"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΚΥΝΗΤΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Α΄

Με του Θεού τη χάρι, είμαι ένας χριστιανός.
Οι πράξεις μου, αλλοίμονο, με παρουσιάζουν ένα μεγάλο αμαρτωλό κι ως προς τη ζωή μου, είμαι ένας άνθρωπος χωρίς σπίτι, προέρχομαι από πολύ άσημη οικογένεια και γυρίζω περιπλανώμενος από μέρος σε μέρος.
Τα υπάρχοντά μου είναι, ένα σακκούλι στην πλάτη μου με λίγο ψωμί μέσα, και μια Αγία Γραφή μεσʼ στην τσέπη του σακκακιού μου.
Αυτά είναι όλη μου η περιουσία.
Κάποτε, ήταν το Σάββατο της 32ας εβδομάδος μετά την Πεντηκοστή, κʼ επήγα στην Εκκλησία να προσευχηθώ και νʼ ακούσω τη θεία Λειτουργία.
Άκουσα τον Απόστολο της ημέρας που ήταν παρμένος από την πρώτη επιστολή του Παύλου προς Θεσσαλονικείς και μούκαναν πολύ βαθειά εντύπωσι οι δύο λέξεις, «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».
Οι λέξεις αυτές εμπήκαν και κατέλαβαν κυριολεκτικά το μυαλό μου, άρχισα δε να σκέπτωμαι πώς είναι δυνατόν να προσεύχεται κανείς χωρίς να σταματά ούτε στιγμή, αφού ο κάθε άνθρωπος πρέπει να κάνη και κάποια άλλη δουλεία για να ζήση;
Εδιάβασα και ο ίδιος εις το δικό μου Ευαγγέλιο το ρητό αυτό που είχα ακούσει, δηλαδή, τα λόγια που προτρέπανε, κάθε στιγμή και σε κάθε τόπο ,να σηκώνουμε τα χέρια μας εις τον ουρανό και να προσευχώμεθα.
Εσκέφθηκα και ξανασκέφθηκα πάνω σʼ αυτήν την προτροπή , χωρίς να μπορέσω να την καταλάβω.
«Τι πρέπει να κάνω;» «Πού πρέπει να βρω κάποιον να μου εξηγήση τις δύσκολες αυτές λέξεις;» διερωτώμουνα κι απεφάσισα να πάω νʼ ακούσω τους καλύτερους ιεροκήρυκες, μήπως ημπορέσουν αυτοί και μου ερμηνεύσουν το μυστήριο και ξεδιαλύνουν την έννοιά του εις το μυαλό μου…

…Για πολύ καιρό έπειτα ,περιπλανήθηκα σε πολλά μέρη. Εδιάβαζα πάντα την Αγία Γραφή που είχα και όπου πήγαινα ρωτούσα αν υπάρχη κανένας δάσκαλος θρησκευτικός, κανένας ιερωμένος ή μοναχός, έχοντας έτσι την ελπίδα ότι κάποτε θα βρω κάποιον να με φωτίση εις την απορία και την δυσκολία μου αυτή την ανυπέρβλητη.
Κάποια μέρα τέλος, μούπαν ότι σ΄ ένα χωριό κοντά εκεί που ήμουνα, βρισκόταν κάποιος που είχε αφιερωθή εις την σωτηρία της ψυχής του. Είχε κʼ ένα εκκλησάκι εκεί που έμενε, δεν απομακρυνόταν ποτέ από το μέρος που ζούσε, περνούσε δε τις ημέρες του με εγκράτεια, με μελέτη και με προσευχή.
Αλήθεια! φτερά έκανα κʼ επήγα και τον ευρήκα. «Τι θέλεις από μένα;» μʼ ερώτησε. «Άκουσα ότι είσθε ένας άνθρωπος αφιερωμένος εις τον Θεόν» του απάντησα. «αλλά σας παρακαλώ, για την αγάπη του Χριστού, εξηγήστε μου τα λόγια του Αποστόλου , «αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Πέστε μου πώς είναι δυνατόν να προσεύχεται κανείς χωρίς ποτέ να σταματά; Πάρα πολύ θέλω να μάθω γιʼ αυτό , που δυστυχώς δεν ημπορώ μόνος μου να το καταλάβω».
Εσιώπησε για λίγο και με είδε κοντά-κοντά. Έπειτα είπε: «Αδιάλειπτη εσωτερική προσευχή είναι η αδυσώπητη επιθυμία της ψυχής του ανθρώπου για τον Θεό. Για να επιτύχη κανείς εις αυτήν την άσκησι, που γεμίζει την ψυχήν από παρηγοριά, πρέπει να προσεύχεται εις τον Θεόν περισσότερο, όλο και πιο θερμά. Η ίδια η προσευχή θα σου αποκαλύψη πώς θα κατορθωθή να γίνη ακατάπαυστη. Αλλά αυτό θα διαρκέση αρκετά». Αυτά λέγοντας, μούδωσε τροφή και χρήματα για το ταξίδι μου και μʼ άφησε να φύγω…

