Από την φιλαυτία γεννιούνται όλα τα πάθη

[gkou]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Η φιλαυτία και οι συνέπειές της

Από την φιλαυτία γεννιούνται όλα τα πάθη

- Γέροντα, τι σημαίνει φιλαυτία;
- Το να κάνης τα χατήρια του παλαιού σου ανθρώπου, να αγαπάς δηλαδή τον παλαιό σου άνθρωπο. Και η γαστριμαργία και ο εγωισμός και το πείσμα και η ζήλεια πρακτορείο τους έχουν την φιλαυτία. Και βλέπεις, άλλος από φιλαυτία ζητάει το βόλεμά του, την ανάπαυσή του ,και δεν λογαριάζει κανέναν. Άλλος φροντίζει σχολαστικά για το φαγητό του, για τον ύπνο του, μην τυχόν και πάθη τίποτε η υγεία του. Άλλος ζητά να τον υπολογίζουν, να τον εκτιμούν∙ λίγο να μην του δώσουν σημασία, να μην κάνουν το θέλημά του ,αντιδράει. Σου λέει: «Γιατί δεν με υπολόγισαν; Θα τους δείξω εγώ». Πα-πα, φοβερό πράγμα η φιλαυτία!
- Γέροντα, πώς μπορεί να λέη κανείς : «Ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν»;
- Αν θυσιάζη το θέλημά του για χάρη του άλλου. Το θέλημα έχει τον εαυτό μας μέσα, έχει φιλαυτία. Όποιος δεν εξετάζει αν αυτό που αναπαύει τον εαυτό του αναπαύη και τον άλλον και αρχίζει με μια απαίτηση: «θέλω εκείνο, θέλω το άλλο», ή «γιατί δεν μου το έκανες εκείνο, γιατί δεν μου το έκανες το άλλο;», αυτός τελικά θα κανοναρχήται από τον διάβολο.
- Μερικοί, Γέροντα, όταν δεν γίνεται αυτό που θέλουν, δεν μπορούν να ησυχάσουν.
- Πώς να ησυχάσουν, αφού έχουν τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτό που θέλουν; Αν κανείς έχη τον εαυτό του σε ό,τι θέλει, μπορεί να έχη και τον Χριστό; Όταν όμως δεν έχη τον εαυτό του και έχη το ένα, το κυριώτερο, δηλαδή τον Χριστό, τότε τα έχει όλα. Όταν δεν έχη τον Χριστό, τίποτε δεν έχει. Αν ο άνθρωπος πετάξη τον εαυτό του, ο Θεός του τα δίνει όλα κατά τρόπο θαυμαστό.
- Γέροντα, εγώ, όταν μας μιλάτε για το πέταμα του εαυτού μας αισθάνομαι έναν φόβο, μήπως δεν αντέξω.
- Ε, τί πάθαμε! Είναι σαν να λες: « Αν πετάξω τα πάθη, τι θα έχω μετά;». Γιατί, όταν λέω να πετάξουμε τον εαυτό μας, εννοώ να πετάξουμε τα πάθη μας, να απεκδυθούμε τον παλαιό μας άνθρωπο. Για τον μεγάλο που έχει επίγνωση είναι λιγάκι βαρύ να πη: «Δεν μπορώ να πετάξω τον εαυτό μου». Αν σου πουν: « πάρε το βαριό και γκρέμισε αυτόν τον τοίχο» κι εσύ είσαι μαθημένη με την πέννα, δικαιολογείται να πης: «δεν μπορώ». Αλλά για την απέκδυση του παλαιού ανθρώπου δεν χρειάζονται δυνάμεις σωματικές∙ ταπείνωση χρειάζεται.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

[gkou]

