"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

(3)Η ανάσταση του Χριστού σημαίνει και την δική μας ανάσταση. Ο Χριστός με την ανάστασή του έγινε «απαρχή» τω πεθαμένων (Α΄ Κορ. 15,20), «πρωτότοκος» των νεκρών (Κολ. 1,18), εκφράσεις που βεβαιώνουν ότι με την ανάσταση του Χριστού θα ακολουθήσει και η ανάσταση όλων των εν Χριστώ κεκοιμημένων. Όλοι βέβαια θα αναστηθούν την ημέρα της κρίσεως· καί οι ασεβείς, όχι μόνο οι ευσεβείς. Αλλά οι μεν ασεβείς θα αναστηθούν για αιώνια κατάκριση, οι δε ευσεβείς για αιώνια δόξα. Ο θάνατος έτσι για τους πιστούς αποβαίνει ένα μέσον για την δόξα τους.

Ο Χριστός με την ανάστασή του νίκησε τον θάνατο· αλλά πως – ερωτούν οι δύσπιστοι – εξακολουθούν να πεθαίνουν οι άνθρωποι; Σ᾿ αυτούς απαντούμε ότι στην παρούσα ζωή νικάται ο πνευματικός θάνατος, ο χωρισμός δηλαδή του ανθρώπου από τον Θεό, πού ήλθε καί ως πρώτος με την παράβαση της εντολής του Θεού. Και με την γενική ανάσταση των σωμάτων θα νικηθεί και σωματικός θάνατος, ο χωρισμός της ψυχής του ανθρώπου από το σώμα του, που ήλθε ως αποτέλεσμα του πνευματικού θανάτου.

Οι λεγόμενοι «Μάρτυρες του Ιεχωβά»* ενώ παραδέχονται ότι ο Χριστός πέθανε με το σώμα του, όμως λέγουν ότι δεν αναστήθηκε με το σώμα του, αλλά με το πνεύμα του!... Αλλά αυτό δέν είναι ανάσταση, γιατί λογικά ανασταίνεται αυτό που πεθαίνει. Αναστήθηκε το σώμα του Χριστού, γιατί αυτό θανατώθηκε και όχι το πνεύμα, που δεν πεθαίνει.

Ο Χριστός μετά την ανάστασή του έδειξε στο σώμα του τις πληγές και τα σημάδια των καρφιών επιβεβαιώνοντας έτσι το γεγονός της ανάστασεως του σώματός του. Είναι απαραίτητο το να πιστεύουμε ως αναστημένο τον αρχηγό της πίστεως μας, γι᾿αυτό και ο Χριστός παρέμεινε μετά την Ανάστασή του σαράντα μέρες στήν γη, ακριβῶς γιά νά πιστοποιηθεί η Ανάστασή του. Και την τεσσαρακοστή ημέρα αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του θρόνου του ουρανίου Πατέρα. Το ένδοξο και χαροποιό μήνυμα της αναλήψεως του Κυρίου μας είναι ότι η φύση μας ανέβηκε ψηλά στον ουρανό, κοντά στον θρόνο του Θεού, γιατί ο Χριστός αναλήφθηκε και με το σώμα του.

----------------------------------------------------------------------------------
* Δεν πρέπει νομίζω να ονομάζουμε τους αιρετικούς χιλιαστές με αυτή την τιμητική ονομασία, γιατί μάρτυρες του Γιαχβέ Θεού μας είμαστε εμείς οι Ορθόδοξοι, γιατί εμείς δίνουμε σωστή, ορθόδοξη μαρτυρία για τον Θεό μας, κατά τό χωρίο Ησ.... Απαγορεύουμε στους χιλιαστές να αυτοαποκαλούνται «Μάρτυρες του Ιεχωβά», γιατί είναι «ΨΕΥΔΟ-μάρτυρές» του για τις πλανεμένες διδασκαλίες που λένε. Σωστότερη λοιπόν η ονομασία γι᾿ αυτούς ως «ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά».

