Κουβεντιάζοντας με τον πόνο

[LOCKHEART]

Σήμερα θα σας παρουσιάσω αποσπάσματα από ένα άλλο αριστούργημα του συγγραφέα TITO COLLIANDER (θυμάστε και το ποστάκι ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΚΗΤΩΝ). Το βιβλίο ονομάζεται ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ είναι μικρό και δίνει πολλές διαστάσεις στην περιβόητη και σκληρή αυτή σχέση του μεταξύ ανθρώπου και πόνου που πραγματικά αξίζει την ανάγνωση.



"Η συνειδητοποίηση της αδυναμίας είναι η αρχή της δυνάμεως"




"Ο πόνος περνάει, το ότι πονέσαμε δεν περνάει ποτέ"




"Το κλάμα είναι η εσωτερική παράδοση στο μεγαλείο του πόνου"




"Η συμπόνια ελαφρώνει το βάρος του πόνου,

τα δάκρυα της καλοσύνης εξαγνίζουν τα δάκρυα της οδύνης"





"Η συγνώμη δεν έχει μοναδική κατεύθυνση. Τα αγκαλιάζει όλα.

Η κατέχεις την συγχορητικότητα ή δεν την κατέχεις"




"Από εγωϊστική αυτόσυμπάθεια οδηγήσε στο πανικό

και ο πανικός γεννά την απόγνωση"



Στην εσωτερική κουβέντα με τον πόνο, ο πόνος λέει:


"Παρηγορείσαι απ’τη λύπηση που σου δείχνουν οι άλλοι άνθρωποι. Αναζητάς τη συμμετοχή των φίλων σου. Αυτό σημαίνει πως είσαι ακόμη εντελώς κάτω από την εξουσία μου. Κάτι σε σπρώχνει να κάνεις υπαινιγμούς για μένα. Μυστικά όμως θέλεις να κάνεις τους άλλους να παρατηρούν πως βασανίζεσαι, και πως μολοντούτο κάνεις κουράγιο. Είσαι ακόμα εξαρτημένος από μένα πέρα για πέρα. "


Εγώ ψιθυρίζω : "Έχεις δίκιο, έχεις δίκιο"


Κι ο πόνος συνεχίζει:

"Μόνο από τότε που θα θελήσεις να με κρύβεις όπως κρύβει κανένας ότι πιο μυστικό και πολύτιμο έχει, μόνο τότε θα αρχίσεις να μου αφαιρείς την εξουσία μου. Και όταν σκυφτός και ευγνώμων με ασπάζεσαι, μόνο τότε μου αφαιρείς εντελώς την δύναμη μου"



Όσο ποιο πολύ αγαπάς τόσο περισσότερο γίνεσαι σιωπηλός. Όσο ποιο πολύ αγαπάς τόσο ποιο πολύ γίνεσαι προσεκτικός στις εκδηλώσεις σου, τόσο ποιο φειδωλός στα λόγια σου. Όσο ποιο πολύ αγαπάς τόσο ποιο φροντισμένη γίνεται η προθυμία σου για προσφορά βοήθειας. Η αγάπη βλέπει τα στενά πλαίσια του ζήλου σου και τη ματαιότητα σου. Η αγάπη διαβλέπει την αυταρέσκεια σου στην φτωχή συμβουλή που έδωσες.