Όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει.

[Cordelia]

Καλή ανάρρωση smarti !!

Χαίρομαι που πήγαν όλα καλά.
και
ο Θεός να δίνει δύναμη στην κα Άννα.

[dionysisgr]

Περαστικα και σιδερενια, και καλη Ανασταση!

Εμενα να ρωτας που δουλευω σε νοσοκομειο. Συμφωνω απολυτα και επαυξανω με αυτα που γραφεις.

Καλη Δυναμη, η Θεοτοκος να σε Σκεπαζει.

[Cordelia]

.....αν πας μια μερα μεσα στα νοσοκομεια θα ξεχασεις οτι προβληματα και αν εχεις....

Αυτό είναι πέρα για πέρα αλήθεια.

Κι αν βάλουμε στο πρόγραμμα να επισκεπτόμαστε και κανένα νοσοκομείο,
θα ντραπούμε που γκρινιάζουμε και είμαστε αχάριστοι προς το Θεό.

[aposal]

Αυτα ειναι ολα ωραια που λετε,αλλα στη πραξη δεν νομιζω να μπορουν να εφαρμοστουν.Οταν εχει καποιος μια μεγαλη στεναχωρια που επιβαρυνει και πολλους ανθρωπους γυρω του ,την οικογενεια του ,τα παιδια του πως μπορει να πει δοξα το θεο;Αυριο ειναι να κανω επεμβαση στη μεση ,αφηνω σπιτι τα 4 παιδια τα σχολεια τους ,τα φροντηστηρια τους,τη δουλεια μου,και ενας θεος ξερει ποτε θα μπορεσω να ξαναλειτουργησω σωστα.Πως μπορω να πω ,Δοξα το θεο.Υπαρχουν ανθρωοι που ουτε πιστεουν ,ουτε νηστειες κανουν, δημιουργουν πολλα προβληματα κ.τ.λ.και τους βλεπεις πως ζουν και βασιλευουν, γιατι;Γιατι υπαρχει αυτη η αδικια;

Σμαραγδή, καλή ανάρρωση!
Τώρα είδα το μήνυμά σου και γι' αυτό απαντώ καθυστερημένα! Εύχομαι όλα να συνεχίσουν κατ' ευχήν και οι Κατερινιώτες να μην χάσουν ποτέ την παρουσία σου!
Για την αδικία που ανέφερες, παραθέτω μερικά αποσπάσματα από ρήσεις του Γέροντα Παϊσίου :

