεό, καταστρέφει τα πνευματικά μας μάτια και μας κάνει ανίκανους να δούμε το φώς του Θεού. Οι δαίμονες θέλουν πάντα να μας κάνουν να σκεφτόμαστε τη σωτηρία μας ή τον αιώνιο πνευματικό μας θάνατο με νομικίστικους όρους. Μας θέλουν να σκεφτόμαστε ότι η σωτηρία ή ο αιώνιος θάνατος είναι ένα ζήτημα της απόφασης του Θεού. Όχι, αδελφοί μου, πρέπει να ξυπνήσουμε, γιά να μήν απολεσθούμε. Η σωτηρία μας ή ο αιώνιος θάνατός μας δεν είναι ζήτημα απόφασης του Θεού, αλλά ζήτημα δικής μας απόφασης, είναι ζήτημα απόφασης της ελεύθερης βούλησής μας, την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα. Άς μήν εξαπατιόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από το Θεό, προέρχεται από μας τους ίδιους.
Πολλοί θά αντείπουν: “Δε μιλάει συχνά η ίδια η Αγία Γραφή γιά την οργή του Θεού; Δεν είναι ο ίδιος ο Θεός που λέει ότι θά μας τιμωρήσει ή ότι θά μας συγχωρήσει; Δεν έχει γραφεί ότι “τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται” (Εβρ. ιγ΄ 6); Δε λέει ότι η εκδίκηση είναι δική του και ότι Εκείνος θά ανταποδώσει την αδικία που μας έγινε; Δεν έχει γραφεί ότι είναι “φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος;”
Στην ομιλία του με τίτλο “Ότι ο Θεός δεν είναι αίτιος των κακών”, ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας γράφει τα ακόλουθα: “Αλλʼ εάν βέβαια ο Θεός είναι ανεύθυνος γιά τα κακά, τότε πώς έχει ειπωθεί ο λόγος^ “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος, ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά” (Ησ. με΄ 7); Και πάλι^ “ότι κατέβη κακά παρά Κυρίου επί πύλας Ιερουσαλήμ” (Μιχ. α΄ 12), και^ “ει έσται κακία εν πόλει, ήν Κύριος ουκ εποίησε;” (Αμώς γ΄ 6). Και στη μεγάλη ωδή του Μωυσή: “ίδετε, ίδετε ότι εγώ ειμι, και ουκ έστι Θεός πλήν εμού^ εγώ αποκτενώ και ζήν ποιήσω, πατάξω καγώ ιάσομαι” (Δευτ. λβ΄ 39). Αλλά γιʼ αυτόν που καταλαβαίνει το νόημα της Γραφής τίποτα από αυτά δε συνιστά κατηγορία εναντίον του Θεού, ότι είναι αίτιος και δημιουργός των κακών. Γιατί αυτός που είπε “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος”, παρουσιάζει με αυτό τον εαυτό του δημιουργό της κτίσεως, όχι δημιουργό κάποιου κακού... “και κτίζων κακά”, δηλαδή τα μεταποιεί και τα βελτιώνει, ώστε αφού παραμεριστούν τα ενυπάρχοντα κακά, να μετέχουν στη φύση του καλού”.
Όπως γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, “η Αγία Γραφή λέει πολλά και πολλές φορές χρησιμοποιεί ονόματα καταχρηστικά, όχι στην κυριολεξία... Οι συνετοί όμως αυτά τα καταλαβαίνουν”.
Ο άγιος Βασίλειος δίνει στην ίδια ομιλία την εξήγηση αυτών των εκφράσεων της Αγίας Γραφής: “Γιατί ο φόβος, λέει, οικοδομεί τους απλοϊκωτέρους” και αυτό είναι σωστό όχι μόνο γιά τους απλούς ανθρώπους αλλά γιά όλους μας. Μετά την πτώση μας έχουμε ανάγκη από το φόβο γιά να κάνουμε οποιοδήποτε ωφέλιμο έργο και οποιοδήποτε καλό στον εαυτό μας ή στους άλλους. Γιά να καταλάβουμε την Αγία Γραφή, λένε οι πατέρες, πρέπει να έχουμε κατά νού το σκοπό της, που είναι η σωτηρία μας και η προοδευτική προσέγγισή μας στην κατανόηση του Δημιουργού και Θεού μας και της αξιοθρήνητης κατάστασής μας.
Η ίδια η Αγία Γραφή, όμως, σε άλλα σημεία μας εξηγεί με περισσότερη ακρίβεια ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος των κακών. Στον Ιερεμία (β΄ 17, 19) διαβάζουμε: “ουχί ταύτα εποίησέ σοι το καταλιπείν σε εμέ; λέγει Κύριος ο Θεός σου... παιδεύσει σε η αποστασία σου και η κακία σου ελέγξει σε^ και γνώθι και ιδέ, ότι πικρόν σοι το καταλιπείν σε εμέ, λέγει Κύριος ο Θεός σου”.
