Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ):

"...Εἰς τούς καιρούς μας βλέπομεν, ὅτι πολλά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας, μοναχοί καί λαϊκοί, ἔχουν δυστυχῶς ἀποσχισθῆ ἀπό αὐτήν ἐξ αἰτίας τῶν φιλενωτικῶν. Ἔχω τήν γνώμην, ὅτι δέν εἶναι καθόλου καλόν νά ἀποχωριζώμεθα ἀπό τήν Ἐκκλησίαν κάθε φοράν πού θά πταίῃ ὁ Πατριάρχης, ἀλλά ἀπό μέσα, κοντά στήν μητέρα Ἐκκλησία, ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωσι ὁ καθένας ν’ ἀγωνίζεται μέ τόν τρόπον του.
Τό νά διακόψῃ τό μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νά ἀποσχισθῇ καί νά δημιουργήσῃ ἰδικήν του «ἐκκλησίαν», καί νά ἐξακολουθῇ νά ὁμιλῇ, ὑβρίζοντας τόν Πατριάρχην, αὐτό, νομίζω, εἶναι παράλογον.
Ἐάν διά τήν α΄ ἤ τήν β΄ λοξοδρόμησι τῶν κατά καιρούς Πατριαρχῶν χωριζώμεθα καί κάνωμε δικές μας «ἐκκλησίες», Θεός φυλάξοι, θά ξεπεράσωμε καί τούς προτεστάντες ἀκόμη. Εὔκολα χωρίζει κανείς καί δύσκολα ἐπιστρέφει.
Δυστυχῶς ἔχουμε πολλές «ἐκκλησίες» στήν ἐποχή μας. Δημιουργήθηκαν εἴτε ἀπό μεγάλες ὁμάδες ἢ καί ἀπό ἕνα ἄτομο ἀκόμη. Ἐπειδή συνέβη στό καλύβι των (ὁμιλῶ διά τά ἐν Ἁγίῳ Ὄρει συμβαίνοντα) νά ὑπάρχῃ καί ναός, ἐνόμισαν ὅτι μποροῦν νά κάνουν καί δική τους ἀνεξάρτητη «ἐκκλησία».
Ἐάν οἱ φιλενωτικοί δίνουν τό πρῶτο πλῆγμα στήν Ἐκκλησία, αὐτοί, οἱ ἀνωτέρω, δίνουν τό δεύτερο.
Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώσῃ ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σέ ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μας, κ. Ἀθηναγόραν, διά νά γίνῃ πρῶτον ἡ ἕνωσις αὐτῶν τῶν «ἐκκλησιῶν», νά πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἄς γίνῃ σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ’ ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νά ἀσπασθοῦν τό ὀρθόδοξον δόγμα...".
Σημείωση: Το κείμενο που παραθέσαμε είναι απόσπασμα από επιστολή που έστειλε ο άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης στον τότε διευθυντή του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», αρχιμανδρίτη Χαραλάμπη Βασιλόπουλο, στις 23 Ιανουαρίου του 1969.
Το κείμενο της επιστολής του αγίου Παϊσίου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" στο σύνολό του με τον τίτλο: "Άγνωστη επιστολή πόνου κατά οικουμενιστών και φιλενωτικών" (τ. 1680/9-3-2007, 1681/16-3-2007, σ. 1, 5 και τ. 2054/23.1.2015 σ. 1, 7).
Στο κείμενό του ο άγιος Παΐσιος αποδοκιμάζει με σαφή τρόπο τόσο τα ανοίγματα των φιλενωτικών προς την αίρεση του παπισμού, όσο και την διακοπή του μνημόσυνου του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη, κυρού Αθηναγόρα Α΄, από την μερίδα των ανθενωτικών.
Από το παρατιθέμενο απόσπασμα της επιστολής του φαίνεται καθαρά η εκ μέρους του καταδίκη της τακτικής των εσχάτως αποτειχισθέντων, η οποία, κατά το λόγο του αγίου, οδηγεί μοιραία στο σχίσμα και την δημιουργία μίας νέας σχισματικής παρατάξεως.
Διαβάστε, σας παρακαλώ, πολύ προσεκτικά και διαδώστε το κείμενο της επιστολής του αγίου σε κάθε ενδιαφερόμενο αδελφό μας.

[toula]

Ο Χριστός θα μάς σώσει!

