Περί εξομολογήσεως- απόσπασμα-Αγ. Συμεών Νέου Θεολόγου
Δημοσιεύτηκε: Τετ Αύγ 11, 2010 9:08 am
12. Αλλά αρχίσουμε τον λόγο από πιο πάνω, και ας δούμε πώς και πότε και σε ποιούς δόθηκε από την αρχή το δικαίωμα να ιερουργούν και να δένουν και να λύνουν, οπότε με τη σειρά τους θα γίνουν πιο σαφή αυτά που ρώτησες, όχι μόνο σε σένα, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους.
Όταν ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας είπε σ’ εκείνον που είχε παράλυτο το χέρι, «συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», οι Ιουδαίοι ακούοντάς το έλεγαν «αυτός λέει βλασφημία. Ποιος άλλος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνο ένας, ο Θεός;». Και το είπαν αυτό επειδή ποτέ δε δινόταν άφεση αμαρτιών με τον τρόπο αυτόν, ούτε από τους προφήτες, ούτε από τους ιερείς, ούτε από κανέναν από τους τότε πατριάρχες. Γι’ αυτό, επειδή αυτό ακουγόταν σαν καινούρια και παράξενη διδασκαλία οι Γραμματείς δυσανασχετούσαν.
Και ο Κύριος δεν τους κατηγόρησε ακριβώς γι’ αυτό, αλλά τους δίδαξε αυτό που αγνοούσαν, δείχνοντάς τους ως Θεός την εξουσία του, και δωρίζοντας την άφεση των αμαρτιών, όχι ως άνθρωπος, αλλά ως Θεός. Γι’ αυτό και τους λέει «Για να δείτε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί πάνω στη γη αμαρτίες, λέει σ΄αυτόν που είχε παράλυτο το χέρι. Άπλωσε το χέρι σου. Και το άπλωσε. Και αποκαταστάθηκε η υγεία του χεριού του, όπως του άλλου».
Έτσι, με το ορατό θαύμα βεβαίωσε το μεγαλύτερο και αόρατο. Αυτό έκανε και με τον Ζακχαίο και την πόρνη, και με το Ματθαίο από το τελωνείο, και με τον Πέτρο που τον αρνήθηκε τρεις φορές, έτσι και με τον παραλυτικό τον οποίο θεράπευσε και όταν αργότερα τον βρήκε του είπε «όπως βλέπεις έγινες καλά. Στο εξής να μη αμαρτήσεις για να μη πάθεις τίποτα χειρότερο» και λέγοντας αυτά έδειξε ότι εξαιτίας των αμαρτιών του προσβλήθηκε εκείνος από την αρρώστια, και αφού απαλλάχθηκε από αυτήν έλαβε και συγχώρηση των αμαρτιών του.
Από αυτούς κανένας δε χρειάστηκε ούτε χρόνια πολλά, ούτε νηστεία, ούτε να κοιμάται κατά γης, παρά μόνο επιστροφή και αταλάντευτη πίστη, αποκοπή από το κακό και αληθινή μετάνοια και πολλά δάκρυα όπως η πόρνη και ο Πέτρος που έκλαψε πικρά. Από αυτά προέρχεται η αρχή του μεγάλου δώρου, που ανήκει μόνο στο Θεό, το οποίο μόνο αυτός είχε και έπειτα το άφησε στους μαθητές του, όταν εκείνος επρόκειτο να φύγει στους ουρανούς.
Ας δούμε όμως πώς έδωσε αυτό το αξίωμα και την εξουσία, και σε ποιους και πόσους και πότε εξέλεξε τους ένδεκα μαθητές, ενώ οι πόρτες ήταν κλεισμένες και ήταν συγκεντρωμένοι όλοι μαζί μέσα. Τότε λοιπόν μπαίνοντας μέσα, στάθηκε ανάμεσά τους, τους φύσηξε και είπε «λάβετε άγιο Πνεύμα. Εάν συγχωρείτε τις αμαρτίες κάποιων, θα είναι συγχωρημένες, και εάν κάποιων δεν τις συγχωρείτε, θα μένουν ασυγχώρητες». (Ιω. 20, 22).
Ας δούμε ακόμα, ότι δεν τους έδωσε καμιά εντολή να τους βάζουν επιτίμια, διότι επρόκειτο να τα διδαχθούν αυτά από το Άγιο Πνεύμα.
