Το απόρρητο της ταπεινοφροσύνης...
Δημοσιεύτηκε: Κυρ Οκτ 03, 2010 8:36 am
Το απόρρητο της ταπεινοφροσύνης.
Οι Γραφές και ο Απόστολος Παύλος.
Με αυτόν τον τρόπο άρχισα να μελετώ με απληστία τα σεβάσμια εκείνα βιβλία, που υπαγόρευσε το Πνεύμα Σου, ιδιαίτερα δε εκείνα του αποστόλου Παύλου. Και είδα να διαλύονται οι δυσκολίες σχετικά με τα χωρία εκείνα, όπου ο Παύλος μου φάνηκε άλλοτε, ότι αντέφασκε με τον εαυτό του και όπου η κατά λέξη σημασία των φράσεών του, αντιστρατευόταν , όπως νόμιζα, προς τις μαρτυρίες του. Αντιλήφθηκα την ενότητα των αγνών αυτών χρησμών και έμαθα να «αγάλλωμαι εν τρόμω».
Αλλ’ αμέσως μόλις ανέλαβα το έργο, εννόησα , ότι όσα διάβασα στα βιβλία των Πλατωνικών, που ανταποκρίνονταν στην αλήθεια, αναφέρονταν και εκεί, αλλά με τη βοήθεια της Χάρης Σου, όπως εκείνος που βλέπει, «μη καυχάται ως μη λαβών», όχι μόνο ότι βλέπει, αλλά και το ό,τι βλέπει ,διότι «τις κατέχει ο ουκ έλαβεν;» Και έτσι προσκαλείται να δει Εσένα, που είσαι πάντοτε ο ίδιος, αλλά και για να τον θεραπεύσεις ώστε να Σε κατέχει. Εκείνος δε που βρίσκεται μακριά από Σένα, που να μη μπορεί να Σε βλέπει, καλείται να βαδίσει την οδό, που οδηγεί σε Σένα, για να Σε δει και να Σε κατέχει.
Πράγματι ο άνθρωπος, μολονότι «συνηδόμενος τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον», τι θα κάνει τον «έτερον νόμον εν τοις μέλεσιν αυτού αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός αυτού και αιχμαλωτίζοντα αυτόν εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσιν αυτού;» Διότι Εσύ είσαι δίκαιος, Κύριε. Εμείς «ημαρτήσαμεν και εβάρυνεν εφ’ ημών η χειρ Σου», δίκαια δε παραδοθήκαμε στον πρώτο που αμάρτησε, στον άρχοντα του θανάτου, αφού αυτός έπεισε τη θέλησή μας να συμμορφωθεί προς τη δική του θέληση, ένεκα της οποίας δεν παρέμεινε στην αλήθειά Σου. Τι θα κάνει λοιπόν ο δυστυχισμένος άνθρωπος ; «Τις ρύσεται αυτόν εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» εάν όχι το δικό Σου χέρι δια του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας, τον οποίο γέννησες συναιώνιο και έπλασες στην αρχή των οδών Σου, Αυτόν, στον οποίο ο άρχοντας του κόσμου δε βρήκε τίποτε άξιο του Θανάτου κι όμως τον θανάτωσε. Άραγε κατά τον τρόπο αυτό «ηκυρώθη το συμβόλαιον , όπερ υπήρξεν αντίθετον προς ημάς;»
Να εκείνο, που δεν προσφέρουν τα αναφερθέντα βιβλία σ’ εμάς. Όχι! Οι σελίδες αυτές δεν έχουν το ύψος της ευσέβειας , τα δάκρυα της εξομολόγησης, «τη θυσία προς Εσένα, το συντετριμμένο πνεύμα, τη συντετριμμένη και τεταπεινωμένη καρδία», τη σωτηρία του λαού, «την υπεσχημένην πόλιν», τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος, τη βάση των λύτρων μας.
Και κανείς δεν ψάλλει εκεί: «η ψυχή μου δεν θα υποταχθεί στο Θεό; Διότι απ’ αυτόν εξαρτάται η σωτηρία μου. Αυτός είναι ο Θεός μου, ο πατέρας μου και δεν θα κλονισθώ ποτέ πια». Κανείς δεν ακούει αυτόν που φωνάζει «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες» Περιφρονούν το κήρυγμά του, γιατί είναι γλυκός στην καρδιά και ταπεινός . Διότι «απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις».
Άλλο είναι να δει κανείς από μια μόνο δασώδη κορυφή την πατρίδα της ειρήνης και να βρει τον δρόμο, που οδηγεί σ’ αυτήν, αλλά μάταια να καταπονηθεί σε τόπους άβατους , ανάμεσα στις προσβολές και τις ενέδρες φυγάδων λιποτακτών και του αρχηγού των του λέοντα και δράκοντα, και άλλο ν’ ακολουθήσει , κάτω από τη σκέπη του ουράνιου οδηγού ,την οδό που οδηγεί στην πατρίδα εκείνη, την οποία δεν βλάφτουν οι λιποτάκτες της ουράνιας στρατιάς , διότι την αποφεύγουν, όπως αποφεύγουν και την τιμωρία.
Αυτά βασάνισαν τα σπλάχνα μου, όταν διάβαζα τον «ελάχιστον των αποστόλων». Είχα μελετήσει τα έργα Σου και υπήρξε μεγάλη η κατάπληξή μου.
Από το βιβλίο: «ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ
ΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ»
Εισαγωγή- Μετάφραση- Σημειώσεις:
ΑΝΔΡΕΑ ΔΑΛΕΖΙΟΥ
Διδάκτορα της Φιλοσοφίας
Έκδοση:
Γραφείο Καλού Τύπου
Οι Γραφές και ο Απόστολος Παύλος.