Δεν θα σωθούμε γιατί θα γίνουμε ποτέ άξιοι. Ο Χριστός θα μάς σώσει! Ότι καλό είναι τού Θεού ότι κακό δικό μου. Αν δεν γνωρίζει ο άνθρωπος αυτή την αλήθεια χωρίς ταπείνωση όλα μάταια είναι. Και ο διάβολος ήταν ο πιο φωτεινός Άγγελος και από τον εγωισμό μόνο έγινε διάβολος. Ο εγωισμός και τον παράδεισο τον κάνει κόλαση.
Η ταπείνωση και την κόλαση την κάνει παράδεισο.

***

Έναν αιρετικό άνθρωπο ο διάβολος δεν τον πειράζει. Δεν τον βάζει επιθυμία χρήματος, γυναίκας, κόσμου κ.ά. για να φαίνεται ”άγιος” στα μάτια του κόσμου, ώστε να μπορεί να πλανέψει, όσο το δυνατόν περισσότερους στην αίρεσή του. Έτσι ακούς πολλούς αιρετικούς να λένε, ότι από τη στιγμή που μπήκαν σε μια αίρεση, μπόρεσαν να κόψουν κάποια πάθη τους π.χ. χαρτοπαιξία, κάπνισμα, πορνεία κ.ά. Γίνανε αιρετικοί και δεν τους πολεμάει άλλο ο διάβολος με τα πάθη τους. Γιατί άμα είσαι αιρετικός, δεν είναι ανάγκη να είσαι για παράδειγμα και πόρνος, αφού η αίρεση αρκεί να σε κολάσει. Και εμφανίζεται αυτός στον κόσμο ως άγγελος, ως αρνάκι, ενώ στην ουσία είναι ένας αρνητής της πίστεως και του Χριστού και είναι από τώρα κολασμένος.

+ Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου

[toula]

Στην κόλαση θα δείς πολλούς και διαφόρους, προσευχόμενους, ελεήμονες, μόναχούς, ιερείς, εγκρατείς, παρθένους.

Στην κόλαση δεν θα δείς ταπεινούς. Οι ταπεινοί γεμίζουν τον παράδεισο!

+ Άγιος Τύχων ο Αγιορείτης

[toula]

Όταν σε επαινεί κάποιος, πως σου φαίνεται μέσα σου;

Μια παρθένος πήγε στον Αββά Παμβώ και του λέγει:

«Αββά, εγώ νηστεύω πολύ και τρώω ανά επτά ημέρες. Κάνω και διάφορες άλλες ασκήσεις. Έχω αποστηθίσει τη Πάλαια και Καινή Διαθήκη. Τί μου υπολείπεται ακόμη να πράξω, ώστε να φθάσω στην τελειότητα;»

Ο σοφός γέροντας της λέει: Παιδί μου, όταν κανείς σε βρίσει, σε χλευάσει, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε επαινεί; – Όχι…

– Όταν σε επαινεί κάποιος, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε βρίζει; – Όχι Αββά…

– Άντε παιδάκι μου πήγαινε, λέει, και τίποτα δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα…

+ Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης, Περί εγωισμού

[toula]

“Πῶς ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…”

”Νομίζω ὅτι θά λυπηθῆ ὁ διάβολος, πού δέν μᾶς ἀρέσει ὁ χριστιανισμός πού προωθεῖ, ἀλλά τί νά γίνῃ; Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρέσῃ εἰς αὐτόν, ὅταν θέλῃ νά ἀρέσῃ στόν Θεόν!

Ὡραῖα περιγράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος πῶς ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…”

+ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης

[toula]

Θα γίνουμε ταπεινοί, θα μάθουμε να έχουμε ταπεινό φρόνημα…

Ο διάβολος δε φοβάται ούτε την εξυπνάδα μας, ούτε τις γνώσεις μας. Έχει περισσότερες. Ούτε τις αρετές μας φοβάται, έχει περισσότερες. Μία δεν έχει κι αυτή τον σκοτώνει και με αυτήν σωζόμαστε. Ποιά αρετή δεν έχει, κι αυτή τον σκοτώνει;
Η ταπείνωση.

