Αποσπάσματα από το βιβλίο Ο Γέρων Παϊσιος

[gkou]

Από το βιβλίο « Ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομονάχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

Για το « μάτι »

Ένας νεαρός είπε, παραπονούμενος, ότι συνέχεια τον « πιάνει το μάτι » ( τον βασκαίνουν ) και τρέχει σε κάποια γυναίκα και τον « ξεματιάζει » . Τον ρώτησε τότε ο Γέροντας:
- Πώς σε « ξεματιάζει »; Τι λέει;
Κι ο νεαρός απάντησε:
- Δεν ξέρω, γιατί ό,τι λέει το λέει από μέσα της, μυστικά, όση ώρα κρατά το « ξεμάτιασμα » .
Τότε ο Γέροντας του είπε:
- Μα η Εκκλησία δεν έχει μυστικά!
Του έδωσε τότε έναν σταυρό και του είπε:
- Φόρεσέ τον και δεν θα σε ξαναπιάσει το μάτι.
Να εξομολογείσαι και να κοινωνάς, γιατί μόνον εκείνους που δεν τα κάνουν αυτά τα δύο τους « πιάνει » .

[gkou]

Για τον Γέροντα Παϊσιο

Ο κύριος Δ.Κ. γεννήθηκε στη Σαμαρίνα. Ενώ δεν είχε συμπληρώσει ένα έτος ηλικίας, οι γονείς του κατέβηκαν στην Κοζάνη και έμειναν μόνιμα πλέον εκεί. Ο κύριος Κ. μεγάλωσε κι αφού ήταν στην Κοζάνη πάνω από σαράντα χρόνια , πάντα, όταν τον ρωτούσαν από πού είναι, έλεγε : « από την Κοζάνη », έχοντας ξεχάσει εντελώς τη Σαμαρίνα.
Κάποτε που είχε ένα οικογενειακό πρόβλημα , του συνέστησαν να πάει στο Άγιο Όρος να γνωρίσει το Γέρπντα Παϊσιο και να τον συμβουλευθεί.
Ήρθε λοιπόν στο Άγιον Όρος και πήγε στο Γέροντα. Όταν τον αντίκρυσε εκεί έξω ,στην αυλή, να μιλά με προσκυνητές κοντοστάθηκε κι ο Γέροντας του λέει:
- Ε, ρε παιδί, έλα μέσα!
Μπαίνοντας ο κύριος, Δ.Κ. στην αυλή και μη ξέροντας τις καλογερικές ορολογίες , χαιρετά το Γέροντα κοσμικά:
- Γειά σου Γέροντα!
Απαντά ο Γέροντας:
- Γειά χαμπάρια. Από πού είσαι λεβέντη;
- Από την Κοζάνη, Γέροντα, λέει εκείνος.
- Έλα, κάθησε εδώ να πάρεις επίσημα λουκούμια, κι έχω πολλών ειδών…
Και κάνοντας ο Γέροντας πώς ξέχασε πως ξέχασε τον ρωτά εκ δευτέρου:
- Από πού μου είπες ότι είσαι; Από τη Σαμαρίνα;
- Όχι, Γέροντα, από την Κοζά…
Τότε ,ενθυμούμενος τον τόπο της γεννήσεως του και θαυμάζοντας για τη χάρη του Γέροντα, λέει γελώντας:
- Ναι , Γέροντα, από τη Σαμαρίνα είμαι, όπως είπατε, αλλά εγώ το είχα λησμονήσει!