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου

Ένας ασκητής, βλέποντας την αδικία που υπάρχει στον κόσμο, προσευχόταν στον Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που οι δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται. Ενώ προσευχόταν ο ασκητής, άκουσε μια φωνή που του έλεγε :
-Μη ζητάς εκείνα που δεν φτάνει ο νους σου και η δύναμη της γνώσης σου. Ούτε να ερευνάς τα απόκρυφα, γιατί τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Αλλά, επειδή ζήτησες να μάθεις, κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ’ ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού. Θα γνωρίσεις τότε ότι είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική διακυβέρνηση του Θεού για όλα.
Ο Γέροντας όταν τα άκουσε όλα αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο και έφτασε σε ένα λιβάδι, που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος. Εκεί κοντά ήταν και μια βρύση κι ένα γέρικο δένδρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε και κρύφτηκε καλά.
Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος, πάνω στο άλογό του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί. Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγκί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε. Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε πάλι να τα βάλει στη θέση τους, αλλά χωρίς να το καταλάβει, το πουγκί έπεσε στα χόρτα.
Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε και μετά καβαλίκεψε το άλογο και έφυγε, χωρίς να αντιληφθεί τίποτε για τα φλουριά.
Μετά από λίγο ήρθε άλλος περαστικός στη βρύση, βρήκε το πουγκί με τα φλουριά, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσα από τα χωράφια.
Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε και λίγο ψωμάκι από ένα μαντήλι και κάθισε να φάει. Την ώρα που ο φτωχός εκείνος έτρωγε, φάνηκε ο πλούσιος καβαλάρης εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο πρόσωπο από οργή και όρμησε επάνω του. Με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός μη έχοντας ιδέα για τα φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε. Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτε και έφυγε λυπημένος.
Ο Γέροντας εκείνος, τα έβλεπε όλα αυτά μέσα από την κουφάλα. Λυπόταν πολύ και έκλαιγε για τον άδικο φόνο που είδε και προσευχόμενος στον Κύριο έλεγε :
-Κύριε, τι σημαίνει αυτό το θέλημά Σου; Γνώρισέ μου σε παρακαλώ πώς υπομένει η αγαθότητά Σου τέτοια αδικία! Άλλος έχασε τα φλουριά, άλλος τα βρήκε και άλλος άδικα φονεύθηκε!
Ενώ ο γέροντας προσευχόταν, κατέβηκε ο Άγγελος Κυρίου και του είπε :
-Μη λυπάσαι γέροντα, ούτε να σου κακοφαίνεται και να νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεού. Αλλά από αυτά που συμβαίνουν, άλλα γίνονται κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα κατ’ οικονομία. Άκουσε λοιπόν : αυτός που έχασε τα φλουριά, είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο τελευταίος είχε ένα περιβόλι αξίας εκατό φλουριών. Ο πλούσιος επειδή ήταν πλεονέκτης, τον εξανάγκασε να του το δώσει για πενήντα φλουριά. Ο φτωχός εκείνος, μη έχοντας τι να κάνει, παρακαλούσε τον Θεό να κάνει την εκδίκηση. Γι’ αυτό και οικονόμησε ο Θεός και του έδωσε τα διπλά. Εκείνος πάλι, ο φτωχός, ο κουρασμένος, που δεν βρήκε τίποτε και όμως φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει μια φορά φόνο. Μετανόησε όμως ειλικρινά και σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή του έκανε έργα χριστιανικά και θεάρεστα. Διαρκώς παρακαλούσε τον Θεό να τον συγχωρέσει και συνήθιζε να λέει :
-Θεέ μου, τέτοιον θάνατο που έδωσα, ίδιον να μου δώσεις!
Βέβαια, ο Κύριός μας τον είχε συγχωρέσει από την πρώτη στιγμή που εκδήλωσε τη μετάνοιά του. Συγκινήθηκε όμως ιδιαίτερα από το φιλότιμο του παιδιού του, που όχι μόνο φρόντιζε για την τήρηση των εντολών του, αλλά ήθελε και να πληρώσει για το παλιό του φταίξιμο. Έτσι δεν του χάλασε το χατίρι και επέτρεψε να πεθάνει με βίαιο τρόπο, όπως Του το είχε ζητήσει, και τον πήρε κοντά Του, χαρίζοντάς του μάλιστα και λαμπρό στεφάνι γι’ αυτό του το φιλότιμο!
Ο άλλος, τέλος, ο πλεονέκτης, που έχασε τα φλουριά και έκανε τον φόνο, θα κολαζόταν για την πλεονεξία του και τη φιλαργυρία του. Τον άφησε λοιπόν ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να έρθει σε μετάνοια. Με την αφορμή αυτή αφήνει τώρα τον κόσμο και πάει να γίνει καλόγερος!
Λοιπόν, πού, σε ποια περίπτωση βλέπεις να ήταν άδικος, ή σκληρός και άπονος ο Θεός; Γι’ αυτό στο εξής να μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, γιατί Εκείνος τις κάνει δίκαια και όπως ξέρει, ενώ εσύ τις περνάς για άδικες. Γνώριζε επίσης ότι και πολλά άλλα γίνονται στον κόσμο με το θέλημα του Θεού, για λόγους που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Κι έτσι το σωστό είναι να λέει ο καθένας : «Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις σου» (Ψαλμ ΡΙΗ, 137).