Από το άνοστο να γεύεσθε Χριστό

Φιλαυτία είναι και η επιθυμία να φάη ή να ξεκουραστή κανείς παραπάνω από όσο του είναι απαραίτητο. Κανονικά πρέπει να δίνουμε στο σώμα μόνον αυτό που έχει ανάγκη. Άλλο επιθυμία και άλλο ανάγκη. Άλλο είναι να θέλω να ευχαριστήσω το σώμα και άλλο να δώσω στο σώμα αυτό που έχει ανάγκη. Ας υποθέσουμε ότι έχω μπροστά μου δυο φαγητά ίδια σε βιταμίνες, αλλά το ένα είναι πιο νόστιμο από το άλλο. Αν προτιμήσω το νοστιμότερο, αυτό έχει φιλαυτία. Αν όμως έχω ανορεξία, επειδή είμαι φιλάσθενος, και προτιμήσω το νοστιμότερο, για να μπορέσω να το φάω, αυτό έχει διάκριση.
Μπορεί το σώμα , ο «κακός τελώνης», όπως το λέει ο Αββάς Μακάριος, να ζητάη παραπάνω, γιατί και ο οργανισμός είναι όπως τον συνηθίση κανείς. Όταν ο άνθρωπος έχη το στομάχι περιορισμένο, τότε εύκολα μπορεί να κάνη μια εγκράτεια∙ διαφορετικά γίνεται δούλος στο στομάχι του, γιατί και το στομάχι μετά έχει ανάγκη να γεμίζη. Να, πάρε έναν που είναι πολύ χονδρός ∙ αυτός, τόση αποθήκη που έχει κάνει, θέλει να βάλη τουλάχιστον μισό μοσχάρι μέσα, για να χορτάση, και να πιή μετά και δυο μπετόνια νερό!
- Παλιά, Γέροντα, οι άνθρωποι είχαν πιο δυνατό οργανισμό ή βίαζαν τον εαυτό τους;
- Είχαν φυσικά και λίγο πιο δυνατό οργανισμό, αλλά βίαζαν και τον εαυτό τους. Ο Χατζη-Γιώργης στα καλογέρια του έδινε κάθε μέρα λίγο μέλι και καρύδια. Και ήταν παιδιά δεκαπέντε χρονών, πάνω στην ανάπτυξη, αλλά είχαν την πνευματική ανάπτυξη! Σήμερα μπαίνει μια κοσμική λογική: «να μη νηστέψουν τα παιδιά, για να μην αρρωστήσουν, να μη λείψη τίποτε από τα παιδιά, για να μη δυσκολευθούν», και τελικά ζουν κακομοιριασμένα και θέλουν μπριζόλες συνέχεια, αλλά και πάλι αυτό δεν τα βοηθάει σε τίποτε.
Αν χαίρεται κανείς, όταν δεν τρώη για την αγάπη του Χριστού, τότε τρέφεται. Αν προτιμάη το άνοστο από το νόστιμο για την αγάπη του Χριστού, τότε από το άνοστο γεύεται Χριστό.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

[kausokalivia]

Κάποτε ένας αγιορείτης γέροντας με ρώτησε ποιο είναι το χειρότερο πάθος. Του λέω τα σαρκικά μου λέει όχι του λέω ο εγωισμός μου λέει όχι είπα ακόμα 2-3 όλο όχι μου έλεγε, ε του λέω ε τότε ποιο είναι γέροντα;; και μου απάντησε η φιλαυτία γιατί μου λέει όταν αγαπάς την ζαχαρένια σου τότε κανένας πάθος δεν μπορείς να νικήσεις αν όμως νικήσεις το πάθος της φιλαυτίας και αποκτήσεις διάθεση αγώνα τότε και τα σαρκικά ξεπερνιούνται και όλα τα πάθη

[vivika]

Κάποτε ένας αγιορείτης γέροντας με ρώτησε ποιο είναι το χειρότερο πάθος. Του λέω τα σαρκικά μου λέει όχι του λέω ο εγωισμός μου λέει όχι είπα ακόμα 2-3 όλο όχι μου έλεγε, ε του λέω ε τότε ποιο είναι γέροντα;; και μου απάντησε η φιλαυτία γιατί μου λέει όταν αγαπάς την ζαχαρένια σου τότε κανένας πάθος δεν μπορείς να νικήσεις αν όμως νικήσεις το πάθος της φιλαυτίας και αποκτήσεις διάθεση αγώνα τότε και τα σαρκικά ξεπερνιούνται και όλα τα πάθη