Μιά φορά κατάφερα κάτι και πάω όλο καμάρι στον γέροντά μου. Μόλις με είδε εκείνος κατάλαβε ότι κάποια πεπονόφλουδα πάτησα, και πριν προλάβω να του πω πολλά πολλά μου λέει:

Γιατί να καυχηθούμε εμείς άνθρωπε μου; Για τι πράγμα να περηφανευτούμε; Επειδή νηστεύουμε; Τρώμε λίγο; Ο διάολος νηστεύει πιο πολύ από μας, δεν τρώει ποτέ. Επειδή αγρυπνάμε, ξυπνούμε την νύχτα; Κοιμόμαστε λίγο; Ο διάολος ξαγρυπνά πιο πολύ από εμάς, δε κοιμάται ποτέ. Επειδή εγκρατευόμαστε; Παρθενεύουμε και είμαστε καθαροί; Ο διάβολος είναι πιο παρθένος από εμάς. Γιατί και να θέλει να πορνεύσει δε μπορεί, είναι πιο παρθένος από μας, δεν έχει σώμα.

Καί μου έπεσαν τα αυτιά. Ό,τι αρετές και να αποκτήσουμε τις έχει και ο διάολος. Όσες αρετές και να αποκτήσουμε, τις αρετές που είχε ο διάβολος όταν ήταν αρχάγγελος, δε θα τις αποκτήσουμε ποτέ. Και όλες πήγανε χαμένες, γιατί; Γιατί του έλλειπε μία. Αυτήν θα κοιτάξουμε να αποκτήσουμε αυτήν την μία αρετή για να σωθούμε. (Την ταπείνωση.)

Καί να έχετε τον νού σας!
Μη νομίζετε ότι ο διάβολος μας πολεμά μόνο με αμαρτήματα, μας πολεμά με αρετές πιο πολύ παρά με αμαρτήματα. Τα αμαρτήματα τα βλέπουμε, μπορούμε να τα αποφύγουμε, αλλά τις αρετές μας τις αγωνιζόμαστε να τις αποκτήσουμε.

Λέει ένας άγιος της εκκλησίας: “Θέλεις να νηστεύεις, σε βοηθάει ο διάβολος, θέλεις να κάνεις ελεημοσύνες, σε βοηθάει ο διάβολος, να κτίσεις εκκλησίες, σε βοηθάει ο διάβολος, γιατί σε βοηθάει; Γιατί ξέρει, ότι με όλα αυτά που καταφέρνουμε μπορεί να μας ρίξει στην υπερηφάνεια και να πάνε όλα χαμένα”. Θα έχουμε λοιπόν αυτήν την αρετή που δεν έχει ο διάβολος, θα είμαστε ταπεινοί. Αυτό ακριβώς έκανε ο Χριστός και τι λέει η Γραφή; «Εταπείνωσε εαυτόν γινόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, έκλινε ουρανούς και κατέβη». Θα γίνουμε ταπεινοί, θα μάθουμε να έχουμε ταπεινό φρόνημα.

Να ταπεινοφρονούμε, να μην ταπεινολογούμε. Όχι στα λόγια. Στο φρόνημα ταπεινό, σκέψη ταπεινή, και σκέψη ταπεινή θα πει να μην θεωρούμε τους άλλους κατώτερους από εμάς, να μη θεωρούμε τον εαυτό μας τόσο σπουδαίο. Θα βλέπουμε ότι έχουμε κάποιο καλό, θα λέμε: “ο Θεός μου το έδωσε”.

Έχουμε χαρίσματα; “ο Θεός μου τα έδωσε”. Κάνουμε κάτι καλό; Θα το κάνουμε βέβαια με τη βοήθεια του Θεού. Αμέσως θα φυλαγόμαστε, θα βάζουμε μία ασπίδα, θα τα ρίχνουμε όλα στον Θεό. Ότι χάρις σε Εκείνον τα καταφέρνουμε. Κι έτσι φυλάμε την ταπείνωσή μας και δεν πέφτουμε σε υπερηφάνεια.

+ Γέροντας Νίκων (Απόσπασμα ομιλίας)

[toula]

Οι Άγιοι έλαμψαν με τις ακτίνες της Χάριτος του Θεού, όπως τα αστέρια παίρνουν φως από τον ήλιο…

«Ή καθρέφτης είναι κανείς ή καπάκι από κονσερβοκούτι, αν δεν πέσουν οι ακτίνες του ήλιου επάνω του, δεν γυαλίζει. Οι Άγιοι έλαμψαν με τις ακτίνες της Χάριτος του Θεού, όπως τα αστέρια παίρνουν φως από τον ήλιο».

