Γιατί ο Θεός επιτρέπει τον πόνο και τη δυστυχία

[nektarios73]

Αυτή είναι μια από τις καλύτερες εξηγήσεις του γιατί ο Θεός επιτρέπει τον πόνο και τη δυστυχία που βλέπουμε στον κόσμο.
Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα...
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
'Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.'

'Γιατί το λες αυτό;' ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: 'Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.'

Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.

Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:
'Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!'
'Πως μπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
'Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;'
'Όχι!' απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: 'Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ' έξω.'

'Μα.... οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.'
'Ακριβώς!' απάντησε ο πελάτης. 'Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης ΥΠΆΡΧΕΙ! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια.
Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.'

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου

Ο Θεός αγαπά πολύ τον άνθρωπο, γνωρίζει το πρόβλημα του καθενός πάρα πολύ καλά και θέλει να τον βοηθήσει, πριν εκείνος φθάσει να Του το ζητήσει. Και ενώ για τον Θεό δεν υπάρχουν δυσκολίες, αφού είναι παντοδύναμος, στην προκειμένη περίπτωση συναντά ο Θεός δυσκολία και μάλιστα μοναδική! Η δυσκολία λοιπόν που έχει ο Θεός είναι ότι δεν μπορεί να βοηθήσει όταν η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι ταπεινή. Τότε ο καλός Θεός στενοχωριέται κατά κάποιον τρόπο, γιατί ενώ βλέπει το πλάσμα Του να ταλαιπωρείται, Εκείνος δεν μπορεί να βοηθήσει. Γιατί, ό,τι βοήθεια και να του προσφέρει, εφ’ όσον δεν έχει ταπεινό φρόνημα, θα βλαφτεί. Ό, τι γίνεται στον άνθρωπο είναι απόλυτα εξαρτημένο από την ταπείνωση. Βλέπουμε παραδείγματος χάριν κάποιον άνθρωπο να πολεμιέται και να νικιέται από κάποιο πάθος. Αυτό ο Θεός το παραχωρεί μόνο και μόνο γιατί η ψυχή είτε έχει υψηλόφρονα λογισμό, είτε κινδυνεύει να πέσει σ’ αυτόν. Έχει δηλαδή προδιάθεση υπερηφάνειας. Ο άνθρωπος αυτός, μπορεί να μισεί τα συγκεκριμένα πάθη και να μην τα θέλει και γι’ αυτό χύνει αίμα, για να τα βγάλει. Όμως δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτε απολύτως, γιατί δεν τον βοηθά ο Θεός. Και θα συνεχίσει να μην τον βοηθά, μέχρι να ταπεινωθεί. Γιατί ναι μεν, μισεί τα συγκεκριμένα πάθη, είναι όμως υποδουλωμένος στο πάθος της υπερηφάνειας, το οποίο εισάγει όλα τα άλλα πάθη. («Υπερηφάνεια γεννήτρια εστί πάντων των παθών», Ιωάννου της Κλίμακος).

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»

(σελ. 193)
-Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;
-Πριν επιτρέψει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό, μετά, επέτρεψε τη δοκιμασία. Βλέπετε και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά όταν εκείνο δεν αλλάζει, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθεί. Έτσι και ο Θεός, μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθει. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κλπ θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι. Δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

(σελ. 200)
Οι δοκιμασίες που μας έρχονται είναι μερικές φορές η αντιβίωση που δίνει ο Θεός για τις αρρώστιες της ψυχής μας και μας βοηθούν πολύ πνευματικά. Τρώει ο άνθρωπος ένα μαλακό σκαμπίλι και μαλακώνει η καρδιά του. Ο Θεός ξέρει φυσικά σε τι κατάσταση βρίσκεται ο καθένας μας, αλλά επειδή εμείς δεν ξέρουμε, επιτρέπει να δοκιμαστούμε για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να βρούμε τα πάθη που υπάρχουν κρυμμένα μέσα μας και να μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις την ημέρα της κρίσεως. Γιατί και να παρέβλεπε τα πάθη μας και να μας έπαιρνε όπως είμαστε στον Παράδεισο και εκεί πάλι θα δημιουργούσαμε προβλήματα. Γι’ αυτό ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να δημιουργεί εδώ πειρασμούς, για να μας ξεσκονίζουν, ώστε να ταπεινωθεί και εξαγνιστεί η ψυχή μας με τις θλίψεις. Οπότε μετά μας χαριτώνει.