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: « ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ»
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
ΈΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ «ΑΣΤΗΡ»
ΑΛ. Κ΄ Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Πολυ ωραιο βιβλιο.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΚΥΝΗΤΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Α΄

( συνέχεια )


…Τέλος, επήγα να ιδώ τον γέρο οδηγό μου και του είπα τα καθέκαστα , ειλικρινά, και με κάθε λεπτομέρεια.
Αυτός με άκουσε και μου είπε: «Να είσαι ευγνώμων εις τον Θεό επειδή σε αξίωσε να έχης την επιθυμία αυτή για την Προσευχή και σε εβοήθησε να προοδεύσης σʼ αυτή , με ευκολία.
»Αυτό είναι η φυσική συνέπεια που ακολουθεί την συνεχή προσπάθεια και τα πνευματικά κατορθώματα.
»Έτσι και μια μηχανή την βάζει κάποιος σε κίνησι, κʼ έπειτα αυτή εργάζεται μόνη της, αλλά για να εξακολουθήση να εργάζεται θέλει λάδωμα και κάθε τόσο ένα καινούριο ξανάρχισμα.
»Βλέπεις ,λοιπόν, πόσα ο Θεός χαρίσματα ,με την αγάπη του προς τον άνθρωπο, έχει χαρίσει, όχι μόνο εις την ψυχή του αλλά και στο ανθρώπινο το υλικό του σώμα;
»Βλέπεις τί συναισθήματα είναι δυνατόν να παραχθούν, έτσι κʼ έξω απʼ την κατάστασι της Χάριτος του Θεού, σε μια ψυχή αμαρτωλή και υποκείμενη σε πάθη , όπως συ ο ίδιος έλαβες πείρα;
» Αλλʼ ακόμη πόσο θαυμάσιο, πόσον ευχάριστο ,και πόσο παρηγορητικό πράγμα είναι, όταν ο Θεός ευαρεστήται να χαρίση το δώρο της αυτοενεργούσης πνευματικής Προσευχής, καθώς και το δώρο της καθάρσεως της ψυχής από κάθε γήινη αίσθησι! Είναι μία κατάστασις που είναι αδύνατον να περιγραφή ,και η ανακάλυψις αυτού του μυστηρίου της προσευχής είναι μία πρόγευσις, εις την γη, της ευλογίας των ουρανών, του Παραδείσου.
» Παρόμοια ευτυχία φυλάσσεται γιʼ αυτούς που ακολουθούν τον Θεό με απλότητα και αγάπη καρδιάς. Τώρα σου δίνω την άδεια να επαναλαμβάνης την επίκλησι όσο συχνά μπορείς κʼ επιθυμείς. Προσπάθησε κάθε σου στιγμή να είναι αφιερωμένη εις την Προσευχή, επικαλέσου το όνομα του Ιησού Χριστού χωρίς να μετράς πόσες φορές και υπόταξε τον εαυτόν σου ταπεινά εις του θεού την θέλησι, παρακαλώντας Τον για βοήθεια. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα σε εγκαταλείψη αλλά θα σε οδηγήση εις το αληθινό μονοπάτι».
Υπό την καθοδήγησιν αυτήν επέρασα όλο το καλοκαίρι με ακατάπαυστη προφορική προσευχή προς τον Ιησού Χριστό και αισθανόμουν απόλυτη ειρήνη εις την ψυχή μου. Εις τον ύπνο μου, πολλές φορές ωνειρεύτηκα ότι έλεγα την προσευχή. Κατά το διάστημα της ημέρας, εάν τύχαινε να συναντήσω κάποιο, οποιοδήποτε ανθρώπινο πλάσμα, χωρίς εξαίρεση, συνέβαινε, να τους αισθάνωμαι όλους αγαπητούς τόσο, σαν να ήταν από τους πιο στενούς συγγενείς μου…

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: « ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ»
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ +ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
ΈΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ «ΑΣΤΗΡ»
ΑΛ. Κ΄ Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΚΥΝΗΤΟΥ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Α΄

(συνέχεια)




