Tαπεινούμαι;
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Σεπ 24, 2009 8:25 am
Επιγνώμων είναι αυτός που στην γνώμη του -γνώμη είναι το αποτέλεσμα των γνώσεων- προσθέτει νέες γνώσεις και νέα γνώμη, αλλοιώνοντας, αυξάνοντας την υπάρχουσα.
Επομένως, επιγνωμονική ταπείνωση είναι η ταπείνωση που όλο αυξάνει και κερδίζει σε αίσθηση, σε γνώση, σε εμπειρία.
Δεν είναι η ταπείνωση που θα δείξω τώρα, την στιγμή αυτή. Δεν είναι η υπόσχεση, Κύριε Ιησού Χριστέ, από τώρα και στο εξής θα είμαι ταπεινός. Είναι ανάγκη να υπωπιάσω τον εαυτό μου, να συντριβώ μπροστά στους άλλους, για να έρθει η χάρις του Θεού. Είναι δηλαδή βίωμα η ταπείνωση. Δεν είναι τόσο εύκολο να είμαι ταπεινός.
Η επιγνωμονική ταπείνωση είναι ταπείνωση ετών, που βγήκε από προστιθέμενες εμπειρίες ταπεινώσεως, τις οποίες υφιστάμεθα με χαρά. Ο επιγνώμων είναι βέβαιος, έχει αποκτήσει άνεση και δεν αποφασίζει κάθε φορά να είναι ταπεινός· ζη μία κατάσταση ταπεινοφροσύνης, γεμάτη φρόνηση και σοφία, και η συμπεριφορά του είναι αναμφισβήτητος.
Λόγου χάριν εσύ με πληγώνεις, και εγώ δεν στεναχωριέμαι, δεν διαμαρτύρομαι, δεν εκφράζομαι κατά πεισματικόν τρόπο· αντίθετα ταπεινώνομαι.
Εσύ με ανεβάζεις, και εγώ κατεβάζω τον εαυτό μου.
Εσύ δεν με αγαπάς, αλλά εγώ σε αγαπώ.
Εσύ με βρίζεις, αλλά εγώ σε ευλογώ.
Εσύ μου αρνείσαι, αλλά εγώ σου καταφάσκω, σου λέγω ναι.
Εσύ σκληραίνεσαι, ενώ εγώ σου φέρομαι με γλυκύτητα.
Εσύ μου ζητάς κάτι που είναι τρομερά δύσκολο για μένα, και εγώ λέγω αμέσως, να είναι ευλογημένο, και αρχίζω να το πραγματοποιώ.
Εσύ με εξουθενώνεις, και εγώ νοιώθω ότι είσαι αδελφός μου, ότι είμαι ένα μαζί σου, και ταπεινώνομαι πιο βαθιά εγώ από ό,τι με ταπεινώνεις εσύ· και από την ταπεινοφροσύνη μου διαπιστώνω πόσο με αγαπάει ο Θεός, πόσο μου δίνει την χαρά, την νίκη, πόσο μου χαριτώνει την καρδιά.
Αυτή είναι εκούσια ταπείνωση. Δεν μπορεί κανείς να έχει Θεόν, εάν δεν ταπεινώνεται, εάν δεν εξευτελίζεται, εάν δεν χάνεται, εάν δεν ζημιώνεται κάθε ημέρα.
Πρέπει να φάω με την κουτάλα την ταπείνωση, να συντριβώ πάλιν και πολλάκις. Όταν όμως εγώ δεν δέχομαι τίποτε, όταν κοιτάζω την αξιοπρέπειά μου, το να με σέβονται, να με αγαπούν, να με θέλουν, να με καταλαβαίνουν, να με αποδέχονται, να με αναγνωρίζουν, τότε δεν έχω Θεόν. Η ζωή μου είναι ψυχική, δεν είναι πνευματική. Τότε ζω με ψυχικά βιώματα, μέσα σε μια κατωτερότητα. Ζω με τους νόμους της ψυχολογίας και όχι της πνευματικής κοινωνίας.
Το να ταπεινώνομαι δεν είναι ποτέ άσκοπο και άστοχο· είναι εύστοχο. Ταπεινούμαι; Είναι εύστοχος η πορεία μου, δηλαδή εσκόπευσα σωστά, αμέσως τον Θεόν.
