"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΛΑΟΣ

Όταν συζητάμε για τις διάφορες άσχημες καταστάσεις που κατατρύχουν την κοινωνία μας, πάντοτε καταλήγουμε ότι φταίνε οι κρατούντες. Φταίνε όσοι έχουν την ευθύνη να διοικούν και να ποδηγετούν τη δημόσια ζωή. Όσοι έχουν την ευθύνη να νομοθετούν και να ορίζουν το πλαίσιο εντός του οποίου θ’ αναπτυχθούν ο εν γένει πολιτισμός, τα κοινωνικά ήθη και έθιμα, οι ποικίλες δομές της κοινωνίας. Και πράγματι έτσι είναι. Πλην όμως εκτός αυτών που άρχουν ευθύνη μεγάλη για την κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία και το κράτος έχει και ο λαός. Και μάλιστα ορισμένες φορές η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική του.

Ο άγιος Χρυσόστομος, παρατηρώντας το άσχημο φαινόμενο την ώρα της προσευχής και της κοινής λατρείας να μη προσέχουν οι χριστιανοί ούτε να έχουν κατάνυξη και συναίσθηση του μεγαλείου του Θεού και πως αντί να μετέχουν μετά φόβου και τρόμου στα δρώμενα της λατρείας αυτοί συζητούν και τυρβάζουν περί άλλων, λέγει ότι μια από τις αιτίες αυτής της κατάντιας τους είναι ότι δήθεν ενδιαφέρονται για την κατάσταση της δημόσιας ζωής και έχουν τόση αγωνία που συζητούν ακόμη και στην ώρα της λατρείας πως θα διορθωθούν τα πράγματα. Η «αβουλία των κρατούντων» κατά τη γνώμη των χριστιανών της τότε εποχής είναι η αιτία όλων των κακών που μαστίζουν την κοινωνία. Και αυτοί προσπαθούσαν να την διορθώσουν, κρίνοντας τα πάντα και τους πάντες ακόμη και την ώρα της λατρείας. Ο άγιος Χρυσόστομος, ο οποίος ποτέ του δεν κολάκευσε την άρχουσα τάξη ούτε ενδιαφέρθηκε ποτέ του για καλές και ανώδυνες δημόσιες σχέσεις, ήταν το ίδιο αυστηρός και στη σχέση του με τον λαό. Υπήρξε δημεγέρτης αλλά όχι δημαγωγός. Υπήρξε εμψυχωτής και εμπνευστής και προστάτης του λαού αλλά και συγχρόνως αυστηρός στηλιτευτής των ελαττωμάτων του. Ας δούμε, κάπως περιληπτικά, τι λέει στο ποίμνιο του για αυτή τη τάση που υπήρχε και τότε και σήμερα.



«Δεν είναι η αβουλία των κρατούντων, αλλά η αμαρτία η δική μας και τα πλημμελήματά μας. Εκείνη έκανε τα πάνω κάτω, εκείνη έφερε όλα τα κακά, εκείνη προκάλεσε τους πολέμους, εκείνη συνετέλεσε στην ήττα. Δεν υπάρχει άλλη αιτία για τα κακά που μαστίζουν την κοινωνία μας. Ακόμη κι αν μας διοικεί ένας Αβραάμ ή ένας Μωυσής ή ο Δαυίδ ή ο Σολομών, ο πιο σοφός και ο πιο δίκαιος από τους ανθρώπους, αν εμείς αμαρτάνουμε δεν υπάρχει δυνατότητα καλυτερεύσεως. Αλλά κι αν αυτός που μας διοικεί είναι παράνομος και παλιάνθρωπος η δική μας αβουλία και αμαρτία τον έκανε τέτοιο. Διότι το ότι ο Θεός δίνει άρχοντες κατά την καρδία του λαού αυτό σημαίνει. Το ότι δηλαδή πρώτα εμείς αμαρτάνουμε και μετά αποκτούμε άρχοντα διεφθαρμένο είτε στην εκκλησιαστική είτε στην κοσμική διοίκηση.