Η Αγία Γραφή μιλάει τη γλώσσα μας, τη γλώσσα που καταλαβαίνουμε στην κατάστασή μας της πτώσης. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, “σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη δώσαμε στις ιδιότητες του Θεού ονόματα από τις δικές μας ιδιότητες”. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξηγεί ότι στην Αγία Γραφή “ο Θεός αναφέρεται σαν να είχε σώμα, συμβολικά... (περιέχει) κάποια μυστική σημασία που, μέσα από τα πράγματα που ανταποκρίνονται στη φύση μας, μας διδάσκει πράγματα που υπερβαίνουν αυτήν”.
Misha
Σημαντικός Αποστολέας
13
Υπάρχουν όμως τιμωρίες που μας επιβάλλει ο Θεός ή μάλλον κακά που μας κάνει ο διάβολος και επιτρέπει ο Θεός. Αλλά οι τιμωρίες αυτές είναι αυτό που λέμε παιδαγωγική τιμωρία. Σάν σκοπό τους έχουν τη διόρθωσή μας σʼ αυτή τη ζωή, ή τουλάχιστον τη διόρθωση των άλλων που, από το παράδειγμά μας, θά πάρουν μάθημα και από φόβο θά διορθωθούν. Υπάρχουν και τιμωρίες που δεν έχουν σαν σκοπό τους να διορθώσουν κανένα αλλά απλά και μόνο να τερματίσουν το κακό, θέτοντας ένα τέλος σʼ εκείνους που το διαδίδουν, ώστε η γή να σωθεί από τη συνεχή διαφθορά και την ολοκληρωτική καταστροφή. Τέτοια ήταν η περίπτωση του κατακλυσμού του Νώε και της καταστροφής των Σοδόμων.
Όλες αυτές οι τιμωρίες λειτουργούν και στοχεύουν σʼ αυτή τη φθαρτή κατάσταση των πραγμάτων. Δεν εκτείνονται πέραν αυτής της φθαρτής ζωής. Σκοπός τους είναι να διορθώσουν ό,τι μπορεί να διορθωθεί και να μεταβάλουν τα πράγματα πρός το καλύτερο, εφόσο τα πράγματα επιδέχονται διόρθωση σʼ αυτό το μεταβλητό κόσμο. Μετά την Κοινή Ανάσταση καμιά μεταβολή δεν είναι δυνατή. Αιωνιότητα και αφθαρσία είναι κατάσταση αμετάβλητων πραγμάτων. Τότε δεν μπορεί να συμβεί καμιά απολύτως μεταβολή, παρά μόνο εξέλιξη στην κατάσταση που έχουν εκλέξει ελεύθερες προσωπικότητες. Αιώνια και άπειρη εξέλιξη αλλά όχι μεταβολή, όχι αλλαγή κατεύθυνσης, όχι επιστροφή. Ο κόσμος που βλέπουμε γύρω μας είναι μεταβλητός, γιατί είναι φθαρτός. Οι Καινοί Ουρανοί και η Καινή Γή της Δευτέρας Παρουσίας του Θεού είναι άφθαρτοι, δηλαδή αμετάβλητοι. Σʼ αυτό το Νέο Κόσμο της Ανάστασης θά ήταν καθαρά και αναμφίβολα μια ενέργεια εκδικητική, ανάρμοστη και κινούμενη από φθόνο, χωρίς καμιά καλή πρόθεση ή σκοπό.
Αν θεωρήσουμε την κόλαση σαν τιμωρία του Θεού, πρέπει να παραδεχτούμε ότι πρόκειται γιά μια τιμωρία χωρίς νόημα, εκτός αν δεχτούμε ότι ο Θεός είναι μια άπειρα κακή ύπαρξη.
Όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «εκείνος που παιδεύει τον άλλο γιά την ψυχική του υγεία, παιδεύει με αγάπη^ εκείνος όμως που ζητά εκδίκηση είναι κενός από αγάπη. Ο Θεός παιδεύει τον άνθρωπο πάντα με αγάπη, όχι από εκδίκηση, μη γένοιτο, αλλά γιά να γιατρευθεί η εικόνα του^ και η οργή του δεν κρατά πολύ. Ο τρόπος αυτός της αγάπης είναι ευθύς και δεν παρεκτρέπεται σε εκδίκηση από εμπάθεια. Ο σοφός δίκαιος είναι όμοιος με το Θεό^ ποτέ δεν παιδεύει τον άνθρωπο από εκδίκηση γιά την κακία του, αλλά γιά να διορθωθεί αυτός ή γιά να φοβηθούν οι άλλοι».
Βλέπουμε λοιπόν πώς ο Θεός τιμωρεί εφόσο υπάρχει ε
λπίδα γιά διόρθωση. Μετά την Κοινή Ανάσταση δεν υπάρχει ζήτημα τιμωρίας από το Θεό αλλά αυτοκαταδίκη. Όπως λέει ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας «τα κακά στον άδη δεν έχουν αίτιο το Θεό αλλά εμάς τους ίδιους».
