"Αυτός...που δέρνει..."
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Αύγ 29, 2009 8:31 am
(Αληθινή ιστορία)
Μια φορά σ'ένα χωριό προσφύγων ζούσε ένας γέρος ψαράς,μαζί με την οικογένεια της κόρης του.
Καθε μέρα μολις σουρούπωνε έπερνε τη βαρκουλα του και ανοιγόντανε στη μικρη θάλασσα που ήτανε μπροστά στο σπίτι του.Τη νύχτα γέμιζε τα δυχτια του,και έτρωγε και κάτι απ'το προσφάι που του έδινε η κόρη του μαζί.Το πρωί αραζε η βαρκούλα στη σκάλα κι αυτός γυρνούσε σπίτι του.
Κάποια μέρα ,στο τέλος του καλοκαιριού-σαν σήμερα καλή ώρα-ενα απογευμα μπήκε στο κουζινάκι,ψαχνοντας για το βραδινό φαγητό που θα έπερνε μαζί του.Η κόρη του βλέποντάς τον να πέρνει κάτι περισσότερο απ'το ψωμάκι του ,του λέει:
-Δεν τρώνε σήμερα!
-Γιατί;ρωτάει απορημένος...
-Είναι του Αι-Γιάννη...
-Να κάνεις τη δουλειά σου!Της απαντάει κοφτά,περνει το φαγητό του και φεύγει βιαστικός για τη βάρκα του.
Ξανοίχτηκε ο ψαράς και η νύχτα σκέπασε το μικρό χωριό...
Τα ξημερώματα φάνηκε η βαρκούλα χωρίς κουπιά ανοιχτά απ`τη σκάλα.Οι συγχωριανοί που την είδαν ,έτρεξαν να δουν τι έγινε...Ο ψαρας ηταν σχεδόν αναίσθητος μέσα και μελανιασμένος ,
κι ενω βογγούσε, έλεγε πως"κάποιος"όλη τη νύχτα τον έδερνε!
Ο καιρός πέρασε μαζι και οι μελανιές και οι πόνοι.Το καλοκαίρι ξανάρθε και μαζι μ'όλες τις άλλες γιορτές και η Αποτομή του Αι-Γιάννη.Η σκηνή επαναλαμβάνετε:ο ψαράςμπένει στο κουζινάκι και ψάχνει το φαγητό του...
-Δεν τρώνε σήμερα!
-Γιατί;
-Γιατί γιορτάζει "αυτός"που δέρνει!
Γυρισε κι έφυγε αμίλητος και βιαστικός!Δεν ξεχασε αυτή τη μέρα ποτέ και πάντα νήστευε κι αυτός και τα παιδιά του και τα εγγόνια του!Παντα θυμούνται "αυτόν" που δερνει που δεν ήταν βέβαια ο Αι-Γιάννης αλλά
αυτός που με την ανυπακοή ,του έδωσε δικαίωμα να μπεί μες στη βάρκα του!
Τις πρεσβείες και τις ευλογίες του Αι-Γιάννη να έχουμε ολοι μας.Αμήν.
Μια φορά σ'ένα χωριό προσφύγων ζούσε ένας γέρος ψαράς,μαζί με την οικογένεια της κόρης του.
Καθε μέρα μολις σουρούπωνε έπερνε τη βαρκουλα του και ανοιγόντανε στη μικρη θάλασσα που ήτανε μπροστά στο σπίτι του.Τη νύχτα γέμιζε τα δυχτια του,και έτρωγε και κάτι απ'το προσφάι που του έδινε η κόρη του μαζί.Το πρωί αραζε η βαρκούλα στη σκάλα κι αυτός γυρνούσε σπίτι του.
Κάποια μέρα ,στο τέλος του καλοκαιριού-σαν σήμερα καλή ώρα-ενα απογευμα μπήκε στο κουζινάκι,ψαχνοντας για το βραδινό φαγητό που θα έπερνε μαζί του.Η κόρη του βλέποντάς τον να πέρνει κάτι περισσότερο απ'το ψωμάκι του ,του λέει:
-Δεν τρώνε σήμερα!
-Γιατί;ρωτάει απορημένος...
-Είναι του Αι-Γιάννη...
-Να κάνεις τη δουλειά σου!Της απαντάει κοφτά,περνει το φαγητό του και φεύγει βιαστικός για τη βάρκα του.
Ξανοίχτηκε ο ψαράς και η νύχτα σκέπασε το μικρό χωριό...
Τα ξημερώματα φάνηκε η βαρκούλα χωρίς κουπιά ανοιχτά απ`τη σκάλα.Οι συγχωριανοί που την είδαν ,έτρεξαν να δουν τι έγινε...Ο ψαρας ηταν σχεδόν αναίσθητος μέσα και μελανιασμένος ,
κι ενω βογγούσε, έλεγε πως"κάποιος"όλη τη νύχτα τον έδερνε!
Ο καιρός πέρασε μαζι και οι μελανιές και οι πόνοι.Το καλοκαίρι ξανάρθε και μαζι μ'όλες τις άλλες γιορτές και η Αποτομή του Αι-Γιάννη.Η σκηνή επαναλαμβάνετε:ο ψαράςμπένει στο κουζινάκι και ψάχνει το φαγητό του...
-Δεν τρώνε σήμερα!
-Γιατί;
-Γιατί γιορτάζει "αυτός"που δέρνει!
Γυρισε κι έφυγε αμίλητος και βιαστικός!Δεν ξεχασε αυτή τη μέρα ποτέ και πάντα νήστευε κι αυτός και τα παιδιά του και τα εγγόνια του!Παντα θυμούνται "αυτόν" που δερνει που δεν ήταν βέβαια ο Αι-Γιάννης αλλά
αυτός που με την ανυπακοή ,του έδωσε δικαίωμα να μπεί μες στη βάρκα του!
Τις πρεσβείες και τις ευλογίες του Αι-Γιάννη να έχουμε ολοι μας.Αμήν.