»Αλλά κι αν ακόμη ο άρχοντας είναι άξιος και ενάρετος και άγιος συγχρόνως, σαν τον Μωυσή, δεν φθάνει η δική του η αρετή να καλύψει τα αμέτρητα πταίσματα των υπηκόων του. Και αυτό θα μπορούσε κανείς να το διαπιστώσει ακριβώς από την περίπτωση του ιδίου του Μωυσή, ο οποίος είχε υποστεί πολλά δεινά για τον ισραηλιτικό λαό και είχε κάνει πολλές ικεσίες στον Θεό γι’ αυτόν, ώστε να κληρονομήσει τη χώρα που του υποσχέθηκε ο Θεός· όταν όμως ο λαός, λόγω των συνεχών αμαρτιών του, παρόργισε τον Κύριο, τότε και δεν αξιώθηκε να δει την γη της επαγγελίας και καταστράφηκε στην έρημο, χωρίς να μπορεί να τον σώσει ο Μωυσής με τις ικεσίες του. Από τους Ισραηλίτες που ξεκίνησαν από την Αίγυπτο και που ήταν δύο εκατομμύρια, μόνο δύο –ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ– μπήκαν στη γη της επαγγελίας. Οι άλλοι ήταν αυτοί που γεννήθηκαν στην έρημο. Ποιος ήταν πιο δίκαιος από τον Μωυσή, ή ποιος είχε τα περισσότερη παρρησία προς τον Θεό και όμως απέτυχε να σώσει τους Ισραηλίτες. Λέγεται βέβαια ότι πολύ ισχύει δέηση δικαίου, όταν όμως είναι «ενεργουμένη» (Ιακ. 5,16), δηλαδή όταν βοηθείται από τη μετάνοια και την επιστροφή εκείνων για τους οποίους γίνεται. Εκείνους όμως που η συμπεριφορά τους είναι αμετανόητη και αδιόρθωτη, πως θα μπορούσε να τους βοηθήσει, αφού αυτοί οι ίδιοι την εμποδίζουν με τα έργα τους;

»Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο όταν όλος ο λαός παρανομεί αλλά και όταν λίγοι ή ένας αμαρτάνουν. Αυτό φαίνεται στην βιβλική ιστορία ξεκάθαρα.

»Όταν ο ισραηλιτικός λαός, οδηγούμενος από τον Μωυσή, εισέβαλε στη χώρα των αλλοφύλων και συνήψε μάχη, επειδή μερικοί από αυτούς φέρθηκαν με μανία στις γυναίκες εκείνων, έγιναν πρόξενοι της σφαγής και του ολέθρου όλου του λαού.

»Αυτό επίσης έγινε και όταν ήταν ένας αυτός που αμάρτησε, όπως στη περίπτωση του Άχαρ (πρβλ. Ιησούς του Ναυή, 6,17-7,26), ο οποίος αφαίρεσε, όταν κατέλαβαν την Ιεριχώ, από τα λάφυρα μία πολύχρωμη στολή αξίας και 200 δίδραχμα αργυρίου και μία ράβδο χρυσή αξίας 50 διδράχμων, ενώ ο Κύριος τους είχε προειδοποιήσει ότι η Ιεριχώ και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτήν είναι αφιερωμένα σ’ Εκείνον και κανείς δεν πρέπει να πάρει τίποτα. Όταν συνέβη αυτό χωρίς κανείς να το αντιληφθεί, οι Ισραηλίτες που κυρίευσαν την πανίσχυρη και απόρθητη Ιεριχώ, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τη μικρή και με λίγο στρατό πόλη των Χαναναίων Γαι αλλά και ετράπησαν εις φυγή χάνοντας 36 άνδρες τους. Μετά απ’ αυτό ο λαός κατελήφθη από πανικό και η καρδιά του έγινε ασταθής και ρέουσα σαν νερό. Τότε ο Ιησούς συντετριμμένος και με πόνο ζήτησε να μάθει την αιτία της καταστροφής και ο Θεός του απάντησε ότι ο λαός αμάρτησε και παρέβη την εντολή που έδωσα σ’ αυτούς. Έκλεψαν από τα αφιερωμένα σε μένα και τα έκρυψαν στις αποσκευές τους. Δεν θα μείνω μαζί σας αν δεν βγάλετε από ανάμεσά σας εκείνον που ιδιοποιήθηκε τα αφιερωμένα στον Θεό. Πράγματι ο Ιησούς του Ναυή, αφού βρήκε με την βοήθεια του Θεού τον Άχαρ, τον πήρε αυτόν και την οικογένεια του και τα κτήνη του και τους λιθοβόλησαν οι Ισραηλίτες στο φαράγγι Αχώρ» (πρβλ. Ε.Π.Ε., έργα Χρυσοστόμου, 8Α, σσ. 335-345).