Εάν μπορής, να διαβάζης κάθε μέρα το Συναξάρι του Αγίου που γιορτάζει, για να συνδέεσαι με όλους τους Αγίους.
Η μελέτη του βίου του Αγίου της ημέρας, και γενικά των Συναξαρίων, πολύ βοηθάει, γιατί θερμαίνεται η ψυχή και παρακινείται να μιμηθή τους Αγίους. Αφήνει τότε ο άνθρωπος στην άκρη κάθε είδος κακομοιριάς και προχωρεί με λεβεντιά. Τα Συναξάρια βοηθούν στην ανδρεία την ψυχική, ακόμη και στο μαρτύριο.

Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν! Τώρα δεν πάμε να υπερασπισθούμε την Πατρίδα ή να αγωνισθούμε για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας, ούτε πάμε για ένα Έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Πάντως, θα δούμε φοβερά πράγματα! Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι (Αποκ. ΚΒ΄ 11). Νοιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή-Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και Ουράνιο μισθό.

Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα να γίνουμε άγιοι, να κάνουμε θαύματα, όπως έκανε και Εκείνος.
Η ευχή ενός ταπεινού ανθρώπου, που πιστεύει ότι είναι χειρότερος από όλους, έχει περισσότερη αξία από την αγρυπνία που κάνει ένας άλλος με υπερήφανο λογισμό.

Αν υπάρχουν άνθρωποι προσευχής, ταπεινοί, πού έχουν πόνο και αγάπη, είναι κεφάλαια πνευματικά, είναι «βάσεις» πνευματικές. Δυό-τρεις ψυχές να υπάρχουν σε ένα μοναστήρι πού να σκέφτωνται τον πόνο των άλλων και να προσεύχωνται, είναι πνευματικό οχυρό. Καθηλώνουν τα πάντα.
Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήση τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μας δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάση; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μια μπόρα θα είναι.
Να είστε με τον Χριστό, να ζήτε σύμφωνα με τις Εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθη η Θεία Χάρις.
Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Πολλοί Άγιοι θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας, γιατί θα τους δίνονταν η ευκαιρία να αγωνιστούν πολύ. Και πολλοί ευλαβείς Χριστιανοί θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας για να αγωνιστούν κι αυτοί. Εμείς δυστυχώς μένουμε έτσι..
Ο Θεός ας αξιοποιήση το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός. Αμήν.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Πνευματική αφύπνιση, Λόγοι Β’, Ι. Ησυχαστήριον “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

https://iconandlight.wordpress.com/

[toula]

Ὅταν εὐφραίνεις τήν καρδιά τοῦ πλησίον σου καί δέχεται ἀπό σένα πνευματική εὐχαρίστηση, νά εἶσαι βέβαιος ὅτι εὐαρεστεῖς τόν Θεό πολύ περισσότερο ἀπό τό νά κάνεις προσευχές καί μεγάλες νηστεῖες…

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

Να είναι ευλογημένο, Κύριε. Εσύ γνωρίζεις…
10 Ιουνίου, 2026/in Κατήχηση
Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος στέκεται ενώπιον του Θεού και Του παρουσιάζει τα αιτήματα της καρδιάς του, ζητώντας λύση, ανακούφιση και εκπλήρωση όσων ποθεί. Όμως η αληθινή πνευματική ζωή δεν θεμελιώνεται μόνο στην παράκληση, αλλά κυρίως στην εμπιστοσύνη προς το πανάγιο θέλημα του Θεού. Ο Κύριος γνωρίζει όχι μόνο όσα επιθυμούμε, αλλά και όσα πραγματικά συμφέρουν τη σωτηρία της ψυχής μας.

Ο θείος Ψαλμωδός ομολογεί: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου». Η προσευχή του πιστού δεν είναι απαίτηση προς τον Θεό, αλλά παράδοση του εαυτού του στα χέρια Εκείνου που βλέπει το τέλος από την αρχή. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι θύρες που παραμένουν κλειστές δεν αποτελούν εγκατάλειψη, αλλά φιλάνθρωπη προστασία της θείας Πρόνοιας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν». Ακόμη και όσα φαίνονται δυσάρεστα, ακόμη και οι καθυστερήσεις, οι δοκιμασίες και οι ματαιώσεις, μπορούν να μεταβληθούν σε οδό ευλογίας όταν τα δεχόμαστε με ταπείνωση και πίστη. Ο άνθρωπος βλέπει ένα μικρό μέρος της πραγματικότητας, ενώ ο Θεός γνωρίζει ολόκληρη την πορεία της ζωής και την αιώνια προοπτική της ψυχής.

Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η μεγαλύτερη ελευθερία του ανθρώπου είναι να παραδώσει το θέλημά του στον Θεό. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει ότι εκείνος που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά την Πρόνοια του Θεού αναπαύεται ακόμη και μέσα στις θλίψεις, διότι γνωρίζει ότι τίποτε δεν συμβαίνει έξω από το βλέμμα του Κυρίου. Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει ότι η υπακοή στο θέλημα του Θεού είναι ταφή του ιδίου θελήματος και ανάσταση της ταπεινώσεως.

Όταν ο άνθρωπος παύσει να αντιμάχεται όσα επιτρέπει ο Θεός και αρχίσει να τα προσφέρει με προσευχή στον Χριστό, τότε η ψυχή γεύεται την ειρήνη που ο κόσμος αδυνατεί να δώσει. Δεν παύει ο πόνος να υπάρχει. Δεν εξαφανίζονται οι δοκιμασίες. Αλλά μέσα στον σταυρό γεννιέται η παρουσία του Χριστού. Τότε εκπληρώνεται ο λόγος Του: «Οὐ μή σε ἀνῶ, οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω».

Πόσες φορές ο άνθρωπος θρηνεί για κάτι που δεν έλαβε, ενώ αργότερα αναγνωρίζει ότι ο Θεός τον φύλαξε από κίνδυνο που δεν έβλεπε. Πόσες φορές παρακαλεί για έναν δρόμο, ενώ ο Κύριος ετοιμάζει άλλον καλύτερο και σωτηριωδέστερο. Γι’ αυτό και η πνευματική ωριμότητα δεν φαίνεται όταν ο Θεός εκπληρώνει τα αιτήματά μας, αλλά όταν μπορούμε να πούμε με πίστη και ευγνωμοσύνη: «Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου».

Ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή μας άφησε το αιώνιο παράδειγμα της υπακοής λέγοντας: «Πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς Σύ». Εάν ο Κύριος της Δόξης παρέδωσε το ανθρώπινο θέλημά Του στον Πατέρα, πόσο περισσότερο οφείλουμε κι εμείς να παραδιδόμαστε στην άπειρη σοφία και αγάπη Του.

Ας μη μένουμε λοιπόν στο ερώτημα «Γιατί μου συνέβη αυτό;». Ας προσευχόμαστε περισσότερο λέγοντας: «Κύριε, δίδαξέ με τι θέλεις να μάθω μέσα από αυτή τη δοκιμασία. Φώτισέ με να Σε συναντήσω μέσα σε αυτό που επιτρέπεις». Διότι κάθε θλίψη μπορεί να γίνει σχολείο μετανοίας, κάθε καθυστέρηση μάθημα υπομονής και κάθε σταυρός σκαλοπάτι προς την Ανάσταση.

Σήμερα, όποιο βάρος κι αν κουβαλά η καρδιά μας, όποια αγωνία κι αν μας πολιορκεί, ας υψώσουμε τα μάτια της ψυχής προς τον ουρανό και ας πούμε με απλότητα και εμπιστοσύνη:

«Να είναι ευλογημένο, Κύριε. Εσύ γνωρίζεις. Εις τας χείρας Σου παραδίδω τον εαυτό μου, τους λογισμούς μου, τις ελπίδες μου και ολόκληρη τη ζωή μου. Οδήγησέ με όπου Εσύ γνωρίζεις ότι συμφέρει τη σωτηρία μου. Γενηθήτω το άγιο θέλημά Σου.»

«Ἀνάθες τῷ Κυρίῳ τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ’ Αὐτόν, καὶ Αὐτὸς ποιήσει.»