Λόγος περί Νήψεως, ερμηνεία στον Άγιο Ησύχιο, αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, σ. 129
Επομένως, επιγνωμονική ταπείνωση είναι η ταπείνωση που όλο αυξάνει και κερδίζει σε αίσθηση, σε γνώση, σε εμπειρία.
Δεν είναι η ταπείνωση που θα δείξω τώρα, την στιγμή αυτή. Δεν είναι η υπόσχεση, Κύριε Ιησού Χριστέ, από τώρα και στο εξής θα είμαι ταπεινός. Είναι ανάγκη να υπωπιάσω τον εαυτό μου, να συντριβώ μπροστά στους άλλους, για να έρθει η χάρις του Θεού. Είναι δηλαδή βίωμα η ταπείνωση. Δεν είναι τόσο εύκολο να είμαι ταπεινός.
Η επιγνωμονική ταπείνωση είναι ταπείνωση ετών, που βγήκε από προστιθέμενες εμπειρίες ταπεινώσεως, τις οποίες υφιστάμεθα με χαρά. Ο επιγνώμων είναι βέβαιος, έχει αποκτήσει άνεση και δεν αποφασίζει κάθε φορά να είναι ταπεινός· ζη μία κατάσταση ταπεινοφροσύνης, γεμάτη φρόνηση και σοφία, και η συμπεριφορά του είναι αναμφισβήτητος.
Λόγου χάριν εσύ με πληγώνεις, και εγώ δεν στεναχωριέμαι, δεν διαμαρτύρομαι, δεν εκφράζομαι κατά πεισματικόν τρόπο· αντίθετα ταπεινώνομαι.
Εσύ με ανεβάζεις, και εγώ κατεβάζω τον εαυτό μου.
Εσύ δεν με αγαπάς, αλλά εγώ σε αγαπώ.
Εσύ με βρίζεις, αλλά εγώ σε ευλογώ.
Εσύ μου αρνείσαι, αλλά εγώ σου καταφάσκω, σου λέγω ναι.
Εσύ σκληραίνεσαι, ενώ εγώ σου φέρομαι με γλυκύτητα.
Εσύ μου ζητάς κάτι που είναι τρομερά δύσκολο για μένα, και εγώ λέγω αμέσως, να είναι ευλογημένο, και αρχίζω να το πραγματοποιώ.
Εσύ με εξουθενώνεις, και εγώ νοιώθω ότι είσαι αδελφός μου, ότι είμαι ένα μαζί σου, και ταπεινώνομαι πιο βαθιά εγώ από ό,τι με ταπεινώνεις εσύ· και από την ταπεινοφροσύνη μου διαπιστώνω πόσο με αγαπάει ο Θεός, πόσο μου δίνει την χαρά, την νίκη, πόσο μου χαριτώνει την καρδιά.
Αυτή είναι εκούσια ταπείνωση. Δεν μπορεί κανείς να έχει Θεόν, εάν δεν ταπεινώνεται, εάν δεν εξευτελίζεται, εάν δεν χάνεται, εάν δεν ζημιώνεται κάθε ημέρα.
Πρέπει να φάω με την κουτάλα την ταπείνωση, να συντριβώ πάλιν και πολλάκις. Όταν όμως εγώ δεν δέχομαι τίποτε, όταν κοιτάζω την αξιοπρέπειά μου, το να με σέβονται, να με αγαπούν, να με θέλουν, να με καταλαβαίνουν, να με αποδέχονται, να με αναγνωρίζουν, τότε δεν έχω Θεόν. Η ζωή μου είναι ψυχική, δεν είναι πνευματική. Τότε ζω με ψυχικά βιώματα, μέσα σε μια κατωτερότητα. Ζω με τους νόμους της ψυχολογίας και όχι της πνευματικής κοινωνίας.
Το να ταπεινώνομαι δεν είναι ποτέ άσκοπο και άστοχο· είναι εύστοχο. Ταπεινούμαι; Είναι εύστοχος η πορεία μου, δηλαδή εσκόπευσα σωστά, αμέσως τον Θεόν.
Λόγος περί Νήψεως, ερμηνεία στον Άγιο Ησύχιο, αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, σ. 129