[gkou]

Η πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο

Τότε μόνο πρέπει να περιμένουμε να μας ετοιμάζει η πρόνοια του Θεού τα πάντα, όταν εμείς απορρίψουμε τα πάντα και έχουμε το νου μας προσηλωμένο, χωρίς μετεωρισμό, στην αγάπη του Θεού. Τότε δικαίως ο Θεός μας υπηρετεί, κατά κάποιο τρόπο, με τη θεία του πρόνοια ( όπως κάνει στους γνήσιους δούλους Του ) και δεν αφήνει να μας λείψει τίποτε, γιατί ο Ίδιος είπε: « ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν ». ( Ματθ. ΣΤ,33 ) . Όταν λοιπόν κανείς έχει σαν μοναδικό σκοπό την αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού και την απόκτηση της θείας δικαιοσύνης, τότε – δεν είναι άδικος και δε λέει ψέματα ο Θεός – προσθέτει στην ψυχή τα πάντα.
Μερικοί όμως άνθρωποι έχουν εσφαλμένη ιδέα, νομίζοντας ότι μπορούν να έχουν όλη τη μέριμνα του νου τους στα κοσμικά και υλικά και συγχρόνως να περιμένουν το Θεό να τους φροντίση. Αυτοί δεν κάνουν καλά. Εάν ο Θεός βοηθούσε όσους σκέπτονται με αυτόν τον τρόπο , θα ήταν σαν να τους κατέστρεφε, γιατί αυτό θα είχε σαν συνέπεια να παραμένουν οι άνθρωποι αυτοί στην αγάπη του κόσμου.
Αυτούς τους βοηθά ο Θεός αφήνοντάς τους εκτεθειμένους στους πειρασμούς, για να δυσκολευτούν λίγο κι έτσι μόνοι τους να μισήσουν αυτά που αγαπούν και να στρέψουν την αγάπη της καρδιάς τους ολοκληρωτικά προς το Θεό.
Ο Θεός προνοεί για όλους τους ανθρώπους . Και για τους αμαρτωλούς και για τους δικαίους: « … τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους. » ( Ματθ. Ε, 45 ) . Υπάρχει όμως μία μεγάλη διαφορά: Στους μεν δίκαιους η πρόνοια του Θεού είναι συνεχής, παντοτινή και φανερή, ενώ στους αδίκους φαίνεται κατά κάποιον τρόπο ότι διακόπτεται , ότι είναι περιστασιακή και, μερικές φορές ότι δεν υπάρχει ! Τον τρόπο αυτό χρησιμοποιεί η σοφία του Θεού , για να ταπεινωθεί η ψυχή από τις δυσκολίες και την προσωρινή φαινομενική εγκατάλειψη της θείας πρόνοιας κι έτσι να πιστέψει και να αγαπήσει ολοκληρωτικά το Θεό και Σωτήρα της.
Αυτό που συμβαίνει είναι δίκαιο, γιατί αυτός που έχει τη θεία δικαιοσύνη θέλει σαν οικονόμο του τον ίδιο το Θεό, ο οποίος δικαίως και του δίνεται. Ενώ αυτός που έχει το ανθρώπινο δίκαιο , θέλει να διοικεί τον εαυτό του ο ίδιος, με τις γνώσεις του , μη γνωρίζοντας την αδυναμία του. Ότι, δηλαδή, χωρίς το Θεό δεν μπορεί να κάνει τίποτα. ( « … χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν. » Ιωαν. ΙΕʼ ,5 και « ει ουν ούτε ελάχιστο δύνασθε, τι περί των λοιπών μεριμνάτε; » Λουκ. ΙΒʼ ,26 ) . Αυτός λοιπόν δικαίως εγκαταλείπεται από το Θεό , για να συνειδητοποιήσει καλά την αδυναμία του και να ζητήσει έτσι ολόψυχα την εξ ύψους δύναμη. »

[gkou]

Για το « ξεμπάζωμα » της ψυχής μας

[ Πρέπει να « ξεμπαζώσουμε » την ψυχή μας από τα πάθη και να αφήσουμε τη χάρη να ενεργεί. Όσο ο καθένας καθαρίζεται, τόσο η χάρη ενεργεί . Αυτά είναι ανάλογα. Και όταν η ψυχή τελείως καθαριστεί από τα θελήματά της και ταπεινωθεί ολοκληρωτικά , τότε και τη χάρη του Χριστού μας βλέπει και όλα όσα υποσχέθηκε ο Χριστός μας πραγματοποιούνται. ]