Ο Θεός αγαπά πολύ τον άνθρωπο, γνωρίζει το πρόβλημα του καθενός πάρα πολύ καλά και θέλει να τον βοηθήσει, πριν εκείνος φθάσει να Του το ζητήσει. Και ενώ για τον Θεό δεν υπάρχουν δυσκολίες, αφού είναι παντοδύναμος, στην προκειμένη περίπτωση συναντά ο Θεός δυσκολία και μάλιστα μοναδική! Η δυσκολία λοιπόν που έχει ο Θεός είναι ότι δεν μπορεί να βοηθήσει όταν η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι ταπεινή. Τότε ο καλός Θεός στενοχωριέται κατά κάποιον τρόπο, γιατί ενώ βλέπει το πλάσμα Του να ταλαιπωρείται, Εκείνος δεν μπορεί να βοηθήσει. Γιατί, ό,τι βοήθεια και να του προσφέρει, εφ’ όσον δεν έχει ταπεινό φρόνημα, θα βλαφτεί. Ό, τι γίνεται στον άνθρωπο είναι απόλυτα εξαρτημένο από την ταπείνωση. Βλέπουμε παραδείγματος χάριν κάποιον άνθρωπο να πολεμιέται και να νικιέται από κάποιο πάθος. Αυτό ο Θεός το παραχωρεί μόνο και μόνο γιατί η ψυχή είτε έχει υψηλόφρονα λογισμό, είτε κινδυνεύει να πέσει σ’ αυτόν. Έχει δηλαδή προδιάθεση υπερηφάνειας. Ο άνθρωπος αυτός, μπορεί να μισεί τα συγκεκριμένα πάθη και να μην τα θέλει και γι’ αυτό χύνει αίμα, για να τα βγάλει. Όμως δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτε απολύτως, γιατί δεν τον βοηθά ο Θεός. Και θα συνεχίσει να μην τον βοηθά, μέχρι να ταπεινωθεί. Γιατί ναι μεν, μισεί τα συγκεκριμένα πάθη, είναι όμως υποδουλωμένος στο πάθος της υπερηφάνειας, το οποίο εισάγει όλα τα άλλα πάθη. («Υπερηφάνεια γεννήτρια εστί πάντων των παθών», Ιωάννου της Κλίμακος).


Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»

(σελ. 193)
-Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;
-Πριν επιτρέψει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό, μετά, επέτρεψε τη δοκιμασία. Βλέπετε και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά όταν εκείνο δεν αλλάζει, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθεί. Έτσι και ο Θεός, μερικές φορές, όταν κάποιος δεν
καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθει. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κλπ θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι. Δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

(σελ. 197-198)
-Γέροντα μερικοί λένε «Δεν είναι σκληρό που το επέτρεψε αυτό ο Θεός; Δεν πονάει ο Θεός;»
-Ο πόνος του Θεού για τους ανθρώπους που βασανίζονται από αρρώστιες, από δαίμονες, από βαρβάρους κλπ έχει συγχρόνως και χαρά για την ουράνια αμοιβή που τους έχει ετοιμάσει. Έχοντας δηλαδή υπ’ όψη Του ο Θεός την ανταπόδοση που θα λάβει στον Ουρανό όποιος περνάει δοκιμασίες και γνωρίζοντας τι τον περιμένει στην άλλη ζωή, αυτό Τον κάνει να μπορεί να «αντέχει» τον πόνο. Εδώ επέτρεψε να κάνει τόσα εγκλήματα ο Ηρώδης! Δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια έσφαξε και πόσους γονείς που δεν άφηναν τους στρατιώτες να σκοτώσουν τα παιδιά τους, τους σκότωσαν κι εκείνους! Οι βάρβαροι στρατιώτες, για να φανούν στους αρχηγούς τους καλύτεροι, έκοβαν τα παιδάκια κομματάκια! Όσο πιο πολύ βασανίζονταν τα παιδάκια, τόσο περισσότερο πονούσε ο Θεός, αλλά και τόσο περισσότερο χαίρονταν για τη μεγαλύτερη δόξα που θα είχαν να απολαύσουν στον Ουρανό. Χαιρόταν για τα αγγελουδάκια αυτά, που θα αποτελούσαν το αγγελικό μαρτυρικό τάγμα. Άγγελοι από μάρτυρες!