Με αυτόν τον τρόπο άρχισα να μελετώ με απληστία τα σεβάσμια εκείνα βιβλία, που υπαγόρευσε το Πνεύμα Σου, ιδιαίτερα δε εκείνα του αποστόλου Παύλου. Και είδα να διαλύονται οι δυσκολίες σχετικά με τα χωρία εκείνα, όπου ο Παύλος μου φάνηκε άλλοτε, ότι αντέφασκε με τον εαυτό του και όπου η κατά λέξη σημασία των φράσεών του, αντιστρατευόταν , όπως νόμιζα, προς τις μαρτυρίες του. Αντιλήφθηκα την ενότητα των αγνών αυτών χρησμών και έμαθα να «αγάλλωμαι εν τρόμω».
Αλλ’ αμέσως μόλις ανέλαβα το έργο, εννόησα , ότι όσα διάβασα στα βιβλία των Πλατωνικών, που ανταποκρίνονταν στην αλήθεια, αναφέρονταν και εκεί, αλλά με τη βοήθεια της Χάρης Σου, όπως εκείνος που βλέπει, «μη καυχάται ως μη λαβών», όχι μόνο ότι βλέπει, αλλά και το ό,τι βλέπει ,διότι «τις κατέχει ο ουκ έλαβεν;» Και έτσι προσκαλείται να δει Εσένα, που είσαι πάντοτε ο ίδιος, αλλά και για να τον θεραπεύσεις ώστε να Σε κατέχει. Εκείνος δε που βρίσκεται μακριά από Σένα, που να μη μπορεί να Σε βλέπει, καλείται να βαδίσει την οδό, που οδηγεί σε Σένα, για να Σε δει και να Σε κατέχει.
Πράγματι ο άνθρωπος, μολονότι «συνηδόμενος τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον», τι θα κάνει τον «έτερον νόμον εν τοις μέλεσιν αυτού αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός αυτού και αιχμαλωτίζοντα αυτόν εν τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσιν αυτού;» Διότι Εσύ είσαι δίκαιος, Κύριε. Εμείς «ημαρτήσαμεν και εβάρυνεν εφ’ ημών η χειρ Σου», δίκαια δε παραδοθήκαμε στον πρώτο που αμάρτησε, στον άρχοντα του θανάτου, αφού αυτός έπεισε τη θέλησή μας να συμμορφωθεί προς τη δική του θέληση, ένεκα της οποίας δεν παρέμεινε στην αλήθειά Σου. Τι θα κάνει λοιπόν ο δυστυχισμένος άνθρωπος ; «Τις ρύσεται αυτόν εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» εάν όχι το δικό Σου χέρι δια του Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας, τον οποίο γέννησες συναιώνιο και έπλασες στην αρχή των οδών Σου, Αυτόν, στον οποίο ο άρχοντας του κόσμου δε βρήκε τίποτε άξιο του Θανάτου κι όμως τον θανάτωσε. Άραγε κατά τον τρόπο αυτό «ηκυρώθη το συμβόλαιον , όπερ υπήρξεν αντίθετον προς ημάς;»
Να εκείνο, που δεν προσφέρουν τα αναφερθέντα βιβλία σ’ εμάς. Όχι! Οι σελίδες αυτές δεν έχουν το ύψος της ευσέβειας , τα δάκρυα της εξομολόγησης, «τη θυσία προς Εσένα, το συντετριμμένο πνεύμα, τη συντετριμμένη και τεταπεινωμένη καρδία», τη σωτηρία του λαού, «την υπεσχημένην πόλιν», τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος, τη βάση των λύτρων μας.
Και κανείς δεν ψάλλει εκεί: «η ψυχή μου δεν θα υποταχθεί στο Θεό; Διότι απ’ αυτόν εξαρτάται η σωτηρία μου. Αυτός είναι ο Θεός μου, ο πατέρας μου και δεν θα κλονισθώ ποτέ πια». Κανείς δεν ακούει αυτόν που φωνάζει «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες» Περιφρονούν το κήρυγμά του, γιατί είναι γλυκός στην καρδιά και ταπεινός . Διότι «απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις».
Άλλο είναι να δει κανείς από μια μόνο δασώδη κορυφή την πατρίδα της ειρήνης και να βρει τον δρόμο, που οδηγεί σ’ αυτήν, αλλά μάταια να καταπονηθεί σε τόπους άβατους , ανάμεσα στις προσβολές και τις ενέδρες φυγάδων λιποτακτών και του αρχηγού των του λέοντα και δράκοντα, και άλλο ν’ ακολουθήσει , κάτω από τη σκέπη του ουράνιου οδηγού ,την οδό που οδηγεί στην πατρίδα εκείνη, την οποία δεν βλάφτουν οι λιποτάκτες της ουράνιας στρατιάς , διότι την αποφεύγουν, όπως αποφεύγουν και την τιμωρία.
Αυτά βασάνισαν τα σπλάχνα μου, όταν διάβαζα τον «ελάχιστον των αποστόλων». Είχα μελετήσει τα έργα Σου και υπήρξε μεγάλη η κατάπληξή μου.
Από το βιβλίο: «ΙΕΡΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ
ΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ»
Εισαγωγή- Μετάφραση- Σημειώσεις:
ΑΝΔΡΕΑ ΔΑΛΕΖΙΟΥ
Διδάκτορα της Φιλοσοφίας
Έκδοση:
Γραφείο Καλού Τύπου