13. Όπως ειπώθηκε λοιπόν, οι άγιοι απόστολοι διαδοχικά μεταβίβασαν την εξουσία αυτή στους επισκόπους, και μάλιστα μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι κατείχαν τους θρόνους τους, επειδή οι υπόλοιποι δεν τολμούσαν ούτε να το κατανοήσουν αυτό. Διότι με τόσο μεγάλη ακρίβεια τηρούσαν την εξουσία αυτή οι μαθητές του Κυρίου.
Όπως είπαμε όμως, με το πέρασμα του χρόνου αναμίχθηκαν και ζυμώθηκαν οι άξιοι με τους ανάξιους και συγκαλύπτονταν από το πλήθος, επειδή ανταγωνίζονταν ο ένας να διακριθεί από τον άλλο, και να αναλάβει την προεδρία υποκρινόμενος τον ενάρετον. Αφότου λοιπόν αυτοί που κατείχαν τους θρόνους των αποστόλων αποδείχθηκαν σαρκικοί και φιλήδονοι και φιλόδοξοι και εξώκειλαν σε αιρέσεις, τους εγκατέλειψε η θεία χάρις και αφηρέθηκε από αυτούς η εξουσία αυτή, και όλα τα άλλα που οφείλουν να έχουν όσοι ιερουργούν.
Το να είναι αυτός ορθόδοξος δεν αρκούσε, νομίζω, ούτε αυτό. Γιατί ορθόδοξος δεν είναι εκείνος που δεν εισάγει στην Εκκλησία του Θεού κάποια καινούργια διδασκαλία, αλλά εκείνος που έχει ζωή που είναι σύμφωνη με τον ορθό λόγο. Επειδή όμως οι κατά καιρους πατριάρχες και μητροπολίτες αναζητώντας δεν εύρισκαν τέτοιον άνθρωπο, ή τιμούσαν με το αξίωμα αυτό αντί γι’ αυτόν βρίσκοντας έναν ανάξιο, απαιτώντας από αυτόν μόνο αυτό, να εκθέσει εγγράφως το σύμβολο της πίστης, και δέχονταν μόνο αυτό, και όχι αν είναι ζηλωτής του αγαθού, ούτε αν μάχεται με κάποιον εξαιτίας του κακού, φροντίζοντας έτσι για την ειρήνη της Εκκλησίας, πράγμα που είναι χειρότερο από κάθε έχθρα και πρόξενο μεγάλης ανωμαλίας.
Από τότε λοιπόν οι ιερείς εξαχρειώθηκαν και έγιναν σαν τον λαό. Διότι, επειδή μερικοί από αυτούς δεν ήταν αλάτι, όπως είπε ο Κύριος, ώστε αυτοί με τους ελέγχους τους να περιορίζουν και να ανακόπτουν έστω και λίγο τη ζωή που γινόταν έκφυλη, αλλά συγχωρούσαν και συγκάλυπταν τα πάθη ο ένας του άλλου, έγιναν χειρότεροι και από το λαό, ο δε λαός χειρότερος από αυτούς. Μερικοί όμως από το λαό φάνηκαν ανώτεροι από τους ιερείς, φέγγοντας σαν αναμμένα κάρβουνα μέσα στο βαθύ σκοτάδι εκείνων. Διότι, εάν εκείνοι, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου, έλαμπαν με τη ζωή τους όπως ο ήλιος, αυτοί δε θα έφεγγαν ούτε σαν κάρβουνα, αλλά από το μεγαλύτερο φως, θα εμφανίζονταν κατάμαυροι.
Όταν όμως στους ανθρώπους απέμεινε μόνο το σχήμα και το ένδυμα της ιερωσύνης, ενώ η δωρεά του Πνεύματος μεταβιβάστηκε στους μοναχούς, που αναγνωριζόταν από τα σημάδια, επειδή με τις πράξεις τους εφάρμοζαν τη ζωή των αποστόλων, ο διάβολος και εκεί προκάλεσε τις γνώριμες μεθοδεύσεις του. Έτσι, βλέποντας ότι αυτοί εμφανίζονταν πάλι στον κόσμο ως νέοι μαθητές του Χριστού και έλαμπαν με τη ζωή και τα θαύματά τους, αφού έβαλε ανάμεσά τους τους ψευδαδελφούς και τα δικά του όργανα και τα ανακάτεψε με αυτούς, και αφού με τον καιρό αυξήθηκαν, όπως βλέπεις εξαχρειώθηκαν και έγιναν χειρότεροι από εκείνους που είναι μόνο ως προς το σχήμα μοναχοί, και από τους χειροτονημένους που έχουν συγκαταλεχθεί στην τάξη των ιερωμένων, και από εκείνους που έχουν τιμηθεί με τα αξιώματα της αρχιερωσύνης, δηλαδή τους πατριάρχες, τους μητροπολίτες και τους επισκόπους.