…Για μιαν εβδομάδα εφρόντισα να εφαρμόσω όλα όσα μέχρι τη στιγμή εκείνη είχα μάθει. Εις την αρχή τα πράγματα επήγαν καλά. Μα έπειτα η προσπάθεια μʼ εκούραζε πολύ. Αισθανόμουν οκνηρία και στενοχώρια, μʼ εκυρίευε η νύστα και σύννεφα από σκέψεις όλων των ειδών με περικυκλώνανε. Επήγα με θλίψι εις τον γέρον οδηγόν μου να του εξομολογηθώ την κατάστασί μου.
Μʼ εχαιρέτησε και μου είπε με πολύ φιλικό τρόπο: «Αδελφέ μου, ήλθε επάνω σου η επίθεσις του κόσμου του σκότους, επειδή ο κόσμος εκείνος άλλο δεν έχει χειρότερο από την ιδική μας εγκάρδια προσευχή. Ο κόσμος αυτός του σκότους προσπαθεί με κάθε τρόπο να σʼ εμποδίση και να σε απομακρύνη από την προσευχή της καρδιάς. Όμως μη φοβείσαι. Ο Θεός ουδέποτε επιτρέπει τον πειρασμό να είναι για τον άνθρωπο μεγαλύτερος από ό,τι χρειάζεται.
»Φαίνεται πως πρέπει η ταπείνωσί σου να δοκιμαστή ακόμα, γιατί παρά τον περίσσιο σου ζήλο, είναι ίσως πολύ νωρίς να πλησιάσης την υψηλότερη είσοδο της καρδιάς. Υπάρχει φόβος να πέσης σε πνευματικό χάος. Θα σου δώσω αυτή τη φορά γιʼ αυτήν την περίπτωσι, συμβουλές όχι δικές μου, αλλά από την “Φιλοκαλία” ».
Ξεφύλλισε τις σελίδες του οσίου Νικηφόρου κʼ εδιάβασε:
»Εάν έπειτα από μερικές προσπάθειες δεν επιτυγχάνης να μπης μέσα εις τα βασίλεια της καρδιάς σου, όπως εδιδάχθηκες ,κάνε αυτό που θα σου πω τώρα, και με του Θεού τη βοήθεια θα βρης εκείνο που ζητείς. Η ικανότης να προφέρη κανείς τις λέξεις, βρίσκεται εις τον λάρυγγα και την γλώσσα. Απόρριψε όλες τις άλλες σκέψεις – μπορείς να το κάνης αυτό αν θελήσης- και κάνε την γλώσσα σου να επαναλαμβάνη συνεχώς τις ακόλουθες λέξεις: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
» Πίεσε τον εαυτό σου να κάνη το ίδιο συνεχώς. Εάν επιτύχης για κάμποσο χρόνο, τότε χωρίς καμμιάν αμφιβολία , η καρδιά σου θα ανοίξη , τέλος, για προσευχή , Αυτό το ξεύρουμε από πείρα.»
»Έχεις γιʼ αυτό την διδασκαλία των αγίων πατέρων», μούπε ο οδηγός μου, «έτσι λοιπόν ,πρέπει από τώρα και εις το εξής να εφαρμόζης τις οδηγίες μου με πεποίθησι και να επαναλαμβάνης την προσευχή του Χριστού όσο το δυνατόν συχνότερα. Να ένα κομποσχοίνι προσευχής. Πάρε το και άρχισε να λες την παραπάνω προσευχή… .
…Είτε στέκεσαι, είτε κάθεσαι κι όταν περπατής κι όταν είσαι ξαπλωμένος, λέγε χωρίς διακοπή: : «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»…
… Ο Θεός θα σε βοηθήση και με τον τρόπον αυτό θα κατορθώσης να φθάσης εις το σημείο ,που της καρδιάς η ενεργητικότης γίνεται ακατάπαυστη».
Με χαρά άκουσα την καθοδήγησι και άρχισα εις την καλύβα μου, αμέσως, πιστά την εφαρμογή της. Για δυο ημέρες μου ήταν λίγο δύσκολο, αλλʼ έπειτα συνήθισα τόσο, και μου ήταν τόσο ευχάριστο, ώστε αν καμμιά φορά σταματούσα , αισθανόμουν σαν ανάγκη εσωτερική να εξακολουθήσω την προσευχή του Ιησού και εις το τέλος την επαναλάμβανα εντελώς θεληματικά και ελεύθερα, χωρίς καθόλου να βιάζω τον εαυτόν μου ,όπως μου συνέβαινε στην αρχή…

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: « ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ»
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
ΈΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ «ΑΣΤΗΡ»
ΑΛ. Κ΄ Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