(σελ. 200)
Οι δοκιμασίες που μας έρχονται είναι μερικές φορές η αντιβίωση που δίνει ο Θεός για τις αρρώστιες της ψυχής μας και μας βοηθούν πολύ πνευματικά. Τρώει ο άνθρωπος ένα μαλακό σκαμπίλι και μαλακώνει η καρδιά του. Ο Θεός ξέρει φυσικά σε τι κατάσταση βρίσκεται ο καθένας μας, αλλά επειδή εμείς δεν ξέρουμε, επιτρέπει να δοκιμαστούμε για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, να βρούμε τα πάθη που υπάρχουν κρυμμένα μέσα μας και να μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις την ημέρα της κρίσεως. Γιατί και να παρέβλεπε τα πάθη μας και να μας έπαιρνε όπως είμαστε στον Παράδεισο και εκεί πάλι θα δημιουργούσαμε προβλήματα. Γι’ αυτό ο Θεός επιτρέπει στον διάβολο να δημιουργεί εδώ πειρασμούς, για να μας ξεσκονίζουν, ώστε να ταπεινωθεί και εξαγνιστεί η ψυχή μας με τις θλίψεις. Οπότε μετά μας χαριτώνει.

(σελ. 210)
Μερικές αρρώστιες θέλουν μόνο λίγη υπομονή και τις επιτρέπει ο Θεός, για να πάρει ο άνθρωπος λίγο μισθό και να του αφαιρέσει ο Θεός μερικά κουσούρια. Γιατί η σωματική αρρώστια βοηθάει στην θεραπεία της πνευματικής αρρώστιας. Την εξουδετερώνει με την ταπείνωση που φέρνει. Ο Θεός όλα τα αξιοποιεί για το καλό! Ό,τι επιτρέπει είναι για το πνευματικό μας συμφέρον. Ξέρει τι χρειάζεται ο καθένας μας και μας δίνει κάποια αρρώστια, είτε για να ανταμειφθούμε, είτε για να εξοφλήσουμε αμαρτίες.
Σήμερα μου είπε μια νεφροπαθής που χρόνια τώρα κάνει αιμοκάθαρση : «Παππούλη, σταυρώστε με, σας παρακαλώ, το χέρι μου. Οι φλέβες μου είναι όλο πληγές και δεν μπορώ να κάνω αιμοκάθαρση». «Αυτές οι πληγές» της είπα «στην άλλη ζωή θα είναι διαμάντια μεγαλύτερης αξίας από τα διαμάντια αυτού του κόσμου. Πόσα χρόνια κάνεις αιμοκάθαρση»; «Δώδεκα». «Δηλαδή δικαιούσαι ένα εφάπαξ και μια σύνταξη μειωμένη», της είπα. Μετά μου δείχνει μια πληγή στο άλλο χέρι και μου λέει : «Παππούλη, αυτή η πληγή δεν κλείνει. Φαίνεται το κόκαλο». «Ναι, αλλά από εκεί μέσα φαίνεται ο ουρανός», της λέω. «Άντε, καλή υπομονή. Εύχομαι ο Χριστός να σου αυξάνει την αγάπη Του, για να ξεχνιέται ο πόνος σου. Φυσικά, υπάρχει και η άλλη ευχή, να εξαλειφθούν οι πόνοι, αλλά τότε εξαλείφεται και ο πολύς μισθός. Επομένως η προηγούμενη ευχή είναι καλύτερη». Παρηγορήθηκε η καημένη.