14. Όμως η εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες δε δόθηκε από το Θεό έτσι γενικά στους χειροτονημένους και στην τάξη αυτών. Όχι, αλλά παραχωρείται μόνο στους ιερουργούς. Νομίζω μάλιστα πως αυτό δε δίνεται ούτε σε όλους αυτούς, γιατί σα χορτάρι που είναι θα καούν, αλλά δίνεται μόνο σ’ εκείνους από τους ιερείς, αρχιερείς και μοναχούς, οι οποίοι συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού.
15. Από πού όμως θα το καταλάβουν αυτό εκείνοι που συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών, και από πού θα τους αναγνωρίσουν αυτοί που τους αναζητούν; Γι’ αυτό ο Κύριος δίδαξε και είπε «Σ’ εκείνους που θα πιστέψουν θα τους ακολουθούν τα εξής σημεία. Στο όνομά μου θα βγάζουν δαιμόνια, θα μιλούν γλώσσες καινούριες, θα σηκώνουν φίδια, και αν τυχόν πιουν κάτι θανατηφόρο δε θα τους βλάψει». Και πάλι «Τα πρόβατά μου ακούνε τη φωνή μου» και «θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς». Από ποιους καρπούς; Αυτούς που αριθμεί ο Παύλος λέγοντας «αγάπη, χαρά, ειρήνη, πραότητα, εγκράτεια» και μαζί με αυτούς ευσπλαχνία, φιλαδελφία, ελεημοσύνη, και τα επακόλουθα αυτών.
Επίσης «λόγος γνώσεως, χαρίσματα θεραπειών» και πολλά άλλα. « Όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, το οποίο τα διανέμει στον καθένα όπως θέλει». Διότι όσοι είναι μέτοχοι αυτών των χαρισμάτων, στο σύνολό τους, ή σε μερικά από αυτά, ανάλογα με το συμφέρον τους, συγκαταλέγονται στη χορεία των αποστόλων. Γι’ αυτό και αποτελούν φώς του κόσμου, όπως λέει ο ίδιος ο Χριστός « κανένας δεν ανάβει λυχνάρι και το βάζει κάτω από το μόδι ή κάτω από το κρεββάτι, αλλά στον λυχνοστάτη, για να φέγγει σ’ όλους που βρίσκονται μέσα στο σπίτι.»
Δε γνωρίζονται όμως μόνο από αυτά εκείνοι που συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού, αλλά και από τον τρόπο ζωής τους. Έτσι τους αναγνωρίζουν πιο καλά και εκείνοι που τους αναζητούν, αλλά και οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Εάν παραδείγματος χάριν,μιμούμενοι τον Κύριόν μας Ιησού Χριστόν ζουν κατά τρόπο που να μη ντρέπονται, ή καλύτερα εάν θεωρούν ως πολύ μεγάλη δόξα την απλότητα και την ταπείνωση, και εάν, όπως εκείνος δείχνουν χωρίς υποκρισία υπακοή στους πατέρες και τους καθοδηγητές τους, καθώς και σ’ εκείνους που τους δίνουν πνευματικά εντολές, και επιθυμούν με την ψυχή τους να τους βρίζουν, να τους περιπαίζουν και να τους κακολογούν, και δέχονται αυτούς που τoυς τα κάνουν αυτά σαν πρόξενους μεγάλων αγαθών και προσεύχονται με δάκρυα μέσα από την ψυχή τους γι’ αυτούς, αυτοί είναι που περιφρόνησαν όλη τη δόξα του κόσμου και θεώρησαν ως ανάξιες λόγου όλες τις ευχαριστήσεις τους.
Αλλά γιατί να λέω πολλά και αυτονόητα μακραίνοντας τον λόγο; εάν ο καθένας, ακούοντας όλες τις αρετές να διαβάζονται στις άγιες Γραφές, βρίσκει τον εαυτό του να έχει εφαρμόσει όσα λέγονται, και να έχει επίσης έμπρακτα εφαρμόσει κάθε καλή πράξη, και εάν αναγνωρίζει σε κάθε μία από αυτές τη μεταβολή και τη βελτίωση, και ότι ανεβαίνει προς το ύψος της θεϊκής δόξας, τότε ας γνωρίζει ο καθένας και τον εαυτό του, ότι έχει γίνει μέτοχος του Θεού και των δωρεών του, θα αναγνωρισθεί όμως και από εκείνους που βλέπουν καλά, ή ακόμα από αυτούς που έχουν ασθενή όραση. Και έτσι αυτοί θα μπορούν να πουν σε όλους με παρρησία. «Είμαστε πρεσβευτές του Χριστού και, σαν να σας παρακαλεί ο Θεός με τα δικά μας λόγια, σας λέμε. Συμφιλιωθείτε με τον Θεό». (Β’ Κορ. 5, 20).