Η φιλαυτία κι ο εγωισμός δεν είναι το ίδιο πράγμα;

[kausokalivia]

Φιλαυτία είναι να αγαπάς τον εαυτό σου και από την φιλαυτία προέρχονται τα πάθη
Της φιλαργυρίας, της κενοδοξίας και της φιληδονίας και από αυτά γέννιουνται άλλα πάθη. Ο φίλαυτος είναι και εγωιστής αλλά έχει διαφορετικό εγωισμό από τον εγωιστή. Δηλαδή ο εγωιστής θέλει να επιβάλλεται στους άλλους να είναι πάνω από όλους και γενικά είναι πολλή σκληρός, δεν δέχεται την ταπείνωση. Το αντίθετο του εγωισμού είναι η ταπείνωση. Το αντίθετο της φιλαυτίας μιας και φιλαυτία είναι να αγαπάς τον εαυτό σου είναι η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Του φίλαυτου του αρέσει να τρώη καλά να κοιμάται καλά να μην κουράζεται και διάφορα άλλα. Έχει εγωισμό αλλά ο εγωισμός του εγωιστή είναι πιο σκληρός. Ας βοηθήσει και ένας από τους ποιο μεγάλους στο φόρουμ που θα είναι και ποιο κατατοπισμένος να καταλάβουμε καλύτερα
Είναι δυο πάθη που είναι σχετικά μεταξύ τους γιατί και από την φιλαυτία και από τον εγωισμό γέννιουνται τα ίδια πάθη (φιλαργυρίας, κενοδοξίας φιληδονίας) απλά ο φίλαυτος έχει διαφορετικό είδος εγωισμού. Δεν ξέρω αν σε βοήθησα ή σε μπέρδεψα αγαπητή vivika

[gkou]

Η αγάπη του εαυτού μας νικά την αγάπη προς το πλησίον μας

- Γέροντα, σήμερα ένα γεροντάκι δυσκολευόταν να ανεβή τις σκάλες της εκκλησίας και, ενώ περνούσαν πολλοί από ‘κει ,κανένας δεν πήγαινε να το βοηθήση.
- «Και ιερείς ιδών αυτόν αντιπαρήλθε … και λευίτης ιδών αυτόν αντιπαρήλθεν». Έχουν δίκαιο… Δεν ξέρουν …δεν άκουσαν ποτέ το Ευαγγέλιο του καλού Σαμαρείτη!... Τί να πω; Αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν αγαπάμε τους άλλους. Η αγάπη του εαυτού μας νικά την αγάπη προς το πλησίον μας ,γι’ αυτό κινούμαστε έτσι. Όποιος όμως αγαπά τον εαυτό του περισσότερο από τους άλλους, δεν ζη σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Και ο Χριστός, αν σκεφτόταν τον Εαυτό Του, θα καθόταν στον Ουρανό∙ δεν θα ερχόταν στην γη να ταλαιπωρηθή, να σταυρωθή, για να μας σώση.
Σήμερα, λίγο-πολύ, στους περισσότερους ανθρώπους υπάρχει φιλαυτία∙ δεν υπάρχει το πνεύμα της θυσίας. Έχη μπη το πνεύμα: «να μην πάθω εγώ κακό». Ξέρετε πόσο πονάω ,όταν βλέπω τί κόσμος υπάρχει!... Τώρα που ήμουν στο Νοσοκομείο, μια μέρα χρειάστηκε να σηκώσουν έναν άρρωστο κατάκοιτο, για να τον μεταφέρουν σε άλλο θάλαμο. Ήταν ένας νοσοκόμος που, ενώ αυτή ήταν η δουλειά του, δεν πήγε να βοηθήση καθόλου. «Δεν μπορώ, μου πονάει η μέση», είπε με μια αδιαφορία! Πα-πα ,βλέπεις άνθρωπο απάνθρωπο! Και να δης, μια νοσοκόμα, που είχε δυο παιδάκια και περίμενε και τρίτο, ζορίστηκε η καημένη μαζί με μια άλλη και τον σήκωσαν. Τον εαυτό της δεν τον σκέφθηκε καθόλου. Ξέχασε ότι ήταν σε τέτοια κατάσταση κι έτρεξε να βοηθήση τον άρρωστο! Όταν βλέπω έναν άνθρωπο να δυσκολεύεται, να μην έχη κουράγιο και να γίνεται θυσία, για να εξυπηρετήση τους άλλους, ξέρετε τί χαρά μου δίνει; Ω, μεγάλη χαρά! Η καρδιά μου σκιρτάει. Νιώθω να έχω συγγένεια μαζί του, γιατί και αυτός έχει συγγένεια με τον Θεό.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2007

