Ουαί υμίν..
Δημοσιεύτηκε: Παρ Μάιος 01, 2009 6:34 pm
"Ουαί ημίν…"
Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα σηματοδοτεί την αρχή της πορείας Του προς το Πάθος, τον σταυρό και την Ανάσταση. Γι' αυτό και ο πραΰς διδάσκαλος αποφασίζει πλέον με περισσή σκληρότητα να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα των ανθρώπων που θέλουν να σχετίζονται με τον Θεό.
Μετά την είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα κατευθύνθηκε στο Ναό του Σολομώντα και με βίαιο τρόπο, σαν κύριος του Ναού, εκδίωξε τους εμπόρους από τον οίκο του Θεού. Σήμερα, σε μια εκτενή διδασκαλία Του προς τον λαό που συνέρευσε στην πόλη για την μεγάλη εβραϊκή γιορτή, δεν διστάζει να τα βάλει με την πνευματική ηγεσία, με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, με την υποκρισία που τους διέπει και με τον τρόπο που καταδυναστεύουν το λαό.
Αντηχούν λοιπόν σήμερα τα φοβερά "ουαί ημίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί…" που είπε ο Χριστός, όχι τόσο για να καταδικάσει τους συγκεκριμένους ανθρώπους, όσο για να οικοδομήσει τον καθένα, για να τον απαλλάξει από την επιδερμική ευσεβοφάνεια και να τον μετατρέψει από κίβδηλο σε γνήσιο μαθητή Του.
Η υποκρισία είναι εκείνο το στοιχείο που από μόνο του αποδεικνύει την εσωτερική σαπίλα σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, της θρησκευτικής, της κοινωνικής, της πολιτικής, της προσωπικής και της δημόσιας. Γιατί αυτοί που συμπεριφέρονται έτσι "πάντα τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις". Το κίνητρο δηλαδή είναι καθαρά εγωιστικό: να κατακτήσουν στα μάτια των ανθρώπων μια θέση που στην πραγματικότητα δεν τους αξίζει, να κερδίσουν την εκτίμησή τους, τον θαυμασμό τους, την συμπαράστασή τους και -γιατί όχι- να απολάβουν οφέλη και αγαθά που απορρέουν από αυτή την απατηλή αυτοϋψωτική εικόνα.
Ο Ιησούς καυτηριάζει με τα λόγια Του εκείνους που ηγούνται των άλλων ανθρώπων, που επιβάλλονται όχι με την αξία τους αλλά με το αξίωμά τους, που νομίζουν πως μπορούν να καταπιέζουν τους "υποτελείς" τους αντί να διακονούν τους αδελφούς τους. Τους παρομοιάζει με τάφους "κεκονιαμένους", διότι εξωτερικά φαίνονται στους ανθρώπους δίκαιοι και ωραίοι, ενώ μέσα τους είναι γεμάτοι από υποκρισία, αρπαγή, αδικία και ανομία. Γι' αυτό και μας προτρέπει: "πάντα ουν όσα αν είπωσιν υμίν τηρείν, τηρείτε και ποιείτε, κατά δε τα έργα αυτών μη ποιείτε. Λέγουσι γαρ και ου ποιούσι".
Με την προτροπή αυτή ο Χριστός φτάνει στον σκοπό των όσων λέει, που δεν είναι άλλος από την δική μας καλλιέργεια. Είναι πολύ δύσκολο, σε μια εποχή που κυριαρχεί η βιτρίνα, η αυτοδιαφήμιση, το πολύχρωμο περιτύλιγμα και το παιχνίδι των εντυπώσεων, εμείς να προσπαθούμε να είμαστε αληθινοί, που σημαίνει ειλικρινείς με τον εαυτό μας πρώτα κι έπειτα στην προς τους άλλους συμπεριφορά μας. Θέλει μεγάλη αρετή και τόλμη για να παρουσιαστούμε όπως είμαστε, χωρίς απατηλά περιβλήματα, χωρίς ωραιοποιήσεις και κινήσεις εντυπωσιασμού. Και κυρίως προϋποθέτει συνέπεια έργων και λόγων, ώστε αυτά που λέμε να μην αναιρούνται από τις πράξεις μας.
Η αλήθεια λοιπόν είναι το ζητούμενο. Όσο κι αν πονά. Όσο κι αν κοστίζει. Ακόμα κι αν πρόκειται εξαιτίας της να υποφέρουμε, να ανεβούμε Γολγοθά, να εκτεθούμε ενώπιον των ανθρώπων. Όμως τελικά, αργά ή γρήγορα, όπως μετά τον σταυρό επακολούθησε η Ανάσταση, έτσι θα λάμψει και η αλήθεια, η ειλικρίνεια, η συνέπεια, η καθαρότητα, η σταθερότητα του βίου, η γνήσια σχέση μας με τον Θεό!
