"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

π. Ευμένιος: Αισθάνεται ότι είναι ένα με τον Θεό. Θεώνεται ο άνθρωπος και γίνεται κατά χάριν Θεός. Αγιάζεται ο άνθρωπος και γίνεται ένα με τον Θεό. Δηλαδή, η Θεότης ενώνεται με την ανθρωπότητα. Τόσο μεγάλη χάρι κάνει ο Θεός στον άνθρωπο. Τόσο πολύτιμο τον θεωρεί, ώστε τλίποτε άλλο δεν ετίμησε ο Θεός, όσο τον άνθρωπο. Είναι, δηλαδή, σαν να γίνεται ο άνθρωπος ένα με τον Θεό. Είναι μυστήριο που ούτε λέγεται, ούτε ερμηνεύεται. Δεν ζει τότε ο άνθρωπος, τότε ζει μέσα μας ο Θεός. Και αισθανόμαστε ότι είμαστε ένα με τον Θεό. Ότι η Θεότητα έχει ενωθεί με μας. Ότι μας έχει θεώσει ο Θεός. Και αισθανόμαστε ότι ο Θεός έχει γίνει ένα με μας.
Αλλά αυτό δεν ερμηνεύεται, διότι δεν υπάρχουν λόγια να ερμηνευτή, μόνο να το ζήση μπορεί ο άνθρωπος, όταν ο Θεός βοηθήση τον άνθρωπο να το ζήση.


Ερώτηση: Και πώς θα αξιωθούμε να ζήσουμε τέτοια πράγματα;
π. Ευμένιος: Άμα κάνουμε καλό. καλό θα βρούμε.

(Απόσπασμα από το βιβλίο π.Ευμένιος, ο κρυφός άγιος της εποχής μας, του Σίμωνος Μοναχού)

Καταπληκτικο βιβλιο το προτεινω ανεπιφυλακτα

Σοφα λογια απο φωτισμενους γεροντες τις εποχης μας, εγω η μονη στιγμη που αισθανομαι την χαρη του Θεού ειναι οταν βγαινω απο την εξομολογηση και αισθανομαι αναλαφρος, αυτοι ομως οι ανθρωποι σιγουρα εχουν βιωματα λογο της ζωης που κανουν και στα μετρα που εχουν φτασει, που και αυτα που μας λενε ειναι λιγα γιατι φοβουνται μην πεσουν στην υπερηφανια.
Μακάρι να αξιωθουμε και εμεις καποτε να ζησουμε κατι παρομοιο με αυτους τους γεροντάδες.

Eγω παλι ειμαι πολυ απαισιοδοξη Σταθη για να αισθανθεις τη Χαρη του Θεου πρεπει να παραμενεις και τελειως απαθης σε οτι συμβαινει γυρω σου,πρεπει να τους αντιμετωπιζεις ολους και ολα με αγαπη,εμεις στη κοινωνια που ζουμε καθε τρεις και λιγο ειμαι στην τσιτα για τα πιο γελοια πραγματα και καταστασεις.

Ναι συμφωνω εγω το ειπα στιγμιαια οτι βγαινοντας απο την εξομολογηση αισθανεσε αλλος ανθρωπος και το μεταφραζω σαν χαρη Θεου.

eleimon έγραψε:Eγω παλι ειμαι πολυ απαισιοδοξη Σταθη για να αισθανθεις τη Χαρη του Θεου πρεπει να παραμενεις και τελειως απαθης σε οτι συμβαινει γυρω σου,πρεπει να τους αντιμετωπιζεις ολους και ολα με αγαπη,εμεις στη κοινωνια που ζουμε καθε τρεις και λιγο ειμαι στην τσιτα για τα πιο γελοια πραγματα και καταστασεις.

Τέτοιους προβληματισμούς έχω κι εγώ Ελπίδα, από τότε που απομακρύνθηκε η δωρεάν Χάρι του πρώτου καιρού. Παρ' ότι εξομολογούμαι και κοινωνώ συχνά, δε νοιώθω πολλές φορές καμιά διαφορά. Ρώτησα τον Πνευματικό μου σχετικά και μου είπε ότι η Χάρις του Θεού εργάζεται μυστικά στον άνθρωπο και τ' αποτελέσματά της δεν είναι πάντοτε εμφανή.

Κάθε φορά που μετέχεις στα Μυστήρια η πνευματική σου κατάσταση προχωρά ένα σκαλάκι, αλλά εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Είναι όπως παρακολουθείς ένα παιδί να μεγαλώνει. Αν το βλέπεις κάθε μέρα δεν καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσε απ' την προηγούμενη, αν όμως το δεις μετά από ένα χρόνο καταλαβαίνεις αμέσως τη διαφορά.