(σελ. 225-226)
Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο Χριστός μπορεί ακόμη και αυτά που δεν θεραπεύονται από γιατρούς να τα θεραπεύσει, αλλά πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος και ο πιστός και πολύ δοσμένος στον Χριστό.
Αν κάτι είναι σοβαρό, να παρακαλούμε τον Χριστό να το πάρει με ένα χάδι Του. Γιατί ο Χριστός, λίγο αν χαϊδέψει τους αρρώστους στο χέρι, φεύγουν όλα και γίνονται καλά! Ούτε φάρμακα χρειάζονται μετά, ούτε φαρμάκια. Κι αν τους χαϊδέψει στο πρόσωπο, είναι ακόμη καλύτερα. Αν τους αγκαλιάσει κιόλας, θα μαλακώσει και η καρδιά τους! Καταλάβατε; Χρειάζεται όμως μεγάλη πίστη. Αν δεν έχει πίστη ο άρρωστος, δεν γίνεται καλά.

(σελ. 267-271)
-Γέροντα μια μητέρα είναι απαρηγόρητη γιατί το παιδί της πηγαίνοντας στη δουλειά σκοτώθηκε σε τροχαίο.
-Πες της : «Από κακότητα χτύπησε ο οδηγός το παιδί σου; Όχι! Εσύ, για να σκοτωθεί το έστειλες στη δουλειά; Όχι! Να πεις λοιπόν «δόξα Σοι ο Θεός», γιατί μπορεί να γινόταν ένα αλητάκι και ο Θεός το πήρε την κατάλληλη ώρα. Τώρα είναι ασφαλισμένο στον Ουρανό. Τι κλαις; Ξέρεις ότι βασανίζεις το παιδί με το κλάμα; Θέλεις να βασανίζεται το παιδί σου, ή να χαίρεται; Φρόντισε να βοηθήσεις τα άλλα παιδιά που έχεις και είναι μακριά από τον Θεό. Γι’ αυτά να κλαις».
Πόσες μητέρες προσεύχονται και ζητούν να είναι τα παιδιά τους κοντά στον Θεό! «Δεν ξέρω, λένε, τι θα κάνεις Θεέ μου, θέλω να σωθεί το παιδί μου. Να είναι κοντά Σου». Αν τυχόν όμως ο Θεός δει ότι το παιδί θα παραστρατήσει, ότι πηγαίνει στην καταστροφή και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθεί, το παίρνει με αυτόν τον τρόπο. Επιτρέπει λχ έναν μεθυσμένο να το χτυπήσει με το αυτοκίνητο και να το σκοτώσει κι έτσι το παίρνει κοντά Του. Αν υπήρχε περίπτωση να γίνει καλύτερο, θα έφερνε ένα εμπόδιο να αποφύγει το ατύχημα. Μετά ξεμεθάει και αυτός που χτύπησε το παιδί, έρχεται σε συναίσθηση και σ’ όλη του τη ζωή τον πειράζει η συνείδησή του. «Εγκλημάτησα, λέει, και παρακαλεί τον Θεό να τον συγχωρέσει. Σώζεται και αυτός. Η μάνα πάλι, με τον πόνο της συμμαζεύεται, σκέφτεται τον θάνατο και ετοιμάζεται για την άλλη ζωή, οπότε σώζεται και αυτή. Βλέπεται πώς οικονομάει ο Θεός από την προσευχή της μάνας να σώζονται ψυχές; Αν όμως οι μητέρες δεν το καταλαβαίνουν αυτό, τα βάζουν με τον Θεό! Τι τραβάει κι ο Θεός με εμάς!
Πρέπει να καταλάβουμε πως, στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος δεν πεθαίνει. Ο θάνατος είναι απλώς μετάβαση από τη μια ζωή στην άλλη. Είναι ένας αποχωρισμός για ένα μικρό διάστημα. Όπως, όταν πάει κάποιος, ας υποθέσουμε, στο εξωτερικό για ένα χρόνο, οι δικοί του στενοχωριούνται, γιατί θα τον αποχωριστούν για ένα χρόνο, ή αν λείψει δέκα χρόνια, έχουν στενοχώρια για τον αποχωρισμό των δέκα χρόνων, έτσι πρέπει να βλέπουν και τον αποχωρισμό από τα αγαπημένα τους πρόσωπα με τον θάνατο.


Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Α΄ : ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ»

(σελ. 62-63)
Ο Θεός δεν επιτρέπει μια δοκιμασία, αν δεν βγει κάτι καλό. Όταν ο Θεός βλέπει ότι θα γίνει ένα μεγαλύτερο καλό, αφήνει τον διάβολο να κάνει τη δουλειά του.
Μπορούσε να τον έχει ξεκάνει τον διάβολο ο Θεός. Θεός είναι! Εάν θέλει, και τώρα τον μαζεύει κουβάρι στην κόλαση, αλλά τον αφήνει πάλι για το καλό μας. Θα τον άφηνε να ταλαιπωρεί και να βασανίζει το πλάσμα Του; Τον άφησε όμως μέχρις ενός σημείου και έως καιρού για να μας βοηθάει με την κακία του. Να μας πειράζει, για να τρέχουμε σ’ Αυτόν. Μόνο αν πρόκειται να βγει καλό, επιτρέπει στο ταγκαλάκι να μας πειράξει. Αν δεν βγει καλό, δεν επιτρέπει. Όλα τα επιτρέπει ο Θεός για το καλό μας. Να το πιστέψουμε αυτό. Αφήνει τον διάβολο ο Θεός, για να παλέψει ο άνθρωπος. Χωρίς πάλη δεν γίνεται χωριό. Αν δεν μας πείραζε ο διάβολος, μπορεί να νομίζαμε ότι είμαστε και άγιοι.
Πάντως, όπως και να είναι, ο πονηρός μας κάνει καλό. Μας βοηθάει να αγιάσουμε. Γι’ αυτό και ο Θεός τον ανέχεται.

(σελ. 122-123)
Οι ακρίδες, οι πόλεμοι, η ανομβρία, οι αρρώστιες εί
ναι μάστιγα. Όχι ότι ο Θεός θέλει να παιδαγωγήσει έτσι τον άνθρωπο, αλλά είναι συνέπεια της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Θεό. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ξεφεύγει ο άνθρωπος από τον Θεό. Έρχεται η οργή του Θεού για να θυμηθεί ο άνθρωπος τον Θεό και να ζητήσει βοήθεια. Δεν είναι ότι ο Θεός τα κανονίζει έτσι και βγάζει μια διαταγή να έρθει κάποια συμφορά στον άνθρωπο, αλλά ο Θεός βλέπει μέχρι πού θα φθάσει η κακία των ανθρώπων και ότι δεν θα αλλάξουν και γι’ αυτό επιτρέπει να συμβεί μια συμφορά για να συνετιστούν.

(σελ. 124)
Και τώρα, σε δύο λεπτά, ο Θεός μπορεί να συγκλονίσει όλο τον κόσμο και να τον κάνει να αλλάξει, να γίνουν όλοι πιστοί, σούπερ πιστοί! Πώς; Αν γυρίσει το κουμπί στον σεισμό σιγά – σιγά από τα 5 στα 6 ρίχτερ, στα 7 …Στα 8 ρίχτερ, οι πολυκατοικίες θα πάνε σαν τους μεθυσμένους. Θα αρχίσει η μία να χτυπά την άλλη. Στα 10, όλοι θα πουν : ‘Ήμαρτον! Σε παρακαλούμε, σώσε μας»! Μπορεί και να πουν : «καλογέροι θα γίνουμε»! Μόλις όμως τελειώσει ο σεισμός, ενώ ακόμη θα κουνιούνται λίγο, αλλά δεν θα πέφτουν, πάλι στα μπουζούκια θα τρέξουν. Γιατί η επιστροφή τους αυτή δεν θα είναι πραγματική μετάνοια, αλλά θα το πουν μόνο για να γλιτώσουν το κακό.