Από το βιβλίο « ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομονάχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[gkou]

« Όταν κάποιος πλανεθεί, επειδή έχει πιστέψει απόλυτα στο λογισμό του , για να συνέλθει, δεν υπάρχει καμιά αυτόματη και θαυματουργική λύση. Για να θεραπευτεί πρέπει να κάνει τα εξής:
Πρώτο, το οποίο είναι η βάση και το κυριότερο, να συναισθανθεί πραγματικά την ελεεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει.
Αφού πρώτα συναισθανθεί, το δεύτερο είναι να μετανοήσει, να εξομολογηθεί και να μην ακούει ποτέ πια το δικό του λογισμό, αλλά τις υποδείξεις του πνευματικού του πατέρα.
Τρίτο, αφού συναισθάνθηκε την άθλια κατάστασή του, να ζητά συνεχώς δια της ευχής το έλεος του Θεού, για να τον ελεήσει ο Χριστός και να επανέλθει η χάρη Του.
Εγώ, άλλον θαυματουργικό τρόπο δε γνώρισα και ο καθένας μόνο με την ταπείνωση μπορεί να συνέλθει και να σωθεί. Μόνον η ταπείνωση σώζει. »

Από το βιβλίο « ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομόναχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[gkou]

[ Θαυμαστά γεγονότα

Ο πατήρ Α συνάντησε στο μονοπάτι , που οδηγεί στο κελί του Γέροντα, κάποιον κύριο, που ήταν ανάπηρος. Κούτσαινε και περπατούσε με « πατερίτσες ». Τον ρώτησε ο πατήρ Α πού πήγαινε και του απάντησε ότι πήγαινε στο Γέροντα Παϊσιο. Τον ξαναρώτησε τότε τι του συνέβη και ήταν σε αυτήν την κατάσταση με τις « πατερίτσες » κι εκείνος τότε του εξήγησε:
- Να , πάτερ. Πριν λίγο καιρό είχα έρθει στο Γέροντα. Εκείνος μου έλεγε ότι έπρεπε να συμμορφωθώ σε πολλά πράγματα. Εγώ όμως, ισχυρογνώμων καθώς ήμουν, δεν τον άκουγα και του αντιμιλούσα με αναίδεια. Εκείνος, αφού επέμενε να με συμβουλεύει με το καλό, είδε ότι εγώ δεν είχα καθόλου διάθεση να τον ακούσω. Τότε ο Γέροντας σταμάτησε και μου είπε:
- Να ξέρεις ότι ο Θεός θα επιτρέψει να τρακάρεις , για να ταπεινωθείς και να συνέλθεις, γιατί εσύ διαφορετικά δεν έχεις σκοπό να βάλεις μυαλό.
Ο κύριος … είπε στον πατέρα Α ότι ο Γέροντας του είπε τότε και κάτι ακόμη, το οποίο όμως δεν μπορούσε να το φανερώσει γιατί υπήρχε λόγος.
- Τώρα λοιπόν , συνέχισε, πριν λίγο καιρό τράκαρα και , δυστυχώς, σκοτώθηκε η γυναίκα μου και το παιδί μου κι εγώ, έμεινα σε αυτήν την κατάσταση. Έχοντας ,λοιπόν, βάλει λίγο μυαλό πηγαίνω στον Γέροντα.
Μετά από λίγες μέρες πήγε ο π. Α. μαζί με τον Γέροντα να φτιάξουν την πηγή, που έπαιρνε νερό ο Γέροντας. Βρήκε έτσι την ευκαιρία να τον ρωτήσει για αυτόν τον κύριο, τι ακριβώς είχε συμβεί και πώς εκείνος του είχε προμηνύσει ότι θα τρακάρει. Κι ο Γέροντας, όπως σχεδόν πάντα ενεργούσε σε αυτές τις περιπτώσεις, του απήντησε:
- Αυτά είναι από εκείνα που ούτε να σου πω ούτε να σου εξηγήσω μπορώ.