Διότι όλοι αυτοί τήρησαν τις εντολές του Θεού μέχρι το θάνατό τους. Έχασαν τα υπάρχοντά τους και τα μοίρασαν στους φτωχούς. Ακολούθησαν το Χριστό δείχνοντας υπομονή στις δοκιμασίες. Έχασαν τις ψυχές τους στον κόσμο εξαιτίας της αγάπης του Θεού, και τις βρήκαν στην αιώνια ζωή. Βρίσκοντας τις ψυχές τους τις βρήκαν μέσα στο νοητό φως, και έτσι μέσα από αυτό το φως είδαν το φως το απλησίαστο, τον ίδιο τον Θεό, σύμφωνα με αυτό που είναι γραμμένο «με το φως σου θα δούμε φως». (Ψαλμ. 35, 10)
Πρόσεχε λοιπόν πώς είναι δυνατό να βρει κανείς την ψυχή που έχει. Η ψυχή του καθενός είναι η δραχμή, την οποία έχασε, όχι ο Θεός, αλλά ο καθένας από μας, βυθίζοντας τον εαυτό του μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας, και ο Χριστός, το αληθινό φως, με τον ερχομό του συναντώντας αυτούς που τον αναζητούν, τους χαρίζει την ικανότητα να γνωρίσουν τον εαυτό τους, με τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει. Αυτό σημαίνει να βρει την ψυχή του, να δει τον Θεό και μέσα στο φως εκείνου να γίνει ανώτερος όλης της ορατής κτίσεως, και να έχει τον Θεό ποιμένα και δάσκαλο, από τον οποίο θα γνωρίσει, εάν θέλει, και το να δένει και να λύνει, και αφού τον γνωρίσει καλά θα προσκυνήσει αυτόν που του έδωσε το χάρισμα, και θα το μεταδίδει σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη.
16. Έτσι γνώρισα κι εγώ, παιδί μου, ότι δίνεται σ’ αυτούς η εξουσία να δένουν και να λύνουν από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό μέσω του αγίου Πνεύματος, σ’ αυτούς οι οποίοι είναι υιοθετημένοι υιοί και άγιοι υπηρέτες του. Κι εγώ ο ίδιος μαθήτευσα σε τέτοιον πατέρα, ο οποίος δεν είχε χειροτονία από τους ανθρώπους, αλλά με το χέρι του Θεού, δηλαδή με το Πνεύμα, με δέχθηκε ως μαθητή του, και μου υπέδειξε καλώς να δεχθώ και τη χειροτονία από τους ανθρώπους, ακολουθώντας τον τύπο, επειδή από παλιά με παρακινούσε σ’ αυτό το άγιο Πνεύμα με πολύ δυνατή επιθυμία.
17. Γι’ αυτό ας προσευχηθούμε πρώτα να γίνουμε τέτοιοι, αδελφοί και πατέρες, και τότε να μιλήσουμε στους άλλους για την απαλλαγή τους από τα πάθη και έλεγχο των λογισμών τους, και να αναζητήσουμε τέτοιου είδους πνευματικούς. ‘Η καλύτερα να αναζητήσουμε άνδρες τέτοιους που αντέχουν στους κόπους και είναι μαθητές του Χριστού, και με πόνο της καρδιάς και πολλά δάκρυα ας παρακαλέσουμε τον Θεό για ορισμένες μέρες ν’ ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας, ώστε ν’ αναγνωρίσουμε, αν συμβεί να βρεθεί τέτοιος άνθρωπος σ’ αυτή την πονηρή γενεά, και αφού τον βρούμε, να πάρουμε μέσω αυτού άφεση των αμαρτιών μας, υπακούοντας στις διαταγές και εντολές του με όλη την ψυχή μας, όπως εκείνος, ακούοντας τις εντολές του Χριστού, έγινε μέτοχος της χάριτος και των δωρεών του, και πήρε από αυτόν την εξουσία να δένει και να λύνει τις αμαρτίες, πυρπολημένος από το άγιο Πνεύμα, στο οποίο αρμόζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον Πατέρα και το μονογενή του Υιό στους αιώνες. Αμήν.
