"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αγώνας για τη σωτηρία

Δεν υπάρχουν άνθρωποι πιο μακάριοι ,αδελφοί μου, από εκείνους που κληρονομούν τη βασιλεία των ουρανών. Και δεν υπάρχουν άνθρωποι πιο δυστυχισμένοι , από εκείνους που τη χάνουν. Αν αυτός που εξορίζεται από την επίγεια πατρίδα του, βρίσκει συμπάθεια απ’ όλους, και αυτός που χάνει τη φθαρτή κληρονομιά του , θεωρείται αξιολύπητος απ’ όλους, πόσο πικρά πρέπει να κλαίει κανείς γι’ αυτόν που διώχνεται από την ουράνια και αιώνια πατρίδα μας, γι’ αυτόν που χάνει τα άφθαρτα αγαθά του παραδείσου, γι’ αυτόν που πηγαίνει στην πύρινη γέενα; Πραγματικά, δεν υπάρχει πιο αξιοθρήνητος άνθρωπος. Όχι μόνο γιατί θα κολάζεται παντοτινά, μα και γιατί θα κολάζεται εκούσια. Αυτοπροαίρετα τραβάει ο αμαρτωλός το δρόμο της αμαρτίας, συνειδητά χωρίζεται ο άπιστος από το Θεό, αβίαστα ακολουθεί ο φαύλος το διάβολο∙ γι’ αυτό, αλίμονο, καταλήγει όπου κι εκείνος. Είναι, λοιπόν, ή δεν είναι άξιος θρήνων; Ναι, και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός θρήνησε την Ιερουσαλήμ, που ήταν βυθισμένη στην ασέβεια ( Λουκ. 13: 31-35 ) .
Σήμερα, δυστυχώς, η ασέβεια κυριαρχεί παντού και είναι μεγαλύτερη απ’ όσο τότε στην Ιερουσαλήμ. Όλοι είμαστε κυριολεκτικά για κλάματα , γιατί ξεπέσαμε από τη μακαριότητα, την ευφροσύνη, τη δόξα, τη λαμπρότητα, τα αγαθά, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, που μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και νους ανθρώπου δεν έβαλε ποτέ ,τα αγαθά που ετοίμασε ο Θεός για όσους Τον αγαπούν ( Α΄Κορ.2:9 ) . Παρατήρησε την αποστολική διατύπωση . Δεν λέει απλά ότι τα ουράνια αγαθά υπερβαίνουν τα γήινα, μα ότι ανθρώπινος νους δεν μπόρεσε ποτέ να τα συλλάβει. Και είναι εύλογο. Πώς να χωρέσουν στο μικρό ανθρώπινο μυαλό τα μυστήρια του άπειρου Θεού;
Μας δημιούργησε από το μηδέν, μας έβαλε στον παράδεισο, μας αξίωσε να επικοινωνούμε μαζί Του και μας υποσχέθηκε βίο μακάριο, μολονότι δεν Του δώσαμε τίποτα. Τι δεν θα χαρίσει ,λοιπόν, σ’ εκείνους που ευσυνείδητα αγωνίζονται και σε κάθε θυσία υποβάλλονται για χάρη Του; Παρέδωσε στο θάνατο τον μονογενή Υιό Του για τη σωτηρία μας, μολονότι ήμασταν εχθροί Του. Τι δεν θα κάνει ,λοιπόν, όταν γίνουμε φίλοι Του; Παράδοξα, όμως, ενώ Εκείνος με κάθε τρόπο αποζητάει τη φιλία μας, εμείς δεν φροντίζουμε με ζήλο να την αποκτήσουμε∙ ενώ Εκείνος μας καλεί να κληρονομήσουμε τα αγαθά Του, εμείς αμελούμε και αδιαφορούμε.