_________________
Φίλε Misha, με την αδειά σου δημοσίευσα τα παραπάνω. Πάντως έχεις σπάσει ρεκόρ στις δημοσιευσεις, έχεις το 10% των δημοσέύσεων του forum! ! !
Σημαντικός Αποστολέας
Ένταξη: Dec 26, 2005
Δημοσιεύσεις: 755
Τόπος: ΛΕΚΑΝΟΠΕΔΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ
Δημοσιεύθηκε: Τετ Μάρ 15, 2006 2:51 pm Θέμα δημοσίευσης------------------------------------------------------------
12
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει κάπου στό βιβλίο του ότι “πρίν την πτώση μας οι δαίμονες μας λένε ότι ο Θεός είναι φίλος του ανθρώπου^ μετά την πτώση μας όμως λένε ότι είναι αμείλικτος”. Αυτό είναι το πανούργο ψέμμα του πονηρού: να μας πείσει ότι οποιοδήποτε κακό στη ζωή μας έχει σαν αιτία του τη διάθεση του Θεού^ ότι ο Θεός είναι Εκείνος που θά μας συγχωρήσει ή θά μας τιμωρήσει. Θέλοντας να μας ρίξουν στην αμαρτία και μετά να μας κάνουν να χάσουμε κάθε ελπίδα να ελευθερωθούμε απʼ αυτή, προσπαθούν να παρουσιάσουν το Θεό ότι κάποτε συγχωρεί όλες τις αμαρτίες και κάποτε είναι αμείλικτος. Οι περισσότεροι χριστιανοί, ακόμα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουν πέσει σʼ αυτή την παγίδα. Θεωρούν το Θεό υπεύθυνο γιά το αν συγχωριόμαστε ή τιμωριόμαστε. Αυτή, αδελφοί μου, είναι μια φοβερή πλάνη που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να χάσουν την αιώνια ζωή, κυρίως επειδή, βλέποντας την αγάπη του Θεού, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι ο Θεός, με την αγάπη Του, θά τους συγχωρήσει. Ο Θεός πάντα αγαπά, πάντα συγχωρεί, είναι πάντα φίλος του ανθρώπου. Αυτό που ποτέ δε συγχωρεί, όμως, είναι η αμαρτία, την οποία ποτέ δε αντιμετωπίζουμε όπως θά έπρεπε. Η αμαρτία καταστρέφει την ψυχή μας ανεξάρτητα από την αγάπη του Θεού, γιατί η αμαρτία είναι ακριβώς ο δρόμος που απομακρύνει από το Θεό, εγείρει έναν τοίχο που μας χωρίζει από το Θεό, καταστρέφει τα πνευματικά μας μάτια και μας κάνει ανίκανους να δούμε το φώς του Θεού. Οι δαίμονες θέλουν πάντα να μας κάνουν να σκεφτόμαστε τη σωτηρία μας ή τον αιώνιο πνευματικό μας θάνατο με νομικίστικους όρους. Μας θέλουν να σκεφτόμαστε ότι η σωτηρία ή ο αιώνιος θάνατος είναι ένα ζήτημα της απόφασης του Θεού. Όχι, αδελφοί μου, πρέπει να ξυπνήσουμε, γιά να μήν απολεσθούμε. Η σωτηρία μας ή ο αιώνιος θάνατός μας δεν είναι ζήτημα απόφασης του Θεού, αλλά ζήτημα δικής μας απόφασης, είναι ζήτημα απόφασης της ελεύθερης βούλησής μας, την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα. Άς μήν εξαπατιόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από το Θεό, προέρχεται από μας τους ίδιους.
Πολλοί θά αντείπουν: “Δε μιλάει συχνά η ίδια η Αγία Γραφή γιά την οργή του Θεού; Δεν είναι ο ίδιος ο Θεός που λέει ότι θά μας τιμωρήσει ή ότι θά μας συγχωρήσει; Δεν έχει γραφεί ότι “τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται” (Εβρ. ιγ΄ 6); Δε λέει ότι η εκδίκηση είναι δική του και ότι Εκείνος θά ανταποδώσει την αδικία που μας έγινε; Δεν έχει γραφεί ότι είναι “φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος;”
Στην ομιλία του με τίτλο “Ότι ο Θεός δεν είναι αίτιος των κακών”, ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας γράφει τα ακόλουθα: “Αλλʼ εάν βέβαια ο Θεός είναι ανεύθυνος γιά τα κακά, τότε πώς έχει ειπωθεί ο λόγος^ “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος, ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά” (Ησ. με΄ 7); Και πάλι^ “ότι κατέβη κακά παρά Κυρίου επί πύλας Ιερουσαλήμ” (Μιχ. α΄ 12), και^ “ει έσται κακία εν πόλει, ήν Κύριος ουκ εποίησε;” (Αμώς γ΄ 6). Και στη μεγάλη ωδή του Μωυσή: “ίδετε, ίδετε ότι εγώ ειμι, και ουκ έστι Θεός πλήν εμού^ εγώ αποκτενώ και ζήν ποιήσω, πατάξω καγώ ιάσομαι” (Δευτ. λβ΄ 39). Αλλά γιʼ αυτόν που καταλαβαίνει το νόημα της Γραφής τίποτα από αυτά δε συνιστά κατηγορία εναντίον του Θεού, ότι είναι αίτιος και δημιουργός των κακών. Γιατί αυτός που είπε “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος”, παρουσιάζει με αυτό τον εαυτό του δημιουργό της κτίσεως, όχι δημιουργό κάποιου κακού... “και κτίζων κακά”, δηλαδή τα μεταποιεί και τα βελτιώνει, ώστε αφού παραμεριστούν τα ενυπάρχοντα κακά, να μετέχουν στη φύση του καλού”.