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
Πηγή: http://amethystosbooks.blogspot.com/201 ... _2529.html
Όταν ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας είπε σ’ εκείνον που είχε παράλυτο το χέρι, «συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», οι Ιουδαίοι ακούοντάς το έλεγαν «αυτός λέει βλασφημία. Ποιος άλλος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, παρά μόνο ένας, ο Θεός;». Και το είπαν αυτό επειδή ποτέ δε δινόταν άφεση αμαρτιών με τον τρόπο αυτόν, ούτε από τους προφήτες, ούτε από τους ιερείς, ούτε από κανέναν από τους τότε πατριάρχες. Γι’ αυτό, επειδή αυτό ακουγόταν σαν καινούρια και παράξενη διδασκαλία οι Γραμματείς δυσανασχετούσαν.
Και ο Κύριος δεν τους κατηγόρησε ακριβώς γι’ αυτό, αλλά τους δίδαξε αυτό που αγνοούσαν, δείχνοντάς τους ως Θεός την εξουσία του, και δωρίζοντας την άφεση των αμαρτιών, όχι ως άνθρωπος, αλλά ως Θεός. Γι’ αυτό και τους λέει «Για να δείτε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί πάνω στη γη αμαρτίες, λέει σ΄αυτόν που είχε παράλυτο το χέρι. Άπλωσε το χέρι σου. Και το άπλωσε. Και αποκαταστάθηκε η υγεία του χεριού του, όπως του άλλου».
Έτσι, με το ορατό θαύμα βεβαίωσε το μεγαλύτερο και αόρατο. Αυτό έκανε και με τον Ζακχαίο και την πόρνη, και με το Ματθαίο από το τελωνείο, και με τον Πέτρο που τον αρνήθηκε τρεις φορές, έτσι και με τον παραλυτικό τον οποίο θεράπευσε και όταν αργότερα τον βρήκε του είπε «όπως βλέπεις έγινες καλά. Στο εξής να μη αμαρτήσεις για να μη πάθεις τίποτα χειρότερο» και λέγοντας αυτά έδειξε ότι εξαιτίας των αμαρτιών του προσβλήθηκε εκείνος από την αρρώστια, και αφού απαλλάχθηκε από αυτήν έλαβε και συγχώρηση των αμαρτιών του.
Από αυτούς κανένας δε χρειάστηκε ούτε χρόνια πολλά, ούτε νηστεία, ούτε να κοιμάται κατά γης, παρά μόνο επιστροφή και αταλάντευτη πίστη, αποκοπή από το κακό και αληθινή μετάνοια και πολλά δάκρυα όπως η πόρνη και ο Πέτρος που έκλαψε πικρά. Από αυτά προέρχεται η αρχή του μεγάλου δώρου, που ανήκει μόνο στο Θεό, το οποίο μόνο αυτός είχε και έπειτα το άφησε στους μαθητές του, όταν εκείνος επρόκειτο να φύγει στους ουρανούς.
Ας δούμε όμως πώς έδωσε αυτό το αξίωμα και την εξουσία, και σε ποιους και πόσους και πότε εξέλεξε τους ένδεκα μαθητές, ενώ οι πόρτες ήταν κλεισμένες και ήταν συγκεντρωμένοι όλοι μαζί μέσα. Τότε λοιπόν μπαίνοντας μέσα, στάθηκε ανάμεσά τους, τους φύσηξε και είπε «λάβετε άγιο Πνεύμα. Εάν συγχωρείτε τις αμαρτίες κάποιων, θα είναι συγχωρημένες, και εάν κάποιων δεν τις συγχωρείτε, θα μένουν ασυγχώρητες». (Ιω. 20, 22).
Ας δούμε ακόμα, ότι δεν τους έδωσε καμιά εντολή να τους βάζουν επιτίμια, διότι επρόκειτο να τα διδαχθούν αυτά από το Άγιο Πνεύμα.
13. Όπως ειπώθηκε λοιπόν, οι άγιοι απόστολοι διαδοχικά μεταβίβασαν την εξουσία αυτή στους επισκόπους, και μάλιστα μόνο σ’ εκείνους οι οποίοι κατείχαν τους θρόνους τους, επειδή οι υπόλοιποι δεν τολμούσαν ούτε να το κατανοήσουν αυτό. Διότι με τόσο μεγάλη ακρίβεια τηρούσαν την εξουσία αυτή οι μαθητές του Κυρίου.