6. Η ΠΑΝΑΓΙΑ

(1) Η Παναγία καλείται Θεοτόκος, γιατί ο Ιησούς Χριστός που γεννήθηκε απ᾿ αυτήν είναι ο Υιός του Θεού. 'Οπως η Παναγία υπήρξε παρθένος πρίν από την γέννηση του Χριστού, έτσι παρέμεινε παρθένος και μετά την γέννησή του. Η μνηστεία της με τον Ιωσήφ κρύβει μυστήριο, ήταν ένα «τέχνασμα» του Θεού για την παραπλάνηση του Διαβόλου και δεν σκόπευε τον γάμο. Οι λεγόμενοι «αδελφοί» του Ιησού στα Ευαγγέλια δεν ήταν παιδιά της Μαρίας, όπως λένε οι χιλιαστές και γενικά οι προτεστάντες, αλλά ήταν παιδιά του Ιωσήφ από γάμο με προηγούμενη γυναίκα του. Κατά τον ιουδαϊκό νόμο ο Ιωσήφ λεγόταν «άνδρας» της Μαρίας και τα παιδιά του θεωρούνταν ως ετεροθαλείς αδελφοί του Ιησού.

Το πρόσωπο της Θεοτόκου είναι Μυστήριο, είναι το τέλος και ο σκοπός της οικονομίας του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη και παραλληλίζεται με το Μυστήριο της Ἐκκλησίας. Πρέπει δε να το παρατηρήσουμε ότι και Καθολικοί και Προτεστάντες σφάλλουν στο πρόσωπο της Θεοτόκου. Έναντι δε του παπικού ανηφόρου και του προτεσταντικού κατηφόρου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας απονέμει στην Θεοτόκο την πρέπουσα τιμή, ως υπέρτατη μεταξύ των αγίων.

(2) Οι μεν Καθολικοί με το εσφαλμένο δόγμα τους περί ασπόρου συλλήψεως της Θεοτόκου παριστάνουν την Παναγία ως μη κανονική άνθρωπο και άρα παριστάνουν ως μη σωθέν το ανθρώπινο γένος· γιατί, κατά την πλάνη αυτή των Καθολικών, ο Χριστός δεν προσέλαβε κανονική ανθρώπινη φύση από την Παναγία, αφού αυτή – όπως την πιστεύουν– δεν είναι κανονική άνθρωπος. Και αφού δεν προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, πως την θεράπευσε; Το «απρόσληπτον αθεράπευτον».

Οι δε Προτεστάντες ερμηνεύοντες κακώς το χωρίο Ματθ. 1,25 συμπεραίνουν ότι ο Ιωσήφ κατέστησε σύζυγο την Μαρία μετά την γέννηση του Ιησού. Αλλά το μεν «εως ου» του χωρίου αυτού δεν δηλώνει καθόλου την συζυγική σχέση του Ιωσήφ με την Μαρία μετά την γέννηση του Ιησού, σύμφωνα και με άλλα παραδείγματα χρήσεως της εβραϊκής αυτής έκφρασης από την Αγία Γραφή (βλ. Β΄ Βασ. 6,23. Ματθ. 28,20 κ.α.)· η δε άλλη πάλι εβραϊκή έκφραση του χωρίου «πρωτότοκος» δεν σημαίνει εξάπαντος την ύπαρξη και άλλων μικρότερων αδελφών, αλλά δηλώνει τον πρώτον διανοίγοντα την μήτρα της μητέρας του (βλ. Εξ. 13, 2.12. 34,19. Α΄ Βασ. 6, 10.14). Γενικά στην Γραφή η έκφραση «πρωτότοκος» σημαίνει τον «εκλεκτό» (Εξ. 4,22. Εβρ. 12,23). Η Παναγία λοιπόν είναι αειπάρθενος.

7. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

(1) Την σωτηρία που εργάστηκε ο Χριστός για 'μας την πετυχαίνουμε στην Εκκλησία. Είναι αδύνατο να καθορίσουμε με ορισμό το τι είναι Εκκλησία, γιατί αυτή είναι Μυστήριο. Στην Γραφή και τους Πατέρες μόνο εικονικά παριστάνεται η Εκκλησία, ως άμπελος, ως ποίμνιο, ως οικοδομή, ως νύμφη.

Γενικά λέγομε ότι Εκκλησία είναι η οικογένεια των παιδιών του Θεού, είναι η αδελφότητά μας (Α΄ Πέτρ.2,17). Η καλύτερη παράσταση της Εκκλησίας είναι η εικόνα του σώματος (βλ. Ἐφ. 1, 22-23. 4, 15.16). Κεφαλή του ιερού αυτού σώματος είναι ο Χριστός, εμείς δε οι πιστοί είμαστε μέλη του. Την βαθειά έννοια της Εκκλησίας την γευόμαστε στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, όπου με την κοινωνία του Σώματος και Αίματος του Χριστού ενωνόμαστε και με τον Χριστό και με τους αδελφούς μας.

