Καθημερινός πόλεμος με το αντίθετο πνεύμα - εμπειρίες.

[eleimon]

Τα πες ολα Διονυση .............

[Dimitris39]

Την επόμενη φορά να ζητήσετε βοήθεια από τον Δημήτρη (1939) που ως σωματοφύλακας δέρνει αβέρτα-κουβέρτα! Βέβαια όλα όσα περιγράψατε είναι ξεκάθαρο ότι αποτελούν παιχνίδια του μυαλού (εκεί "χτυπάει" ο πονηρός), αλλά φαντάζομαι ότι ο πνευματικός σας, θα δώσει το κατάλληλο φάρμακο.

Εχεις δικιο Αποστολε
εγω τα ταγκαλακια τα σφαλιαρωνο ενα ενα
ποτε αντιμετωπιση κατα μετωπον
μονο πλευρικη αντιμετωπηση με πολλυ προσευχη
παντα την κανουμε πλαγιως δηλαδι αγνοουμε την καθε παρεμβολη τους,
και δεν καθομαστε ποτε να ανοιξουμε συζητηση με το ταγκαλακη ελεγε ο Π.Παισιος

Μια αλλη φορα εδερνα νομιζα ενα απο αυτα αλλα τελικα ειτανε ο Αποστολος

[Μ.Δ.Κ.]

Πολύ προβληματίστηκα αν θα πρέπει να γράψω κάτι στο συγκεκριμένο θέμα, δεδομένου ότι τέτοιου είδους προσωπικές εμπειρίες μάλλον είναι διακριτικό να λέγονται με το σταγονόμετρο, και σε πολύ, μα πάρα πολύ κοντινούς ανθρώπους , κοντινούς πνευματικώς , δεδομένου ότι με το να τις δημοσιοποιεί κανείς, και μάλιστα στο διαδίκτυο, είναι βέβαιο ότι το λιγότερο που θα πάθει είναι να παρεξηγηθεί ή ακόμα και να κατηγορηθεί. Οι περισσότεροι ακολουθούν τον ασφαλή, λογικό, και σώφρονα δρόμο της σιωπής, Εγώ ούτε σώφρον είμαι, και μουρλός εκ νεότητός μου, και Δόξα τω Θεώ, εφόσον, αν σήμερα ζω και υπάρχω, και ότι είμαι και δεν είμαι, το οφείλω στον Μεγαλοδύναμο, ως οφειλέτης ανάξιος, αποφάσισα να σας περιγράψω ένα περιστατικό που έζησα.

Γύρω στα δώδεκά μου χρόνια περίπου, οι Κυριακές άρχιζαν με εκκλησιασμό στη εκκλησία της Ενορίας μου τον άγιο Αρτέμιο στην Αθήνα.
Εκείνη την Κυριακή όπως κάθε φορά μπήκα στην εκκλησία και κατευθύνθηκα στη θέση που συνήθως στεκόμουν, πίσω από τις θέσεις των δεξιών ψαλτών, και δίπλα στην δεξιά πύλη του ιερού.
Δεν πέρασαν ένα δύο λεπτά, και ένιωσα ένα βλέμμα να με κοιτά – θα έχετε νιώσει και εσείς κάτι ανάλογο- γύρισα προς τα πίσω, και τι βλέπω σε απόσταση δέκα δεκαπέντε μέτρων;
Ένας πολύ ψηλός κύριος ανάμεσα στους εκκλησιαζόμενους, με κουστούμι, ακίνητος σαν άγαλμα, με τα χέρια μπροστά του δεμένα προς τα κάτω, φορώντας καπέλο μέσα στη εκκλησία, όταν κανείς άλλος δεν φορούσε καπέλο, να με αγριοκοιτάζει με μίσος. Τα μάτια του έλαμπαν από κακία.
Δεν φοβήθηκα καταρχάς, μάλλον πήγα να βάλω τα γέλια, αφού τον θεώρησα παράξενο – βλαμμένο, διότι είχε και κάτι αυτιά τόσο μεγάλα και μυτερά προς τα πάνω, σαν γαϊδουρινά, που εξείχαν πάνω από το καπέλο του, που μου φάνηκαν πολύ αστεία, και επιπλέον υπήρχε κόσμος δίπλα και γύρω μου, και που δεν θα τον άφηνε να μου κάνει κακό χωρίς λόγο.
Ύστερα από λίγο όμως σαν μια εσωτερική φωνή με πληροφόρησε ότι ήταν ο Σατανάς. Πάγωσα. ( Μην απορείτε, ένα παιδί δεν μπορεί ούτε να ξέρει ούτε να κατανοεί πολλά πολλά, για μένα ο Σατανάς ήταν κάτι το ακαθόριστα κακό, σαν ένα κακό όνομα)
Γύρισα σιγά σιγά το κεφάλι μου προς τα εκεί ύστερα από λίγη ώρα, δεν υπήρχε τίποτα και κανείς………..