Όπως είπαμε όμως, με το πέρασμα του χρόνου αναμίχθηκαν και ζυμώθηκαν οι άξιοι με τους ανάξιους και συγκαλύπτονταν από το πλήθος, επειδή ανταγωνίζονταν ο ένας να διακριθεί από τον άλλο, και να αναλάβει την προεδρία υποκρινόμενος τον ενάρετον. Αφότου λοιπόν αυτοί που κατείχαν τους θρόνους των αποστόλων αποδείχθηκαν σαρκικοί και φιλήδονοι και φιλόδοξοι και εξώκειλαν σε αιρέσεις, τους εγκατέλειψε η θεία χάρις και αφηρέθηκε από αυτούς η εξουσία αυτή, και όλα τα άλλα που οφείλουν να έχουν όσοι ιερουργούν.
Το να είναι αυτός ορθόδοξος δεν αρκούσε, νομίζω, ούτε αυτό. Γιατί ορθόδοξος δεν είναι εκείνος που δεν εισάγει στην Εκκλησία του Θεού κάποια καινούργια διδασκαλία, αλλά εκείνος που έχει ζωή που είναι σύμφωνη με τον ορθό λόγο. Επειδή όμως οι κατά καιρους πατριάρχες και μητροπολίτες αναζητώντας δεν εύρισκαν τέτοιον άνθρωπο, ή τιμούσαν με το αξίωμα αυτό αντί γι’ αυτόν βρίσκοντας έναν ανάξιο, απαιτώντας από αυτόν μόνο αυτό, να εκθέσει εγγράφως το σύμβολο της πίστης, και δέχονταν μόνο αυτό, και όχι αν είναι ζηλωτής του αγαθού, ούτε αν μάχεται με κάποιον εξαιτίας του κακού, φροντίζοντας έτσι για την ειρήνη της Εκκλησίας, πράγμα που είναι χειρότερο από κάθε έχθρα και πρόξενο μεγάλης ανωμαλίας.
Από τότε λοιπόν οι ιερείς εξαχρειώθηκαν και έγιναν σαν τον λαό. Διότι, επειδή μερικοί από αυτούς δεν ήταν αλάτι, όπως είπε ο Κύριος, ώστε αυτοί με τους ελέγχους τους να περιορίζουν και να ανακόπτουν έστω και λίγο τη ζωή που γινόταν έκφυλη, αλλά συγχωρούσαν και συγκάλυπταν τα πάθη ο ένας του άλλου, έγιναν χειρότεροι και από το λαό, ο δε λαός χειρότερος από αυτούς. Μερικοί όμως από το λαό φάνηκαν ανώτεροι από τους ιερείς, φέγγοντας σαν αναμμένα κάρβουνα μέσα στο βαθύ σκοτάδι εκείνων. Διότι, εάν εκείνοι, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου, έλαμπαν με τη ζωή τους όπως ο ήλιος, αυτοί δε θα έφεγγαν ούτε σαν κάρβουνα, αλλά από το μεγαλύτερο φως, θα εμφανίζονταν κατάμαυροι.
Όταν όμως στους ανθρώπους απέμεινε μόνο το σχήμα και το ένδυμα της ιερωσύνης, ενώ η δωρεά του Πνεύματος μεταβιβάστηκε στους μοναχούς, που αναγνωριζόταν από τα σημάδια, επειδή με τις πράξεις τους εφάρμοζαν τη ζωή των αποστόλων, ο διάβολος και εκεί προκάλεσε τις γνώριμες μεθοδεύσεις του. Έτσι, βλέποντας ότι αυτοί εμφανίζονταν πάλι στον κόσμο ως νέοι μαθητές του Χριστού και έλαμπαν με τη ζωή και τα θαύματά τους, αφού έβαλε ανάμεσά τους τους ψευδαδελφούς και τα δικά του όργανα και τα ανακάτεψε με αυτούς, και αφού με τον καιρό αυξήθηκαν, όπως βλέπεις εξαχρειώθηκαν και έγιναν χειρότεροι από εκείνους που είναι μόνο ως προς το σχήμα μοναχοί, και από τους χειροτονημένους που έχουν συγκαταλεχθεί στην τάξη των ιερωμένων, και από εκείνους που έχουν τιμηθεί με τα αξιώματα της αρχιερωσύνης, δηλαδή τους πατριάρχες, τους μητροπολίτες και τους επισκόπους.