[b]www.imd.gr[/b]
Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα σηματοδοτεί την αρχή της πορείας Του προς το Πάθος, τον σταυρό και την Ανάσταση. Γι' αυτό και ο πραΰς διδάσκαλος αποφασίζει πλέον με περισσή σκληρότητα να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα των ανθρώπων που θέλουν να σχετίζονται με τον Θεό.
Μετά την είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα κατευθύνθηκε στο Ναό του Σολομώντα και με βίαιο τρόπο, σαν κύριος του Ναού, εκδίωξε τους εμπόρους από τον οίκο του Θεού. Σήμερα, σε μια εκτενή διδασκαλία Του προς τον λαό που συνέρευσε στην πόλη για την μεγάλη εβραϊκή γιορτή, δεν διστάζει να τα βάλει με την πνευματική ηγεσία, με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, με την υποκρισία που τους διέπει και με τον τρόπο που καταδυναστεύουν το λαό.
Αντηχούν λοιπόν σήμερα τα φοβερά "ουαί ημίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί…" που είπε ο Χριστός, όχι τόσο για να καταδικάσει τους συγκεκριμένους ανθρώπους, όσο για να οικοδομήσει τον καθένα, για να τον απαλλάξει από την επιδερμική ευσεβοφάνεια και να τον μετατρέψει από κίβδηλο σε γνήσιο μαθητή Του.
Η υποκρισία είναι εκείνο το στοιχείο που από μόνο του αποδεικνύει την εσωτερική σαπίλα σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, της θρησκευτικής, της κοινωνικής, της πολιτικής, της προσωπικής και της δημόσιας. Γιατί αυτοί που συμπεριφέρονται έτσι "πάντα τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις". Το κίνητρο δηλαδή είναι καθαρά εγωιστικό: να κατακτήσουν στα μάτια των ανθρώπων μια θέση που στην πραγματικότητα δεν τους αξίζει, να κερδίσουν την εκτίμησή τους, τον θαυμασμό τους, την συμπαράστασή τους και -γιατί όχι- να απολάβουν οφέλη και αγαθά που απορρέουν από αυτή την απατηλή αυτοϋψωτική εικόνα.
Ο Ιησούς καυτηριάζει με τα λόγια Του εκείνους που ηγούνται των άλλων ανθρώπων, που επιβάλλονται όχι με την αξία τους αλλά με το αξίωμά τους, που νομίζουν πως μπορούν να καταπιέζουν τους "υποτελείς" τους αντί να διακονούν τους αδελφούς τους. Τους παρομοιάζει με τάφους "κεκονιαμένους", διότι εξωτερικά φαίνονται στους ανθρώπους δίκαιοι και ωραίοι, ενώ μέσα τους είναι γεμάτοι από υποκρισία, αρπαγή, αδικία και ανομία. Γι' αυτό και μας προτρέπει: "πάντα ουν όσα αν είπωσιν υμίν τηρείν, τηρείτε και ποιείτε, κατά δε τα έργα αυτών μη ποιείτε. Λέγουσι γαρ και ου ποιούσι".
Με την προτροπή αυτή ο Χριστός φτάνει στον σκοπό των όσων λέει, που δεν είναι άλλος από την δική μας καλλιέργεια. Είναι πολύ δύσκολο, σε μια εποχή που κυριαρχεί η βιτρίνα, η αυτοδιαφήμιση, το πολύχρωμο περιτύλιγμα και το παιχνίδι των εντυπώσεων, εμείς να προσπαθούμε να είμαστε αληθινοί, που σημαίνει ειλικρινείς με τον εαυτό μας πρώτα κι έπειτα στην προς τους άλλους συμπεριφορά μας. Θέλει μεγάλη αρετή και τόλμη για να παρουσιαστούμε όπως είμαστε, χωρίς απατηλά περιβλήματα, χωρίς ωραιοποιήσεις και κινήσεις εντυπωσιασμού. Και κυρίως προϋποθέτει συνέπεια έργων και λόγων, ώστε αυτά που λέμε να μην αναιρούνται από τις πράξεις μας.
Η αλήθεια λοιπόν είναι το ζητούμενο. Όσο κι αν πονά. Όσο κι αν κοστίζει. Ακόμα κι αν πρόκειται εξαιτίας της να υποφέρουμε, να ανεβούμε Γολγοθά, να εκτεθούμε ενώπιον των ανθρώπων. Όμως τελικά, αργά ή γρήγορα, όπως μετά τον σταυρό επακολούθησε η Ανάσταση, έτσι θα λάμψει και η αλήθεια, η ειλικρίνεια, η συνέπεια, η καθαρότητα, η σταθερότητα του βίου, η γνήσια σχέση μας με τον Θεό!
[b]www.imd.gr[/b]
