Το Ποτήριον ό Εγώ πίνω πίεσθε...

[avvas]

«Καί προσπορεύονται αυτώ Ιάκωβος καί Ιωάννης οι υιοί Ζεβεδαίου λέγοντας:
- Διδάσκαλε, θέλομεν ίνα ό εάν αιτήσωμεν ποιήσης ημίν.
Ο δέ είπεν αυτοίς:
- Τι θέλετε ποιήσαι Με υμίν;
Οι δέ είπον Αυτώ:
- Δός ημίν ίνα είς εκ δεξιών Σου και είς εξ ευωνύμων Σου καθίσωμεν εν τή δόξη Σου.
Ο δέ Ιησούς είπεν αυτοίς:
- Ούκ οίδατε τι αιτείσθε.
Δύνασθε πιείν το Ποτήριον ό Εγώ πίνω, και το βάπτισμα ό Εγώ βαπτίζομαι βαπτισθήναι;
Οι δέ είπον Αυτώ:
- Δυνάμεθα.
Ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς:
- Το μέν Ποτήριον ό Εγώ πίνω πίεσθε, καί το βάπτισμα ό Εγώ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθαι» (Μαρκ. 10, 33-39)

«Καί Αυτός (ο Ιησούς) απεσπάσθη απ' αυτών (τών μαθητών) ωσεί λίθου βολήν,
καί θείς τα γόνατα προσηύχετο λέγων:
- Πάτερ, ει βούλει παρενεγκείν τούτο το Ποτήριον απ' Εμού!...
Καί γενόμενος εν αγωνία εκτενέστερον προσηύχετο.
Εγένετο δε ο ιδρώς Αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντος επί την γήν»(Λουκ. 22, 42-44)

Τι είναι το Ποτήριον τούτο του Χριστού κατά την ουσίαν αυτού; Το βάθος του μυστηρίου τούτου είναι αποκεκρυμμένον αφ' ημών. Εν τη προσπαθεία ημών όπως ακολουθήσωμεν τον Χριστόν διά τής οδού τής τηρήσεως των εντολών Αυτού, αναποφεύκτως και απαύστως πίνομεν ποτήριόν τι, αλλά δεν κατανοούμεν πλήρως το Ποτήριον εκείνο εις το οποίον αναφέρετο και το οποίον έζη ο Χριστός
«εν τή ώρα εκείνη». Εν τούτοις ανάλογόν τι απαραιτήτως τελείται και μεθ' ημών καθώς Αυτός
Ούτος είπε: «Το Ποτήριον ό Εγώ πίνω πίεσθε» (Μαρκ. 10, 39).

Το Ποτήριον του Χριστού είναι μυστηριώδες,
αλλά και το ημέτερον ποτήριον του Χριστού
είναι κεκρυμμένον από των αλλοτρίων οφθαλμών

«Ει εν τη ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνον,
ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν» (Α' Κορ. 15, 19).
Όντως, τούτο ακριβώς ούτως έχει. Αλλά διά τί μένει ανερμήνευτος η ευλογημένη αύτη «δυστυχία» εις τους μή ακολουθήσαντας τον Χριστόν; Διότι πάσαι εν γένει αι αντιδράσεις του Πνεύματος του Χριστού, πρός πάντα τα πέριξ ημών τελούμενα, διαφέρουν βαθέως - συχνάκις δέ είναι και εκ διαμέτρου αντίθετοι - πρός το πνεύμα των τέκνων του κόσμου τούτου.
-------
Καί όστις θέλει να γνωρίζη περί του μυστηρίου τούτου, έστω και εκ μέρους, ούτος οφείλει να άρη επί τών ώμων τον σταυρόν αυτού και να παραδοθή τελείως εις το θέλημα του Ουρανίου Πατρός.
Δεν υπάρχει άλλη οδός.
Και δεν υπάρχει εισέτι τέλος εις την σύγκρουσιν
μεταξύ του Χριστού και του κόσμου τούτου.

Περί Προσευχής σελ.40-41 & 41-42
Αρχιμανδρίου Σωφρονίου Σαχάρωφ
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου
Έσσεξ Αγγλίας 1984

[dionysisgr]

Προκειται για ενα βιβλιο που περιεχει τοση συμπυκνωμενη εμπειρικη θεολογια, τοση πνευματικη προσπαθεια και αγωνια, που εκπλησσεται αληθινα κανεις, εαν αναλογιστει την θολη πορεια του Γεροντος Σοφρωνιου, μεχρι να φωτισθει και να εδραιωθει στην εν Χριστω ζωη και ασκηση.

Δυσαναλογο προς το μεγεθος του βιβλιου αυτου, ειναι το χρονικο διαστημα που απαιτειται οχι τοσο για να κατανοηθει, αλλωστε αυτο δεν ειναι το ζητουμενο μιας και ειναι εξωτερικο πραγμα, διανοητικο, αλλα για να βιωθει εστω κατ'ελαχιστον, και επιδερμικα, ανεπαισθητα, η πνευματικη ζωη, που "εξομολογειται" ο οσιοτατος αυτος Γεροντας.

Απορει κανεις,

Πως απο την απλη διανοητικη, στειρα, ακαδημαϊκη, ερευνα, και την κοσμικη αφελη συναισθηματικοτητα που προκαλει η τεχνη και απο τους διαδαλους του θεωρητικου φιλοσοφικου προβληματισμου-λογου, πως απο τις πλανες των ανατολικων θρησκειων, και των αγνωστικιστων, εφτασε ο π.Σοφρωνιος να γινει αληθινα θεολογος εμπειρικος, και να πασχει τα θεια, να ζησει βαθια κατα Χριστον, προτου μιλησει γιαυτα.

Η δυναμη του Θεου, ομως, οταν συναντα μια αγαθη και ρωμαλεα ψυχη με αληθινα καλη προαιρεση, μας δινει τετοιου αναστηματος πνευματικα μεγεθη.

Ευχαριστουμε avvas, το προτεινω το βιβλιο ανεπιφυλακτα, αλλα να διαβαζεται απο λιγο και για πολλα χρονια, να εμπνεει, να προβληματιζει, να μας κανει να φιλοσοφουμε κατα Θεον, με εντονη παραλληλη προσπαθεια μιμησης και βιωσης, οσο το δυνατον, κατα τα μετρα μας παντοτε, αλλιως δεν εχει κανενα νοημα να το παρει κανεις.