Υπομονή και επιμονή ζητά από μας ο Θεός κι όταν έρθει η ώρα θα μας δώσει Εκείνος, αυτό που χρειάζεται η ψυχή μας.

Παντως η αληθεια ειναι οτι κραταει πολυ λιγο η δωρεαν Χαρη και τι ομορφα που νιωθεις,μακαρι ολη η ζωη μας να ηταν ετσι...μετα νιωθεις παλι λες και σου δινει ενας μια σπρωξια και πας πιο κατω απο κει που ησουν,κι αντε να βρεις παλι το κουραγιο να μαζεψεις τις δυναμεις σου και να ξαναφτασεις ενωπιον Του

Βρε σεις, μην ειστε πεσιμιστες, ουτε απαισιοδοξοι, ουτε "γκρινιαρηδες", στεναχωρειτε τον Πατερα σας, εν τοις Ουρανοις ετσι.

Αν δεν ειχατε την χαρη, ενεργουσα, ουτε εδω θα μπαινατε να γραψετε για τον Θεο, γιατι και αυτο ποθος Θεου ειναι,
αλλα ουτε καν θα στεκοσαστε μεσα στην Εκκλησιαστικη ζωη γενικα.

Παρτε εναν που δεν εχει την χαρη, να παει σε μια αγρυπνια 6-7 ωρων, τι λεω, να παει απλα σε εναν εσπερινο που κραταει λιγοτερο απο μια ωρα. Θα κοντευει να σκασει, και θα σας ρωταει ποτε τελειωνει, να φυγει..

Ειναι ζωντανη και ενεργει η χαρη, και οπως αναφερατε, εργαζεται μυστικα, και αθορυβα και μας ανακαινιζει, μας μεταποιει,
μας κανει παιδια του Χριστου, υιους κατα χαριν, και κληρονουμους της Βασιλειας Του.

Η χαρις, ενεργει κατ'αναλογιαν, κατα τον αγιο Μαξιμο τον Ομολογητη, ο Θεος γενικα αναφερεται στον ανθρωπο, στο επιπεδο της οντολογικης του αναλογιας.

Δηλαδη οπως ειναι καθε ο ανθρωπος, οπως καταλαβαινει και πιστευει, οπως αγωνιζεται και ελπιζει,
οπως δινει και δεχεται, και με μια λεξη οπως ειναι το προσωπο, το ολον του, το ψυχοσωματικο,
η μοναδικοτητα του, καθενος μεσα στην δημιουργια,
ετσι κατ'αναλογιαν και ο Θεος, εμφανιζεται, αποκαλυπτει Εαυτον, και ανοιγει κατα το μετρο του ανθρωπου,
το παραθυρο του ελεους Του, και εξαποστελει την ακτινα της χαριτος Του, τοση οσο ειναι και το μετρο της δεκτικοτητος,
του "δοχειου"-ανθρωπου.

Βεβαια ο Θεος δεν ειναι λογιστης, να μετραει τα κουκια, αλλα ειναι Δικαιος, και Φιλανθρωπος, και προσπαθει να αποτρεψει και τον ανθρωπο, απο την αβυσσο της κολασεως, η οποια ειναι η υπερηφανεια.

Εδω ολοκληρο Αποστολο Παυλο, τον "φοβηθηκε", ο Θεος, και δια την υπερβολη των αποκαλυψεων, του εδοθη σκωλωψ, εν σαρκι, ινα μην υπεραιρεται, και πεσει, οπως εχουν πεσει τοσοι και τοσοι.

Οποτε καταλαβαινετε, τι συμβαινει με εμας, που εχουμε ως συμβολο μας, την πνευματικη ανωριμοτητα, και εαν μας δινοταν χαρη, δυσαναλογη με το αναστημα μας που ειναι μηδαμινο, θα ειχαμε ανεβει σε κανενα, φαναρι,
και θα καλουσαμε τον λαο σε μετανοια, ντυμενοι με προβιες.. Κοινως θα την ειχαμε ψωνισει, ετσι απλα.

Εδω την εχουμε ψωνισει τωρα, που ειμαστε γεγυμνωμενοι, απο αρετες, εργα, πιστη, και δεν εχουμε να επιδειξουμε τιποτα.

Αρα, πανσοφα, και προνοητικα, ο παναγαθος Θεος μας, μας προστατευει, και ενεργει μυστικα, την παιδαγωγικη μας, διαμορφωση ωστε να μας φερει: "εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ" .