Είναι πολύ σημαντικό αυτό που λέγει ο Κύριος ότι ενώ αμάρτησε ένας αμάρτησε όλος ο λαός. Όπως η αγιότητα των λίγων αγίων σώζει το πλήθος των αμαρτωλών, έτσι και η αμαρτωλότητα των ολίγων διαφθείρει το σώμα της κοινωνίας και της Εκκλησίας. Το σάπιο μέλος της Εκκλησίας, αν δεν απομακρυνθεί (αφορισμός), μολύνει όλο το σώμα της Εκκλησίας. Και το βασικό, ενώ ηγέτης του Ισραήλ ήταν ο Ιησούς του Ναυή, ένας άνθρωπος που σαν πρόσωπο δεν αμάρτησε ποτέ και δεν λιποψύχησε και γι’ αυτό είναι ένας τύπος του Ιησού Χριστού, έχοντας μάλιστα και το ίδιο όνομα, εν τούτοις η αμαρτία του ενός απλού Ιουδαίου έγινε αιτία να καταστραφεί ο στρατός του Ισραήλ σε μια ασήμαντη και ακίνδυνη για τους Ισραηλίτες μάχη. Ας φοβηθούμε λοιπόν το φαινόμενο της αμαρτίας, το οποίο όντως και πραγματικά είναι το αίτιο όλων των κακών της κοινωνίας, είτε παρουσιαστεί στους άρχοντες είτε στο λαό. Όλοι έχουμε ευθύνη για την κατάντια της κοινωνίας κι αν θέλουμε να την ανορθώσουμε ας μη μεμφόμαστε μόνο τους άλλους, είτε άρχοντες είτε αρχομένους, αλλά ας φροντίζουμε να προαγόμαστε στην αγιότητα.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

http://www.pmeletios.com/ar_meletios/et ... _laos.html

Απόκριση... περί αναξίων αρχόντων....
30 Απρ 2010

Ερώτηση. Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες του κόσμου έχουν ταχθεί από τον Θεό. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας ή βασιλεύς ή επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό.


Απόκριση: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας» Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρηση ή και βούληση του Θεού σε ανάξιο λαό εξ' αιτίας αυτής της αναξιότητας των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.


Όταν είχε γίνει βασιλεύς ο Φωκάς ο τύραννος και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολη, άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;».

Και τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, του ήλθε φωνή εκ Θεού που έλεγε. «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο».


Υπήρχε και κάποια άλλη πόλη στην περιοχή της Θηβαϊδος που ήταν γεμάτη παρανομία, της οποίας οι πολίτες διέπρατταν πολλά μιαρά και άτοπα πράγματα.

Σ' αυτήν λοιπόν κάποιος άνθρωπος του ιπποδρόμου διεφθαρμένος στο έπακρον απόκτησε ξαφνικά κάποια ψευδοκατάνυξη και πήγε και κουρεύτηκε μοναχός και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα.

Αλλ' όμως καθόλου δεν σταμάτησε τις πονηρές πράξεις του.

Συνέβη λοιπόν να πεθάνει ο επίσκοπος της πόλης αυτής. Τότε παρουσιάσθηκε σε κάποιον άγιο άνθρωπο άγγελος Κυρίου και του λέει: «Πήγαινε και προετοίμασε την πόλη, για να χειροτονήσουν επίσκοπο τον πρώην άνθρωπο του ιπποδρόμου».

Πήγε λοιπόν αυτός και έκανε ότι του παρηγγέλθη. Αφού λοιπόν χειροτονήθηκε ο προαναφερθείς πρώην ή μάλλον έτι φαυλόβιος, άρχισε με τον νού του να φαντάζεται ότι κάτι είναι και να υψηλοφρονεί.

Τότε του παρουσιάσθηκε άγγελος Κυρίου και του λέει: «Γιατί υψηλοφρονείς, άθλιε; Σου λέω αλήθεια ότι δεν έγινες επίσκοπος, επειδή ήσουν άξιος για ιεροσύνη, αλλά γιατί αυτής της πόλεως τέτοιος επίσκοπος της άξιζε».


Γι' αυτό λοιπόν, αν ποτέ δεις κάποιον ανάξιο και πονηρό βασιλέα ή άρχοντα ή επίσκοπο, μην απορήσεις, μήτε να κατηγορήσεις την πρόνοια του Θεού.

Αλλά μάλλον μάθε άπ' αυτό και πίστευε ότι παραδιδόμεθα σε τέτοιους τυράννους εξ αιτίας των ανομιών μας, κι όμως πάλι δεν αφήνουμε τα κακά μας έργα.

π.Κ
http://1myblog.pblogs.gr/2010/20100401.html