Thomas15n έγραψε:Παρακαλώ πολύ όλους να δώσουν προσοχή σ'αυτό που θα αναφέρω.
Κατ'αρχήν όσον αφορά το θέμα του βαπτίσματος, υπάρχει σίγουρα και το γνωρίζω από την λίγη ενασχόλησή μου με θεολογικά ζητήματα ότι στούς μή ορθοδόξους συνήθως δίδεται μόνο χρήσμα και δεν γίνεται βάπτισις κατ'οικονομίαν. Ο διεθνής οικουμενισμός όμως εκτός από την προτεσταντική θεωρία των κλάδων υιοθετεί και την βαπτισματική θεολογία (β' Βατικανή Σύνοδος). Δηλαδή ότι όσοι έχουν βαπτιστεί στο όνομα της Αγίας Τριάδος είναι βαπτισμένοι έγκυρα. Εδώ όμως ανακύπτουν πολλά ερωτήματα, γιά παράδειγμα μιλάνε γιά βάπτισμα όταν όμως αντί γιά αυτό έχουμε Ράντισμα, τριπλό μεν Ράντισμα δε, από τους Ρωμ/κούς και από προτεστάντες τότε τί είναι αυτοί βαπτισμένοι ή ραντισμένοι. Το βάπτισμα γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο τρείς καταδύσεις και όχι με τρία ραντίσματα στο κεφάλι του νηπίου, όπως είδα στην τηλεόραση να "βαπτίζη" ο πρώην πάπας.
Και ας υποθέσουμε ότι γίνεται σωστά ο βαπτισμός όταν γίνεται από κάποιον όπου είναι ιερέας ή μή (προτεσταντισμός) που ανήκει σε μία "εκκλησία" όπου δεν υπάρχει η αποστολική διαδοχή μπορούμε να μιλάμε γιά "μυστήριο" και μάλιστα έγκυρο. Μήν συγκρίνεται τους πρώτους αιώνες της εκκλησίας τότε οι αιρετικοί ήταν πρώην ορθόδοξοι που άλλαξαν το δόγμα εδώ μιλάμε πλέον γιά αιώνες στην αίρεσι (παπισμός) ή και το χειρότερο ακόμη γιά πολυδιάσπαση αιρέσεων η μία μετά την άλλη (προτεσταντισμός). Τί μυστήρια έχουν "εκκλησίες" που δεν αναγνωρίζουν την Αγία Τριάδα, την ανάσταση του Κυρίου, την Θεοτόκο, τους Αγίους και τους Πατέρες της εκκλησίας και αναγνωρίζουν μόνο τους δικούς τους ιδρυτές ως αυθεντίες πρώτου μεγέθους και παίρνουν διάφορα ονόματα οι κινήσεις τους. Σκεφθήτε ότι οι Λουθηρανοί αναγνωρίζονται με το όνομα του ιδρυτή της "εκκλησίας" τους όπως υπήρχαν τούς πρώτους αιώνες οι Αρειανοί, οι Νεστοριανοί. Και γιά το τέλος μία ερώτησι που μπαίνει από διαφόρους κατά καιρούς και δεν δίδεται απάντησι, Πού τελειώνει επιτέλους το κατ'οικονομίαν; Δεν έχει όρια που να οριοθετούν τα πράγματα, αλλά είναι μία περιρέουσα κατάστασι που ο καθένας κατά το δοκούν την οριοθετεί όπου και όπως τον βολεύει. Το έχω γράψει και αλλού κατ'οικονομίαν εδώ κατ'οικονομίαν εκεί και στο τέλος δεν γνωρίζουμε να ξεχωρίζουμε το σωστό από το λάθος, και αν πάλι ίσχυαν κάποιες πρακτικές στο παρελθόν δεν πρέπει να επανεξεταστούν με βάσι την σημερινή πραγματικότητα ώστε να διαφυλαχθεί η πίστι μας ανόθευτη. Η Νέα Εποχή και τα παρακλάδια της χρησιμοποιούν και τακτικές του παρελθόντος προς οφελός τους ώστε να φέρουν τα πράγματα εκεί που επιθυμούν, δεν πρέπει να υπάρξει αντίδρασι σ'αυτή την κατάστασι που δημιουργείται;
Από τις καλύτερες τοποθετήσεις πάνω στο θέμα!
Δυστυχώς, υπάρχει στους μεν οικουμενιστές ορθοδόξους εσκεμμένη αγνόηση της πραγματικότητας, στη δε πλειοψηφία των θεολόγων και θεολογούντων και απλών πιστών άγνοια για την πραγματική φύση των διαφόρων χριστιανικών ετερόδοξων ομολογιών
σήμερα..
Και εξηγούμαι: Οι παλαιοί κανόνες ίσχυαν στις περιπτώσεις που τουλάχιστον είχε τελεστεί βάπτισμα με τριπλή κατάδυση από ιερέα που είχε κάποια (έστω αντικανονική) χειροτονία και πάντα με κριτήριο την οικονομία, να διευκολυνθεί η επιστροφή στην Ορθοδοξία πολλών αιρετικών.
Όμως, πολλές φορές στους Ρ/καθολικούς σήμερα ούτε καν ράντισμα δεν γίνεται (που το ράντισμα φυσικά δεν είναι βάπτισμα, η έννοια της λέξης
βαπτίζω είναι "βουτάω" [ενεργητικό ρήμα]). Μου έλεγε Μεξικανός, πρώην Ρ/καθολικός, ότι στο Μεξικό μπορεί να μην πέσει ούτε σταγόνα νερού στο βρέφος, ειδικά στις "προοδευτικές" ενορίες αυτό είναι σύνηθες!