14. Όμως η εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες δε δόθηκε από το Θεό έτσι γενικά στους χειροτονημένους και στην τάξη αυτών. Όχι, αλλά παραχωρείται μόνο στους ιερουργούς. Νομίζω μάλιστα πως αυτό δε δίνεται ούτε σε όλους αυτούς, γιατί σα χορτάρι που είναι θα καούν, αλλά δίνεται μόνο σ’ εκείνους από τους ιερείς, αρχιερείς και μοναχούς, οι οποίοι συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού.
15. Από πού όμως θα το καταλάβουν αυτό εκείνοι που συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών, και από πού θα τους αναγνωρίσουν αυτοί που τους αναζητούν; Γι’ αυτό ο Κύριος δίδαξε και είπε «Σ’ εκείνους που θα πιστέψουν θα τους ακολουθούν τα εξής σημεία. Στο όνομά μου θα βγάζουν δαιμόνια, θα μιλούν γλώσσες καινούριες, θα σηκώνουν φίδια, και αν τυχόν πιουν κάτι θανατηφόρο δε θα τους βλάψει». Και πάλι «Τα πρόβατά μου ακούνε τη φωνή μου» και «θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς». Από ποιους καρπούς; Αυτούς που αριθμεί ο Παύλος λέγοντας «αγάπη, χαρά, ειρήνη, πραότητα, εγκράτεια» και μαζί με αυτούς ευσπλαχνία, φιλαδελφία, ελεημοσύνη, και τα επακόλουθα αυτών.
Επίσης «λόγος γνώσεως, χαρίσματα θεραπειών» και πολλά άλλα. « Όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, το οποίο τα διανέμει στον καθένα όπως θέλει». Διότι όσοι είναι μέτοχοι αυτών των χαρισμάτων, στο σύνολό τους, ή σε μερικά από αυτά, ανάλογα με το συμφέρον τους, συγκαταλέγονται στη χορεία των αποστόλων. Γι’ αυτό και αποτελούν φώς του κόσμου, όπως λέει ο ίδιος ο Χριστός « κανένας δεν ανάβει λυχνάρι και το βάζει κάτω από το μόδι ή κάτω από το κρεββάτι, αλλά στον λυχνοστάτη, για να φέγγει σ’ όλους που βρίσκονται μέσα στο σπίτι.»
Δε γνωρίζονται όμως μόνο από αυτά εκείνοι που συγκαταλέγονται στη χορεία των μαθητών του Χριστού, αλλά και από τον τρόπο ζωής τους. Έτσι τους αναγνωρίζουν πιο καλά και εκείνοι που τους αναζητούν, αλλά και οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Εάν παραδείγματος χάριν,μιμούμενοι τον Κύριόν μας Ιησού Χριστόν ζουν κατά τρόπο που να μη ντρέπονται, ή καλύτερα εάν θεωρούν ως πολύ μεγάλη δόξα την απλότητα και την ταπείνωση, και εάν, όπως εκείνος δείχνουν χωρίς υποκρισία υπακοή στους πατέρες και τους καθοδηγητές τους, καθώς και σ’ εκείνους που τους δίνουν πνευματικά εντολές, και επιθυμούν με την ψυχή τους να τους βρίζουν, να τους περιπαίζουν και να τους κακολογούν, και δέχονται αυτούς που τoυς τα κάνουν αυτά σαν πρόξενους μεγάλων αγαθών και προσεύχονται με δάκρυα μέσα από την ψυχή τους γι’ αυτούς, αυτοί είναι που περιφρόνησαν όλη τη δόξα του κόσμου και θεώρησαν ως ανάξιες λόγου όλες τις ευχαριστήσεις τους.
Αλλά γιατί να λέω πολλά και αυτονόητα μακραίνοντας τον λόγο; εάν ο καθένας, ακούοντας όλες τις αρετές να διαβάζονται στις άγιες Γραφές, βρίσκει τον εαυτό του να έχει εφαρμόσει όσα λέγονται, και να έχει επίσης έμπρακτα εφαρμόσει κάθε καλή πράξη, και εάν αναγνωρίζει σε κάθε μία από αυτές τη μεταβολή και τη βελτίωση, και ότι ανεβαίνει προς το ύψος της θεϊκής δόξας, τότε ας γνωρίζει ο καθένας και τον εαυτό του, ότι έχει γίνει μέτοχος του Θεού και των δωρεών του, θα αναγνωρισθεί όμως και από εκείνους που βλέπουν καλά, ή ακόμα από αυτούς που έχουν ασθενή όραση. Και έτσι αυτοί θα μπορούν να πουν σε όλους με παρρησία. «Είμαστε πρεσβευτές του Χριστού και, σαν να σας παρακαλεί ο Θεός με τα δικά μας λόγια, σας λέμε. Συμφιλιωθείτε με τον Θεό». (Β’ Κορ. 5, 20).