Ας ανταποκριθούμε, αδελφοί μου, στην κλήση Του και στη φιλία Του, ας απολαύσουμε τους καρπούς της αγάπης Του. Πώς; Ο ίδιος λέει: «Είστε φίλοι μου ,αν κάνετε αυτά που σας παραγγέλλω» ( Ιω. 15:14 ) . Ω Θεέ μου! Εμάς τους ασήμαντους, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς, μας ονομάζεις φίλους Σου Εσύ, ο μεγάλος, ο παντοδύναμος, ο αναμάρτητος Θεός, ο Δημιουργός και Κύριος του σύμπαντος. Τι δεν πρέπει, λοιπόν, πρόθυμα να υπομείνουμε για μια τέτοια φιλία, όταν για φιλία ανθρώπινη πολλές φορές διακινδυνεύουμε και τη ζωή μας;
Και όμως, τίποτα δεν υπομένουμε, καθόλου δεν αγωνιζόμαστε, καμιάν εντολή του Χριστού δεν εκτελούμε. Πραγματικά, πρέπει να κλαίμε και να πενθούμε για το κατάντημά μας. Στερήσαμε οι ίδιοι τον εαυτό μας από την ελπίδα της σωτηρίας. Ο Θεός μας κάλεσε στον ουρανό , μα εμείς προτιμήσαμε τον άδη. Αποδειχθήκαμε ανάξιοι της τιμής που μας έκανε. Ύστερ’ από τις τόσες ευεργεσίες Του, φανήκαμε αχάριστοι αλλά και ασύνετοι. Αφήσαμε τον διάβολο να μας γυμνώσει από’ όλες τις θεϊκές δωρεές. Κι έτσι, εμείς, που αξιωθήκαμε να είμαστε παιδιά και αδέλφια και κληρονόμοι του Θεού ,δεν ξεχωρίζουμε καθόλου από τους εχθρούς Του, που χλευάζουν τη μεγαλοσύνη Του και καταπατούν τον νόμο Του. «Αλίμονο, ψυχή μου!», αναφωνώ μαζί με τον προφήτη. «Χάθηκε η ευσέβεια από τη γη. Ούτ’ ένας δεν υπάρχει που να κάνει το καλό» ( Μιχ. 7:1-2 ) .
Ξέρω ότι πολλοί θεωρούν τα λόγια μου υπερβολικά . Άλλοι ίσως και να γελούν. Τόσο ανόητοι είμαστε , που γελάμε για όσα θα έπρεπε να κλαίμε. «Γιατί η οργή του Θεού φανερώνεται από τον ουρανό, για να τιμωρήσει κάθε ασέβεια και αδικία των ανθρώπων» ( Ρωμ. 1: 18 ). «Ο Θεός , ο Θεός μας θα έρθει φανερά και θα λύσει πια τη σιωπή Του. Μπροστά Του θα πηγαίνει φωτιά δυνατή, ολόγυρά Του θα ξεσπάει καταιγίδα σφοδρή» ( Ψαλμ. 49: 3 ) . «Η φωτιά, που θα προπορεύεται, θα κατακαίει γύρω τους εχθρούς Του» ( Ψαλμ.96: 3 ) . «Να, έρχεται η μέρα του Κυρίου σαν αναμμένο καμίνι» ( Μαλ. 4: 1 ) .
