Ποιμένες και «Λύκοι βαρείς»

[gkou]

ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΚΑΙ «ΛΥΚΟΙ ΒΑΡΕΙΣ»
Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο έχουμε την αυτομαρτυρία του Κυρίου ότι «εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός» (10,14), για να μας διαβεβαιώσει ότι ο ίδιος , ο Ιησούς Χριστός, είναι ο πνευματικός ποιμένας των λογικών προβάτων, η κεφαλή των πιστών της Εκκλησίας. Εκείνος προνοεί για την ανθρωπότητα, μεριμνά για το ποίμνιο της Εκκλησίας και το τρέφει πνευματικά με το ίδιο του το αίμα (Πραξ.20,28).
Όμως στη μεγάλη ευθύνη της πρόνοιας του ποιμνίου έκανε συνεργούς και τους Αποστόλους. Όταν το κήρυγμα του Ευαγγελίου άρχισε να εξαπλώνεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο τότε και το σώμα της Εκκλησίας μεγάλωσε και οι Απόστολοι χειροτόνησαν επισκόπους και τους κατέστησαν πνευματικούς ποιμένες στις διάφορες τοπικές εκκλησίες, ώστε να φροντίζουν τις πνευματικές ανάγκες των πιστών (στ.28)

«Λύκοι βαρείς»
Ωστόσο, ο απ. Παύλος με το προορατικό του χάρισμα βλέπει και προειδοποιεί το σώμα της Εκκλησίας, ότι θα εμφανισθούν «λύκοι βαρείς», δηλ. επικίνδυνα πρόσωπα, ψευδοποιμένες που δεν θα λυπηθούν το ποίμνιο (Πραξ.20,29).Θα κάνουν τα πάντα να απομακρύνουν τους πιστούς της Εκκλησίας από την αλήθεια του Ευαγγελίου. Να κυνηγήσουν όσους αντισταθούν και παραμείνουν στην αλήθεια του λόγου του Θεού.
Συγκεκριμένα ,θα είναι άνθρωποι στερημένοι από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος∙ θα καθοδηγούνται από τον αρχηγό του ψεύδους ,τον διάβολο με σκοπό να «καταβροχθίσουν» μέσα στο σκοτάδι της πλάνης τα ανύποπτα θύματα, τους πιστούς. Γεγονός που επεσήμανε και ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας ότι θα είναι σαν τους λύκους που αρπάζουν και σκορπίζουν τα πρόβατα, δηλ. τους πιστούς (Ιωάν.10,12). Δεν θα ενδιαφέρονται για τη σωτηρία του ποιμνίου ,αλλά για να κλέψουν, να θυσιάσουν και να οδηγήσουν στην απώλεια τις ψυχές των πιστών και να εδραιώσουν την πλάνη τους (στ.10).
Πράγματι, φιλοσοφικά συστήματα, ξένες θρησκείες, λάτρεις του σατανά, ακόμη και συστήματα εξουσίας συνεχώς προσπάθησαν και προσπαθούν να υποσκάψουν το κύρος της Εκκλησίας του Χριστού και να θέσουν σε αμφιβολία την πίστη των μελών της στο όνομα και τη θεότητα του Θεανθρώπου. Και υπάρχουν άνθρωποι που υπηρετούν αυτό τον σκοπό, σκορπισμένοι μέσα στην κοινωνία, στην παιδεία, στα επαγγέλματα, στους νέους. Δεν έχουν τη μορφή του λύκου, αλλά κατασπαράζουν σαν λύκοι την πνευματική ικμάδα της πίστεως κάθε καλοπροαίρετου ανθρώπου.

Προβατόσχημοι λύκοι
Το χειρότερο απ’ όλα όμως θα είναι ότι κι από μας τους ίδιους τους ποιμένες, λέει ο απόστολος Παύλος ,θα εμφανισθούν πρόσωπα που θα διδάσκουν αντίθετα με όσα δίδαξε ο Ιησούς Χριστός και γράφτηκαν στα θεόπνευστα Ευαγγέλια. Θα αντιστρέφουν τον λόγο του Θεού για να οδηγήσουν στην αίρεση και την πλάνη όλους όσοι τους ακολουθήσουν ,εκμεταλλευόμενοι σύμβολα, ονόματα, ακόμη και τη θέση τους, τον τίτλο τους, όπως ο Άρειος κι οι εικονομάχοι, που ταλαιπώρησαν την Εκκλησία. Αλλά και σύγχρονοι και κατ΄ όνομα χριστιανοί , αυτόκλητοι ποιμένες, κοινωνιολόγοι της «κουλτούρας» διδάσκουν την ανοχή, την κάλυψη ή ακόμη και τη δικαιολογία της αμαρτίας, παρασύροντας και τους άλλους στη διαστροφή της αλήθειας.