Πάμε τώρα στους Λουθηρανούς. Δεν είναι δυνατό στις αρχές του 21ου αιώνα να συνδιαλεγόμαστε με τους Λουθηρανούς λες και η πίστη τους είναι αμετακίνητη από τον 16ο αιώνα, όταν καθιερώθηκε η Αυγουσταία Ομολογία. Έχουν τόσο εκκοσμικευθεί που μπορεί ο λουθηρανός πάστορας να πει ότι ο Χριστός μπορεί να είχε και σεξουαλικές επιθυμίες και να μην τρέχει τίποτα! Ή μπορεί να πει επίσκοπος ή πάστορας λουθηρανός (υπάρχουν και επίσκοποι λουθηρανοί στις σκανδιναβικές και βαλτικές χώρες) ότι η Ανάσταση των νεκρών πρέπει να θεωρηθεί με τρόπο συμβολικό, ή ότι οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις ή οι ελεύθερες ετεροροφυλικές είναι απόλυτα θεμιτές, δεν αποτελούν αμάρτημα, και πάλι δεν τρέχει τίποτα. Και μπορεί μία λουθηρανική ενορία να οργανώνει ομάδες ανατολικού διαλογισμού, και πάλι δεν τρέχει τίποτα. Όσοι πάστορες, τόσες και "θεολογίες" υπάρχουν στον σύγχρονο λουθηρανισμό (και αγγλικανισμό και προτεσταντισμό γενικότερα).
Και ενώ αυτή είναι η πραγματικότητα, εμάς στα σχολεία και τους θεολόγους στις Θεολογικές σχολές τους μαθαίνουν τα περί Λουθηρανισμού της εποχής του Λούθηρου και του Φιλίππου Μελάγχθωνος! Και έρχεται τώρα το Οικουμενικό Πατριαρχείο και έρχεται σε συμφωνία με τους Λουθηρανούς της Γερμανίας για αμοιβαία αναγνώριση του βαπτίσματος!
Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, η Εκκλησία του Χριστού επιχαίρει και αισθάνεται υπερήφανη που τα μυστήριά Της τα αναγνωρίζουν ως έγκυρα οι αιρετικοί. Ποιοί; Αυτοί που φέρουν το όνομα, όχι του Χριστού αλλά του Λούθηρου, που δεν αναγνωρίζουν ιερωσύνη, που δεν δέχονται τη μεταβολή σε σώμα και αίμα Χριστού, που μας αποκαλούν ειδωλολάτρες επειδή τιμούμε τις άγιες εικόνες και τα ιερά λείψανα!
Το αντιφατικό στην όλη ιστορία είναι το εξής: Δεν αναγνωρίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως κανονικές, με την πλήρη σημασία της λέξης, τις επισκοπές στην Αμερική των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Και τούτο γιατί θεωρεί ότι με βάση τον 28ο Κανόνα της Συνόδου της Χαλκηδόνος (με μία δικολαβίστικη, κατά τη γνώμη μου, ερμηνεία του Κανόνα), με εξαίρεση την Αφρική, σχεδόν όλος ο υπόλοιπος κόσμος (και η Αμερική και η Κίνα και η Ιαπωνία) υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Έστω...Ας πούμε ότι είναι έτσι. Εμμονή λοιπόν στον φοβερό και τρομερό 28ο Κανόνα, λες και πρόκειται για άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως. Έστω, ας το δεχτούμε... Από την άλλη, όμως, το ίδιο Οικουμενικό Πατριαρχείο χαίρεται επειδή οι αιρετικοί, των οποίων το ποίμνιο φυλλοροεί, αναγνώρισαν τα μυστήριά μας !!!!
Μα οι Λουθηρανοί ούτως ή άλλως δεν αμφισβήτησαν ποτέ το βάπτισμα το ορθόδοξο. Αφού δέχονται άλλωστε την "θεωρία των κλάδων". Εμείς είμαστε που ανέκαθεν δεν τους δεχόμασταν ως Εκκλησία.
Πότε στην εκκλησιαστική ιστορία είχε ζητήσει η Εκκλησία (δηλαδή, η Ορθόδοξη Εκκλησία) αναγνώριση των μυστηρίων της από τους αιρετικούς;
Αλλά είπαμε, η μία και μοναδική προτεραιότητα φαίνεται να είναι να επιβιώσει το Πατριαρχείο, να παραμείνει στην Πόλη. Θεμιτό αυτό, και ποιός δεν το θέλει; (εγώ προσωπικά, το θέλω πάρα πολύ και μακάρι να μείνει για πάντα εκεί το Πατριαρχείο μας και το ποίμνιό του να αυξηθεί).
Όμως, δεν είναι δυνατό, για τις δημόσιες σχέσεις και στον βωμό του παραπάνω σκοπού να θυσιάζονται πράγματα που θα έπρεπε να τα κρατούμε ως κόρη οφθαλμού!
Ας μην παραπονιόμαστε που πολλοί Γερμανοί που ασπάζονται την Ορθοδοξία δεν πάνε στις ελληνικές εκκλησίες, αλλά στις ρωσικές. Και πού να δείτε τί θα γίνει τώρα που η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς θα έρθει σε κοινωνία με το Πατριαρχείο Μόσχας (Πέμπτη της Αναλήψεως)... Μήπως πρέπει εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι να ανασκουμπωθούμε λίγο, γιατί τέτοια "ανοίγματα" προς τους ετερόδοξους μόνο πιστούς δεν προσθέτουν στο ποίμνιο του Πατριαρχείου, το αντίθετο μάλιστα...
Είπαμε, όχι μισαλλοδοξίλα και φανατισμός και ζηλωτισμός, όχι όμως και υποκατάσταση της αφανάτιστης μαρτυρίας της αλήθειας από τον δημοσιοσχεσιτισμό.