Κανένας δεν δίνει σημασία σε τούτες τις προρρήσεις των Γραφών. Τα φοβερά λόγια των προφητών περιφρονούνται σαν παραμύθια. Πώς, λοιπόν, θα σωθούμε; Πώς θ’ αποφύγουμε τη δίκαιη τιμωρία; «Χαθήκαμε, αφανιστήκαμε» ( Αριθ. 17:27 ) , γίναμε περιγέλια των απίστων, των ειδωλολατρών και των δαιμόνων. Ο διάβολος καμαρώνει και χαίρεται. Οι φύλακες άγγελοί μας είναι ντροπιασμένοι και σκυθρωποί. Και οι κήρυκες της Εκκλησίας, που μάταια μας καλούν καθημερινά σε μετάνοια, απογοητευμένοι από την αδιαφορία μας ,καταφεύγουν ,σαν τους προφήτες του Ισραήλ ,στα άψυχα στοιχεία, που, μολονότι άλογα, υποτάσσονται πάντα στους νόμους και όρους του Κτίστη τους, χωρίς ποτέ να παραβαίνουν τη θεία τάξη: «Άκου, ουρανέ, και βάλε στ’ αυτιά σου, γη, γιατί μιλάει ο Κύριος: “ Γέννησα παιδιά και τα μεγάλωσα, αυτά όμως μ’ αρνήθηκαν” » (Ησ. 1:2 )…

Από το βιβλίο : «ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Β΄»
ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΚΔΟΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2006

Εμάς αφορούν αυτά τα λόγια. Εμείς αρνηθήκαμε τον Πλάστη και Ευεργέτη μας. Εμείς γίναμε πιο άλογοι κι από τα άλογα κτίσματα, καταπατώντας τους φυσικούς και θεόσδοτους νόμους. Καιρός είναι, λοιπόν, να μετανοήσουμε. Καιρός είναι να συνέλθουμε. Όσοι από μας είναι ακόμα υγιείς, ας βοηθήσουν τους αρρώστους. Όσοι είναι όρθιοι, ας απλώσουν φιλάδελφα το χέρι τους στους πεσμένους. Όσοι βαδίζουν σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ας προσελκύσουν κι εκείνους που τριγυρνούν στις γκρεμοτοπιές της απώλειας. Ας μη νοιαζόμαστε μόνο για το συμφέρον μας, αλλά και για την ωφέλεια των αδελφών μας. Όλοι φροντίζουμε ν’ αυξήσουμε τα κέρδη μας, κανένας να βοηθήσει εκείνους που έχουν ανάγκη. Όλοι απλώνουμε τα χέρια για να πάρουμε, κανένας για να δώσει. Όλοι σκεφτόμαστε πώς θα παρατείνουμε την επίγεια ζωή μας, κανένας πώς θα σώσει την ψυχή του. Όλοι φοβόμαστε την επίγεια δυστυχία, κανένας δεν τρέμει την αιώνια κόλαση. Άφατη είναι η οδύνη της ψυχής μου για την πώρωσή μας. «Ποιος μπορεί να κάνει το κεφάλι μου πηγάδι με νερό και τα μάτια μου πηγές δακρύων, για να κλαίω το λαό μου τούτο μέρα και νύχτα;» ( Ιερ. 9:1 ) .
Ίσως μερικοί από σας να λένε με δυσφορία: “Όλο για δάκρυα και θρήνους μας μιλάει αυτός εδώ, όλα μαύρα κι άραχνα τα βλέπει”. Δεν θα το ήθελα , πιστέψτε με, δεν θα το ήθελα. Μόνο χαρά κι ευφροσύνη θα ποθούσα να νιώθω, μόνο επαίνους και εγκώμια ν’ αναφέρω. Μα δεν είναι καιρός για τέτοια . Τι κι αν δεν κλαίω, αφού τα έργα μας είναι για κλάματα; Τι και αν δεν θρηνώ, αφού τα έργα μας είναι αξιοθρήνητα; Σας ενοχλεί η θρηνολογία μου; Αλλά γιατί δεν σας ενοχλούν οι αμαρτίες σας; Είναι αποκρουστικός ο οδυρμός μου; Αλλά μήπως δεν είναι, και περισσότερο μάλιστα , ο αντίθετος βίος σας; Μην πέσετε στην κόλαση, και δεν πενθώ. Μην πεθάνετε ψυχικά, και δεν κλαίω. Βλέποντάς σας, όμως, να χάνεστε, πώς να μη λυπάμαι; Πατέρας σας είμαι, πατέρας πνευματικός και φιλόστοργος . Ακούστε τι λέει ο Παύλος: «Παιδιά μου, (που σας γέννησα πνευματικά), για την αναγέννησή σας πάλι περνώ τους πόνους της (πνευματικής) γέννας» ( Γαλ. 4: 19 ) . Ποια επίτοκη γυναίκα αφήνει τόσο πικρή φωνή, σαν αυτή του απόστολου;
