Τα πάντα είναι του Θεού
Δημοσιεύτηκε: Τρί Οκτ 13, 2009 6:51 am
- Τίνος είναι αυτά που φορείς;
- Του Κυρίου μου, λέγει
- Το ψωμί και το φαΐ όπου τρώγεις;
- Του Κυρίου μου.
- Τα χρήματα όπου βαστάζεις;
- Του Κυρίου μου.
- Τι έχεις εδικόν σου;
- Μηδέν.
Είμαι χώμα, είμαι λάσπη, είμαι σκόνη.
Με σηκώνεις, σηκώνομαι.
Με ρίπτεις, ρίπτομαι.
Με ανεβάζεις, πετώ.
Με ρίχνεις, κτυπώ.
Η φύσις μου είναι μηδέν.
Αυτό δεν χορταίνει να λέγη.
Και τι είναι αυτό το μηδέν;
Είναι εκείνο όπου, προτού ποιήση ο Θεός τον ουρανόν και την γήν, ήτο μηδέν.
Αυτή λοιπόν μας είναι η αρχή της υπάρξεως.
Το δε φύραμα και η καταγωγή μας είναι ο πηλός.
Και η δύναμίς μας; Το θείον εμφύσημα, η πνοή του Θεού.
Λάβε λοιπόν, Θεέ, εραστά των εφέσεων και Δημιουργέ παντός αγαθού,
λάβε το θείον εμφύσημα όπου ενεφύσησες ημάς εις το πρόσωπον και
ελάβομεν πνεύμα ζωής, και καταλύομεν πάλιν εις τον πηλόν.
Τι έχεις λοιπόν, υπερήφανε άνθρωπε, όπερ ουκ έλαβες;
Ει δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μή δήθεν λαβών;
Γνώθι, ψυχή ταπεινή, τον σόν ευεργέτην και πρόσεχε μη σφετερισθής τα
ξένα - τα του Θεού - ως ίδια κατορθώματα. Γνώθι, αθλία, την ύπαρξίν σου·
επίγνωθι την καταγωγήν σου. Μη λησμονής πως είσαι ξένη εδώ και όλα ξένα!
Και, αν σου έδωκεν ο γλυκύς ευεργέτης Θεός, απόδος εν καθαρά συνειδήσει,
εκ των ιδίων τα ίδια, «τα σά εκ των σών».
Εάν ανέβης εις ουρανούς και είδες των Αγγέλων τας φύσεις, ήκουσας δε και
τας φωνάς των θείων Δυνάμεων· εάν θεολογής και διδάσκης, εάν ενίκησας τας
μηχανάς των δαιμόνων, εάν γράφης και λέγης και κάμης, όλα είναι Θεού δωρεά.
Ειπέ λοιπόν τω Κυρίω σου·
- Λάβε, πνοή μου γλυκεία, Ιησού μου, «τα σά εκ των σών!»
Και τότε, αχ! τότε, ψυχή μου! Τι έχεις να ιδής,
όταν ανοίγουν οι θησαυροί του Θεού και σε λέγει·
- Λάβε υιέ μου, τα πάντα, διότι εφάνης πιστός και καλός κυβερνήτης!
Γέροντος Ιωσήφ
Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας
Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου, 1985
- Του Κυρίου μου, λέγει
- Το ψωμί και το φαΐ όπου τρώγεις;
- Του Κυρίου μου.
- Τα χρήματα όπου βαστάζεις;
- Του Κυρίου μου.
- Τι έχεις εδικόν σου;
- Μηδέν.
Είμαι χώμα, είμαι λάσπη, είμαι σκόνη.
Με σηκώνεις, σηκώνομαι.
Με ρίπτεις, ρίπτομαι.
Με ανεβάζεις, πετώ.
Με ρίχνεις, κτυπώ.
Η φύσις μου είναι μηδέν.
Αυτό δεν χορταίνει να λέγη.
Και τι είναι αυτό το μηδέν;
Είναι εκείνο όπου, προτού ποιήση ο Θεός τον ουρανόν και την γήν, ήτο μηδέν.
Αυτή λοιπόν μας είναι η αρχή της υπάρξεως.
Το δε φύραμα και η καταγωγή μας είναι ο πηλός.
Και η δύναμίς μας; Το θείον εμφύσημα, η πνοή του Θεού.
Λάβε λοιπόν, Θεέ, εραστά των εφέσεων και Δημιουργέ παντός αγαθού,
λάβε το θείον εμφύσημα όπου ενεφύσησες ημάς εις το πρόσωπον και
ελάβομεν πνεύμα ζωής, και καταλύομεν πάλιν εις τον πηλόν.
Τι έχεις λοιπόν, υπερήφανε άνθρωπε, όπερ ουκ έλαβες;
Ει δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μή δήθεν λαβών;
Γνώθι, ψυχή ταπεινή, τον σόν ευεργέτην και πρόσεχε μη σφετερισθής τα
ξένα - τα του Θεού - ως ίδια κατορθώματα. Γνώθι, αθλία, την ύπαρξίν σου·
επίγνωθι την καταγωγήν σου. Μη λησμονής πως είσαι ξένη εδώ και όλα ξένα!
Και, αν σου έδωκεν ο γλυκύς ευεργέτης Θεός, απόδος εν καθαρά συνειδήσει,
εκ των ιδίων τα ίδια, «τα σά εκ των σών».
Εάν ανέβης εις ουρανούς και είδες των Αγγέλων τας φύσεις, ήκουσας δε και
τας φωνάς των θείων Δυνάμεων· εάν θεολογής και διδάσκης, εάν ενίκησας τας
μηχανάς των δαιμόνων, εάν γράφης και λέγης και κάμης, όλα είναι Θεού δωρεά.
Ειπέ λοιπόν τω Κυρίω σου·
- Λάβε, πνοή μου γλυκεία, Ιησού μου, «τα σά εκ των σών!»
Και τότε, αχ! τότε, ψυχή μου! Τι έχεις να ιδής,
όταν ανοίγουν οι θησαυροί του Θεού και σε λέγει·
- Λάβε υιέ μου, τα πάντα, διότι εφάνης πιστός και καλός κυβερνήτης!
Γέροντος Ιωσήφ
Έκφρασις μοναχικής εμπειρίας
Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου, 1985