Όπως γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, “η Αγία Γραφή λέει πολλά και πολλές φορές χρησιμοποιεί ονόματα καταχρηστικά, όχι στην κυριολεξία... Οι συνετοί όμως αυτά τα καταλαβαίνουν”.
Ο άγιος Βασίλειος δίνει στην ίδια ομιλία την εξήγηση αυτών των εκφράσεων της Αγίας Γραφής: “Γιατί ο φόβος, λέει, οικοδομεί τους απλοϊκωτέρους” και αυτό είναι σωστό όχι μόνο γιά τους απλούς ανθρώπους αλλά γιά όλους μας. Μετά την πτώση μας έχουμε ανάγκη από το φόβο γιά να κάνουμε οποιοδήποτε ωφέλιμο έργο και οποιοδήποτε καλό στον εαυτό μας ή στους άλλους. Γιά να καταλάβουμε την Αγία Γραφή, λένε οι πατέρες, πρέπει να έχουμε κατά νού το σκοπό της, που είναι η σωτηρία μας και η προοδευτική προσέγγισή μας στην κατανόηση του Δημιουργού και Θεού μας και της αξιοθρήνητης κατάστασής μας.
Η ίδια η Αγία Γραφή, όμως, σε άλλα σημεία μας εξηγεί με περισσότερη ακρίβεια ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος των κακών. Στον Ιερεμία (β΄ 17, 19) διαβάζουμε: “ουχί ταύτα εποίησέ σοι το καταλιπείν σε εμέ; λέγει Κύριος ο Θεός σου... παιδεύσει σε η αποστασία σου και η κακία σου ελέγξει σε^ και γνώθι και ιδέ, ότι πικρόν σοι το καταλιπείν σε εμέ, λέγει Κύριος ο Θεός σου”.
Η Αγία Γραφή μιλάει τη γλώσσα μας, τη γλώσσα που καταλαβαίνουμε στην κατάστασή μας της πτώσης. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, “σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη δώσαμε στις ιδιότητες του Θεού ονόματα από τις δικές μας ιδιότητες”. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξηγεί ότι στην Αγία Γραφή “ο Θεός αναφέρεται σαν να είχε σώμα, συμβολικά... (περιέχει) κάποια μυστική σημασία που, μέσα από τα πράγματα που ανταποκρίνονται στη φύση μας, μας διδάσκει πράγματα που υπερβαίνουν αυτήν”.
Misha
Σημαντικός Αποστολέας
13
Υπάρχουν όμως τιμωρίες που μας επιβάλλει ο Θεός ή μάλλον κακά που μας κάνει ο διάβολος και επιτρέπει ο Θεός. Αλλά οι τιμωρίες αυτές είναι αυτό που λέμε παιδαγωγική τιμωρία. Σάν σκοπό τους έχουν τη διόρθωσή μας σʼ αυτή τη ζωή, ή τουλάχιστον τη διόρθωση των άλλων που, από το παράδειγμά μας, θά πάρουν μάθημα και από φόβο θά διορθωθούν. Υπάρχουν και τιμωρίες που δεν έχουν σαν σκοπό τους να διορθώσουν κανένα αλλά απλά και μόνο να τερματίσουν το κακό, θέτοντας ένα τέλος σʼ εκείνους που το διαδίδουν, ώστε η γή να σωθεί από τη συνεχή διαφθορά και την ολοκληρωτική καταστροφή. Τέτοια ήταν η περίπτωση του κατακλυσμού του Νώε και της καταστροφής των Σοδόμων.