Ω, αν μπορούσατε να καταλάβετε και τον δικό μου πόνο, αν μπορούσατε να δείτε τη φωτιά που καίει την καρδιά μου, θα διαπιστώνατε πως υποφέρω πολύ περισσότερο από τη νιόπαντρη, που χάνει τον άνδρα της, κι από τον πατέρα, που χάνει τον γιο του. Υποφέρω, γιατί η ζωή σας είναι γεμάτη ψεύδη και συκοφαντίες , διαμάχες και μίση, αδικίες και κλοπές , μοιχείες και ασέλγειες, κακουργίες και φόνους. Υποφέρω, γιατί και όσοι από σας δεν διαπράττουν τέτοια αμαρτήματα, πέφτουν καθημερινά στην κατάκριση και στην καταλαλιά. Νομίζουν πως είναι χριστιανοί, αλλά δεν φροντίζουν να είναι ευάρεστοι στο Χριστό, δεν προσέχουν τον εαυτό τους, δεν αφοσιώνονται στην θεραπεία της ψυχής τους. Με τους άλλους ασχολούνται, τους άλλους κρίνουν, τους άλλους καταδικάζουν σαν αμείλικτοι δικαστές. “Ο τάδε είναι ανάξιος για το αξίωμα της ιερωσύνης”, αποφαίνονται. “Ο δείνα είναι άσεμνος”. “Ετούτος είναι υποκριτής” . “Εκείνος είναι αλήτης”. “Ο άλλος είναι συμφεροντολόγος”. Αντί, όμως να λυπόμαστε και να μετανοούμε για τις δικές μας αμαρτίες, κρίνουμε τους συνανθρώπους μας. Ακόμα κι αν δεν αμαρτάναμε, ακόμα κι αν είχαμε όλα τα χαρίσματα του κόσμου, ακόμα κι αν ήμασταν ανώτεροι απ’ όλους τους ανθρώπους, δεν θα έπρεπε να κρίνουμε κανέναν. «Αλήθεια», ρωτάει τον καθένα μας, ο Απόστολος Παύλος, «ποιος σ’ έκανε εσένα ανώτερο από τους άλλους; Ποιο χάρισμα έχεις , που να μην το έλαβες από το Θεό; Αφού, λοιπόν, το έλαβες, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο; « ( Α΄ Κορ. 4:7 ) . Πολύ περισσότερο τώρα, που καθημερινά αμαρτάνουμε με τον ένα ή το άλλο τρόπο, δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεστομίζουμε κακό λόγο για οποιοδήποτε αδελφό μας. «Γι’ αυτό», ξαναλέει ο σοφός Παύλος «είσαι αδικαιολόγητος, άνθρωπέ μου, εσύ που κρίνεις τον άλλο. Κρίνοντας τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί κι εσύ, ο κριτής, τα ίδια κάνεις. Και ξέρουμε πως ο Θεός καταδικάζει δίκαια όσους έχουν παρόμοια αγωγή. Νομίζεις, λοιπόν, άνθρωπέ μου, πως εσύ θα ξεφύγεις την θεϊκή καταδίκη, αφού κάνεις ό,τι κάνουν αυτοί που κατακρίνεις;» ( Ρωμ. 2: 1-3 ) .
Έχεις τόσα ελαττώματα. Γιατί ασχολείσαι με τα ελαττώματα του αδελφού σου; «Πώς μπορείς και βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου και δεν νιώθεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι; Πως θα πεις στον αδελφό σου, «Άφησε με να σου βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου;», όταν έχεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή! Βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε θα δεις καθαρά και θα μπορέσεις να βγάλεις το σκουπιδάκι από το μάτι του αδελφού σου» ( Ματθ. 7: 3-5 ) .