Διότι όλοι αυτοί τήρησαν τις εντολές του Θεού μέχρι το θάνατό τους. Έχασαν τα υπάρχοντά τους και τα μοίρασαν στους φτωχούς. Ακολούθησαν το Χριστό δείχνοντας υπομονή στις δοκιμασίες. Έχασαν τις ψυχές τους στον κόσμο εξαιτίας της αγάπης του Θεού, και τις βρήκαν στην αιώνια ζωή. Βρίσκοντας τις ψυχές τους τις βρήκαν μέσα στο νοητό φως, και έτσι μέσα από αυτό το φως είδαν το φως το απλησίαστο, τον ίδιο τον Θεό, σύμφωνα με αυτό που είναι γραμμένο «με το φως σου θα δούμε φως». (Ψαλμ. 35, 10)
Πρόσεχε λοιπόν πώς είναι δυνατό να βρει κανείς την ψυχή που έχει. Η ψυχή του καθενός είναι η δραχμή, την οποία έχασε, όχι ο Θεός, αλλά ο καθένας από μας, βυθίζοντας τον εαυτό του μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας, και ο Χριστός, το αληθινό φως, με τον ερχομό του συναντώντας αυτούς που τον αναζητούν, τους χαρίζει την ικανότητα να γνωρίσουν τον εαυτό τους, με τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει. Αυτό σημαίνει να βρει την ψυχή του, να δει τον Θεό και μέσα στο φως εκείνου να γίνει ανώτερος όλης της ορατής κτίσεως, και να έχει τον Θεό ποιμένα και δάσκαλο, από τον οποίο θα γνωρίσει, εάν θέλει, και το να δένει και να λύνει, και αφού τον γνωρίσει καλά θα προσκυνήσει αυτόν που του έδωσε το χάρισμα, και θα το μεταδίδει σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη.
16. Έτσι γνώρισα κι εγώ, παιδί μου, ότι δίνεται σ’ αυτούς η εξουσία να δένουν και να λύνουν από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό μέσω του αγίου Πνεύματος, σ’ αυτούς οι οποίοι είναι υιοθετημένοι υιοί και άγιοι υπηρέτες του. Κι εγώ ο ίδιος μαθήτευσα σε τέτοιον πατέρα, ο οποίος δεν είχε χειροτονία από τους ανθρώπους, αλλά με το χέρι του Θεού, δηλαδή με το Πνεύμα, με δέχθηκε ως μαθητή του, και μου υπέδειξε καλώς να δεχθώ και τη χειροτονία από τους ανθρώπους, ακολουθώντας τον τύπο, επειδή από παλιά με παρακινούσε σ’ αυτό το άγιο Πνεύμα με πολύ δυνατή επιθυμία.
17. Γι’ αυτό ας προσευχηθούμε πρώτα να γίνουμε τέτοιοι, αδελφοί και πατέρες, και τότε να μιλήσουμε στους άλλους για την απαλλαγή τους από τα πάθη και έλεγχο των λογισμών τους, και να αναζητήσουμε τέτοιου είδους πνευματικούς. ‘Η καλύτερα να αναζητήσουμε άνδρες τέτοιους που αντέχουν στους κόπους και είναι μαθητές του Χριστού, και με πόνο της καρδιάς και πολλά δάκρυα ας παρακαλέσουμε τον Θεό για ορισμένες μέρες ν’ ανοίξει τα μάτια της καρδιάς μας, ώστε ν’ αναγνωρίσουμε, αν συμβεί να βρεθεί τέτοιος άνθρωπος σ’ αυτή την πονηρή γενεά, και αφού τον βρούμε, να πάρουμε μέσω αυτού άφεση των αμαρτιών μας, υπακούοντας στις διαταγές και εντολές του με όλη την ψυχή μας, όπως εκείνος, ακούοντας τις εντολές του Χριστού, έγινε μέτοχος της χάριτος και των δωρεών του, και πήρε από αυτόν την εξουσία να δένει και να λύνει τις αμαρτίες, πυρπολημένος από το άγιο Πνεύμα, στο οποίο αρμόζει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον Πατέρα και το μονογενή του Υιό στους αιώνες. Αμήν.
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.
Πηγή: http://amethystosbooks.blogspot.com/201 ... _2529.html
