"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πιστη σημαινει εμπιστοσυνη. Σημαινει σχεση δουναι και λαβειν.

Πιστη δεν σημαινει, το να πιστευω απλως διανοητικα οτι κατι υπαρχει και ενεργει.

Πιστη ειναι κατι το υποκειμενικο, και προσωπικο, το οποιο ομως καθοριζεται και οριοθετειται απο αντικειμενικα κριτηρια.

Πρωταρχικο και κεφαλαιωδες αντικειμενο της ανθρωπινης πιστης βεβαια θεωρειται ο Θεος.

Στα υπολοιπα θεματα πιστεως, που αφορουν την καθημερινοτητα, η πιστη μεταξυ των ανθρωπων, ξεκινα απο το επιπεδο της οικογενειακης σχεσης-κοινωνιας, και φτανει αυτο των εμπορικων συναλλαγων και της δικαιοσυνης.

Ομως εδω το θεμα μας ειναι ο Θεος. Αυτο εξεταζουμε.

Παρα πολλοι ανθρωποι εκει εξω, θεωρουν οτι το να πιστευουν στον Θεο, αποτελει μια υποκειμενικη ψευδαισθηση, μιας μη υπαρκτης πραγματικοτητος, μονο και μονο επειδη αυτη δεν αφορα το κεντρο της υπαρξεως τους, και δεν υποκειται στον ελεγχο των αισθησεων τους, και την λογικη τους.

Στην πραγματικοτητα, αυτη ειναι η μεγαλυτερη ψευδαισθηση. Παρακατω θα αποδειξουμε το γιατι.

Ο καθε ανθρωπος εσωτερικα, οσο και εαν δεν το παραδεχεται, βαθια μεσα του, θεωρει εαυτον, ως το κεντρο του συμπαντος κοσμου.

Αυτο μεχρι ενα σημειο ειναι φυσιολογικο, καθως ολα τα ερεθισματα και οι παραστασεις, υποχρεωτικα προσλαμβανονται μεσα απο το ατομικο φιλτρο, της διανοιας, της λογικης, της φυσικης καταβολης του νοος, της προσωπικης αντιληψεως με ενα λογο.

Ετσι ο ανθρωπος, ως ατομο, θεωρει αυτονοητα, τον εαυτο του, ως κεντρο γυρω απο το οποιο περιστρεφονται τα παντα.
Ακομα και ο Θεος.
Γιαυτο και θεωρει τα παντα απο θεση ισχυος και ελεγχου. Και αναλογα αποριπτει η δεχεται κατα το δοκουν. Αυτοθεωνεται.

Εδω ακριβως ειναι η πλανη. Αυτη η προσωπικη υποκειμενικοτητα, διατελει εις βαρος της αντικειμενικης απολυτης πραγματικοτητος.

Οταν εστω και μια στιγμη, ο ανθρωπος, απελευθερωθει απο αυτον τον κλοιο, και αντιληφθει οτι δεν ειναι παρα το απειροελαχιστο μοριο υπαρξεως, μεσα στο απειροτατο συμπαν, οτι οφειλει την υπαρξη του, και τον χρονο που του δοθηκε σε αιτιο εξωτερικο απο αυτον, τοτε οριοθετειται η αρχη της πορειας προς την Πιστη.

Οταν καταλαβει εστω και αμυδρα, εστω και ελλειπτικα, οτι δεν αποτελει παρα μια πεπερασμενη λεπτομερεια της κτισεως,
και παραδεχτει οτι τα πραγματα και ειδικα ο Θεος ειναι εκει και υπαρχουν,
(ο Θεος αρχει βεβαια, δεν υπαρχει απλα),
ανεξαρτητα απο την παραδοχη του η οχι, ανεξαρτητα απο την προσωπικη του υποκειμενικη πιστη,
τοτε εχει ηδη κανει το αποφασιστικο βημα.