[vivika]

Φιλαυτία είναι να αγαπάς τον εαυτό σου και από την φιλαυτία προέρχονται τα πάθη
Της φιλαργυρίας, της κενοδοξίας και της φιληδονίας και από αυτά γέννιουνται άλλα πάθη. Ο φίλαυτος είναι και εγωιστής αλλά έχει διαφορετικό εγωισμό από τον εγωιστή. Δηλαδή ο εγωιστής θέλει να επιβάλλεται στους άλλους να είναι πάνω από όλους και γενικά είναι πολλή σκληρός, δεν δέχεται την ταπείνωση. Το αντίθετο του εγωισμού είναι η ταπείνωση. Το αντίθετο της φιλαυτίας μιας και φιλαυτία είναι να αγαπάς τον εαυτό σου είναι η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Του φίλαυτου του αρέσει να τρώη καλά να κοιμάται καλά να μην κουράζεται και διάφορα άλλα. Έχει εγωισμό αλλά ο εγωισμός του εγωιστή είναι πιο σκληρός. Ας βοηθήσει και ένας από τους ποιο μεγάλους στο φόρουμ που θα είναι και ποιο κατατοπισμένος να καταλάβουμε καλύτερα
Είναι δυο πάθη που είναι σχετικά μεταξύ τους γιατί και από την φιλαυτία και από τον εγωισμό γέννιουνται τα ίδια πάθη (φιλαργυρίας, κενοδοξίας φιληδονίας) απλά ο φίλαυτος έχει διαφορετικό είδος εγωισμού. Δεν ξέρω αν σε βοήθησα ή σε μπέρδεψα αγαπητή vivika

Σε ευχαριστώ πολύ kausokalivia.
Αν κατάλαβα καλά, ο φίλαυτος είναι εκείνος που αγαπά και προσέχει πολύ τον εαυτούλη του και ζει μόνο με τη λογική 'εγώ να περνάω καλά'. Ενώ ο εγωιστής είναι εκείνος που επιπλέον αδιαφορεί για τα συναισθήματα των άλλων επιβάλλοντας τα δικά του αιτήματα με τη λογική 'θα γίνει το δικό μου βρέξει, χιονίσει'.

[kausokalivia]

Ναι vivika αυτό είναι ευτυχώς που δεν σε μπέρδεψα . Το τελευταίο απόσπασμα του gkou είναι πολλή ωραίο και μας δείχνει ακριβώς τη είναι. ευχαριστούμε gkou

[gkou]

Τσιμέντο να γίνουν οι άλλοι!