Από το βιβλίο « ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομόναχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[gkou]

[ Μια μέρα πήγα κάτω και είδα το Γέροντα να είναι κάπως στενοχωρημένος και λίγο πειραγμένος. Με κέρασε και μόνος του άρχισε να μου λέει:
- Ήρθαν κάποιοι εδώ κι άρχισαν να μου λένε πως θα γίνει πόλεμος και ότι οι Τούρκοι θα μπούνε στην Ελλάδα και πως θα μας πάνε μέχρι τα εξαμίλια της Κορίνθου ( εξηγώντας έτσι στραβά , με το χαλασμένο τους λογισμό , την προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ) .
Τότε τους περίλαβα και τους είπα ότι ο χειρότερος εχθρός των Ελλήνων είναι κάτι Έλληνες σαν κι εσάς , που εν καιρώ ειρήνης, διαδίδουν πως ,αν τυχόν γίνει πόλεμος, οι Τούρκοι θα μας πάνε μέχρι την Κόρινθο, γιατί , όταν θα αρχίσει ο πόλεμος, όλοι θα έχουν πεσμένο ηθικό και μόνοι τους θα οπισθοχωρήσουν μέχρι την Κόρινθο. Ακόμη κι αν ήταν αλήθεια, δεν θα έπρεπε να το λέτε. Πολύ περισσότερο, που δεν είναι αλήθεια αυτό που λέτε. Και σας το ξαναλέω: Αυτό να μην το ξαναπείτε πουθενά, γιατί κάνετε μεγαλύτερο κακό από ότι θα έκαναν πολλές τουρκικές μεραρχίες.
Αυτά τους είπα, παπά μου , κι ενώ εγώ ποτέ δεν θέλω να μιλώ για προφητείες, με ανάγκασαν να τους εξηγήσω ότι τα εξαμίλια, που λέει ο Άγιος Κοσμάς είναι τα έξι μίλια της υφαλοκρηπίδας. Αυτό είναι το θέμα για το οποίο , τα τελευταία χρόνια, «τρωγόμαστε » με την Τουρκία κι αυτό θα είναι το θέμα για το οποίο θα « πιαστούμε ». ʽΌμως δεν θα μπουν στην Ελλάδα. Μέχρι εκεί θα προχωρήσουν , στα έξι αυτά μίλια, και τότε θα τους βρει η μεγάλη συμφορά από τον βορρά, που λένε τα γραφόμενα, και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Το ένα τρίτο των Τούρκων θα σκοτωθεί, το ένα τρίτο θα εκχριστιανιστεί και το υπόλοιπο θα φύγει βαθειά μέσα στην Ασία. Εμείς από τους Τούρκους δεν πρόκειται να πάθουμε τίποτα. Μερικά ψιλοπράγματα θα καταφέρουν και θα τους βρει η οργή του Θεού.
Αυτά άκουσα, παπά μου , από αυτούς και στενοχωρήθηκα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι οι ίδιοι οι Έλληνες – με το να διαδίδουν τέτοια πράγματα εν καιρώ ειρήνης- προσφέρουν στους Τούρκους την μεγαλύτερη συμμαχική βοήθεια.
Επίσης άρχισαν να μου λένε ότι αυτό, που είπε ο Άγιος Κοσμάς: « τότε θα ρθει, όταν θα ρθουν τα δυο καλοκαίρια κι οι δυο πασχαλιές μαζί » , τώρα που έπεσε η Ανάσταση με τον Ευαγγελισμό μαζί – και πέρασε και ο χειμώνας σαν καλοκαίρι – σημαίνει ότι οι Τούρκοι θα εισβάλλουν στην Ελλάδα.
Όλοι γίναμε προφήτες , παπά μου, κι εξηγούμε με το μυαλό μας τα πράγματα , όπως θέλουμε. Κι εδώ αναγκάστηκα να τους πω ότι με αυτό που είπε ο Κοσμάς ο Αιτωλός , « τότε θα ρθει » δεν εννοούσε τους Τούρκους . Εννοούσε πως τότε θα ρθει η ελευθερία των Βορειοηπειρωτών. Και πράγματι αυτό το έτος άνοιξαν , μετά από τόσα χρόνια, τα σύνορα και μπορούν κάπως ελεύθερα να επικοινωνούν με την πατρίδα τους.
Παπά μου , είδα ότι πολύ μεγάλη ζημιά κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, που εξηγούν τα πράγματα με το φτωχό μυαλό τους. Και σαν να μην φτάνει αυτό, διαδίδουν και στους άλλους τις χαλασμένες ιδέες τους. ]