Έτσι, με βάση την θεολογία των αγίων Πατέρων, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως εξής την Εκκλησία: «Εκκλησία είναι η οικογένεια των παιδιών του Θεού που συγκεντρώνονται κατά τόπους στους ιερούς Ναούς και προσφέρουν δια των Επισκόπων τους και των ιερέων τους την θεία Λειτουργία». Αυτό, κατά το Α΄ Κορ. 11,18, καλείται Εκκλησία.

Και αφού η Εκκλησία εκφράζεται στην θεία Λειτουργία, την δε θεία Λειτουργία τελούν οι Επίσκοποι (και με την παραχώρηση αυτών και οι ιερείς), καταλαβαίνουμε απ᾿ αυτό ότι δεν νοείται Εκκλησία άνευ των Επισκόπων. Πραγματικά στην Εκκλησία τα μέλη της διαιρούνται σε ποίμνιο και ποιμένες, σε κληρικούς και λαϊκούς. Ο Αρχιποιμένας Χριστός «διώρισε το μεν (οι Επίσκοποι) άρχειν, το δε (οι Λαϊκοί) άρχεσθαι»· διότι «τάξις εν ταις Εκκλησίαις, το μεν είναι ποίμνιον, το δε ποιμένας διώρισε» (Γρηγόριος θεολόγος), χωρίς όμως να διαιρείται και να μερίζεται η Εκκλησία· γιατί όλοι, κληρικοί και λαϊκοί, αποτελούν το ένα Σώμα του Χριστού.

(2) Η εκκλησιαστική ιεραρχία αποτελείται από τρείς βαθμούς: Του Επισκόπου, του πρεσβυτέρου και του διακόνου. Καθένας καθίσταται στους βαθμούς αυτούς από την Εκκλησία δια της χειροτονίας. Δεν νοείται εκκλησιαστική κοινότητα, έστω και μικρή, αν δεν έχει τον ιερέα της, που είναι σ᾿ αυτή σε θέση και τόπο του Επισκόπου του, ο οποίος όμως Επίσκοπός του είναι ενωμένος με την καθόλου Εκκλησία.

'Ετσι και αυτή η μικρή εκκλησιαστική κοινότητα, αυτή η μικρή ενορία, έχει πληρότητα ιεραρχίας. Η ενότητα των πιστών με τον Επίσκοπο είναι αναγκαία, για να ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί ο Επίσκοπος εκφράζει –σαρκώνει την Εκκλησία.

Ο προτεσταντισμός, αντίθετα προς την μαρτυρία της Αγίας Γραφής (βλ. Εφ. 4, 11-13. Ιωάν. 20, 21-23. Α΄ Τιμ. 4,14. Ιακ. 5,14. Πράξ. 20,28. Α΄ Τιμ. 3, 8-13 κ.α.) και την πράξη της αρχαίας Εκκλησίας, αρνείται την εκκλησιαστική ιεραρχία και γενικά την ιερωσύνη, πολλοί δε και δικοί μας χριστιανοί του ελλαδικού χώρου έχουν επηρεαστεί αρκετά από το προτεσταντικό πνεύμα καί εκφράζονται και με λόγια και με έργα ενάντια πρός τους Επισκόπους μας και τις αποφάσεις της Ιεραρχίας, που εκφράζει την Εκκλησία.

Για την διόρθωση της ζημιάς αυτής και για την αποτροπή μεγαλυτέρου κακού είναι ανάγκη να τονίζουμε πολύ την ορθόδοξη εκκλησιολογία: «Ενότητα με την Ιεραρχία της Εκκλησίας μας». Ή: «Είναι προτιμότερο να είναι κανείς σε σφάλμα μέσα στην Εκκλησία (που την εκφράζει η Σύνοδος των Ιεραρχών), παρά να ενεργεί έξω απ᾿ αυτήν, έστω και ορθά», λέγει ωραία ο πατήρ Πορφύριος ακολουθώντας τον ιερό Χρυσόστομο, ο οποίος λέγει επί λέξει: «Ει καί εσφάλλετο η Εκκλησία, ου τοσούτον κατόρθωμα από της των χρόνων ακριβείας ην (όπως το δικό μας παλαιοημερολογιτικό θέμα), όσον έγκλημα από της διαιρέσεως και του σχίσματος» (Εις Άπαντα Αγίων Πατέρων, τόμ. 4, 615).