Όλες αυτές οι τιμωρίες λειτουργούν και στοχεύουν σʼ αυτή τη φθαρτή κατάσταση των πραγμάτων. Δεν εκτείνονται πέραν αυτής της φθαρτής ζωής. Σκοπός τους είναι να διορθώσουν ό,τι μπορεί να διορθωθεί και να μεταβάλουν τα πράγματα πρός το καλύτερο, εφόσο τα πράγματα επιδέχονται διόρθωση σʼ αυτό το μεταβλητό κόσμο. Μετά την Κοινή Ανάσταση καμιά μεταβολή δεν είναι δυνατή. Αιωνιότητα και αφθαρσία είναι κατάσταση αμετάβλητων πραγμάτων. Τότε δεν μπορεί να συμβεί καμιά απολύτως μεταβολή, παρά μόνο εξέλιξη στην κατάσταση που έχουν εκλέξει ελεύθερες προσωπικότητες. Αιώνια και άπειρη εξέλιξη αλλά όχι μεταβολή, όχι αλλαγή κατεύθυνσης, όχι επιστροφή. Ο κόσμος που βλέπουμε γύρω μας είναι μεταβλητός, γιατί είναι φθαρτός. Οι Καινοί Ουρανοί και η Καινή Γή της Δευτέρας Παρουσίας του Θεού είναι άφθαρτοι, δηλαδή αμετάβλητοι. Σʼ αυτό το Νέο Κόσμο της Ανάστασης θά ήταν καθαρά και αναμφίβολα μια ενέργεια εκδικητική, ανάρμοστη και κινούμενη από φθόνο, χωρίς καμιά καλή πρόθεση ή σκοπό.
Αν θεωρήσουμε την κόλαση σαν τιμωρία του Θεού, πρέπει να παραδεχτούμε ότι πρόκειται γιά μια τιμωρία χωρίς νόημα, εκτός αν δεχτούμε ότι ο Θεός είναι μια άπειρα κακή ύπαρξη.
Όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «εκείνος που παιδεύει τον άλλο γιά την ψυχική του υγεία, παιδεύει με αγάπη^ εκείνος όμως που ζητά εκδίκηση είναι κενός από αγάπη. Ο Θεός παιδεύει τον άνθρωπο πάντα με αγάπη, όχι από εκδίκηση, μη γένοιτο, αλλά γιά να γιατρευθεί η εικόνα του^ και η οργή του δεν κρατά πολύ. Ο τρόπος αυτός της αγάπης είναι ευθύς και δεν παρεκτρέπεται σε εκδίκηση από εμπάθεια. Ο σοφός δίκαιος είναι όμοιος με το Θεό^ ποτέ δεν παιδεύει τον άνθρωπο από εκδίκηση γιά την κακία του, αλλά γιά να διορθωθεί αυτός ή γιά να φοβηθούν οι άλλοι».
Βλέπουμε λοιπόν πώς ο Θεός τιμωρεί εφόσο υπάρχει ε
λπίδα γιά διόρθωση. Μετά την Κοινή Ανάσταση δεν υπάρχει ζήτημα τιμωρίας από το Θεό αλλά αυτοκαταδίκη. Όπως λέει ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας «τα κακά στον άδη δεν έχουν αίτιο το Θεό αλλά εμάς τους ίδιους».
_________________
Φίλε Misha, με την αδειά σου δημοσίευσα τα παραπάνω. Πάντως έχεις σπάσει ρεκόρ στις δημοσιευσεις, έχεις το 10% των δημοσέύσεων του forum! ! !
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Misha
«Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην?»
Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο.
Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν? ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον? καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει».
Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι, πλεονέκτες, άνομοι, ασελγείς, φονιάδες και κάθε είδος αμαρτωλών. Και το βάθος αυτής της θυσίας πρέπει να μετράται με το μέτρο των αμαρτημάτων? δηλαδή κατά τις αμαρτίες που έκανε ο άνθρωπος, ανάλογη να έχη και την ταπείνωσι και την συντριβή.
Aλλά ακόμη και όσιοι και δίκαιοι και καθαροί τή καρδία και όλοι γενικά διά μέσου αυτής μόνο της θυσίας σώζονται. Και η ελεημοσύνη και η πίστις και η φυγή του κόσμου και αυτός ο μεγάλος αγώνας του μαρτυρίου από τα κάρβουνα αυτής της θυσίας, δηλαδή της συντριβής, παίρνουν φωτιά.
Και αυτή είναι η θυσία στην οποία δεν βρίσκεται αμαρτία και η οποία νικά την φιλανθρωπία του Θεού. Γιʼ αυτήν την θυσία μόνο έρχονται οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι στενοχώριες, τα πταίσματα, τα πάθη τα ψυχικά και τα συνακόλουθα σωματικά? για να προσφέρη αυτήν την θυσία στον Θεό κάθε θεοσεβής.
Διότι εκείνος που θα αποκτήση αυτήν την θυσία, την συντριβή και ταπείνωσι, δεν είναι δυνατόν να πέση από κανένα μέρος, γιατί βρίσκεται πιό κάτω από όλους. Και ο Θεός δεν κατέβηκε στην γή και δεν ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου για τίποτε άλλο παρά μόνο, για να εμφυτεύση σε όσους πιστεύουν σʼ αυτόν «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην».