[ψυχουλα]

Χριστε μου ανατριχιασα

[dionysisgr]

Βρε ευλογημενε Σπαρτακε, η Μ.Δ.Κ.,
τετοια γραφεις και δεν θα μπορουν να κοιμηθουν οι γυναικες του φορουμ, το βραδυ..

Δεν πειραζει καλο ειναι, για να συσφιχθουν και οι σχεσεις των ανδρογυνων λιγο..

Σιγουρα ολοι μας, εχουμε λιγο πολυ γινει μαρτυρες πειρασμου, σε καποιο βαθμο.

Αλλα χαριτι Θεου, να προχωραμε, και εαν καποτε, πολυ σπανια, τα επιτρεπει και ο Θεος αυτα,
ειναι κατα την πανσοφια Του, γινομενα, για να γινομαστε πιο εμπειροι και πιο δυνατοι.

Τι να πουνε και οι Αγιορειτες και γενικα στα Μοναστηρια, που εκει, και εαν εχουν δει τα ματακια τους.. Χαμος!

Τα ακουμε, τα διαβαζουμε χρονια τωρα.

Υπομονη και θαρρος, να ζηταμε συνεχως την βοηθεια και το ελεος Του, και να παρακαλουμε την Κυρια Θεοτοκο να μας φυλα.

Σ'ευχαριστουμε για το θαρρος σου, και το ανοιγμα της καρδιας σου,
να μοιραστεις μαζι μας, αυτην την προσωπικη σου, εμπειρια.

[ψυχουλα]

Ομως να κοιταει ετσι με κακια ενα παιδακι...γιατι μισει τοσο ακομη και τα παιδακια; ποσα εγκληματα αποκρουστικα δεν ακουμε κατα καιρους που συμβαινουν σε παιδακια και σε μωρα και ειναι φως φαναρι οτι αυτος ο τρισκαταρατος εμπνεει τους θυτες. Ουστ!

αφτια γαιδαρου... για αυτο δε μου αρεσει να ντυνονται οι ανθρωποι σα ζωα στις αποκριες η ακομη και κατι τραγουδακια που φτιαχνουν για παιδια και τα ντυνουν κατσικες και τετοια εμενα με φρικαρουν λιγο δεν ξερω κατι δε μου καθεται καλα, κι αν κατι δε μου καθεται καλα ακομη κι αν δε ξερω το λογο, δινω σημασια.

τωρα με τη διηγηση του Σπαρτακου θυμηθηκα κατι που μου συνεβη περσι στην εκκλησια και τοτε θεωρησα οτι κατι πονηρο ηταν.
οπως στεκομουν μαζι με τις αλλες κυριες ξαφνικα μπηκε μεσα μια κυρια και ηρθε και σταθηκε πισω μου και αρχισε να με βριζει και να με σπρωχνει.
γυρισα προς τα πισω και την κοιταξα μια στιγμη αλλα δεν καταλαβαινα ουτε τι ελεγε. ηξερα ομως πως με εβριζε και μαλιστα με μενος αν και χαμηλοφωνα! Γυρισα μπροστα και της εκανα χωρο να περασει αλλα αυτη εμεινε για λιγο πισω μου και εβριζε ακαταληπτα και εσπρωχνε. Απορησα γιατι ηξερα οτι δεν την εμποδιζα σε κατι και γιατι τα εβαλε ειδικα με μενα, τελικα μπηκε στο χωρο που της ειχα κανει και εφυγε μπροστα και μετα χαθηκε. Απορησα που καποιος μπηκε στην εκκλησια και εβριζε αλλα μετα θεωρησα οτι ηταν κατι εκ πονηρου, ποιος ξερει κιολας.