Αληθινοί ποιμένες
Και γεννιέται το ερώτημα: Πώς θα προφυλαχθούν οι πιστοί; Στο ερώτημα αυτό πρώτος απαντά ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ,λέγοντας ότι «εγώ ειμί η θύρα των προβάτων» (Ιωάν.10,7 ). Όποιος δηλ. μείνει σταθερός στα όσα δίδαξε ο Θεάνθρωπος και δεν παρεκτραπεί από την αλήθεια του Ευαγγελίου του, όχι μόνο θα πορεύεται στη σωτηρία του, αλλά και θα εισέλθει μέσα στη χάρη και τον αγιασμό του Θεού, θα γίνει αληθινά χριστοφόρος και θεοφόρος ,και θα τρέφεται συνεχώς από τον ουράνιο άρτο και το ποτήριο της ζωής, που είναι ο ίδιος ο Κύριός μας.
Αυτή τη σταθερότητα της πίστεως μας την έχουν εξασφαλίσει οι θεοφόροι Πατέρες ,οι οποίοι με την αγία ζωή τους και τη σοφία τους έχουν καταγράψει στην παράδοση της Εκκλησίας μας όλο το ανόθευτο περιεχόμενο της διδασκαλίας των αγίων Προφητών και Αποστόλων, καθώς και των θείων λόγων του Ευαγγελίου του Χριστού.
Αγαπητοί αδελφοί, όσοι σέβονται τα θεοχάρακτα όρια της ιεράς παραδόσεως, εκείνοι αποπνέουν τη ζωογόνο χάρη του Αγίου Πνεύματος της Πεντηκοστής. Εκείνοι οι ποιμένες έχουν τη θεία ένδειξη του αληθινού και καλού ποιμένα, οι οποίοι οδηγούν το ποίμνιό τους στην οδό του Κυρίου και στην ανεξάντλητη πηγή των χαρισμάτων του Αγίου πνεύματος. Αμήν.

Από το «ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ»
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΕΤΟΣ 57ον
31 Μαΐου 2009
ΑΡΙΘ.ΦΥΛ. 22 (2922)

[plagiaskepsi]

evge sou korinthia kori

[avvas]

Δὲν εἶναι σωστὸ ὁ λέων νὰ βόσκη πρόβατα.
Παρομοίως δὲν εἶναι ἀσφαλὲς ἕνας ποὺ εἶναι ἀκόμη ἐμπαθὴς νὰ κυβερνᾶ ἄλλους ἐμπαθεῖς.

Ἄσχημο θέαμα ἡ ἀλεποῦ ἀνάμεσα στὶς ὄρνιθες.
Τίποτε ὅμως πιὸ ἄσχημο ἀπὸ Ποιμένα ποὺ ὀργίζεται.
Διότι αὐτὴ μὲν ἀναταράζει καὶ φονεύει ὄρνιθες, αὐτὸς δὲ λογικὲς ψυχές.

Παρακαλῶ νὰ προσέξης καὶ τὸ ἑξῆς:
Ἡ «κατ᾿ ἔννοιαν» ἁμαρτία τοῦ Γέροντος λογαριάζεται πολλὲς φορὲς
βαρύτερη ἀπὸ τὴν «κατ᾿ ἐνέργειαν» ἁμαρτία τοῦ ὑποτακτικοῦ.
Ὅπως ἀκριβῶς εἶναι ἐλαφρότερο τὸ πταῖσμα τοῦ στρατιώτου
ἀπὸ τὴν ἄσχημη καὶ ἄστοχη ἀπόφασι τοῦ στρατηγοῦ.

Εἶναι ἐντροπὴ γιὰ τὸν Ποιμένα νὰ φοβῆται τὸν θάνατο,
(πράγμα ποὺ δὲν ταιριάζει οὔτε στὸν ὑποτακτικό),
ἀφοῦ ἡ ὑπακοὴ χαρακτηρίζεται ἀκριβῶς ὡς ἀφοβία τοῦ θανάτου.

Ὑπάρχει καὶ ἄλλος ποὺ γιὰ νὰ περισώση τὴν τιμὴ τοῦ πλησίον
παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στὴν ἀτίμωσι.
Αὐτός, ἂν καὶ στὰ μάτια τῶν πολλῶν φαίνεται ὡς ἁμαρτωλὸς καὶ φιλήδονος,
στὴν πραγματικότητα εἶναι «ὡς πλάνος καὶ ἀληθής». Β´ Κορ. ς´ 8.

Aγίου Ιωάννου του Σιναΐτου.

Για περισσότερα στην παρακάτω παραπομπή..
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/orthodox ... es/climax/