Πριν πεις: “Ο τάδε είναι πανούργος ή μοχθηρός ή απατεώνας”, εξέτασε τον εαυτό σου. Αναλογίσου τα πάθη σου. Στοχάσου τις αμαρτίες σου. Και τότε θα μετανοήσεις για ό,τι σκόπευες να πεις. Αν επιχειρούσε κανείς να αποτιμήσει τα καθημερινά μας λόγια με κριτήριο την ποσότητά τους, δύσκολα θα έβρισκε ,μέσα σε μάταιες φλυαρίες δέκα χιλιάδων ταλάντων, κάποια πνευματική φράση εκατό δηναρίων, για να χρησιμοποιήσω τα ποσά της ευαγγελικής παραβολής του κακού δούλου. Θυμάστε τι είχε κάνει ο δούλος εκείνος; Είχε παρακαλέσει τον κύριό του, στον οποίο όφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα, ποσό τεράστιο, να του δώση παράταση χρόνου, για την εξόφληση του χρέους του. Εκείνος τον σπλαχνίστηκε και του χάρισε ολότελα το χρέος . Λίγο αργότερα όμως, ο δούλος φέρθηκε απάνθρωπα σ’ ένα σύνδουλό του , που του χρωστούσε μόνο εκατό δηνάρια, ποσό ασήμαντο . Από το λαιμό τον έπιασε και του φώναζε: « Ξόφλησέ μου το χρέος!» Ο σύνδουλός του έπεσε στα πόδια του και τον ικέτευε: «Δείξε μου μακροθυμία, και θα σου το ξεπληρώσω». Μα ο σκληρόκαρδος δούλος δεν τον λυπήθηκε. Τον έβαλε στη φυλακή, ώσπου να του δώσει πίσω τα εκατό δηνάρια. Όταν το έμαθε ο κύριός του τον κάλεσε και του είπε: « Κακέ δούλε! Επειδή με παρακάλεσες, σου χάρισα όλο εκείνο το χρέος. Δεν έπρεπε κι εσύ να σπλαχνιστείς το σύνδουλό σου, όπως εγώ εσένα; «. Και οργισμένος ,τον τιμώρησε αυστηρά ( Ματθ. 18: 23- 34 ) .
Έτσι θα τιμωρήσει κι εμάς ο ουράνιος Πατέρας μας, αν θελήσει να μας κρίνει ακριβοδίκαια. Ας είμαστε , λοιπό, σπλαχνικοί απέναντι στους συνανθρώπους μας, ας μην κατακρίνουμε εκείνους που αμαρτάνουν, ας συγχωρούμε εκείνους που μας φταίνε. Με εκατό δηνάρια ισοδυναμούν οι αδικίες που διαπράττουν άλλοι σε βάρος μας, με δέκα χιλιάδες τάλαντα τα αμαρτήματα που διαπράττουμε εμείς στο Θεό…

Από το βιβλίο : «ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Β΄»
ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΚΔΟΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2006

Γνωρίζετε, βέβαια, πως η σοβαρότητα των αμαρτιών είναι ανάλογη με την αξία των προσώπων, σε βάρος των οποίων διαπράττονται. Τι σημαίνει αυτό; Εκείνος που βρίζει έναν απλό πολίτη, παρανομεί βέβαια, όχι όμως τόσο, όσο εκείνος που βρίζει έναν αξιωματούχο του κράτους. Εκείνος πάλι, που βρίζει έναν αξιωματούχο, δεν παρανομεί τόσο, όσο εκείνος που βρίζει τον ανώτατο άρχοντα, το βασιλιά. Ως πράξη η εξύβριση σ’ όλες τις περιπτώσεις είναι η ίδια. Ως αδίκημα, όμως, έχει διαφορετική βαρύτητα σε κάθε περίπτωσι, ανάλογα με το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται. Αν, λοιπόν, εκείνος που βρίζει τον επίγειο και θνητό βασιλιά τιμωρείται αυστηρά, πόσο πρέπει να τιμωρηθεί εκείνος που βρίζει τον ουράνιο και αθάνατο Βασιλιά;
Ώστε, αν διαπράξουμε απέναντι στον Θεό το ίδιο αμάρτημα που διαπράττουμε απέναντι σε ανθρώπους, η ενοχή μας δεν είναι η ίδια. Όσο ανώτερος είναι ο Θεός από τον άνθρωπο, τόσο βαρύτερη είναι η ενοχή ενός αμαρτήματος που διαπράττεται απέναντι σ’ Αυτόν. Και όμως, παράδοξα, εμείς φοβόμαστε και τιμάμε και ντρεπόμαστε τους ανθρώπους πολύ περισσότερο απ’ όσο το Θεό. Θα σου το αποδείξω με συγκεκριμένα παραδείγματα.