[toula]

Ἔρχεται μια θλίψις…

Ἔρχεται μια θλίψις π.χ. μιά ἀρρώστια. Θά σκεφτεῖς:
– Γιά νά μοῦ τή δώσει ὁ Θεός τήν ἀρρώστια, ἔχω ἀνεξόφλητες ἁμαρτίες, ἔχω ἔλλειμα στήν ἄσκησή μου, ἔχω ἔλλειμα στήν μετάνοιά μου καί ὁ Θεός θέλει αὐτό τό ἔλλειμα νά μοῦ τό καλύψει”.
Πῶς λένε οἱ Ἅγιοι ὅτι καθαριζόμαστε ἀπό τίς ἁμαρτίες; Μέ τήν κακοπάθεια καί τήν ταπείνωση. Ὅσο κακοπαθοῦμε, ὅσο νηστεύουμε, ὅσο ἀγρυπνοῦμε κ.λπ. καί ὅσο ταπεινωνόμαστε, σβήνουμε ἁμαρτίες.
Ἄν ὅμως δέν φτάνουν οἱ κόποι πού κάνουμε γιά τίς ἁμαρτίες μας, δέ φτάνει ἡ νηστεία μας, εἴμαστε χαλαροί, δέν φτάνει ἡ ἀγρυπνία μας, δέν φτάνουν οἱ ἄλλοι κόποι πού κάνουμε, ἔρχεται νά μᾶς βοηθήσει ὁ Θεός μέ μια θλίψη π.χ. ἀρρώστια. Κάνουμε δηλαδή τόν κανόνα μας μέ τίς ἀρρώστιες.
Ὁπότε ὄχι μόνο μή στενοχωριέστε, νά χαίρεστε, γιατί ὁ Θεός κάνοντας ὑπομονή στήν ἀρρώστια, συμπληρώνει τήν ἄσκησή μας. Συμπληρώνει δηλαδή τήν κάθαρσή μας. Μᾶς καθαρίζει. Ἄν θέλεις νά μήν ἀρρωσταίνεις, νά μήν ἔχεις πολλές τέτοιες ἀκούσιες θλίψεις, ὅπως τίς λέμε, νά κάνεις ἑκούσιες. Νά κάνεις μετάνοιες, νά κάνεις νηστεία, νά ἀγαπήσεις τόν κόπο τόν σωματικό, νά ἐξυπηρετεῖς τούς ἄλλους, νά κάνεις ἔργα ἀγάπης, πού ἔχουν κόπο καί θυσία, ὁπότε μετά θά δεῖς, ὅτι ὁ κανόνας πού ἔρχεται ἀπό τόν Θεό εἶναι πολύ μικρός.
Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐπειδή ἔκανε πολύ ἄσκηση, δέν ἀρρώστησε ποτέ στήν ζωή του. Θά πεῖτε τόσο πεζά εἶναι τά πράγματα; Τόσο μαθηματικά; Ναί!
Ὑπάρχει μιά ἰσορροπία λένε οἱ Ἅγιοι. Ὅσο κανείς κάνει ἑκούσιους κόπους, μέ τή θέλησή του δηλαδή – γιά τόν Θεό ὅμως – δέν μᾶς ἔρχονται οἱ ἀκούσιες θλίψεις, ἐκεῖνες δηλαδή πού δέν τίς θέλουμε, πού δέν τίς περιμένουμε, ὅπως μία ἀρρώστια. Ὄχι νά τρέχεις στά γυμναστήρια…
Ἀντί νά τρέχεις στά γυμναστήρια, νά κάνεις μετάνοιες, πού δέν πληρώνεις κιόλας. Στά γυμναστήρια πληρώνεις καί πάλι δέν γίνεται σωστή δουλειά. Ἐνῶ στίς μετάνοιες σέ πληρώνει ὁ Θεός μετά καί καθαρίζεις καί τήν ψυχή σου.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι εἶναι ἡ καλύτερη ἄσκηση οἱ μετάνοιες καί εἶναι μιά ἑκούσια θλίψη.
Ὅσο δέν κάνουμε ἑκούσιες θλίψεις, δέν θέλουμε νά νηστέψουμε, δέν θέλουμε νά ἀγρυπνήσουμε, δέν θέλουμε νά προσευχηθοῦμε, ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη μᾶς στέλνει τίς ἀκούσιες θλίψεις. Ὁπότε ἄν τά δοῦμε ἔτσι τά πράγματα, δέν στενοχωριόμαστε, ἀγαπᾶμε τόν Θεό ἀκόμα καί ὅταν μᾶς δίνει αὐτά πού ὁ κόσμος τά λέει “κακά”. Ἐμεῖς δέν τά λέμε κακά, τά λέμε καλά. Ὅλα εἶναι πολύ καλά, ὅ,τι δίνει ὁ καλός Θεός…

Ἔρχεται μια θλίψις (Ὁμιλία 23 – 3 – 2016)