- Γέροντα, σήμερα, ενώ πολύς κόσμος περίμενε να σας δη, κάποιος νεαρός δεν περίμενε στη σειρά του∙ τους προσπέρασε όλους.
- Ναι, ήρθε και μου είπε: « Είναι ανάγκη να σε δω. Πήγα στο Άγιον Όρος και δε σε βρήκα και ήρθα εδώ». «Καλά, του λέω, δε βλέπεις τί κόσμος περιμένει; να σταματήσουν όλοι, για να ασχοληθώ τώρα μ’ εσένα;». «Ναι, Πάτερ», μου λέει. Ακούς κουβέντα; Και να είναι οι άλλοι στις σκάλες όρθιοι, στρυμωγμένοι, μεγάλοι, άρρωστοι , γυναίκες με μικρά παιδιά… κι εκείνος να επιμένη. Και δεν ήταν ότι είχε ένα σοβαρό θέμα∙ χαζομάρες ήταν αυτά που ήθελε να μου πη. Κατάλαβες; Τσιμέντο να γίνουν οι άλλοι!
Να σκεφθήτε, έρχονται μερικοί και μου λένε: « Πάτερ, σήμερα να κάνης προσευχή μόνο για μένα, για κανέναν άλλον». Τέτοια απαίτηση! Είναι σαν να λένε: «Μ’ αυτήν την αμαξοστοιχία θα ταξιδέψω μόνον εγώ∙ να μην μπη κανένας άλλος». Αφού πάει και πάει το τραίνο, γιατί να μην μπουν και άλλοι μέσα;
- Γέροντα, ποιό νόημα έχει αυτό που είπε ο Χριστός: «Ός αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν»;
- Εννοεί να «απολέση» ο άνθρωπος την ζωή του, με την καλή έννοια. Να μην υπολογίζη την ζωή του ,να θυσιάζη την ζωή του για τον άλλον. «Μηδείς το εαυτού ζητείτω αλλά το του ετέρου έκαστος», λέει ο Απόστολος Παύλος. Όλη η βάση στην πνευματική ζωή εδώ είναι: να ξεχνάω τον εαυτό μου με την καλή έννοια και να σκέφτομαι τον άλλον, να συμμετέχω στον πόνο, στην δυσκολία του άλλου. Να μην κοιτάζω πώς να ξεφύγω την δυσκολία, αλλά πώς να βοηθήσω τον άλλον, πώς να τον αναπαύσω.
- Πώς θα καταλαβαίνω, Γέροντα, τί αναπαύει τον άλλον, για να το κάνω;
- Αν έρχεσαι στην θέση του άλλου, τότε θα καταλαβαίνης τί αναπαύει τον άλλον. Αν όμως μένης κλεισμένη στο καβούκι σου, πώς θα καταλάβης τί αναπαύει τον άλλον;
Στην εποχή μας οι πιο πολλοί κοιτάζουν πώς να πάρουν την θέση του άλλου και όχι πώς να έρθουν στην θέση του άλλου, για να τον καταλάβουν. Παρατηρώ καμμιά φορά πώς μερικοί, ακόμη και όταν πάνε να κοινωνήσουν ,δεν περιμένουν στην σειρά τους. Καθένας λέει: «εγώ έχω δουλειά και βιάζομαι» και δεν σκέφτεται : «άραγε είμαι άξιος να κοινωνήσω;» ή «μήπως ο άλλος είναι πιο βιαστικός από μένα;». Τίποτε! κοινωνούν και φεύγουν. Εδώ, ακόμη και να στερηθής την Θεία Κοινωνία για χάρη του άλλου, πρέπει να χαίρεσαι. Κι αν ο ιερεύς έχη μόνο μία μερίδα, μόνο έναν μαργαρίτη, και βρεθή κάποιος άρρωστος που είναι ετοιμοθάνατος και χρειάζεται να κοινωνήση, τότε πρέπει να χαρής που δεν θα κοινωνήσης εσύ, για να κοινωνήση ο άρρωστος. Αυτό θέλει ο Χριστός. Έτσι έρχεται ο Χριστός μέσα στην καρδιά και πλημμυρίζει κανείς από χαρά.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

[vivika]

Έχω κάποιες απορίες και αν μου επιτρέπεται θα τις διατυπώσω εδώ γιατί έχουν σχέση με το θέμα.
Αν υπάρχουν και ποιά είναι τα όρια/κριτήρια μεταξύ φιλαυτίας, εγωισμού και αγάπης προς τον εαυτό μας; π.χ. λέμε αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν.
Ποιά είναι λοιπόν τα δείγματα υγιούς αγάπης στον εαυτό μας;
Η αυτοεκτίμηση υπάρχει και αν ναι, ποιά θέση έχει για τον ορθόδοξο χριστιανό;