Από το βιβλίο « ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομόναχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[gkou]

« Σκολιοί γαρ λογισμοί χωρίζουσιν από Θεού ».

Ρωτήσαμε μια ημέρα το Γέροντα για το εξής πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε:
Γέροντα, μας λέτε συνέχεια να έχουμε καλό λογισμό. Θα σας πούμε όμως μια περίπτωση , για να δούμε τι μας συμβουλεύετε να απαντούμε . Έρχονται μερικοί άνθρωποι και μας λένε:
- Ο τάδε ιερέας παίρνει πολλά λεφτά από τα μυστήρια , ο τάδε καπνίζει πολύ τσιγάρο στα καφενεία, ο άλλος λένε πως είναι ανήθικος και γενικά βγάζουν ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των κληρικών και μάλιστα παρουσιάζουν μαζί και αποδείξεις των όσων λένε. Σε αυτούς τους ανθρώπους τί μπορούμε να λέμε;
Τότε ο Γέροντας άρχισε να μας λέει:
- Γνώρισα εκ πείρας ότι σε αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει, ή στη μια θα είναι ή στην άλλη. Η μια ,λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζουν, και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο έχει κάνει μια ακαθαρσία , τότε μία μύγα, πετώντας μέσα σε αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω από όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθήσει. Μόνο όταν δει την ακαθαρσία , τότε αμέσως θα κατέβει να καθήσει πάνω σε αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό. Και δε θα ξεκολλά από εκεί.
Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα σου απαντούσε πως δεν γνωρίζει καν τι είναι αυτά. « Εγώ, θα σου πει , ξέρω πού υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων , μαγειρεία, βρωμιές » . Η μια λοιπόν μερίδα ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό, τι κακό υπάρχει , αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.
Η άλλη κατηγορία ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μια αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μια γωνία ένα λουκούμι. Αν φέρουμε εκεί μια μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και δεν θα καθήσει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι. Και μόνον εκεί θα σταθεί.
Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις πού υπάρχουν σκουπίδια, εκείνη θα σου πει ότι δεν γνωρίζει. Θα σου πει « εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη , εκεί λουκούμια » και γενικά θα είναι γνώστης όλων των καλών και θα έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά.
Όταν σε ένα δρόμο βρεθούν να περπατούν δύο άνθρωποι , οι οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε, φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την « ανάγκη » του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θα αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες.
Όταν όμως περάσει ο άλλος , της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάζει με χώμα και με καμιά πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή ,που προέρχεται από τις βρωμιές. Και κατέληξε ο Γέροντας:
- Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους – και με δυσκολεύουν - τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους.

Από το βιβλίο « ο Γέρων Παϊσιος »
Ιερομόναχου Χριστοδούλου
Αγιορείτου
Άγιον Όρος

[NIKOSZ]

«Η θεία δικαιοσύνη είναι ενάντια στο ανθρώπινο δίκαιο. Το ανθρώπινο δίκαιο είναι ισότης του μέτρου, διότι δίνει στον καθένα το δίκαιο και δεν παρεκκλίνει σε ένα ή άλλο μέρος, ούτε προσωπολητττεί, όταν πρόκειται να αποδώσει το δίκαιο. Η θεία δικαιοσύνη, όμως, παρεκκλίνει και χαρίζεται μετά συμπαθείας σε όλους και τον μεν άξιο τιμωρίας δεν τον παιδεύει, τον δε άξιον επαίνου τον γεμίζει με κάθε αγαθό.