(3) Για την Εκκλησία μας πρέπει να τονίσουμε ιδιαίτερα ότι είναι αλάθητη. Και είναι αλάθητη γιατί έχει κεφαλή τόν Χριστό, ο Οποίος είναι «η αλήθεια» (Ιωάν. 14,6), και έχει ψυχή το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο είναι ομοίως «το Πνεύμα της αληθείας» (Ιωάν. 14,17. 15,26. 16,13). Και κατά τον απόστολο Παύλο η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15).

Πρέπει όμως να πούμε ότι η Εκκλησία είναι αλάθητη ως όλον, ως πλήρωμα, που το αποτελούν όλοι οι ορθόδοξοι, κληρικοί και λαϊκοί. Οργανο δε της εκφράσεως του αλαθήτου της Εκκλησίας είναι η Οικουμενική Σύνοδος. Μόνο αυτή μπορεί νά διατυπώνει αλαθήτως τα δόγματα. Και σ᾿ αυτήν την υπέρτατη αρχή και αυθεντία των Οικουμενικών Συνόδων υπάγονται όλοι, και ο Πατριάρχης και όλοι οι Ιεράρχες, όπως και όλοι οι Απόστολοι και ο Πέτρος υπέκειντο στην Αποστολική Σύνοδο.

Όλο λοιπόν το πλήρωμα και το σώμα της Εκκλησίας λογίζεται στην ορθόδοξο πίστη ως φορέας του αλαθήτου, ενώ ως όργανο της εκφράσεως του αλαθήτου της Εκκλησίας, ή ως το στόμα της Εκκλησίας, χρησιμοποιείται η Οικουμενική Σύνοδος, στην οποία αντιπροσωπεύεται όλο το εκκλησιαστικό πλήρωμα δια των Επισκόπων του.

Κατά ταύτα δεν δύναται ένα μεμονωμένο άτομο, ένας Επίσκοπος ή Πατριάρχης ή Πάπας να δογματίζει έγκυρα και αυθεντικά, γιατί αυτό, όπως είπαμε, είναι αποκλειστικό δικαίωμα και έργο μόνο
των Οικουμενικών Συνόδων και των μετεχόντων σ᾿ αυτές Επισκόπων, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το πλήρωμα και την πίστη της Εκκλησίας.

Έτσι ορθώς οι ορθόδοξοι Πατριάρχες της Ανατολής, απαντώντες το 1848 στον Πάπα Πίον Θ΄, διακήρυξαν ότι «παρ᾿ ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι ηδυνήθησάν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της
θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των πατέρων αυτού» (εις Mansi, Consil. 40,407. Βλ. Ιωάν. Καρμίρη, Τα δογματικά και Συμβολικά μνημεία ΙΙ, 920).

Γι᾿ αυτό λοιπόν και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας απέρριψε το Βατικάνειο δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα, ότι αυτός τάχα είναι η αλάθητη κεφαλή της Εκκλησίας. Η πλάνη αυτή των Καθολικών δεν δύναται να στηριχθεί ούτε στην Αγία Γραφή ούτε στην Ιερά Παράδοση.

(4) Την Χάρη του Θεού, που μας είναι απαραίτητη για να γευόμαστε τον Θεό, την λαμβάνουμε στην Εκκλησία δια των ιερών Μυστηρίων. «Η Εκκλησία σημαίνεται εν Μυστηρίοις» (Νικόλαος Καβάσιλας). Κυρίως ένα είναι το Μυστήριο: Η θεία Ευχαριστία.

Επειδή όμως για να συμμετάσχουμε στην θεία Ευχαριστία πρέπει να είμαστε βαπτισμένοι και χρισμένοι, γι᾿ αυτό οι θεολόγοι ομιλούν περί τριών Μυστηρίων: Βαπτίσματος, Χρίσματος και θείας Ευχαριστίας. Αλλά και γενικά μπορούμε να πούμε ότι πάσα αγιαστική τελετή της Εκκλησίας μας, ο αγιασμός για παράδειγμα, είναι μυστήριο. Και δια των κτιστών πραγμάτων, όπως με το νερό του αγιασμού ή με το λάδι του Ευχελαίου, δίδεται στούς πιστούς η άκτιστη Χάρη του Θεού.