Αν υποθέσουμε ότι κάποιος σκορπίζει όλα του τα υπάρχοντα και τα δίνει σε πτωχούς και νηστεύει και αγρυπνεί και χαμευνεί και προσεύχεται στο Θεό νύκτα και μέρα, και δεν ζητήση από το Θεό να αποκτήση καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη (διότι «πάν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων»), αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να ωφελήση καθόλου τον εαυτό του. Πρέπει λοιπόν να επιζητούμε εκείνη και μόνο την οδό διά της οποίας εμφυτεύεται μέσα μας καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη.
Συμεών ο Νέος Θεολόγος
«Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην?»
Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο.
Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν? ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον? καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει».
Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι, πλεονέκτες, άνομοι, ασελγείς, φονιάδες και κάθε είδος αμαρτωλών. Και το βάθος αυτής της θυσίας πρέπει να μετράται με το μέτρο των αμαρτημάτων? δηλαδή κατά τις αμαρτίες που έκανε ο άνθρωπος, ανάλογη να έχη και την ταπείνωσι και την συντριβή.
Aλλά ακόμη και όσιοι και δίκαιοι και καθαροί τή καρδία και όλοι γενικά διά μέσου αυτής μόνο της θυσίας σώζονται. Και η ελεημοσύνη και η πίστις και η φυγή του κόσμου και αυτός ο μεγάλος αγώνας του μαρτυρίου από τα κάρβουνα αυτής της θυσίας, δηλαδή της συντριβής, παίρνουν φωτιά.
Και αυτή είναι η θυσία στην οποία δεν βρίσκεται αμαρτία και η οποία νικά την φιλανθρωπία του Θεού. Γιʼ αυτήν την θυσία μόνο έρχονται οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι στενοχώριες, τα πταίσματα, τα πάθη τα ψυχικά και τα συνακόλουθα σωματικά? για να προσφέρη αυτήν την θυσία στον Θεό κάθε θεοσεβής.
Διότι εκείνος που θα αποκτήση αυτήν την θυσία, την συντριβή και ταπείνωσι, δεν είναι δυνατόν να πέση από κανένα μέρος, γιατί βρίσκεται πιό κάτω από όλους. Και ο Θεός δεν κατέβηκε στην γή και δεν ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου για τίποτε άλλο παρά μόνο, για να εμφυτεύση σε όσους πιστεύουν σʼ αυτόν «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην».
Αν υποθέσουμε ότι κάποιος σκορπίζει όλα του τα υπάρχοντα και τα δίνει σε πτωχούς και νηστεύει και αγρυπνεί και χαμευνεί και προσεύχεται στο Θεό νύκτα και μέρα, και δεν ζητήση από το Θεό να αποκτήση καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη (διότι «πάν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων»), αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να ωφελήση καθόλου τον εαυτό του. Πρέπει λοιπόν να επιζητούμε εκείνη και μόνο την οδό διά της οποίας εμφυτεύεται μέσα μας καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη.
Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Iosif
Σημαντικός Αποστολέας
Η ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ ( ΑΦΥΣΙΚΗ ) αμαρτία, οποιαδήποτε μορφή και αν έχει, εάν δεν ακολουθείται από ειλικρινή ΜΕΤΑΝΟΙΑ, είναι ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ και συνεπώς είναι ΕΠΙΓΕΙΑ ΚΟΛΑΣΗ.
Δεν χρειάζεται η Εκκλησία τού Χριστού, για να διδάξει τους ανθρώπους να αποφεύγουν την οποιαδήποτε παρά φύση αμαρτία.
Ο ίδιος ο ΕΜΦΥΤΟΣ ηθικός Νόμος πού υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, διδάσκει τους ανθρώπους να αποφεύγουν την οποιαδήποτε αφύσικη αμαρτία.
Τά πράγματα είναι πολύ απλά, για όσους ΘΕΛΟΥΝ να καταλαβαίνουν.
ημέρες, έως τήν συντέλεια τού κόσμου
Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως, του Θαυματουργού :
«Η μετάνοια είναι λουτρό καθαρισμού των προσωπικών αμαρτιών και επάνοδος από το παρά φύσιν ( αντίθετο με την φύση ) εις το κατά φύσιν
( σύμφωνο με την φύση ) και από τον Διάβολο πρός τον Θεό ( Ιώβ μοναχού περί μυστηρίων )».
Σημαντικός Αποστολέας
Η ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ ( ΑΦΥΣΙΚΗ ) αμαρτία, οποιαδήποτε μορφή και αν έχει, εάν δεν ακολουθείται από ειλικρινή ΜΕΤΑΝΟΙΑ, είναι ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ και συνεπώς είναι ΕΠΙΓΕΙΑ ΚΟΛΑΣΗ.
Δεν χρειάζεται η Εκκλησία τού Χριστού, για να διδάξει τους ανθρώπους να αποφεύγουν την οποιαδήποτε παρά φύση αμαρτία.
Ο ίδιος ο ΕΜΦΥΤΟΣ ηθικός Νόμος πού υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, διδάσκει τους ανθρώπους να αποφεύγουν την οποιαδήποτε αφύσικη αμαρτία.