Ο Θεος ειναι εκει. Στην πραγματικοτητα ειναι διπλα μας, και γυρω μας, και εντος μας. Οπως κανεις δεν αρνειται την υπαρξη του ηλιου και των αστρων, αλλα θελει δεν θελει τα αποδεχεται και τα θαυμαζει,
ετσι το να μην δεχεται καποιος, την υπαρξη Αυτου ο Οποιος τα εποιησε ολα ετουτα,
ειναι η απολυτη ψευδαισθηση και μη ρεαλιστικη οπτικη της αληθειας και της πραγματικοτητος.

Συνεπως, η Πιστη, η εμπιστοσυνη δηλαδη στην υπαρξη της αμφιδρομης σχεση μας, με τον Θεο,
δεν ειναι η καταφυγη σε μια υποκειμενικη και παρηγορητικη πραγματικοτητα, μια φυγη ελπιδος,
οπως την κατηγορουν οι πασης λογης αθεοι και αδιαφοροι, απο τους οποιους σχεδον ολοι εχουν καλη προαιρεση,
αλλα ειναι η λυτρωτικη αποδραση, απο την ατομικη υποκειμενικη ψευδοαληθεια, στην αντικειμενικη προσωπικη λυτρωση,
και επιστροφη στο αληθως ειναι κατα προσωπο με τον προσωπικο Θεο.

Υπο την εννοια αυτη, η Πιστη, συνιστα την μεγαλυτερη, την αληθεστερη, την αντικειμενικοτερη επιστημη των επιστημων,
και την μοναδικη πυλη της εισοδου στην αχρονη, αιωνια, αληθως πραγματικοτητα, του Θεου,
η οποια δεν δεσμευεται απο κανενα φυσικο, η ψυχικο, υποκειμενικο κατηγορημα που θα μπορουσε να την περιορισει η διαψευσει.

Τελικα το να πιστευουμε ειναι η λυτρωση και η διαφυγη απο την προσωπικη αναιρεση και απατη,
της ατομοκεντρικης κοσμοθεωρησης των πραγματων, πραγμα που αποδειξαμε παραπανω οτι συνιστα μεγιστη πλανη,
και η αναγωγη μας, η προαγωγη μας εαν θελετε, σε μια απολυτα υπαρκτη και αναντιρρητη πραγματικοτητα,
την Οντως πραγματικοτητα της κοινωνιας μας με τον Τριαδικο Θεο, την Θεοτοκο, τους ζωντες Αγιους μας, και τον νοερο κοσμο των Αγγελων και των πνευματων, ακομα δε και των εχθρικα διακειμενων προς ημας.

Εαν και καποιοι ακομα διαβαζουν με σκεπτικισμο αυτο το κειμενο, και θεωρουν οτι το να πιστευσουν στον αορατο Θεο, αχρηστευει τα προσωπικα τους εργαλεια με τα οποια αντιλαμβανονται τον κοσμο, οπως τον νουν, την λογικη και την διανοια, και τις εξωτερικες χοϊκες αισθησεις, θα τους αντιλεγαμε με αγαπη παντα, και πονο, οτι, ακριβως το αντιθετο συμβαινει.

Ο νους, η διανοια, η λογικη, τα αισθητηρια, τοτε ακριβως δικαιωνονται και πληρωνονται κατα τον προορισμο και την αποστολη τους, οταν μεσω της διεξοδου της Πιστεως, ερχονται σε σημειο να καθορουν τον Θεον, και τα θαυμαστα μεγαλεια Του,
οταν δεχονται τις θειες ελλαμψεις και την αγαπη Του, και οταν εντρυφουν στα ακενωτα μυστηρια και θησαυρισματα της Σοφιας Του.

Γιατι ολα αυτα τα οργανα αντιληψεως, οσο καιρο ατενιζαν και προσλαμβαναν μονον την στειρα και μονοδιαστατη πεπερασμενη, κτιστη πραγματικοτητα που μας περιβαλει, οχι μονο αδικουνταν και περιοριζονταν, αλλα και κινουνταν εκτος σκοπου και προορισμου, τους, και της αντικειμενικης τους αποστολης.

Ενω δια της Πιστεως, και κατ'ευδοκιαν και χαριν του Θεου, αναβαινουν απο τελειοτητα σε τελειοτητα, εκ δυναμεως εις δυναμιν, και οριο δεν γνωριζουν, καθως στην ατελευτητη Βασιλεια του Κυριου, την οποια μεσω Πιστεως και εργων βεβαια θα κληρονομησουν,
θα κινουνται αεικινητως, οντα εν στασει, θεωρουμενα και θεωρουντα υπο του Θεου, σε μια χωρις τελος και οριο δοξης και ευφροσυνης, αλληλοπεριχωρηση και κοινωνια, προσωπο προς προσωπο, με τον Ζωντα Θεον.

Με μια αδελφικη προτροπη, θα κλεισω, λεγοντας,
σε οποιον/α αδελφο/η, περιοριζεται η δισταζει να ανοιξει την εισοδο της ψυχης του,
στην ηλιαχτιδα της Πιστης, να το κανει χωρις δισταγμο,
και συντομα θα δει οτι, αυτη οχι μονο θα αχνοφωτισει το βαρυ και ημισκοτεινο εσωτερικο του,
που ειναι κουρασμενο και ταλαιπωρημενο απο την ακενωτη ψευτια και συγχυση του κοσμου τουτου,
αλλα θα βρεθει σε τοπο τοσο φωτεινο και τοσο λουσμενο απο τις αχτινες του αληθινου Φωτος του Χριστου,
που θα σκεφτεται πως να βρει τροπο αξιο να δοξασει τον Κυριο,
που απαλλαχτηκε δια παντος απο το βαθυ και πηχτο σκοταδι της,
ταχα μου ρεαλιστικης ατομικης θεωρησης του κοσμου που ζουσε τοσον καιρο.

Διοτι λεγει Κυριος ο Θεος: "Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι καγὼ, ἀναπαύσω ὑμᾶς".

H Αληθεια μας περιμενει, εμεις θα μεινουμε στο ψεμμα;

Ας της δωσουμε μια ευκαιρια και μαρτυς μου ο Κυριος, δεν θα διαψευσθουμε..

Έγραψε ο dionysisgr[/color]..." Ο νους, η διανοια, η λογικη, τα αισθητηρια, τοτε ακριβως δικαιωνονται και πληρωνονται κατα τον προορισμο και την αποστολη τους, οταν μεσω της διεξοδου της Πιστεως, ερχονται σε σημειο να καθορουν τον Θεον, και τα θαυμαστα μεγαλεια Του, οταν δεχονται τις θειες ελλαμψεις και την αγαπη Του, και οταν εντρυφουν στα ακενωτα μυστηρια και θησαυρισματα της Σοφιας Του."

Σε Θαυμάζω με αυτά που γράφεις.Αισθάνομαι, πως να το πω, ότι δεν είμαι μόνος σε αυτή την ζωή και ότι έχω αδέλφια που δεν τα έχω δει ποτέ στην ζωή μου και είναι πιο δυνατά στην Πίστη από μένα.Είναι πιο μπροστά στο πνευματικό δρόμο που ακολουθούμε όλοι.Άλλοι πορεύονται πιο γρήγορα, άλλοι πιο αργά, άλλοι με στάσεις και άλλοι με πισωγυρίσματα.
Η πίστη όμως μας οδηγεί σε αυτό δρόμο.Η πίστη πλημμυρίζει την καρδιά μας με Αγάπη Θεού και τότε τα βήματα αυτά στην γήινη πορεία μας γίνονται πιο γρήγορα, πιο ελπιδοφόρα.
ΝΑΙ, είναι αλήθεια.Αρκετές φορές σταματώ για ξεκούραση στην πορεία αυτή και αναρωτιέμαι εαν είμαι στον σωστό δρόμο; Γιατί τις περισσότερες φορές δεν βλέπω κανέναν ούτε μπροστά μα ούτε και πίσω.Στο απέναντι δρόμο όμως βλέπω πολλούς.Πάρα πολλούς.Μου φωνάζουν έλα-έλα από εδώ.Είναι καλά.Εμείς μου λένε δεν αγχωνόμαστε και δεν προβληματιζόμαστε για τίποτα.Δεν φοβόμαστε τίποτα επειδή είμαστε πολύ δυνατοί.Έχουμε τα πάντα μου λένε.
Κάποιοιες φορές κοντοστέκομαι και ψιθυρίζει η λογική μου στην καρδιά μου "...Μήπως έχουν δίκιο τελικά...;".
Εκείνη την στιγμή που σκέφτομαι αυτά αποθαρρύνω την διάνοια μου, την σβήνω, πως να το πω.Αφήνω τα βιώματα της καρδιάς μου να πλημμυρίσουν την άθλια ύπαρξη μου.Τα βιώματα που γνώρισα κοντά στην Αγάπη του Κύριου μου.Την αγάπη που ένιωσα και την θαλπωρή κοντά στον Κύριο μου.
Έτσι συνεχίζω και περπατώ και βλέποντας τόσα αδέλφια μέσα εδώ ξέρω ότι και να πέσω θα με σηκώσουν...

[[Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας, "Θεέ μου! λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς πώς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν του έκανε το αίτημά του.]]

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑς ΠΑΙΣΙΟς ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΣΕΝΙΟ............

ΤΙ ΦΟΒΕΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΙΣΤΗς ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΜΙΘΟΥΜΕ

ΘΑΡΕΙς ΠΩς ΕΠΙΑΝΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΛΕΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑς ,,,,,,,,ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΠΙΣΤΗς

dionysisgr έγραψε: Οταν εστω και μια στιγμη, ο ανθρωπος, απελευθερωθει απο αυτον τον κλοιο, και αντιληφθει οτι δεν ειναι παρα το απειροελαχιστο μοριο υπαρξεως, μεσα στο απειροτατο συμπαν...
Οταν καταλαβει εστω και αμυδρα, εστω και ελλειπτικα, οτι δεν αποτελει παρα μια πεπερασμενη λεπτομερεια της κτισεως,

Να συνειδητοποιεις οτι εισαι ενα απειροελαχιστο μοριο υπαρξης, πεπερασμενη λεπτομερεια της κτισης, να συνειδητοποιεις οτι εισαι κατι σαν ενα μοριο σκονης σε ενα αχανες συμπαν ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ αυτο σε φερνει στα ορια της τρελας.
Η σκεψη της υπαρξης σου σε ενα απεραντο, απειρο συμπαν, σα μια κουκιδα μεσα στον απειρο χρονο σε κανει να νιωθεις ενα ξεκρεμαστο τιποτα που πεφτει διαρκως.
Χωρις Θεό τέτοια σκέψη σε οδηγει σε απιστευτο τρομο, νομιζεις οτι τελικα δεν υπαρχεις ηδη πριν πεθανεις ειναι σα να εισαι νεκρος εξαρχης, ολα φαινονται ματαια και αν σε κυριευσει αυτη η σκεψη δεν εχεις λογο να συνεχισεις καν να ζεις αφου ηδη εισαι πεπερασμενος.
Χωρις Θεό ο κόσμος ειναι παραλογος και η ύπαρξή μου αμφίβολη σα να ναι το οραμα καποιου αλλου. Χωρίς Θεό δεν εχω λογο υπαρξης και ειμαι ηδη νεκρη γιατι το αυριο ειναι ηδη εδω. Χωρις Θεό μπορει να οδηγηθω στην τρελα και στην αυτοκτονια.
Ο Θεός είναι Εκείνος που μας συνδεει με μια αορατη κλωστη και δεν ειμαστε πια "ξεκρεμαστα τιποτα", ο Θεός δινει νοημα στην υπαρξη μας, μας κανει μερη ενος ολου, μας κανει μερη Του, δισεκατομμυρια αστερακια που ποθουν να τα φωτισει το Φως Του και προσπαθουν να Τον πλησιασουν. Ο Θεός είναι το νόημα του κόσμου και της ύπαρξής μας.

Αν δεν υπαρχει αλλη ζωη, δεν υπαρχει ουτε αυτη! Δεν υπαρχει τιποτα ολα ειναι μια ψευδαισθηση.

Η αρνηση του Θεού είναι η απόλυτη αυτοκτονία!! ετσι ειναι για μενα.

Η Πίστη στο Θεό, έχει τουλάχιστον ένα προαπαιτούμενο, το οποίο αλλάζει πλήρως κάτι βασικότατο:

Οταν ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ότι υπάρχει έστω και ΕΝΑ ΟΝ, αδιαμφισβήτατα ανώτερο από σένα, είναι ένα τεράστιο βήμα, ένα μέγιστο χτύπημα στον εγωισμό.

Είναι ένα βασικό αξίωμα, η παραδοχή του οποίου, αλλάζει σιγά σιγά τα πάντα.

ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΑΙΔΙΑ Η ΠΙΣΤΗ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΕΡΓΑ = ΝΕΚΡΑ.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΥΜΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ " ΕΑΝ ΤΑΙΣ ΓΛΩΣΣΑΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΛΑΛΩ..... ...........ΑΓΑΠΗ ΔΕ ΜΗ ΕΧΩ ΟΥΔΕΝ ΕΙΜΙ.
ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΕΧΕΙΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΡΕΤΕΣ, ΒΕΒΑΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΤΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΣΟΙ.

Συνειρμικά όταν ακούω για πίστη, μου έρχεται το παρακάτω ποίημα του Γ. Δροσίνη:

"ΠΙΣΤΗ"

Δεν εχεις πίστη όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι
κι' απ' τ' άκαρπο δεντρί που κέντρωσες
προσμένεις καρπερό βλαστάρι.
Πίστη εχεις οταν απ' το χέρσωμα
και τ' αστραποκαμένα ξύλα
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις πίστη όταν τ' απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ' άστρα
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξει η αυγή ροδογελάστρα.
Πίστη έχεις όταν όσο αλογιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν εχεις πίστη όταν πιστεύοντας
ρωτάς την κρίση και τη γνώση
Δεν έχεις πίστη όταν την πίστη σου
στη λογική εχεις θεμελιώσει.
Πίστη έχεις όταν κάθε σου όνειρο
τ' άνάφτεις στο βωμό της τάμα
κι άν κάποιο τάμα σου είν' αδύνατο
προσμένεις να γενεί το θάμα.

vivika έγραψε:Συνειρμικά όταν ακούω για πίστη, μου έρχεται το παρακάτω ποίημα του Γ. Δροσίνη:

"ΠΙΣΤΗ"

Δεν εχεις πίστη όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι
κι' απ' τ' άκαρπο δεντρί που κέντρωσες
προσμένεις καρπερό βλαστάρι.
Πίστη εχεις οταν απ' το χέρσωμα
και τ' αστραποκαμένα ξύλα
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις πίστη όταν τ' απόβραδο
προσμένεις να προβάλλουν τ' άστρα
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξει η αυγή ροδογελάστρα.
Πίστη έχεις όταν όσο αλογιστο
και πλάνο ο νους σου κι αν το ξέρει
προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν εχεις πίστη όταν πιστεύοντας
ρωτάς την κρίση και τη γνώση
Δεν έχεις πίστη όταν την πίστη σου
στη λογική εχεις θεμελιώσει.
Πίστη έχεις όταν κάθε σου όνειρο
τ' άνάφτεις στο βωμό της τάμα
κι άν κάποιο τάμα σου είν' αδύνατο
προσμένεις να γενεί το θάμα.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΑΠΛΑ

Η ΡΟΔΟΓΕΛΑΣΤΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΑΓΑΠΗΤΗ ΦΙΛΗ