"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ας κάνουμε μια....ασεβής υπόθεση. Έρχεται κάποιος μια μέρα και μας λέει: «Θα ζήσεις και θα συμπεριφέρεσαι στο εξής με τον τρόπο που θα σου πω και θα κερδίσεις πολλά.»
Εμείς φυσικά θα αναρωτηθούμε αμέσως, ποιό το κέρδος. Μας λέει λοιπόν ότι πρόκειται για χρήματα, για πολλά χρήματα. Μας λέει ότι αν τα καταφέρουμε θα πάρουμε δέκα τρισεκατομμύρια ευρώ.

Αμέσως εμείς θα «τσιμπήσουμε». «Πες μου τι πρέπει να κάνω;» θα πούμε με λαχτάρα και ανυπομονησία.

Μας λέει τότε ο άνθρωπος αυτός: «Είναι δύσκολο αυτό που θα σου ζητήσω. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρεις. Για αυτό και η αμοιβή είναι τόση. Επειδή είμαι σίγουρος ότι δε θα μπορέσεις να την κερδίσεις!
Άκου λοιπόν. Εκεί στη βιβλιοθήκη σου έχεις την Αγία Γραφή. Αυτό σου ζητώ. Να κάνεις υπακοή στο θέλημα του Κυρίου σου για ένα χρόνο. Τι λες; Θα τα καταφέρεις;»

Νομίζω ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι θα λέγαμε ναι! Ακόμη και αν διστάζαμε για λίγο, σκεπτόμενοι την ανταμοιβή κάθε δισταγμός θα εξαφανιζόταν στο λεπτό!
Και μόλις πέφταμε σε κίνδυνο να πέσουμε σε κάποια αμαρτία αμέσως θα φέρναμε στο μυαλό μας το υπέρογκο αυτό ποσό και ξαφνικά θα μας ήταν πανεύκολο να αποφύγουμε την πτώση.

Να μη λέμε ψέματα; πανεύκολο! - Ούτε αθώα; - Τι αθώα και ξεαθώα, μη λες τιποτα να μαστε σίγουροι! (δε θα το πολυψάχναμε).
- Να ντυνόμαστε σεμνά; Το παντελόνι πιάνεται για άσεμνο; Μέχρι πού η φούστα; Κάνει μέχρι το γόνατο; Ε, δεν πάμε και για άγιοι, μήπως δεν πειράζει, δε ζούμε και στο μεσαίωνα! Ή μήπως όσες ντύνονται έτσι είναι και καλές; - Τι μου λες τώρα για τις άλλες και κολοκύθια τούμπανα, τι παντελόνι και ξεπαντελόνι, βάλε φούστα και μέχρι τη φτέρνα, και φερετζέ βάλε, μην είσαι τρελή, για δέκα τρις μιλάμε, με αυτά θα παίζουμε τώρα; ( πάλι δε θα το πολυψάχναμε!!)
- Γενέθλια να κάνω; τι πειράζει να κόψω μια τουρτίτσα, ο Κύριος δεν είπε τίποτα για αυτό! - Τι λες παιδί μου, τούρτες θα κοιτάμε τώρα;;;; κατσε εσυ με την τουρτα σου χαϊβάνι, εγω παω για τζακ ποτ!!! - Μα τί θα πει ο κόσμος, θα μας παρουν για ταλιμπαν… - Μωρε συ, τό χεις χάσει τελείως; ας μας παρουν και για ταλιμπαν και για γραφικους και ο, τι θελουν, οταν θα παρουμε το παραδακι ομως θα σκασουν απο τη ζηλια και θα κοιτανε πως να κερδισουν την εύνοιά μας!
- Και με τις νηστείες έχω ένα θεματάκι…πειράζει που τρώω ένα κιλό καλαμαράκια στην καθισιά μου; Μήπως δε πιάνεται για νηστεία έτσι; - Ξέρω εγώ εσύ τι λες; σου κάνει για στέρηση εσένα αυτό το πράγμα; - Μα σε ποιο χωρίο ακριβώς…- Δεν έχει μα, εγώ δεν έχω πρόβλημα, ας πεινάσω μερικές μέρες του χρόνου και λοιπόν; πολύ είναι αυτό που σε ζητάει μπρος σε τόσο χρήμα με ουρά που θα πάρεις; Και στυλάκι θα γίνεις, και πιο υγιής, και θα σε αμείψουν κιόλας για αυτό, κι εσύ μιλάς κι από πάνω! Για έλα στα σύγκαλά σου!
- Το άλλο που λένε ότι το 2012 θα ερθει το τελος του κόσμου….- Βρε δε πα να ρθει όποτε θέλει τι μου λες τωρα, αρκεί να προλάβω, εγω τωρα προσπαθω να τα καταφερω να παρω το επαθλο δε θα ασχολουμαι με θεωριες, δεν εχω χρονο.
- Ξέρεις, λένε οτι η ταπεινωση καταργει την αυτοεκτιμηση και αναρωτιεμαι: αφου οι ψυχολόγοι…. - Βρε δε με νοιαζει τι καταργει και τι λενε οι ψυχολογοι, αφου αν την εχω θα λυσω το πρόβλημα της ζωης μου δεκάρα δε δίνω τι καταργεί και τι αφήνει, να έρθουν οι ψυχολόγοι να μου δωσουν τοσα λεφτα και θα το ξανασκεφτω!

Βασικά, για να μη τα πολυλογούμε τα μισά θέματα με απορίες του φόρουμ δε θα είχαν μπει!!!!

Ο λόγος που θα πέφταμε με τα μούτρα να κάνουμε ό, τι ευαρεστεί τον Κύριο; Μα το πανίσχυρο κίνητρο βέβαια!

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό, τι δείχνει για εμάς που δεν κάνουμε υπακοή στον Πατέρα μας; Γιατί άραγε για τα χρήματα θα κάναμε τα πάντα και χωρις πολλη σκέψη αλλά για κάτι τόσο ανώτερο και αξιοζήλευτο και ούτε καν συγκρίσιμο με χρήματα ή οτιδήποτε υλικό, γιατί για τη θέωσή μας και τη σωτηρία μας δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να είμαστε αρεστοί στον Κύριο και το μαγειρεύουμε από δω, το πετσοκόβουμε από εκεί, ψάχνουμε διαρκώς «προφάσεις έν αμαρτίαις» και δε μπορούμε να κάνουμε αλλαγή ούτε στα πιο απλά πράγματα, στις πιο απλές συνήθειες;

ΜΗΠΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ;

Αυτή η υπόθεση δείχνει το μέγεθος της ασέβειάς μας και της βλασφημίας μας. Γιατί λέμε στον Πατέρα μας, δε μου είναι αρκούντως ελκυστική η ιδέα της επανένωσής μας, τόσο τουλάχιστον ώστε να κάνω όλα αυτά. Αν μου λεγες για κανα μπαούλο με λίρες κάτι θα γινόταν! Δε θεωρούμε την ένωσή μας με τον Πατέρα αρκετά ισχυρό κίνητρο. Είμαστε τόσο λοιπόν ασεβείς προς τον Κύριο, περιφρονούμε τόσο την υπόσχεσή του, Του λέμε ουσιαστικά ότι το Φως δεν είναι και τόσο ελκυστικό για μας;!!!! Όχι όσο ένα τσουβάλι λεφτά πάντως! Τι παράνοια!

Είμαστε όμως παρανοϊκοί; Αυτή η βλασφημία δείχνει άραγε παράνοια ή κάτι άλλο;

1) Δείχνει το μέγεθος της απιστίας μας. Διότι αν πιστεύαμε και συνειδητοποιούσαμε τι μας υπόσχεται ο Κύριος δε θα θέλαμε τίποτε άλλο και θα κάναμε τα πάντα να το πετύχουμε. Και δε θα βλασφημούσαμε θεωρώντας το κατώτερο από υλικά κίνητρα. Διότι λέμε, αιώνια ζωή και παραμύθια της Χαλιμάς, άμα έρθει ο μακαρίτης ο παππούς μου και μου πει τι γίνεται εκεί, τότε να πιστέψω, να αλλάξω. Δεν έχουμε πιστέψει πραγματικά πως υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Δεν έχουμε πιστέψει ότι δεν πεθαίνουμε απλώς κοιμόμαστε. Και για αυτό δε μεριμνούμε για το πού θα πάμε και πώς θα είμαστε ενώ εδώ στον επίγειο και πρόσκαιρο κόσμο και για μια διήμερη εκδρομούλα ακόμη κάνουμε ολόκληρη προετοιμασία και αγχωνόμαστε!


2) Δείχνει το μέγεθος της ανοησίας μας. Γιατί για το Μαμωνά θα κάναμε και τούμπες για κάτι τόσο μεγαλειώδες όμως βρίσκουμε ένα σωρό προφάσεις και αναβάλλουμε. Γιατί λέμε, θέωση, θεία υιοθεσία, τι είναι αυτά, αυτά είναι για τους καλόγερους, δεν τα καταλαβαίνω. Γιατί σαν τα μωρά, προτιμάμε ένα κουτί καραμέλες τώρα, παρά δέκα κουτιά αλλά μία ώρα μετά. Εμείς γινόμαστε μωρά με την κυριολεκτική έννοια! Γιατί ναι μεν δεν καταλαβαίνουμε ούτε τρέχουμε όμως στην Εκκλησία, να βρούμε ένα πνευματικό, να πάρουμε συμβουλή. Το αφήνουμε για αργότερα σαν άλλες «μωρές παρθένες». Διότι ξέρουμε ότι η συμβουλή θα μας ξεβολέψει!


3) Δείχνει το μέγεθος της σκλαβιάς μας στην ύλη και στο εγώ μας. Γιατί λέμε, όλα είναι δούναι και λαβείν. Αυτή τη γλώσσα ξέρουμε και αυτή «μιλά» και επικοινωνεί η καρδιά μας. Δεν έχουμε πνεύμα, έχουμε εγκέφαλο. Η ψυχή μας δεν είναι πνοή θεού, είναι βιοχημικές διεργασίες, αλληλεπίδραση ορμονών που εκλύονται από αδένες.

Γιατί λέμε, δε με ενδιαφέρει να γίνω καλύτερος άνθρωπος, δε με ενδιαφέρει να ωφελήσω κανέναν, δε με ενδιαφέρει ποιά πνευματική παρακαταθήκη θα αφήσω πίσω μου, τι χνάρι θα γράψω στην άμμο της επίγειας ζωής, αν είναι όμως να κερδίσω κάτι καλό βεβαίως και το συζητάμε!

4) Δείχνει το μέγεθος της πνευματικής μας τυφλότητας και της σκληροκαρδίας μας. Γιατί δε βλέπουμε την Αγάπη του Πατέρα μας, νομίζουμε ότι ο Θεός κάνει παιχνίδια και μας λέει θα κάνεις αυτό κι αυτό και θα κερδίσεις αυτό. Νομίζουμε ότι χριστιανισμός είναι μια άγευστη ακολουθία εντολών με αμφίβολο αντάλλαγμα που όταν γίνει σίγουρο και αρκετά ελκυστικό για τα υλιστικά μας κριτήρια τότε μπορούμε και να την υπακούσουμε.

Δεν κατανοούμε ότι ο Θεός δε ζητά απλώς υπακοή αλλά την ευτυχία μας την ίδια! Δε ζητά σα σαδιστής δικτάτορας αλλά σα πατέρας που λέει κάνε αυτό γιατί θα σου φέρει χαρά και θα χαρώ κι εγώ για το χαρούμενο παιδί μου, μη κάνεις αυτό γιατί θα πονέσεις και μαζί σου κι εγώ.

Μοιάζουμε με το νήπιο που του λες μη βάζεις το δάχτυλο στη πρίζα θα σκοτωθείς κι εκείνο νευριάζει μαζί μας γιατί νομίζει ότι απλώς του απαγορεύουμε κάτι για να δείξουμε ότι έχουμε το πάνω χέρι ή για να του στερήσουμε κάποια κρυφή απόλαυση που ξέρουμε και δε μοιραζόμαστε!

Φυσικά όσο και πιστά να τηρούσαμε τις εντολές χάριν του χρήματος, χάριν αμοιβής, την εντολή της αγάπης για το Θεό και για τον πλησίον, δε θα κατορθώναμε να την κάνουμε. Κύμβαλα αλαλάζοντα θα γινόμασταν. Διότι είναι εντολή που εκτελείται όχι για το σκοπό αλλά εξαιτίας αυτού. Και το χρήμα είναι σκοπός που δε μπορεί να την εμπνεύσει.

Πού η αγάπη μας για τον Κύριο; Πού ο ζήλος μας; Πού ο χείμαρρος του θείου έρωτά μας; Πού ο τρελος από ερωτα; Πού η αγάπη που υπερνικά τα πάντα;
Πόσο συχνά λέμε διάκριση! Πόσο χλιαροί γινόμαστε! Ο Θεός όμως είναι φωτιά και ζητά φωτιά, φωτιά στην καρδιά μας! Ούτε κρύο, ούτε χλιαρό θα αντέξει την υπέρλαμπρη Φωτιά της Αγάπης!

ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ.

Σαν άλλοι άσωτοι υιοί νομίζουμε ότι μεγαλώσαμε και ότι δε χρειαζόμαστε πατέρα, δε χρειαζόμαστε τις συμβουλές Του, την αγάπη Του, τη φροντίδα Του! Δε θέλουμε τίποτα από τον Πατέρα μας. Να αγωνιστούμε για την ένωσή μας μαζί Του; Εδώ λέμε πώς θα ξεφύγουμε από την ασφυκτική Του αγάπη! Δε θέλουμε τέτοια αμοιβή, δε θέλουμε αιώνια ζωή σε ένα Παράδεισο που θα δοξολογούμε αδιαλείπτως τον Πατέρα μας. Τι βαρετό! Τουλάχιστον ο Αλλάχ υπόσχεται σεξ και φαγητό!

Εμείς έχουμε άλλες αξίες, άλλα ποθούμενα. Το πνεύμα μας έχει πνιγεί μέσα στις δίπλες της λιπαρής μας σάρκας. Αυτή μας αρέσει και δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτή φέρνει τις θλίψεις μας, η ηδονή της είναι και η πηγή της δυστυχίας μας!

Κατά βάθος, αν όχι ανοιχτά, τα βάζουμε μαζί Του. Τι ασχολείσαι μαζί μας Του λέμε και μας ζορίζεις και μας στενοχωρείς; Άσε μας ήσυχους! Κι όσο βουλιάζουμε στη στενοχώρια παρόλο που οι ίδιοι πατήσαμε, φορτσάτοι μάλιστα, μέσα στο βάλτο της, τόσο μας φταίει Εκείνος, δε βλέπουμε το δικό μας θράσος, τα δικά μας λάθη. Και ζούμε ήδη την Κόλαση και εξασφαλίζουμε και εισιτήριο και για την αιώνια!
Διότι η αιώνια κόλαση σε αυτό συνίσταται να βλέπουμε το Φως και να το υβρίζουμε και να μας φταίει και να μας καίει γιατί θα μας λείπει η ύλη μας, η σάρκα μας και τα πάθη της, γιατί αυτή προτιμήσαμε και το Μαμωνά.

Τόσο ποθητό ένα τσουβάλι λίρες! Τόσο ξενέρωτη η «θεία υιοθεσία»!

Γνώμη μου είναι πάντως, πως ο βασικότερος λόγος που δεν ακολουθούμε τον σωστό δρόμο, είναι η ολιγοπιστία μας.
Δεν είμαστε βέβαιοι πως θα καρπωθούμε οφέλη, επομένως ραθυμούμε.

panagiotisspy έγραψε:Γνώμη μου είναι πάντως, πως ο βασικότερος λόγος που δεν ακολουθούμε τον σωστό δρόμο, είναι η ολιγοπιστία μας.
Δεν είμαστε βέβαιοι πως θα καρπωθούμε οφέλη, επομένως ραθυμούμε.

εσυ κλινεις δηλ. προς το νο 1.
εγω κλινω προς το νο 3. Εχουμε μαθει να εκτιμουμε περισσοτερο υλικα αγαθα και σαρκικες ηδονες και δεν αντιλαμβανομαστε την αξια της θεωσης.

Όταν δεν πιστεύουμε στον Θεό θα πιστέψουμε στην Θέωση;

Ενώ μπορεί να συμφωνώ με τις σκέψεις της ψυχούλας, βασικά έχω πολλές αντιρρήσεις...

Τι εννοώ: Κάνουμε την υπόθεση ότι κάποιος μας δίνει λεφτά και εμείς, έχοντας ως κίνητρο μόνο τα λεφτά, θα κάνουμε τα πάντα... Ναι σωστό, πολύ σωστό...

Αλλά όχι για εμάς, όχι για τους Χριστιανούς που κάνουν ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ Χριστιανική ζωή. Όχι για τους Χριστιανούς που έχουν πλησιάσει το Θεό απο αγάπη, που έχουν νιώσει τι πάει να πει μυστηριακή ζωή... όχι για τους Χριστιανούς που έχουν πνευματικά βιώματα. Αυτούς τους Χριστιανούς δεν τους ενδιαφέρουν τα λεφτά...

Τώρα αν κάποια θα βγάλει τα παντελόνια και θα φορέσει φούστα μέχρι τον αστράγαλο, αν κάποιος θα γιορτάσει τα γενέθλιά του ή την ημέρα της βαπτίσεώς του, αν κάποιος θα κάνει νηστεία τις 300 από τις 365 μέρες, είναι νομίζω στο φιλότιμο του καθενός και στην πνευματική του κατάσταση.

Κάποιος που μόλις ξεκινάει δεν μπορείς να του βάλεις 152 κανόνες, έτσι αυτό, έτσι εκείνο, έτσι το άλλο.
Κάποια πράγματα πρέπει να τα νιώσει κάποιος για να τα κάνει και σίγουρα όσο προχωράει κανείς και μαθαίνει περισσότερα πράγματα, αρχίζει να καταλαβαίνει και να συνειδητοποιεί τι πρέπει να κάνει, αλλά και το γιατί τα κάνει...

Έτσι λοιπόν ψυχούλα θέλω να πω, ότι ειδικά στα τελευταία σου λόγια, υπάρχει μια αυστηρότητα και μια επιθετικότητα, και κάνεις κάποιες γενικεύσεις που κατά την προσωπική μου γνώμη, δεν ισχύουν.

Ναι! είμαστε άπιστοι, ναι! είμαστε ανόητοι, ναι! είμαστε σκλαβωμένοι στην ύλη και το εγώ μας, ναι! έχουμε πνευματική τυφλότητα και σκληροκαρδία, αλλά όχι όλοι το ίδιο και όχι πάντοτε.
Μπορεί σήμερα να γίνει κάτι και να φανώ άπιστη, αύριο όμως να δώσω την μεγαλύτερη μάχη στο Όνομα του Χριστού.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι άπιστοι γίνοται πιστοί, οι τυπικά εκκλησιαζόμενοι γίνοται συνειδητά εκκλησιαζόμενοι, τα νηπιακά βήματα στην πνευματική ζωή, γίνοται σταθερά και μεγάλα βήματα και πάει λέγοντας. Ο καθένας έχει την δική του εξέλιξη ανάλογα με την προαίρεσή του και την προσπάθειά του.

Τελείωνοντας τις σκέψεις μου, θα ήθελα να πω λοιπόν για άλλη μια φορά, ότι έτσι δεν σκέφτονται οι συνειδητοί Χριστιανοί (για τα χρήματα).... (πρόσεξε, όταν λέω συνειδητός, δεν πάει να πει και τέλειος, αλλά εννοώ αυτόν που προσπαθεί να γίνει τέλειος, ακόμα και αν δεν το καταφέρνει καλά και είναι γεμάτος πάθη και αμαρτίες.)

Τώρα το πόσοι συνειδητοί Χριστιανοί υπάρχουν τι να σου πω.... και εγώ πίστευα ότι είναι ελάχιστοι.

Μέσα στην αγκαλιά όμως που έφτιαξε ο Νίκος και περιέκλεισε όλους όσους το ήθελαν, διάβασα και γνώρισα τόσους πολλούς ανθρώπους, που τι να πω... διαψεύστηκα ολοσχερώς!

Το θέμα είναι να έχουμε διάκριση.
Και οι όποιες μικρές μας προσπάθειες, έστω και αν είναι ταπεινά και δειλά βηματάκια, νάχουν μέσα τους ειλικρίνεια, καλοκαρδία, ταπείνωση, αλήθεια.
Σιγά σιγά, αισιόδοξα, χαμογελαστά αλλά και διακριτικά, αλλά ΚΑΙ αποφασιστικά.

Σκεφτείτε τι ΔΕΝ θα κάναμε, όσα λεφτά και αν μας έδιναν.
Σκέφτηκα πολλά πράγματα που ΔΕΝ θα έκανα για τα λεφτά, όσα και αν θα ήταν αυτά.

Κάτι είναι κι' αυτό..

εννοείται πως το κειμενο αυτο δε γραφτηκε σαν ενα κατηγορω απο μενα προς εσας αλλα ουσιαστικα γραφτηκε με κάποια αυστηρότητα καταρχην απο εμενα προς εμενα. Μετα μπορει καποιος να ταυτιστει ή όχι μαζί του αναλόγως αν είναι συμπάσχων ή οχι και σε ποιο βαθμό! Εννοείται πως δε το γενικεύω γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι και πολλοι σιγουρα ειναι προχωρημενοι πνευματικα και καταβαλλουν μεγαλυτερη προσπαθεια και εχουν περισσότερο ζήλο.

τα λεφτά είναι μόνο ένα παράδειγμα για άλλον μπορεί να είναι η δόξα των ανθρώπων (το χρήμα πολλοι εμίσησαν τη δόξα ουδεις) για άλλον τα παιδιά του. Πολλοί έχουμε κάτι για το οποίο καταβάλλουμε μεγαλύτερο κόπο και δείχνουμε περισσότερο ζήλο απο αυτόν που δείχνουμε για τη σωτηρία μας.

Στην ουσία ειναι σκεψεις μου που μοιραστηκα μαζί σας.

Ψυχούλα μου, κανείς δεν συνεπέρανε ότι το μοίρασμα των σκέψεών σου, θα μπορούσε να είναι οποιασδήποτε μορφής "κατηγορώ", απέναντι σε οποιονδήποτε.
Ισα - ίσα που ήταν ωραίος προβληματισμός.

Εγώ πάντως τον τελευταίο καιρό, ιδιαίτερα από τότε που προσπαθούν να μας βάλουν "τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι", (βλέπε οικονομία, εθνικά θέματα, εξελίξεις αποκαθήλωσης συμβόλων, πνευματικά "αλισβερίσια" αμφιβόλου σκοπιμότητος), έχω την ανάγκη να αισιοδοξώ όσο μπορώ.

Παναγιώτη δεν έκανα παράθεση και ίσως δεν έγινα σαφής. Απάντησα ουσιαστικά στην Αγγελική που βρήκε ότι έχω μια επιθετικότητα προς το τελος και ότι γενικεύω...
μετα εγραψα και για αποριες που βαζουμε στο φορουμ που θα μπορουσε να παρεξηγηθει οτι κριτικαρω τα αλλα μελη, αλλα ουσιαστικα με μενα τα βαζα γιατι τις πιο κουφες αποριες τις εχω εγω κι ακομα κι αυτες που δεν εχω θεσει απλως με προλαβαν άλλοι!

ούτε εγώ απαισιοδοξώ απλώς κάνω κάποιες διαπιστώσεις...και επειδη συνήθως παρατηρώ εμένα γίνομαι ετσι αυστηρη, χρειάζεται κι αυτο ομως που και που πιστεύω...

ξυλο μου μυριζεται
τελικα δεν δερνω μονο εγω εδω μεσα