(5) Όπως το ζούμε στην πραγματικότητα, η Εκκλησία μας είναι ένας θείος Οργανισμός, μέσα στον οποίο παίρνουμε ζωή, και δεν είναι ανθρώπινη οργάνωση. Μια οργάνωση προσπαθεί τι να σου πάρει και πως να πάρει και σένα τον ίδιο, για να σε κάνει στέλεχος, ενώ η Εκκλησία αγωνίζεται και αγωνιά τι να δώσει στα μέλη Της. Και στην οργάνωση δεν χωρούν όλοι, παρά μόνο οι συμφωνούντες με τους κανονισμούς της, ενώ στην Εκκλησία έχουν θέση όλοι οι βαπτισμένοι χριστιανοί, μαύροι, άσπροι, μορφωμένοι και αγράμματοι, δίκαιοι και αμαρτωλοί.

Θα μπορούσαμε, βάσει των πατερικών κειμένων, να παραστήσουμε την Εκκλησία ως ένα θεραπευτήριο, στο οποίο, με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, καθαρίζονται οι ψυχές μας από τα πάθη και θεραπεύονται. Την θεραπεία αυτή την λέμε αγιότητα καί θέωση. Ο σκοπός των μελών της Εκκλησίας είναι η αγιότητα και η Εκκλησία μας, πραγματικά, έχει αγίους. Το δε πρόβλημα των αθέων δεν είναι τόσο ο Θεός, που επιπόλαια μπορούν να πουν ότι δεν υπάρχει, αλλά το πρόβλημα τους είναι οι άγιοι με τα τόσα άγια λείψανά τους, που νικούν την φθορά και θαυματουργούν.

Οι Προτεστάντες, ενάντια πρός την Αγία Γραφή (βλ. Αποκ. 8, 3.4. Δ΄ Βασ. 13,21) και την ζωή της Εκκλησίας και την ζωντανή πραγματικότητα, αρνούνται τους αγίους και τα θαύματά τους, απορρίπτοντες έτσι το «καθ᾿ ομοίωσιν», τον σκοπό για τον οποίο πλάστηκε ο άνθρωπος.

(6) Κατά μιά άλλη παράσταση η Εκκλησία είναι η Νύμφη του Χριστού και, αφού γίνει πρώτα η ανάσταση των νεκρών, θα έρθει ο Νυμφίος Χριστός με την δεύτερη παρουσία Του για να παραλάβει την Νύμφη του Εκκλησία στην επουράνια Βασιλεία του.

Ακατήχητοι και δεισιδαίμονες Χριστιανοί ερμηνεύουν διαφορετικά την δεύτερη του Χριστού παρουσία και δεν την παριστούν ποθητή, ενώ είναι αλήθεια ότι το σύνθημα των πρώτων Χριστιανών ήταν «Μαράν Αθά» (= Κύριε, έλα· Α΄ Κορ. 16,22). Και ο πιστός, κατά ένα ωραίο τροπάριο, εύχεται την κάθαρση της καρδιάς του και την πλήρη απόλαυση της αγάπης του Χριστού
«ίνα – λέει – τας δύο σκιρτών μεγαλύνω, Αγαθέ, παρουσίας Σου»!

ΤΕΛΟΣ

angieholi έγραψε:* Δεν πρέπει νομίζω να ονομάζουμε τους αιρετικούς χιλιαστές με αυτή την τιμητική ονομασία

Όντως... οι ιεχωβάδες παίρνουν το όνομα της θρησκείας της αντίστοιχης χώρας για "να ταιριάξουν" με το σύνολο και να κερδίσουν οπαδούς όπως έτυχε να πω σε άλλο ποστ σήμερα. Πολύ σωστή η παρατήρηση του π. Ιερεμία (δική του είναι έτσι δεν είναι;)

Και για άλλη μια φορά θα σε συγχαρώ για τον κόπο Αγγελική! Μην σταματάς το γράψιμο!!

Δείτε αυτή τη φωτογραφία:
http://www.imdleo.gr/diaf/2007/07-PANAG ... HMONOS.pdf