Τά πράγματα είναι πολύ απλά, για όσους ΘΕΛΟΥΝ να καταλαβαίνουν.
ημέρες, έως τήν συντέλεια τού κόσμου
Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως, του Θαυματουργού :
«Η μετάνοια είναι λουτρό καθαρισμού των προσωπικών αμαρτιών και επάνοδος από το παρά φύσιν ( αντίθετο με την φύση ) εις το κατά φύσιν
( σύμφωνο με την φύση ) και από τον Διάβολο πρός τον Θεό ( Ιώβ μοναχού περί μυστηρίων )».
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Ionas την Τετ Οκτ 18, 2006 6:06 am, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου «Επιστολές»
Γι αυτό αδελφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου εκτός από τη ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες ούτε χαρίσματα καθόλου παρά μετάνοια. Η μετάνοια θα σου φέρη την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρη τη Χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχη μέσα στη Χάρη Του ότι χρειάζεται για τη δική σου σωτηρία και ότι άλλο, σε περίπτωση που χρειασθεί, για να βοηθήσης μία άλλη ψυχή.
Γι αυτό αδελφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου εκτός από τη ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες ούτε χαρίσματα καθόλου παρά μετάνοια. Η μετάνοια θα σου φέρη την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρη τη Χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχη μέσα στη Χάρη Του ότι χρειάζεται για τη δική σου σωτηρία και ότι άλλο, σε περίπτωση που χρειασθεί, για να βοηθήσης μία άλλη ψυχή.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
ntinoula
Σημαντικός Αποστολέας
"Ημάρτησα και με ανέχθηκες, παρανόμησα και ακόμη μακροθυμείς. Εάν μετανοήσω, με λυπάσαι, εάν επιστρέψω, με δέχεσαι, και το ακόμη μεγαλύτερο, ενώ αναβάλλω, με περιμένεις. Ενώ πλανώμαι, με προσκαλείς να έλθω κοντα Σου, και ενώ ανθίσταμαι, συ με φωνάζεις, ενώ οκνώ, με δέχεσαι, όταν επανέρχωμαι, με περιβάλλεις με αγάπη, όταν δείχνωμαι ασύνετος, με διδάσκεις, όταν λυπούμαι, με γλυκαίνεις, όταν πέφτω, με σηκώνεις, όταν είμαι πεσμένος, πάλιν με παιρνεις, όταν σου ζητώ κάτι, μου το δωρίζεις, όταν ζητώ εσένα, έρχεσαι κοντά μου, όταν κτυπάω τη θύρα του ελέους Σου, ανοίγεις."
Ιερός Αυγουστίνος
Σημαντικός Αποστολέας
"Ημάρτησα και με ανέχθηκες, παρανόμησα και ακόμη μακροθυμείς. Εάν μετανοήσω, με λυπάσαι, εάν επιστρέψω, με δέχεσαι, και το ακόμη μεγαλύτερο, ενώ αναβάλλω, με περιμένεις. Ενώ πλανώμαι, με προσκαλείς να έλθω κοντα Σου, και ενώ ανθίσταμαι, συ με φωνάζεις, ενώ οκνώ, με δέχεσαι, όταν επανέρχωμαι, με περιβάλλεις με αγάπη, όταν δείχνωμαι ασύνετος, με διδάσκεις, όταν λυπούμαι, με γλυκαίνεις, όταν πέφτω, με σηκώνεις, όταν είμαι πεσμένος, πάλιν με παιρνεις, όταν σου ζητώ κάτι, μου το δωρίζεις, όταν ζητώ εσένα, έρχεσαι κοντά μου, όταν κτυπάω τη θύρα του ελέους Σου, ανοίγεις."
Ιερός Αυγουστίνος
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
pavmaria
Σημαντικός Αποστολέας
- "Ευτυχισμένοι είναι όσοι κλαίνε πάντοτε πικρά για τα αμαρτήματά τους, γιατί θα τους
καταλάβει το φως του Χριστού και θα μετατρέψει τα πικρά δάκρυα σε γλυκά."
- "Πίστη σημαίνει να πεθαίνει κάποιος για χάρη του Χριστού και των εντολών Του
και να πιστεύει ότι αυτός ο θάνατος προξενεί ζωή."
Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Σημαντικός Αποστολέας
- "Ευτυχισμένοι είναι όσοι κλαίνε πάντοτε πικρά για τα αμαρτήματά τους, γιατί θα τους
καταλάβει το φως του Χριστού και θα μετατρέψει τα πικρά δάκρυα σε γλυκά."
- "Πίστη σημαίνει να πεθαίνει κάποιος για χάρη του Χριστού και των εντολών Του
και να πιστεύει ότι αυτός ο θάνατος προξενεί ζωή."
Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος «Περί των 8 λογισμών της κακίας»
Γι αυτό, όλος ο πόλεμός μας ας είναι εναντίον των παθών που είναι μέσα μας, γιατί αν αυτά, με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, βγουν από την καρδιά μας, όχι μόνο με τους ανθρώπους, αλλά και με τα άγρια θηρία εύκολα μπορούμε να ζήσομε, όπως λέει ο μακάριος Ιώβ: «Τα άγρια θηρία θα γίνουν ειρηνικά μαζί σου». Πρώτα-πρώτα λοιπόν να αγωνιστούμε εναντίον του πνεύματος της λύπης που φέρνει την ψυχή σε απελπισία, για να το εξορίσομε από την καρδιά μας. Γιατί αυτό το πνεύμα δεν επέτρεψε στον Κάϊν να μετανοήση μετά την αδελφοκτονία, ούτε στον Ιούδα μετά την προδοσία του Κυρίου. Μια μόνο λύπη να έχομε, την μετάνοια για τις αμαρτίες μας ενωμένη με την αγαθή ελπίδα, για την οποία ο Απόστολος λέει: «Η κατά Θεόν λύπη προξενεί μετάνοια που οδηγεί σε οριστική σωτηρία». Κι αυτό, γιατί η κατά Θεόν λύπη τρέφοντας την ψυχή με την ελπίδα που ακολουθεί τη μετάνοια, είναι ανάμικτη με χαρά. Γι αυτό πρόθυμο και υπάκουο για κάθε καλή πράξη, ευκολοπλησίαστο, ταπεινό, πράο, ανεξίκακο, υπομονετικό σε κάθε αγαθό κόπο και κάθε συντριβή, κάνει τον άνθρωπο η λύπη αυτή αφού είναι κατά Θεόν. Και με αυτό λοιπόν γίνονται φανεροί οι καρποί του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο, δηλαδή η χαρά, η αγάπη, η ειρήνη, η μακροθυμία, η αγαθότητα, η πίστη, η εγκράτεια. Από την αντίθετη λύπη είναι φανεροί οι καρποί του πονηρού πνεύματος, οι οποίοι είναι ακηδία, ανυπομονησία, θυμός, μίσος, αντιλογία, απελπισία, οκνηρία στην προσευχή. Αυτή τη λύπη πρέπει να την αποφύγομε, όπως και την πορνεία και τη φιλαργυρία και το θυμό και τα υπόλοιπα πάθη. Αυτή η λύπη θεραπεύεται με την προσευχή και την ελπίδα στο Θεό και τη μελέτη των θείων λόγων και με τη συναναστροφή με ευλαβείς ανθρώπους.
Γι αυτό, όλος ο πόλεμός μας ας είναι εναντίον των παθών που είναι μέσα μας, γιατί αν αυτά, με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού, βγουν από την καρδιά μας, όχι μόνο με τους ανθρώπους, αλλά και με τα άγρια θηρία εύκολα μπορούμε να ζήσομε, όπως λέει ο μακάριος Ιώβ: «Τα άγρια θηρία θα γίνουν ειρηνικά μαζί σου». Πρώτα-πρώτα λοιπόν να αγωνιστούμε εναντίον του πνεύματος της λύπης που φέρνει την ψυχή σε απελπισία, για να το εξορίσομε από την καρδιά μας. Γιατί αυτό το πνεύμα δεν επέτρεψε στον Κάϊν να μετανοήση μετά την αδελφοκτονία, ούτε στον Ιούδα μετά την προδοσία του Κυρίου. Μια μόνο λύπη να έχομε, την μετάνοια για τις αμαρτίες μας ενωμένη με την αγαθή ελπίδα, για την οποία ο Απόστολος λέει: «Η κατά Θεόν λύπη προξενεί μετάνοια που οδηγεί σε οριστική σωτηρία». Κι αυτό, γιατί η κατά Θεόν λύπη τρέφοντας την ψυχή με την ελπίδα που ακολουθεί τη μετάνοια, είναι ανάμικτη με χαρά. Γι αυτό πρόθυμο και υπάκουο για κάθε καλή πράξη, ευκολοπλησίαστο, ταπεινό, πράο, ανεξίκακο, υπομονετικό σε κάθε αγαθό κόπο και κάθε συντριβή, κάνει τον άνθρωπο η λύπη αυτή αφού είναι κατά Θεόν. Και με αυτό λοιπόν γίνονται φανεροί οι καρποί του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο, δηλαδή η χαρά, η αγάπη, η ειρήνη, η μακροθυμία, η αγαθότητα, η πίστη, η εγκράτεια. Από την αντίθετη λύπη είναι φανεροί οι καρποί του πονηρού πνεύματος, οι οποίοι είναι ακηδία, ανυπομονησία, θυμός, μίσος, αντιλογία, απελπισία, οκνηρία στην προσευχή. Αυτή τη λύπη πρέπει να την αποφύγομε, όπως και την πορνεία και τη φιλαργυρία και το θυμό και τα υπόλοιπα πάθη. Αυτή η λύπη θεραπεύεται με την προσευχή και την ελπίδα στο Θεό και τη μελέτη των θείων λόγων και με τη συναναστροφή με ευλαβείς ανθρώπους.
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς