"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΘΑΥΜΑΤΟΛΑΓΝΕΙΑ & ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΛΑΓΝΕΙΑ

ΜΙΑ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Αρχιμ. π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου



Μια από τις βασικές αίτιες παγιδεύσεως ανθρώπων στις καταστροφικές λατρείες και γε­νικότερα στις αιρέσεις, είναι η νοσηρή αναζήτη­ση θαυμαστών σημείων και εντυπωσιακών χα­ρισμάτων.

Αυτή η θαυματολαγνεία και χαρισματολαγνεία δεν είναι άγνωστη και στον χώρο της Εκκλησίας. Η εμφάνιση σημείων θεωρείται από πολλούς ως το ύψιστο κριτήριο και η ανα­γκαία εγγύηση αληθείας. Όπου δεν υπάρχουν εμφανή σημεία και χαρίσματα, δεν υπάρχει κατ' αυτούς εγγυημένη ορθοδοξία!

Αυτή η αρρώστια εισχωρεί και στην αντιμε­τώπιση του κατ' εξοχήν Μυστηρίου της σωτηρί­ας, της Ιεράς Εξομολογήσεως. Τότε μόνον θεω­ρείται κάποιος απλανής πνευματικός οδηγός, όταν είναι κάτοχος διορατικού ή προορατικού χαρίσματος!

Έτσι βεβηλώνεται το Μυστήριο της Μετανοί­ας, το οποίο αντί να είναι άσκηση αυτομεμψίας (δια της εν ταπεινώσει εξαγορεύσεως των κεκρυμένων λογισμών και πράξεων) εκφυλίζεται σε μια παιδαριώδη αναζήτηση μάγου, που θα αποκαλύψη ανωδύνως όλα τα αμαρτήματα! Κα­ταφρονείται η σώζουσα συμβουλή των αγίων Πατέρων: Μη ζητώμεν προγνώστας (πνευματικούς) μηδέ προβλέπτας αλλά ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ πάντως ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΝΑΣ και ΤΑΙΣ ΕΝ ΗΜΙΝ ΝΟΣΟΙΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ (άγ. Ιωάννου Σιναΐτου, Κλίμαξ, λόγος Δ, ρκγ).

Οι ορθόδοξοι Χριστιανοί, που αντί να αναζη­τούν ιερέα-ιατρό κατάλληλο για τις αρρώστειες τους, τρέχουν πίσω από δήθεν προορατικούς γέροντες, δεν διαφέρουν πολύ από αυτούς που καταντάνε ... να πίνουν το απόνιμμα των ποδών του Σάι Μπάμπα. Και οι μεν, και οι δε πάσχουν από την ίδια νοσηρή αναζήτηση θαυμάτων και χαρισματικών εμπειριών.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πριν από 1500 χρόνια, διεπίστωνε ΜΕ ΧΑΡΑ ότι ήδη από τότε είχε περάσει πια ... η εποχή των θαυμάτων! Και εξηγεί τον λόγο, για τον οποίο ο Θεός σταμάτησε τα πολλά θαύματα και σημεία: Το έκανε αυτό ο Θεός, λέει. Ουχί ατιμάζων ημάς αλλά και ΣΦΟΔΡΑ ΤΙΜΩΝ. Για να μας τιμήσει ο Θεός, σταμάτησε τα πολλά θαύματα. Και μάλιστα να μας τιμήσει σφόδρα. Πάρα πολύ.

Και ποια ήταν αυτή η τιμή; Μας τίμησε θυμίζοντάς μας ότι πάψαμε πια να είμαστε νήπια. Μεγαλώσαμε πια. Τα πρώτα χρόνια του Χριστια­νισμού χρειάζονταν περισσότερο το θαύματα και τα σημεία, γιατί τότε οι άνθρωποι ήταν ακόμη ανόητα νήπια. Ανοητότερον οι άνθρωποι διέκειντο τότε, των ειδώλων προσφάτως απηλλαγμένοι. Μόλις είχαν απαλλαγεί από την πλάνη των ειδώλων. Και ήταν φυσικό να είναι λιγάκι χοντρόμυαλοι και αναίσθητοι στα πνευματικα: Παχυτέρα και αναισθητοτέρα αυτών η διάνοια έτι ην. Και γι' αυτό έχασκαν μπροστά στα χειροπιαστά θαύματα και σημεία: προς τα σωμα­τικά πάντα επτόηντο και εκεχήνεσαν. Ψόφαγαν μόνο για άρτον και θεάματα. Δεν μπο­ρούσαν να καταλάβουν τις πνευματικές δωρεές του Θεού, που τις δέχεται κανείς μόνο με την πίστη: ουκ είδεσαν τι ποτέ έστι νοητή χάρις, πίστει μόνη θεωρουμένη. Δια τούτο σημεία εγίνετο (αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις την Αγίαν Πεντηκοστήν, λόγος Α).

Τώρα όμως που μεγαλώσαμε (συνεχίζει την σκέψη του αγίου Ιωάννου ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ) όποιος ζητάει θαύματα για να πιστέψει, είναι να τον λυπάται κανείς! Η αξίωσή του αυτή προδίδει πόσο μέσα του κυριαρχεί το σαρκικό φρόνημα και η παχυλή άγνοια. Εκείνοι που πιστεύουν με τα θαύματα, αποτελούν την πιο χαμηλή βαθμίδα πιστών, καταλή­γει ο άγιος Ιγνάτιος.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον ντροπή, κάποιος που έχει πλέον την δυνατότητα να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, να θέλει να ξαναγυρίσει στο νη­πιαγωγείο! Και μάλιστα σε νηπιαγωγείο αμφιβόλων χαρισμάτων και υπόπτων οραμάτων, όπου κινδυνεύει να πλανηθή πλάνην οικτράν.

Το μεγαλύτερο χάρισμα, λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που μπορεί να δεχθή ο άνθρωπος, είναι το να πάσχει για την δόξα του Χριστού. Το να θυσιάζεται στην υπακοή του αγίου θελήματός Του. Δεν τιμάω τα χέρια του Παύλου λέει ο άγιος πατήρ τόσο επειδή ανέστησαν τον χωλό στα Λύστρα, όσο γιατί δέθηκαν με δεσμά για τον Χριστό. Δεν μακαρίζω τον Παύλο τόσο, επειδή ηρπάγη στον παράδεισο ή επειδή άκουσε άρρητα ρήματα, όσο γιατί μπήκε στην φυλακή για τον Χριστό. Και καταλήγει ο άγιος Ιωάννης: Προ­τιμώ περισσότερο να πάσχω υπέρ Χριστού, παρά να τιμώμαι από Αυτόν (με χαρίσματα και οράμα­τα) (αγίου Ιω. Χρυσ. Ε.Π.Ε. 20, 594).

Ας κρατάμε λοιπόν μικρό καλάθι όταν ακούμε για μεγάλες συκιές, και μάλιστα όταν πρόκειται για συκιές, που αφήνουν έντεχνα να προβάλλονται τα δήθεν χαρίσματά τους και οι θαυματουργίες τους. Η πιο θαυμαστή και συγκλονιστική εμπειρία που μπορεί να ζήσει ο άνθρω­πος, είναι η δια της υπακοής στον Χριστό απελευθέρωσή του από τα πάθη και η θεραπεία του:

Αν γαρ εξ απανθρωπίας εις ελεημοσύνην μεταβάλης, ξηράν ούσαν την χείρα εξέτεινας. Αν θεάτρων (και τηλεοράσεως) αποστάς επί την εκκλησίαν έλθης, χωλεύοντα τον πόδα διώρθωσας. Αν αποστήσης τους οφθαλμούς από κάλ­λους αλλοτρίου, τυφλούς όντας ανέωξας. Αν αντί σατανικών ωδών μάθης ψαλμούς πνευματι­κούς, κωφάλαλος ων ελάλησας. ΤΑΥΤΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ... (αγ. Ιω. Χρυσοστό­μου, Ε.Π.Ε. 10, 414).

http://www.egolpion.com/xarismatolagneia.el.aspx

Ορθοτατο και πολυ ευστοχο το αθρο, που ελεγχει αυτην την κακη πνευματικη ασθενεια,
της ιδιατερα απιστης και "μοιχαλιδας", εποχης μας, και οχι μονο.

Το να ζηταει ο Χριστιανος "θαυματα" για να αρχισει να πιστευει, η για παει παραπερα, στην Πιστη του,
οταν καθε Κυριακη, η και καθημερινα σε πολλους Ναους, γινεται το μεγαλυτερο θαυμα των θαυματων,
και παιρνουμε τον Χριστο μεσα μας, και Χριστοποιουμεθα και Ζωοποιουμεθα εν Αυτω,
μονο λυπη προκαλει και οικτο για τον ξεπεσμο των Χριστιανων στις ημερες μας,
στο επιπεδο τολμω να πω, των προδοτων και σταυρωτων Ιουδαιων,
που ενω εβλεπαν τερατα και σημεια επι 3 συναπτα ετη απο τον Κυριο,
στην συνεχεια αφου Τον σταυρωσαν, θυμηθηκαν, να ζητησουν "θαυμα",
δηλαδη να κατεβει απο τον Σταυρο,
ωστε να.. πιστεψουν, ταχα μου, γιατι φυσικα μονο προς ειρωνεια το ελεγαν,
και δεν ειχαν καμμια μα καμμια διαθεση να πιστεψουν στον Υιο του Θεου. Προφαση για αμαρτια ειχαν μονο.

Αρα θα πρεπει να αναρωτηθει τιμια και ειλικρινα, με τον εαυτο του, την ψυχη και την συνειδηση του,
ο καθενας που ζητα αλαζονικω το τροπω, θαυματα, και εκπειραζει τον Θεον, ακομα και εν αγνοια,
μηπως δεν θελει βαθια μεσα του, να πιστεψει, να ταπεινωθει, να "σκοτωσει" την αφεντρα "λογικη" του, και να κρατηθει απο την Πιστη, και να προχωρησει τον δρομο, αυτον προς τον Χριστο, δρομο που βαδιζεται μονο με το φαναρι της Πιστης, και με κανενα αλλο τεχνητο φως του κοσμου.

Ολος ο κοσμος, και η κτιση, σε τελικη αναλυση ειναι Μεγα θαυμα, αλλα μην πατε μακρια, και το οτι η Πιστη ζει και βασιλευει επι 20 αιωνες σε πεισμα διαβολου και ανθρωπων, με οσα εχουν γινει, δεν συνιστα ενα μεγιστο θαυμα;

Οποιος ειναι προς Εκκλησιασμον, θα ερθει, οποιος δεν θελει, οτι και να γινει, θα μεινει με την αμφιβολια..

dionysisgr έγραψε:Ορθοτατο και πολυ ευστοχο το αθρο, που ελεγχει αυτην την κακη πνευματικη ασθενεια,
της ιδιατερα απιστης και "μοιχαλιδας", εποχης μας, και οχι μονο.

Το να ζηταει ο Χριστιανος "θαυματα" για να αρχισει να πιστευει, η για παει παραπερα, στην Πιστη του,
οταν καθε Κυριακη, η και καθημερινα σε πολλους Ναους, γινεται το μεγαλυτερο θαυμα των θαυματων,
και παιρνουμε τον Χριστο μεσα μας, και Χριστοποιουμεθα και Ζωοποιουμεθα εν Αυτω,
μονο λυπη προκαλει και οικτο για τον ξεπεσμο των Χριστιανων στις ημερες μας,
στο επιπεδο τολμω να πω, των προδοτων και σταυρωτων Ιουδαιων,
που ενω εβλεπαν τερατα και σημεια επι 3 συναπτα ετη απο τον Κυριο,
στην συνεχεια αφου Τον σταυρωσαν, θυμηθηκαν, να ζητησουν "θαυμα",
δηλαδη να κατεβει απο τον Σταυρο,
ωστε να.. πιστεψουν, ταχα μου, γιατι φυσικα μονο προς ειρωνεια το ελεγαν,
και δεν ειχαν καμμια μα καμμια διαθεση να πιστεψουν στον Υιο του Θεου. Προφαση για αμαρτια ειχαν μονο.

Αρα θα πρεπει να αναρωτηθει τιμια και ειλικρινα, με τον εαυτο του, την ψυχη και την συνειδηση του,
ο καθενας που ζητα αλαζονικω το τροπω, θαυματα, και εκπειραζει τον Θεον, ακομα και εν αγνοια,
μηπως δεν θελει βαθια μεσα του, να πιστεψει, να ταπεινωθει, να "σκοτωσει" την αφεντρα "λογικη" του, και να κρατηθει απο την Πιστη, και να προχωρησει τον δρομο, αυτον προς τον Χριστο, δρομο που βαδιζεται μονο με το φαναρι της Πιστης, και με κανενα αλλο τεχνητο φως του κοσμου.

Ολος ο κοσμος, και η κτιση, σε τελικη αναλυση ειναι Μεγα θαυμα, αλλα μην πατε μακρια, και το οτι η Πιστη ζει και βασιλευει επι 20 αιωνες σε πεισμα διαβολου και ανθρωπων, με οσα εχουν γινει, δεν συνιστα ενα μεγιστο θαυμα;

Οποιος ειναι προς Εκκλησιασμον, θα ερθει, οποιος δεν θελει, οτι και να γινει, θα μεινει με την αμφιβολια..

Θεωρώ καλό, Διονύση ,
να δημοσιεύσω μια προγενέστερη και επί του ιδίου θέματος απάντησή σου προς εμέ
και που το ομολογώ πως μου έκανε πολύ καλή εντύπωση.
Αν κάνω λάθος που τη δημοσιεύω ,αναμένω το πακέτο των επιπτώσεων.


Andreasmas, στρεψε την ορμη των κινησεων της ψυχης σου, που πολυ ζωντανα μας περιγραφεις προς τον Χριστο. Οι Γεροντες να θυμασαι, ειναι απλα, οι πινακιδες που δειχνουν προς τα που ειναι ο Χριστος.

Μην πεφτουμε στον λεγομενο "Γεροντισμό", γιατι ειναι πλανη στην Ορθοδοξια αυτο.

Τα: θελω, αναζητω, αγαπω, ζητω, σου, να πηγαινουν και να κατευθυνονται στον Χριστο και μονον.

Μετρο και διακριση να εχουμε, οι Πατερες και οι Γεροντες, να ειναι οι οδοδεικτες μας προς τον Χριστο, αλλα ολη η λατρεια και το παθος μας, να ειναι ο Χριστος.

Με αγαπη και εντελως φιλικα στα γραφω αυτα. Και ο Παϊσιος, δεν θα ηθελε να εισαι σιγουρος, τετοιες εκδηλωσεις λατρειας, θα σου κρυβοταν εαν το ηξερε, και ουτε που θα τον εβρισκες..

viewtopic.php?f=5&t=7672&p=105957#p105957

Εμένα η ταπεινή μου γνώμη είναι πως δεν θα πρέπει να είμαστε ούτε "εικονολάτρες" ούτε "εικονομάχοι". Δεν θα πρέπει ούτε να αναζητούμε μετά μανίας τα θαύματα και να παραλείπουμε την ορθή πίστη και την διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων αλλά ούτε και να απορρίπτουμε μετά βδελυγμίας κάθε μορφή θαύματος ως δήθεν απάτη νομίζοντας πως μόνο εμείς έχουμε δίκιο και πιστεύουμε ορθά.

Πολύ σωστά ο πατήρ χρησιμοποιεί τη λέξη λαγνεία σαν δεύτερο συνθετικό μιας παθολογικής πνευματικής καταστάσεως, που την ονομάζει θαυματολαγνεία ή χαρισματολαγνεία. Δεν θα την χαρακτήριζα ως ΄΄παιδική΄΄ πνευματική ασθένεια, αλλά ως παθολογικό σύμπτωμα μη ισορροπημένων νοητικά και ψυχικά ανθρώπων. Διότι σε πολλούς ανθρώπους η με θαυματουργικό τρόπο μεταστροφή τους, και η προσωρινή πνευματική μέθη που συνεπάγεται, είναι αποτέλεσμα του θελήματος του Θεού, το ''άγγιγμα΄΄ της δρόσου του Πνεύματος, είναι καθοριστική για την μετέπειτα πορεία τους, και συνήθως έχει περιορισμένο χρονικά όριο.Δεν μπορεί να κατηγορηθούν για αυτό.
Αντίθετα ο κυνηγός θαυμάτων και υπερφυσικών χαρισμάτων ασθενεί βαρέως και ευρίσκεται ήδη στην παγίδα του εχθρού της ψυχής του.Αντί πλέον να ασχολείται με τον έσω άνθρωπο - τον εσωτερικό του κόσμο-, που πρέπει να καθαριστεί απο τα αγκάθια, τα σκουπίδια και την ακαθαρσία, αναζητά αδιάκριτα και αφελώς ΄΄σημεία΄΄ τα οποία δήθεν θα αναθερμάνουν την πίστη του, (και ηγήτορες που θα του υποδείξουν ποιοί είναι οι εξωτερικοί του εχθροί προς εξόντωση - αυτό είναι ένα άλλο παθολογικό σύμπτωμα ανισσορόπων ανθρώπων, σχετικό με το προηγούμενο)

Πολυ καλα εκανες Αντρεα αγαπητε μου.

Ενισχυεις ετσι τα γραφομενα μας.

θα σε "μαλωνα" εαν εβαζες τυχον προγενεστερο κειμενο μου,
που να μην συμφωνουσε με αυτα που γραφω τωρα..

Οποτε να συννενοουμεθα πρωτα, στο εξης..

Αστειευομαι φυσικα.

Εχω τη γνωμη οτι η θαυματολαγνεια ειναι απο τις μεγαλυτερες αποδειξεις απιστιας, εγωισμού, υπερηφάνειας και ισοδυναμει με βλασφημία.
Επίσης, πολλοι ανθρωποι δυστυχως νομιζουν οτι ο Θεός είναι ένας καλός παππούλης /ταχυδακτυλουργός που βγάζει κουνέλια από καπέλα και τον συγχέουν με μαγικές σφαίρες και πλανητικούς χάρτες.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ανακατεύουν τις θρησκείες και τις παραθρησκείες και τα κανουν αχταρμά, γιατί δεν διψούν για θέωση αλλά για όφελος ή γνώση. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στήνονταν εμπρός στην τηλεοραση κρατωντας ενα κουταλι για να τους το λυγίσει ο Γκέλλερ. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα προσκυνήσουν τον πρώτο που θα κάνει υπερφυσικά σημεία εμπρός τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι άνθρωποι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους. Με αυτή την έννοια ναι είναι σαν παιδιά.

Ψυχουλα, θεωρω, οτι εδωσες ρεστα..

Συμφωνω και επαυξανω.

Με την μικρη υπογραμμιση οτι αυτοι οι ευκολοπιστοι μετα πασης ανοησιας ανθρωποι ειναι οι οντως θρησκοληπτοι,
με ολη την κακη σημασια, που εχει η λεξη,
και οχι οι πιστοι Χριστιανοι ανθρωποι, οι οντως ελευθεροι εν Χριστω και για τους οποιους,
ειπε ο Κυριος οτι: «Γνώσεσθαι την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώνει υμάς».

Γιατι οποιος εχει τον Χριστο, εν τη καρδια του, και δια της Εκκλησιας,
ουδεμια αναγκη εχει απο "αρτον και θεαματα", κατα κοσμον,
παρα μονο απο τον Αρτον της Ζωης τον Αιωνιον.

Δηλαδη τον Ζωοδοτη Κυριο και το Μεγα Ελεος Του.