Μια μέρα ένας προσκυνητής ρώτησε το γέροντα τι είναι η θεία δικαιοσύνη κι εκείνος απάντησε μ' ένα χαριτωμένο παράδειγμα.

- Να, πες πως κάθονται δυο άνθρωποι σ' ένα τραπέζι για να φάνε, κι έχουν μπροστά τους ένα πιάτο με δέκα βερίκοκα. Αν λοιπόν ο ένας φάει από λαιμαργία επτά και αφήσει τρία στον άλλον, τότε αυτός έχει αδικία και αδικεί τον άλλον αυτό είναι το άδικο.

Αν τώρα αυτός πει:

- Ε, είμαστε δύο και τα βερίκοκα είναι δέκα - άρα μας αναλογούν από πέντε- και φάει αυτός τα πέντε κι αφήσει για τον άλλον τα άλλα πέντε, τότε αυτός ο άνθρωπος εφαρμόζει το ανθρώπινο δίκαιο και έχει την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι' αυτό, το ανθρώπινο δίκαιο, πολλές φορές τρέχουμε στα δικαστήρια για να το βρούμε.

Αν όμως αυτός δει πως στον άλλο αδελφό αρέσουν τα βερίκοκα και προσποιηθεί πως σ' αυτόν δεν αρέσουν -και φάει μόνον ένα για το λογισμό- και λέει στον άλλο: "αδελφέ, φάε εσύ τα άλλα βερίκοκα, γιατί εμένα δεν μου πολυαρέσουν", τότε αυτός έχει τη θεία δικαιοσύνη με την οποία προτιμά ανθρωπίνως να αδικηθεί. Με τη θεία όμως, αμοίβεται για τη θυσία του.

Ο Κύριος εφάρμοσε πρώτος τη θεία αυτή δικαιοσύνη. "Ούτε όταν Τον κατηγορούσαν, δικαιολόγησε τον εαυτό του, ούτε όταν Τον έφτυναν, διαμαρτυρόταν, ούτε όταν έπασχε απειλούσε, αλλά όλα τα υπέμεινε καρτερικά και σιωπηλά, χωρίς να αντιδράσει καθόλου. Το σπουδαιότερο όμως όλων ήταν ότι Εκείνος όχι μόνο δε ζητούσε βοήθεια από τους ανθρώπινους νόμους, αλλά αντίθετα δικαιολογούσε τους διώκτες του στον πατέρα Του κι ευχόταν γι' αυτούς, ώστε να συγχωρηθούν: ...Πάτερ, ἂφες αὐτοῖ˙ οὐ γάρ οὒδασι τί ποιοῦσι.(1)

Πάντα η δικαιοσύνη του θεού βασιλεύει. Γι' αυτό το λόγο ο Κύριος μας προτρέπει και μας λέει πως πρέπει να περισσεύει η δικαιοσύνη η δική μας από εκείνη των Φαρισαίων, διότι εκείνοι αποσκοπούσαν στην ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι' αυτό και τιμωρούσαν, δίκαζαν, φυλάκιζαν, φιλονικούσαν, υπερασπιζόντουσαν τα δίκαια τους, δεν μπορούσαν να δεχτούν την αρπαγή των υπαρχόντων τους ή την κάθε αδικία που γινόταν σε βάρος τους. Ενώ ο Κύριος διαβεβαίωσε τον καθένα μας ότι: Λέγω γαρ ὑμῖν ὃτι ἐάν μή περισσεύςῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλεῖον τῶν γραμματέων καί Φαρισσαίων, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.(2)

Καλό είναι κι εμείς να υπομένουμε τη βία εκείνων, που θέλουν να μας αδικούν, και να προσευχόμαστε γι' αυτούς, ώστε να απαλλαγούν από το παράπτωμα της πλεονεξίας με τη μετάνοια. Αυτό είναι και το μόνο που θέλει η δικαιοσύνη του θεού, το να ξαναπάρουμε κάποτε τον πλεονέκτη -όχι τα "πλεονεκτήματα" πράγματα- ελεύθερο από την αμαρτία, δια της μετάνοιας.