[eleimon]

Πολύ προβληματίστηκα αν θα πρέπει να γράψω κάτι στο συγκεκριμένο θέμα, δεδομένου ότι τέτοιου είδους προσωπικές εμπειρίες μάλλον είναι διακριτικό να λέγονται με το σταγονόμετρο, και σε πολύ, μα πάρα πολύ κοντινούς ανθρώπους , κοντινούς πνευματικώς , δεδομένου ότι με το να τις δημοσιοποιεί κανείς, και μάλιστα στο διαδίκτυο, είναι βέβαιο ότι το λιγότερο που θα πάθει είναι να παρεξηγηθεί ή ακόμα και να κατηγορηθεί. Οι περισσότεροι ακολουθούν τον ασφαλή, λογικό, και σώφρονα δρόμο της σιωπής, Εγώ ούτε σώφρον είμαι, και μουρλός εκ νεότητός μου, και Δόξα τω Θεώ, εφόσον, αν σήμερα ζω και υπάρχω, και ότι είμαι και δεν είμαι, το οφείλω στον Μεγαλοδύναμο, ως οφειλέτης ανάξιος, αποφάσισα να σας περιγράψω ένα περιστατικό που έζησα.

Γύρω στα δώδεκά μου χρόνια περίπου, οι Κυριακές άρχιζαν με εκκλησιασμό στη εκκλησία της Ενορίας μου τον άγιο Αρτέμιο στην Αθήνα.
Εκείνη την Κυριακή όπως κάθε φορά μπήκα στην εκκλησία και κατευθύνθηκα στη θέση που συνήθως στεκόμουν, πίσω από τις θέσεις των δεξιών ψαλτών, και δίπλα στην δεξιά πύλη του ιερού.
Δεν πέρασαν ένα δύο λεπτά, και ένιωσα ένα βλέμμα να με κοιτά – θα έχετε νιώσει και εσείς κάτι ανάλογο- γύρισα προς τα πίσω, και τι βλέπω σε απόσταση δέκα δεκαπέντε μέτρων;
Ένας πολύ ψηλός κύριος ανάμεσα στους εκκλησιαζόμενους, με κουστούμι, ακίνητος σαν άγαλμα, με τα χέρια μπροστά του δεμένα προς τα κάτω, φορώντας καπέλο μέσα στη εκκλησία, όταν κανείς άλλος δεν φορούσε καπέλο, να με αγριοκοιτάζει με μίσος. Τα μάτια του έλαμπαν από κακία.
Δεν φοβήθηκα καταρχάς, μάλλον πήγα να βάλω τα γέλια, αφού τον θεώρησα παράξενο – βλαμμένο, διότι είχε και κάτι αυτιά τόσο μεγάλα και μυτερά προς τα πάνω, σαν γαϊδουρινά, που εξείχαν πάνω από το καπέλο του, που μου φάνηκαν πολύ αστεία, και επιπλέον υπήρχε κόσμος δίπλα και γύρω μου, και που δεν θα τον άφηνε να μου κάνει κακό χωρίς λόγο.
Ύστερα από λίγο όμως σαν μια εσωτερική φωνή με πληροφόρησε ότι ήταν ο Σατανάς. Πάγωσα. ( Μην απορείτε, ένα παιδί δεν μπορεί ούτε να ξέρει ούτε να κατανοεί πολλά πολλά, για μένα ο Σατανάς ήταν κάτι το ακαθόριστα κακό, σαν ένα κακό όνομα)
Γύρισα σιγά σιγά το κεφάλι μου προς τα εκεί ύστερα από λίγη ώρα, δεν υπήρχε τίποτα και κανείς………..

