Μην τα εγγίζετε τα παιδιά...

[NIKOSZ]

- Γέροντα, τα μικρά παιδιά που μεγαλώνουν τώρα χωρίς πειθαρχία, τι θα γίνουν;

- Έχουν λίγα ελαφρυντικά. Οι γονείς που δεν καταλαβαίνουν την πειθαρχία αφήνουν τώρα τα παιδιά τους με μια ελευθερία και τα κάνουν τελείως αλητάκια. Μια κουβέντα λες, πέντε σου λένε, και με μια αναίδεια! Αυτά μπορεί να γίνουν εγκληματίες. Σήμερα τα ξεβιδώνουν τελείως τα παιδιά. Ελευθερία! «Μην τα εγγίζετε τα παιδιά!». Και τα παιδιά λένε: « Που θα βρούμε αλλού τέτοιο καθεστώς;» Επιδιώκουν δηλαδή να τα κάνουν ανταρτάκια, να μη θέλουν τους γονείς, να μη θέλουν τους δασκάλους, να μην θέλουν τίποτε, να μην ακούν κανέναν. Αυτό τους διευκολύνει στον σκοπό τους. Αν δεν τα κάνουν ανταρτάκια ,πως μετά τα παιδιά θα τα κάνουν όλα κομμάτια; Και βλέπεις, τα καημένα είναι σχεδόν δαιμονισμένα.

Αν στην πνευματική ζωή η ελευθερία δεν αξιοποιήθηκε , θα αξιοποιηθή στην κοσμική ζωή; Τι να την κάνης τέτοια ελευθερία; Είναι καταστροφή. Γιʼ αυτό και το κράτος πάει όπως πάει. Μπορούν οι σημερινοί άνθρωποι να αξιοποιήσουν την ελευθερία που τους δίνεται; Η ελευθερία ,όταν οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν στην πρόοδο ,είναι καταστροφή. Η κοσμική εξέλιξη με την αμαρτωλή αυτή ελευθερία έφερε την πνευματική σκλαβιά. Ελευθερία πνευματική είναι η πνευματική υποταγή στο θέλημα του Θεού. Και βλέπεις, ενώ η υπακοή είναι ελευθερία , ο πειρασμός όμως από κακία την παρουσιάζει σαν σκλαβιά και αντιδρούν τα παιδιά, ιδίως της εποχής μας, που έχουν δηλητηριασθή από το πνεύμα της ανταρσίας.

Είναι, φυσικά, και κουρασμένα από τα διάφορα συστήματα του 20ού αιώνος ,που δυστυχώς συνέχεια παραμορφώνουν την ωραία φύση του Θεού και τα πλάσματά Του και τα γεμίζουν από άγχος και τα απομακρύνουν από την χαρά , τον Θεό.

Εμείς ξέρετε τι τραβήξαμε, όταν απολυθήκαμε από τον στρατό; Αν ήταν τότε τα σημερινά παιδιά, θα τα είχαν κάνει όλα γυαλιά-καρφιά. Ήταν το 1950 που τελείωσε ο ανταρτοπόλεμος. Απολυθήκαμε πολλές κλάσεις μαζί. Άλλος είχε τεσσεράμισι, άλλος τέσσερα, άλλος τριάμισι χρόνια μέσα στον πόλεμο. Και σκεφθήτε, μετά από τόση ταλαιπωρία ,φθάνουμε στην Λάρισα, πάμε στα Κέντρα Διερχομένων και τα βρίσκουμε γεμάτα. Οπότε πάμε στα ξενοδοχεία. Αλλά και εκεί δεν μας δέχονταν. Σου λέει: «Στρατός! Που να μείνη! Θα λερωθούν οι κουβέρτες!»- ενώ θα πληρώναμε. Ήταν Μάρτιος μήνας και έκανε κρύο! Ευτυχώς ένας αξιωματικός μας έσωσε. Ας είναι καλά! Πήγε, έμαθε πότε φεύγουν τα τραίνα, πότε κάνουν μανούβρες κ.λ.π. . συνεννοήθηκε και μας έβαλε μέσα στα τραίνα!