(Απόσπασμα από το βιβλίο: Ο Γέρων Παΐσιος, Ιερομόναχου Χριστοδουλου, Αγιορείτου)

[theodora]

Να μην προσπαθείς να κατανοήσεις γραφικά χωρία με τη λογική.
Εκεί δεν χωρά η λογική. Εσύ να διαβάζεις και ότι καταλάβεις.
Όταν θα είναι προς το συμφέρον σου, θα σου το αποκαλύψει ο Θεός. Και εγώ διαβάζω μερικές φορές και δεν κατανοώ κάτι. Καταλαβαίνω μόνο ότι εδώ κάτι καλό λέει. Όμως φαίνεται ότι αυτό το καλό δεν είναι για μένα κι έτσι το αφήνω.
Εκείνο που έχει μεγάλη σημασία είναι να κάνουμε αυτά που καταλαβαίνουμε, γιατί εμείς σήμερα έχουμε μιά τάση μόνο να μαθαίνουμε. Στα σπίτια μας έχουμε μεγάλες βιβλιοθήκες, παίζουμε τη «Φιλοκαλία» στα δάχτυλα, όμως από πράξη τίποτα.

Ένας μουσουλμάνος, εδώ στα μέρη της Θράκης, μιά μέρα διάβασε το ευαγγέλιο, ενθουσιάστηκε και επειδή ήταν καλοπροαίρετος, πίστεψε από τα λόγια του Ευαγγελίου ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός. Κατάλαβε όμως απ΄όλο το Ευαγγέλιο 3 μόνο πράγματα ότι πρέπει: 1)να αγαπά το Θεό και να εύχεται προς Αιυτόν συνέχεια, για να τον βοηθά, 2) να αγαπά τον πλησίον του και 3) να κάνει υπομονή σε ότι του συμβαίνει, για να ωφελείται η ψυχή του. Αυτά μόνο κατάλαβε, αλλά πήγε και βαπτίστηκε και προσπαθούσε να τηρεί αυτά τα τρία που κατάλαβε.
Ο χότζας και οι άλλοι μουσουλμάνοι, ανάμεσά τους και οι συγγενείς, όταν κατάλαβαν ότι από μουσουλμάνος έγινε χριστιανός, του κήρυξαν τον πόλεμο και δεν τον άφηναν σε ησυχία.
Εκείνος όμως εφάρμοσε τα 3 πράγματα που είχε καταλάβει. Προσευχόταν συνέχεια στο Θεό, αγαπούσε τους πλησίον του και έκανε και υπομονή.
Αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα να κάνει τους μουσουλμάνους να θαυμάζουν την καλωσύνη του και ν’ αρχίζουν να πιστεύουν στο Χριστό και να βαπτίζονται. Κι έτσι και τον εαυτό του βοηθήσε και τους συνανθρώπους του.

Εμείς όμως, επειδή δεν κάνουμε αυτά που γνωρίζουμε, αλλά γεμίζουμε συνέχεια την ψυχή μας με γνώσεις, μπερδευόμαστε και δεν μπορούμε ούτε καν τον εαυτό μας να βοηθήσουμε και να τον απαλλάξουμε από μάταιους λογισμούς. Ούτε ένα «μουσουλμάνο» λογισμό δικό μας δεν μπορούμε να τον κάνουμε «ορθόδοξο».

paisios2009.jpg