Kυριε των Δυναμεων .......για ονομα του Θεου βρε Κυριακο δεν εμενες καλυτερα στο προβληματισμο σου χωρις να εγραφες????.......πως θα κλεισω ματι παλι αποψε???

[ψυχουλα]

υπαρχει μια λεπτομερεια στη περιγραφη του Σπαρτακου που δειχνει οτι δεν ηταν η φαντασιοπληξια ενος παιδιου. Μας λεει οτι για εκεινον τοτε ο Σατανας δεν ηταν καποια υπαρξη αλλα κατι ακαθοριστο οπως λεμε το κακο και το καλο. Αρα δε θα μπορουσε να δημιουργησει το μυαλο του τη συγκεκριμενη εικονα. Και αλλωστε αν τη δημιουργουσε το μυαλο του αμεσως θα φοβοταν δε θα του φαινοταν αστειο αρχικα.

[Μ.Δ.Κ.]

Kυριε των Δυναμεων .......για ονομα του Θεου βρε Κυριακο δεν εμενες καλυτερα στο προβληματισμο σου χωρις να εγραφες????.......πως θα κλεισω ματι παλι αποψε???

Παρακαλώ πολύ τον/την Διαχειριστή να διαγράψει το επίμαχο post και τα επόμενα σχετικά.

[efthumhs]

Γύρω στα δώδεκά μου χρόνια περίπου, οι Κυριακές άρχιζαν με εκκλησιασμό στη εκκλησία της Ενορίας μου τον άγιο Αρτέμιο στην Αθήνα.
Εκείνη την Κυριακή όπως κάθε φορά μπήκα στην εκκλησία και κατευθύνθηκα στη θέση που συνήθως στεκόμουν, πίσω από τις θέσεις των δεξιών ψαλτών, και δίπλα στην δεξιά πύλη του ιερού.
Δεν πέρασαν ένα δύο λεπτά, και ένιωσα ένα βλέμμα να με κοιτά – θα έχετε νιώσει και εσείς κάτι ανάλογο- γύρισα προς τα πίσω, και τι βλέπω σε απόσταση δέκα δεκαπέντε μέτρων;
Ένας πολύ ψηλός κύριος ανάμεσα στους εκκλησιαζόμενους, με κουστούμι, ακίνητος σαν άγαλμα, με τα χέρια μπροστά του δεμένα προς τα κάτω, φορώντας καπέλο μέσα στη εκκλησία, όταν κανείς άλλος δεν φορούσε καπέλο, να με αγριοκοιτάζει με μίσος. Τα μάτια του έλαμπαν από κακία.
Δεν φοβήθηκα καταρχάς, μάλλον πήγα να βάλω τα γέλια, αφού τον θεώρησα παράξενο – βλαμμένο, διότι είχε και κάτι αυτιά τόσο μεγάλα και μυτερά προς τα πάνω, σαν γαϊδουρινά, που εξείχαν πάνω από το καπέλο του, που μου φάνηκαν πολύ αστεία, και επιπλέον υπήρχε κόσμος δίπλα και γύρω μου, και που δεν θα τον άφηνε να μου κάνει κακό χωρίς λόγο.
Ύστερα από λίγο όμως σαν μια εσωτερική φωνή με πληροφόρησε ότι ήταν ο Σατανάς. Πάγωσα. ( Μην απορείτε, ένα παιδί δεν μπορεί ούτε να ξέρει ούτε να κατανοεί πολλά πολλά, για μένα ο Σατανάς ήταν κάτι το ακαθόριστα κακό, σαν ένα κακό όνομα)
Γύρισα σιγά σιγά το κεφάλι μου προς τα εκεί ύστερα από λίγη ώρα, δεν υπήρχε τίποτα και κανείς………..

Συγκλονιστικό!!!