« Την νύχτα, λέει, θα κάνουν μανούβρες αλλά μη φοβηθήτε. την τάδε ώρα το πρωί θα ξεκινήσουν». Και όλη την νύχτα κουνιόνταν. Τελικά ερχόμαστε στην Θεσσαλονίκη. Μερικοί που ήταν από ʽ δω κοντά πήγαν στον τόπο τους. Οι άλλοι πήγαμε στα Κέντρα Διερχομένων ,αλλά ήταν γεμάτα. Πάμε στα ξενοδοχεία. Και εδώ τίποτε! Τους παρακαλώ στο ξενοδοχείο: « Να μου δώσετε μια καρέκλα να καθήσω μέσα και θα σας πληρώσω διπλάσιο από ό, τι θα πλήρωνα για το κρεββάτι!» . « Όχι, δεν γίνεται!» μου λένε . Φοβόνταν μήπως κανείς έβλεπε ότι κρατούσαν στην καρέκλα στρατιώτη και τους κατήγγελε. Και να κάθεσαι έξω, να ακουμπάς όρθιος στον τοίχο, να βγάλης έτσι την νύχτα! Και έβλεπες στρατιώτες να είναι οι καημένοι στο πεζοδρόμιο, έξω από τα ξενοδοχεία, ακουμπισμένοι στους τοίχους! Σε όλα τα πεζοδρόμια υπήρχε στρατός, σαν να έκαναν παρέλαση! Κατάλαβες;

Αν ήταν οι σημερινοί νέοι, θα είχαν κάψει την Λάρισα, όλη την Θεσσαλία και την Μακεδονία! Εδώ, χωρίς να έχουν καμμιά δυσκολία σήμερα, και τι κάνουν! Καταλήψεις, καταστροφές… Και εκείνα, τα καημένα τα παιδιά ούτε καν είχαν λογισμό. Ένιωθαν βέβαια μια πικρία, αλλά χωρίς να έχουν λογισμό να κάνουν τίποτε το κακό. Και να έχουν περάσει ταλαιπωρία μεγάλη έξω στα χιόνια. Να είναι σακατεμένοι από τον πόλεμο- τι θυσία οι καημένοι! – και τελικά το τελευταίο «ευχαριστώ» ήταν να κοιμηθούνε έξω! Και κάνω μια σύγκριση πως ήταν οι νέοι τότε και που βρίσκονται σήμερα … Ούτε πενήντα χρόνια δεν πέρασαν και πως άλλαξε ο κόσμος!

Η σημερινή νεολαία μοιάζει με το μοσχαράκι που είναι δεμένο στο λιβάδι και κλωτσάει. Τραβάει συνέχεια το σχοινί, βγάζει τον πάσσαλο και αρχίζει να τρέχη. Αλλά σκαλώνει κάπου και περικυκλώνεται άσχημα και στο τέλος το κατασπαράζουν τα άγρια θηρία. Το φρένο βοηθάει, όταν είναι μικρό το παιδί. Το βλέπεις, ανεβαίνει πάνω στον τοίχο και υπάρχει φόβος να σκοτωθή. « Μη, μη», φωνάζεις, του δίνεις και κανένα σκαμπίλι. Μετά δεν σκέφτεται ότι θα σκοτωθή. Σκέφτεται μη φάη το σκαμπίλι και προσέχει. Τώρα δεν υπάρχουν ούτε στα σχολεία τιμωρίες ούτε στον στρατό καψώνια. Γι ʽ αυτό οι νέοι παιδεύουν τους γονείς και το έθνος. Στον στρατό παλιάς, όσο πιο σκληροί ήταν οι αρχηγοί στην Εκπαίδευση, τόσο πιο πολλή παλληκαριά έδειχναν οι στρατιώτες στην μάχη.

