"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η Υπεραγία Θεοτόκος μ’ όλη τη θεϊκή χάρη που περιβάλλει την ύπαρξή της σαν Μητέρας του Χριστού, δεν παύει να είναι μια Μανα, που έχει για το Μονογενή της τα αισθήματα, που έχουν όλες οι Μανάδες για τα παιδιά των.
Έτσι οι ιεροί υμνογράφοι στις θεομητορικές εορτές (και σε άλλες εορτές), αναφερόμενοι στο πανσεβάσμιο πρόσωπό της ομιλούν συχνά για πόνους και θρήνους της Μητέρας του Χριστού. Ιδιαίτερα στα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής και σε άλλα λαϊκά μοιρολόγια της Σταύρωσης, η Παναγία κλαίει και θρηνεί το Μονογενή της με λόγια τρυφερά και πονεμένα που συντρίβουν την ανθρώπινη καρδιά.
Παραθέτομε μερικά από τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής:

Κλαίει και θρηνεί σε, η πάναγνός Σου Μητηρ,
Σωτήρ μου, νεκρωθέντα.
Θρήνον συνεκίνει, η πάναγνός σου Μητηρ,
Σου Λογε, νεκρωθέντος.
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;
Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατον μου τέκνον,
πως τάφω νυν καλύπτη;

Παρ’ όλα αυτά τα οδυνηρά κλάματα της πονεμένης Μανας του Σταυρού, δεν υπάρχει σ’ αυτά ίχνος απελπισίας γιατί γνωρίζει ότι ο Υιός της θα αναστηθή κι αυτή η βεβαιότητα την παρηγορεί και τη στηρίζει.
«Ανάστα Ζωοδότα, η Σε τεκούσα Μητηρ δακρυροούσα λέγει».Τονίζομε αυτή την παρηγορημένη στάση της Μητέρας του Χριστού και την υπευνθυμίζομε στις χριστιανές Μανες οι οποίες συχνά συντρίβονται στούς θανάτους των παιδιών των σαν να μην έχουν την ελπίδα του «Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», που τόσο θριαμβευτικά τονίζει το Συμβολο της Πιστεωως μας.
Γνωρίζομε πόσο οδυνηρός είναι ο θάνατος των παιδιών για τη Μανα, όμως το παράδειγμα της πονεμένης Μανας του Σταυρού γίνεται παρηγοριά και στήριγμα για τις χριστιανές Μανες, που βλέπουν στο φέρετρο τα πεθαμένα παιδιά των, όπως η Παναγία έβλεπε το Σταυρωμένο τέκνο της πάνω στο Σταυρό.
Ω Πονεμένη Μανα του Σταυρού! Δινε την παρηγοριά σου σ' όλες τις Μανες του κόσμου.