Εκείνος που αποφασίζει να διαπράξει μοιχεία, μολονότι γνωρίζει ότι τον βλέπει ο Θεός, Τον περιφρονεί και αμαρτάνει. Αν όμως, τον βλέπει κάποιος άνθρωπος , συγκρατείται. Ο κλέφτης , πάλι , γνωρίζει κι αυτός, ότι αρπάζοντας πράγματα που ανήκουν σε άλλους , δεν ξεφεύγει από το βλέμμα του Θεού. Αδιαφορεί, ωστόσο, γι’ αυτό. Κάνει μόνο ό,τι μπορεί , για να μη γίνει η πράξη του αντιληπτή από τους ανθρώπους . Ανάλογα πράττει και ο συκοφάντης και ο φονιάς και ο κάθε άνομος. Βλέπεις ότι τιμάμε τους ανθρώπους περισσότερο από το Θεό; Βλέπεις ότι ντρεπόμαστε τους ανθρώπους περισσότερο από το Θεό;
Σας το λέω συχνά όλα αυτά. Και η επανάληψή τους σας κουράζει, το ξέρω. “Πάλι τα ίδια!”, μουρμουρίζετε. Πάλι τα ίδια, ναι, γιατί συνεχίζετε να πέφτετε στα ίδια αμαρτήματα. Κουράζεστε ν’ ακούτε τις συμβουλές μας, δεν κουράζεστε, όμως, να λέτε και να κάνετε κάθε κακό. Πικραίνεστε με τα λόγια μου , δεν σας νοιάζει, όμως, που πικραίνετε το Θεό με τα έργα σας.
Μακάρι να ήταν ψέματα όσα λέω. Θα προτιμούσα ν’ αποκαλυφθεί την ημέρα της Κρίσεως ότι σας κατηγόρησα άδικα, θα προτιμούσα να με καταδικάσει ο δίκαιος Κριτής ως συκοφάντη σας, παρά να καταδικαστείτε εσείς για τα πονηρά έργα σας. Γι’ αυτό σας καλώ και σας παρακαλώ κάθε τόσο να μετανοήσετε και να αγωνιστείτε για την σωτηρία σας. Να έχετε αγάπη και καλοσύνη. Να συγχωρείτε όσους σας βλάπτουν ή σας κακολογούν. Να βοηθάτε όσους έχουν ανάγκη . Να είστε ταπεινοί. Να καθαρίζετε τακτικά από τον ρύπο της αμαρτίας με την εξομολόγηση .Έτσι θα σώσετε τις ψυχές σας. Έτσι θα κερδίσετε τη βασιλεία των ουρανών με τη χάρη του Κυρίου, που «μας καθοδηγεί να αρνηθούμε την ασέβεια και τις αμαρτωλές επιθυμίες και να ζήσουμε με σωφροσύνη, δικαιοσύνη, και ευσέβεια στον παρόντα αιώνα, περιμένοντας τη μακαριότητα που ελπίζουμε, δηλαδή την εμφάνιση της δόξας του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού» ( Τιτ. 2:12-13 ) .

Από το βιβλίο : «ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Β΄»
ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΕΚΔΟΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2006