Ο νέος έχει ανάγκη από έναν πνευματικό οδηγό, τον οποίο να συμβουλεύεται και να ακούη, για να πορεύεται με πνευματική ασφάλεια, χωρίς κινδύνους, φόβους και αδιέξοδα. Κάθε άνθρωπος, όσο μεγαλώνει, όσο περνάει η ηλικία του , αποκτά πείρα και από το εαυτό του και από τους άλλους. Ένας νέος στερείται αυτήν την πείρα. Ένας μεγάλος την πείρα που απέκτησε από τον εαυτό του και από τους άλλους την χρησιμοποιεί, για να βοηθήση τον άπειρο νέο, για να μην κάνη γκάφες. Ο νέος, όταν δεν ακούη, κάνει πειράματα με τον εαυτό του. Ενώ, αν ακούση, κέρδος θα έχη. Είχαν έρθει στο Καλύβι μερικά παιδιά από μια χριστιανική Οργάνωση και φώναζαν με μια αυτοπεποίθηση: «Δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν, θα βρούμε μόνοι μας τον δρόμο μας!» Ποιος ξέρει ; Θα είχαν ζορισθή και είχαν κατά κάποιο τρόπο επαναστατήσει. Όταν ήταν να φύγουν, με ρώτησαν πώς να κατεβούν στον δημόσιο, για να πάρουν τον δρόμο για την Μονή Ιβήρων. «Από πού θα πάμε;» λένε. «Καλά, βρε παιδιά, τους λέω, εσείς είπατε ότι θα τον βρήτε μόνοι σας τον δρόμο. Δεν έχετε ανάγκη από κανέναν. Έτσι δεν είπατε προηγουμένως; Τουλάχιστον αυτόν τον δρόμο και να τον χάσετε ,λίγο θα ταλαιπωρηθήτε, κάποιον θα βρήτε παρακάτω και θα σας πη: «Από εδώ πάει». Τον άλλον τον δρόμο για πάνω, για τον Ουρανό, πως θα τον βρήτε μόνοι σας χωρίς οδηγό;» Ο ένας από αυτούς είπε: «Σαν νάχη δίκαιο ο Γέροντας».

Από το βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο»
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
Λόγοι
Αʼ
Ιερόν Ησυχαστήριον
«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»
Σουρωτή Θεσσαλονίκης

[sakis]

Πως πρέπει λοιπόν να πλησιάσει κανείς τη δύστροπη νεότητα για να την τιθασεύσει και να την εξημερώσει;

Με ποιά επιδεξιότητα θα προσπαθήσει να ξεριζώσει τ' αγριάγκαθα και αγριόχορτα των παθών, για να φυτέψει ύστερα μέσα της των αρετών τα λουλούδια;

Πως θα ελέγξει κανείς αυτήν την "ελπίδα του θεού" και την "αιώνια άνοιξη της ζωής" τη νεότητα χωρίς ταυτόχρονα να την πληγώσει και ανεπανόρθωτα να την βλάψει;

Ποιός θα της δώσει χέρι βοήθειας ώστε να εκπληρώσει το γήινο προορισμό της, το "καθ' ομοίωσιν" του Θεού;

[jimysn]

Δύσκολα χρόνια....Άσχημοι καιροί. Μόνο με υπομονή και αγάπη μπορούμε να δώσουμε στα σημερινά "ατίθασα" παιδιά να βρουν το νόημα της αληθινής ζωής. Δεν ακούνε ούτε συμβουλές, ούτε γνώμες-γνώσεις μεγαλυτέρων. Είναι (και με το δίκιο τους) απογοητευμένα από τον κόσμο των μεγάλων, γιατί το μόνο που προσφέρουμε είναι η υλική ευημερία. Βαρέθηκαν τα παιδιά. Τα έχουν όλα, εκτός απο αγάπη. Μπορούμε να τους την προσφέρουμε μέσα απο την πίστη μας. Όχι με λόγια μα με έργα. Έτσι θα πεισθούν.