Aυτο ειναι ο στοχος, και οχι οι προσωρινες πνευματικες "καταστασεις", της χαρης, που την καταλαβαινουμε αισθητα,
και ειναι μια μεγαλη παρηγορια, και χαρα, και δεν ειναι κανενας, που να μην τα εχει αισθανθει αυτα, κατα καιρους,
και ειναι μεσα στην Εκκλησιαστικη-Πνευματικη ζωη, στα σοβαρα.

Ολοι εχουν τετοιες εμπειριες, ακομα και δευτερολεπτων. Ολοι. Πολλοι, δεν το καταλαβαινουν κιολας οτι ειναι η Χαρις.

Εδω υπηρχε ασκητης, φτασμενος σε υψη δυσθεωρητα πνευματικα, στο Ορος, και ελεγε, στους αλλους, οτι βρε παιδια,
ειμαι 60 χρονια στον Αθωνα, και χαμπαρι δεν εχω παρει, τι ειναι η χαρις του Θεου, απο την απλοτητα του, την ταπεινωση, αλλα και προπαντων την μη προσδοκια του, για θεϊκα δωρα. Και ποιος ξερει τι καταστασεις ειχε ζησει.

Καλες ειναι και οι καραμελλες, αλλα εμεις παμε για το Ζαχαροπλαστειο, ολοκληρο,
που ελεγε και ο οσιος γερων Παϊσιος,
εννοωντας τον παμποθητο Παραδεισο..

Γίνεται το πρόσωπο του ανθρώπου κόκκινο ως φως και χαροποιό.
Το σώμα του θερμαίνεται, και απομακρύνεται από αυτό κάθε φόβος και κάθε συστολή, και γίνεται ως εκστατικός.
Και η δύναμη η οποία περιορίζει το νου απουσιάζει και γίνεται ως μωρός.
Νομίζει το φοβερό θάνατο ως χαρά. Η Θεωρία του νου του δεν σταματά καθόλου να θυμάται τα ουράνια πράγματα,
και χωρίς να βρίσκεται στους ουρανούς, μιλά σα να είναι εκεί, χωρίς να βλέπεται από κανένα.
Η φυσική του γνώση και όραση ξεφεύγουν από αυτόν, και δεν αισθάνεται την κίνησή του,
με την οποία ενεργεί με αισθητό τρόπο στα πράγματα. Επειδή αν και φαίνεται ότι κάνει κάτι, δεν το αισθάνεται καθόλου, αφού έχει τα νου του μετέωρο στην θεωρία.
Η διάνοιά του είναι σαν να βρίσκεται με κάποιον άλλο και να συνομιλεί μαζί του.

filotas έγραψε: Κάθε φορά που μετέχεις στα Μυστήρια η πνευματική σου κατάσταση προχωρά ένα σκαλάκι, αλλά εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Είναι όπως παρακολουθείς ένα παιδί να μεγαλώνει. Αν το βλέπεις κάθε μέρα δεν καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσε απ' την προηγούμενη, αν όμως το δεις μετά από ένα χρόνο καταλαβαίνεις αμέσως τη διαφορά.

Θα συμφωνησω με αυτο! κοιταζοντας πισω τοτε καταλαβαινεις τη διαφορα.

Μετα, η Χαρη αυτη δεν ειναι συνεχης αλλα μπορει να κρατα και δευτερολεπτα μονο. Ειναι κατι σαν εσωτερικη φλογα και χαρα μαζι που δημιουργει μια ενταση η οποια θελει να εκφραστει με δοξολογια και με προσευχη και συμβαινει ανεξαρτητως γεγονοτων δηλαδη μπορει να ειναι ολα μαυρα και αραχνα κι ομως να αισθανθεις ετσι αυτη την ανειπωτη χαρα!

τελος, θα συμφωνησω για τα περι περηφανειας που εγραψε ο Διονυσης.

ψυχουλα έγραψε:Ειναι κατι σαν εσωτερικη φλογα και χαρα μαζι που δημιουργει μια ενταση η οποια θελει να εκφραστει με δοξολογια και με προσευχη και συμβαινει ανεξαρτητως γεγονοτων δηλαδη μπορει να ειναι ολα μαυρα και αραχνα κι ομως να αισθανθεις ετσι αυτη την ανειπωτη χαρα!

Συμφωνώ αλλά να προσθέσω,
πως πιστεύω πως η Χάρη του Θεού, δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο αυτό, δεν είναι πάντα "εκρηκτική", αλλά ίσως να είναι και "σιωπηρή".

Μπορεί να αφορά και πολύ απλά καθημερινά πραγματάκια, που δεν τα παίρνουμε "περί πολλού", αλλά καταφέρνουμε και αντεπεξερχόμαστε σε αυτά με τη Χάρη Του.

Και πολλές φορές "το παίρνουμε χαμπάρι" αργότερα.