"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κοπιώδης εργασία

Κάποτε, τον όσιο Ησύχιο τον ρώτησε ο ηγούμενος του μοναστηριού, πώς έχει στην υγεία του. Ο Ησύχιος απάντησε πως αισθάνεται πολύ κουρασμένος.

- Κάνω μια επίπονη και σκληρή εργασία. Μέρα και νύχτα αγωνίζομαι να τιθασεύσω δύο γεράκια, να εκπαιδεύσω δυο λαγούς, να πειθαρχήσω δύο αετούς, να φυλάξω άγρυπνα έναν δράκοντα, να θηριομαχήσω με ένα λιοντάρι και να περιποιηθώ έναν άρρωστο άνθρωπο. Αυτός είναι ο αγώνας μου.

Παράξενα πράγματα, έλεγε ο όσιος Ησύχιος!

- Και τι σημαίνουν όλα αυτά; ρώτησε και πάλι με κάποια περιέργεια ο ηγούμενος.

- Τα δυο γεράκια είναι τα μάτια μου. Τα μάτια μου δεν πρέπει να δουν τίποτε που να με βλάψει. Οι δυο λαγοί είναι τα πόδια μου, που πρέπει να τα εκπαιδεύσω να περπατούν στο δρόμο του Θεού. Οι δυο αετοί είναι τα δυο μου χέρια, που δεν πρέπει ποτέ να αδικούν και να βιαιοπραγούν. Δράκοντας είναι η γλώσσα μου, που πρέπει να δαμάσω για να ομιλεί, όταν πρέπει και σιωπά όταν επιβάλλεται. Λιοντάρι είναι η καρδιά μου, που κάθε τόσο επαναστατεί και αρνείται να πειθαρχήσει σ’Εκείνον που την έπλασε. Άρρωστος είναι ο εαυτός μου, που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του.

Η θυσία του πελεκάνου

Ο πελεκάνος φημίζεται για την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφει στα παιδιά του. Λέγεται μάλιστα χαρακτηριστικά ότι, όταν στην απουσία του φαρμακερό φίδι δηλητηριάσει τα παιδιά του, ο πελεκάνος με το ράμφος του ανοίγει την καρδιά του και κάνει μετάγγιση αίματος στα ετοιμοθάνατα παιδιά του. Και αυτά μεν διαφεύγουν τον κίνδυνο, αυτός δε πεθαίνει.

Αυτό έκανε και ο Χριστός μας με τη θυσία Του στον Γολγοθά. Άνοιξε την πλευρά Του, άνοιξε τις φλέβες Του και μετέδωσε το δικό Του αίμα στα φαρμακωμένα από την αμαρτία παιδιά. Και Εκείνος μεν πέθανε με επονείδιστο θάνατ, εμείς δε ζωογονηθήκαμε και αναστηθήκαμε. Αυτό ψάλλει και η Εκκλησία μας όταν λέει: «Ώσπερ πελεκάν τετρωμένος την πλευρά σου Λόγε, σους θανόντας παίδας εζώωσας, επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς».

Τα τέσσερα κεριά

Τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά… Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους.

Το πρώτο έλεγε: “Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ. Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!” Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Το δεύτερο είπε: “Εγώ είμαι η ΠΙΣΤΗ. Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.” Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε: “Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο”. Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.

Ξαφνικά, ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: “Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, γιατί εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!”. Και ξέσπασε σε δάκρυα. Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: “Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις. Εγώ είμαι η ΕΛΠΙΔΑ. Όσο θα είμαι αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξαν' ανάψουμε τα άλλα τρία κεριά”. Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της ελπίδας, και ξανάναψε όλα τα άλλα.

Ευχαριστώ για τις υπενθυμίσεις για πολλοστή φορά

Το φαρμακερό φίδι

Οι αρχαίοι, θέλοντας να δείξουν με ζωηρό τρόπο πόσο φοβερό πάθος είναι ο φθόνος, λάξευσαν πάνω σε μια μαρμάρινη πέτρα έναν άνδρα που στο χέρι του κρατούσε ένα τρομερό φίδι. Το φίδι είχε μπήξει το φαρμακερό του κεφάλι στο στήθος του και έτρωγε τα σωθικά του. Ρουφούσε το αίμα του και το θύμα ένιωθε φρικτούς πόνους. Δεν είχε όμως τη δύναμη να πετάξει από το χέρι του το φίδι και να απαλλαγεί. Το κρατούσε σφιχτά με το χέρι του και το έτρεφε με τα σωθικά του, αλλά δεν μπορούσε να το αποχωριστεί γιατί το φιδίσιο σώμα και το ανθρώπινο σώμα είχαν γίνει μία μάζα.

Τι τραγικός ο φθονερός άνθρωπος! Νιώθει από μέσα του να του κατατρώει τα σωθικά το φαρμακερό φίδι του φθόνου, αλλά δεν έχει τη δύναμη να το πνίξει και να το αποχωριστεί.

Είναι αλήθεια, πως όλοι μας δεχόμαστε τα δαγκώματα του φθόνου και όλοι μας πολλές φορές γινόμαστε θύματα των φθονερών μας ενεργειών. Αλλ’όμως, δεν έχουμε τη δύναμη και το θάρρος να το ομολογήσουμε. Μόνο με τη χάρη του Θεού μπορεί ο φθονερός να παλέψει με το φίδι και να το νικήσει.

Οι αποσκευές του χριστιανού

Ένας χριστιανός ετοιμάζει τις αποσκευές του για ένα μακρινό ταξίδι. Στη βαλίτσα τοποθετεί όλα τα απαραίτητα πράγματα. Ένας φίλος του τον βοηθάει. Μια γωνίτσα στη βαλίτσα του έμεινε κενή.