[tinios]

sakis έγραψε

Πως πρέπει λοιπόν να πλησιάσει κανείς τη δύστροπη νεότητα για να την τιθασεύσει και να την εξημερώσει;

Πιστεύω να καταλαβαίνεις, πως με τέτοια νοοτροπία, είναι αδύνατον να πλησιάσουμε τους νέους ανθρώπους!
Αν κάποιοι χρειάζεται να βρούν τον δρόμο τους, είμαστε εμείς οι μεγαλύτεροι, και κατά τεκμήριο, ωριμότεροι.
Τα παιδιά μας, εν πολλοίς, είναι εικόνα της κοινωνίας που δημιουργήσαμε, και της ανήθικης- ηθικής, που τους κληροδοτούμε!

[NIKOSZ]

Περί της αγωγής των παιδιών - Γέροντα Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/paideia/agwgi1.htm

[Melpomeni]

Περί της αγωγής των παιδιών - Γέροντα Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτη

http://www.oodegr.com/oode/koinwnia/paideia/agwgi1.htm

=D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D>

Μπραβο Νικο ! Ευχαριστουμε !

[NIKOSZ]

Στο σπίτι είναι απαραίτητο να υπάρχη ατμόσφαιρα αγάπης και ειρήνης. Το παιδί, αν πάρη λίγη αγάπη από το σπίτι, και να ξεφύγη κάποια στιγμή, θα δη ότι δεν βρίσκει αλλού αγάπη, αλλά μόνον υποκρισία , και θα γυρίση πίσω. Αν όμως θυμάται άσχημες σκηνές μέσα στο σπίτι, μαλώματα και αντιδικίες, πώς να του κάνη καρδιά να γυρίση πίσω;

- Γέροντα, όταν το παιδί φύγη από το σπίτι, τί πρέπει να κάνουν οι γονείς;

- Να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μια επαφή μαζί του, ώστε, όταν συνέλθη, να μπορέση να επιστρέψη στο σπίτι. Να του μιλήσουν με το καλό, να το προβληματίσουν, για να το βοηθήσουν. Αν λ.χ. το παιδί ξενυχτάη, να του πη η μητέρα: « Έλα εδώ, παιδάκι μου. Αν ήσουν εσύ στην θέση μου και αργούσαν τα παιδιά σου να γυρίσουν το βράδυ στο σπίτι, θα μπορούσες να μην ανησυχής; ».

Και η πιο σοβαρή πτώση των παιδιών δεν πρέπει να φέρνη σε απόγνωση τους γονείς, γιατί στην εποχή μας η αμαρτία έγινε μόδα. Ν έχουν δε πάντοτε υπόψιν τους και το εξής: Τα παιδιά της εποχής μας θα έχουν και ελαφρυντικά για τις αταξίες που κάνουν. Το επτά – βαθμός διαγωγής της σημερινής εποχής- έχει την αξία του δέκα, του άριστα ,της δικής μας εποχής. Φυσικά οι γονείς θα προσπαθήσουν να βοηθούν τα παιδιά τους , αλλά να μην ανησυχούν υπερβολικά.

Τα παιδιά θα βάλουν μυαλό αργότερα. Τώρα μπορεί να μην καταλαβαίνουν το καλό, γιατί το μυαλό τους δεν ωρίμασε. Είναι θολό και δεν έχουν την διαύγεια να διακρίνουν τον κίνδυνο που διατρέχουν και την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορούν να πάθουν.

Καλό είναι οι γονείς να δείχνουν στο παιδί ότι στενοχωριούνται για τις αταξίες που κάνει , αλλά να μην το πιέζουν και να προσεύχωνται. Η προσευχή που γίνεται με πόνο, φέρνει θετικά αποτελέσματα . Αν πάλι το παιδί κάνη κάποιο σφάλμα πολύ σοβαρό, τότε οι γονείς να επέμβουν με τρόπο . Αν δεν είναι σοβαρό, ας το παραβλέψουν λίγο, για να μην ερεθίσουν το παιδί και χειροτερέψουν την κατάστασή του , με αποτέλεσμα να απομακρυνθή από κοντά τους . Μόνο να προσεύχωνται στον Χριστό και την Παναγία να το προστατεύη.

Η προσευχή των γονέων, ιδίως της μάνας, επειδή είναι καρδιακή και έχει πόνο, εισακούεται. Όταν ήμουν στη Σκήτη των Ιβήρων, ήρθε τυχαίως ένας νεαρός και με βρήκε. Γύριζε στην Χαλκιδική , βρήκε μια παρέα με προσκυνητές που έρχονταν στο Άγιον Όρος και ήρθε και αυτός μαζί τους στο Κελλί. Πα- πα , ήταν άθεος, βλάσφημος, αναιδέστατος! Είχε μια δαιμονική εξυπνάδα και δεν πίστευε τίποτε. Τους έβριζε όλους, μικρούς- μεγάλους. Από δω- από κει τον έφερα, ήρθε σε ένα λογαριασμό. Τον κούρεψα κιόλας ,γιατί είχε κάτι μακρυά μαλλιά!... « Κοίταξε, του λέω, ας είναι καλά η μάνα σου. Οι προσευχές της σε κουβάλησαν εδώ ». « Ναι, Πάτερ, μου λέει. Γύριζα στην Χαλκιδική και ούτε κι εγώ δεν κατάλαβα πώς ήρθα εδώ ». « Αν το μάθη η μάνα σου που ήρθες στο Άγιον Όρος, του λέω, και σε δη έτσι κουρεμένο, τι χαρά θα κάνη! » . « Πού το κατάλαβες, Πάτερ; μου λέει. Πράγματι, χαρά που θα κάνη η μάνα μου να με δη έτσι αλλαγμένο! » . Ο Θεός τον τύλιξε από δω, τον τύλιξε από κει και τον πήγε στον… μάστορα! Πόση προσευχή θα έκανε η καημένη η μάνα του!

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δʼ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[Harrys1934]

Μίπως θα περεπε να πούμε μην τα πιέζετε τα παιδιά;
Σκευτήτε ότι έχουν δίκιο. Μεγαλώνουν σ' ναν κόσμο απάνθρωπο. Εσείς μεγαλώσατε σ' έναν κόσμο όπου τα είχατε όλα. Είχατε και πείνα και ανέχεια και φτώχεια, επομένως, μπορούσατε να ελπίζετε. Σήμερα τα παιδιά σας δεν έχουν τίποτα. Σε τι να ελπίζουν όταν έχουν προ πολλού και του πουλιού το γάλα, χαμπούρκερς και χρήματα, και έχρωμες τηλεόραση και μηχανάκια, και ωραία ρούχα...Είναι τα φτωχά μπουκωμένα. Λυπηθήτε τα...

[Melpomeni]

Μίπως θα περεπε να πούμε μην τα πιέζετε τα παιδιά;
Σκευτήτε ότι έχουν δίκιο. Μεγαλώνουν σ' ναν κόσμο απάνθρωπο. Εσείς μεγαλώσατε σ' έναν κόσμο όπου τα είχατε όλα. Είχατε και πείνα και ανέχεια και φτώχεια, επομένως, μπορούσατε να ελπίζετε. Σήμερα τα παιδιά σας δεν έχουν τίποτα. Σε τι να ελπίζουν όταν έχουν προ πολλού και του πουλιού το γάλα, χαμπούρκερς και χρήματα, και έχρωμες τηλεόραση και μηχανάκια, και ωραία ρούχα...Είναι τα φτωχά μπουκωμένα. Λυπηθήτε τα...

Μονο στο Ελεος του Κυριου μπορουν να ελπιζουν.
Για μετανοια των μεγαλων και για την κατα Χριστον αγαπη τους.

[jimysn]

Αν μπορούν να γράψουν (και θέλουν) οι έχοντες παιδιά και μάλιστα σε ηλικίες "κρίσιμες".