- Α! ωραία, λέει. Εδώ στην άκρη θα βάλω έναν καθρέφτη, ένα φανάρι, ένα τηλεσκόπιο, μια συλλογή ποιημάτων και μια μικρή βιβλιοθήκη.

Παραξενεύτηκε ο φίλος του.
- Και πώς θα χωρέσουν όλα αυτά; Ο χώρος είναι τόσο μικρός.

Και ο χριστιανός βγάζει από την τσέπη του ένα Ευαγγέλιο και το τοποθετεί στην άκρη. Τότε ο φίλος του κατάλαβε τι ακριβώς εννοούσε.

Αλήθεια! Το Ευαγγέλιο όντως είναι καθρέφτης της ψυχής του ανθρώπου, που δείχνει κάθε κηλίδα και κάθε ηθική ασχήμια στην πνευματική ύπαρξή του.

Το Ευαγγέλιο είναι φανάρι που μέσα στη νυχτιά και τις θύελλες της ζωής, φωτίζει τα βήματα του ανθρώπου.

Το Ευαγγέλιο είναι το τελειότερο τηλεσκόπιο, με το οποίο μπορούμε να δούμε τον κόσμο της αιωνιότητας και να αποκτούμε εμπειρία της ουρανίου ζωής.

Το Ευαγγέλιο είναι ένα βιβλίο, που αντικαθιστά ολόκληρη βιβλιοθήκη. Είναι ο βασιλιάς όλων των βιβλίων του κόσμου. Και είναι απορίας άξιο, πώς ακόμα υπάρχουν χριστιανοί που δεν μελετούν καθημερινά το Ευαγγέλιο.

Το άρωμα χάνεται

Η Βουλγαρία παράγει ροδέλαιο, που καλύπτει μια μεγάλη ποσότητα στην παγκόσμια αγορά. Η συλλογή των ρόδων γίνεται τις σκοτεινές ώρες της νύχτας. Έπειτα από επιστημονικά πειράματα αποδείχθηκε ότι το τριαντάφυλλο πρέπει να συλλέγεται τις νυχτερινές ώρες, γιατί διαφορετικά χάνει το 40% της ευωδίας του.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις πράξεις ελεημοσύνης, όταν επιδιώκουμε η φιλανθρωπική μας δραστηριότητα να λάβει το φως της δημοσιότητας. Η δημοσιότητα αφαιρεί 100% την ευωδιά της ελεημοσύνης και μας στερεί τη γενναία αμοιβή που χαρίζει ο Θεός στους φιλανθρώπους. Κερδίζουμε τα χειροκροτήματα των ανθρώπων, αλλά χάνουμε τον μισθό και το κέρδος από τον Βασιλέα των ουρανών.

Ο Κάτων και η μέθη

Ο Κάτων που έζησε το 95 - 46 π.Χ. ήταν ένας σπουδαίος πολιτικός. Διακρινόταν για το ήθος και την αρετή του. Κάποτε, όμως, ο Ιούλιος Καίσαρας, κινούμενος από λανθασμένες πληροφορίες, διελάλησε και είπε πως ο Κάτων είναι μέθυσος. Όταν ο ξακουστός φιλόσοφος Σενέκας άκουσε την κατηγορία, αντέδρασε και είπε:

- Κανένας δεν θα πιστέψει σε μια τέτοια κατηγορία. Κι αν ακόμη αποδειχθεί πως ο Κάτων είναι μέθυσος, τότε όλοι, αντί να τον κατηγορήσουν, θα πουν με μια φωνή ότι η μέθη είναι αρετή.

Είναι μεγάλο πράγμα να είναι ο άνθρωπος ενάρετος. Και όταν ακόμη σαν άνθρωπος κάνει λάθη, οι άλλοι όχι μόνο δεν σκοντάφτουν σ’αυτά, αλλά γρήγορα τον συγχωρούν και τα σβήνουν με την γομολάστιχα του θαυμασμού και της αγάπης.

Ποιος αλήθεια στην εποχή μας δεν θα ήθελε να έχει τέτοιους πολιτικούς;

ntinoula,πολυ ομορφα αυτα που μας λες

Η λάσπη της ελευθερίας

Ένα πλατύ φύλλο μιας βελανιδιάς γέμισε τον λόγγο με τα παράπονά του: «Θέλω την ελευθερία μου. Δεν μπορώ να ζω σκλαβωμένο πάνω στο δέντρο. Το κοτσάνι με κρατάει στη φυλακή μου. Κι όμως, εγώ θέλω την ελευθερία μου».

Αγωνίστηκε σκληρά. Ζήτησε και την βοήθεια του δυνατού ανέμου, ώσπου μια στιγμή έσπασαν τα δεσμά. Το φύλλο το άρπαξε ο άνεμος, το πέταξε ψηλά, το έριξε κάτω. Το σήκωσε ξανά και το ξανάριξε κάτω.

Αλλ’ο άνεμος πέρασε κι έφυγε και το πλατύφυλλο με το βαρύ κοτσάνι του δεν μπόρεσε να πετάξει. Κόλλησε στη λάσπη της ελευθερίας του, σάπισε και κάπως αργά έγινε λίπασμα στη γη.

Το καημένο το πλατύφυλλο!

Σαν κι αυτό μοιάζει η ζωή πολλών παιδιών που αναζητούν την ελευθερία τους. Κι όταν ο άνεμος φυσά δυνατά και τα ανεμίζει ψηλά και τα βυθίζει χαμηλά και τα λασπώνει συχνά, τότε νιώθουν δεμένα τα καημένα τα παιδιά, δεμένα με τη λάσπη και το χώμα.