[theodosis79]

Καλη ανάρωση smarti. Δοξα Τω Θεω όλα πηγαν καλα! (:) Ο Θεος μαζι σου! Σιδερένια και με χαρα και ευτυχια να γιορτασετε και το Παχα!

[smarti]

Ευχαρηστω παρα πολυ ολους για ολα.Οσο για τα αποσμασματα που εστειλε ο αposal ,ειναι ολα σοφα λογια απο πολυ σοφους ανθρωπους ,απο αγιους γεροντες που ενα αναγνωσμα τους ειναι για τον καθενα μας μια ηλιαχτιδα ελπιδας και χαρας.Πριν μπω για ενγχηρηση ειμουν τοσο απογοητευμενη που δεν λεγετε.Και οταν 4 μερες ειμουν στο μεσαιο κρεβατι και αριστερα και δεξια μου ηταν δυο κυριες που απο ζαχαρο η μια εμεινε μιση παραλυτη και η αλλη εχασε τα δυο της ποδια και καθε βραδυ φωναζε την παναγια απο τους πονους που ενιωθε και παρακαλουσε να πεθανει.Και εγω πονουσα και εκλαιγα και αυτη η μιση γυναικα ελεγε εμενα ,,υπομονη,, Μετα απο αυτο δεν ξαναγρινιαξα .Πηρα το μαθημα μου και καθε βραδυ σκεφτομαι πως ασχολουμαστε με χαζα πραγματα, οπως παρεξηγησεις ,τι ειπε οενας .τι εκανε ο αλλος,κτλ..................Και λεω δοξα το θεο που εχουμε ολοι την υγεια μας ,τα παιδια μας ειναι καλα,εχουμε ποδια και περπαταμε,εχουμε τοσα καλα,που μονο οταν ερθουμε σε πολυ δυσκολες στιγμες μαθαινουμε να τα εκτιμαμε.ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΥΣ ΠΟΝΟΣ΅ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ.

[zafeiris]

Τώρα μιλάς σωστά
περαστικά :D

[NIKOSZ]

Καταρχην περαστικα σου smarti και σιδερενια !



http://www.athos.edo.gr/modules.php?nam ... pic&t=5005

[Ionas]

Όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει.

- Γέροντα, πού οφείλεται η γκρίνια και πώς μπορείς να την αποφύγης;
- Στην κακομοιριά οφείλεται και με την δοξολογία την κάνει κανείς πέρα. Η γκρίνια γεννά γκρίνια και η δοξολογία γεννά δοξολογία. Όταν δεν γκρινιάζη κανείς για μια δυσκολία που τον βρίσκει , αλλά δοξάζη τον Θεό, τότε σκάζει ο διάβολος και πάει σε άλλον που γκρινιάζει , για να του τα φέρη όλα ανάποδα. Γιατί, όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει.
Μερικές φορές μας κλέβει το ταγκαλάκι και μας κάνει να μη μας ευχαριστή τίποτε, ενώ μπορεί κανείς όλα να τα γλεντάη πνευματικά με δοξολογία και να έχει την ευλογία του Θεού. Να, ξέρω κάποιον εκεί στο Όρος που, αν βρέξη και του πης « πάλι βρέχει », αρχίζει : « Ναι , όλο βρέχει, θα σαπίσουμε από την πολλή υγρασία » . Αν μετά από λίγο σταματήση η βροχή και του πης « ε, δεν έβρεξε και πολύ », λέει: « Ναι, βροχή ήταν αυτή; Θα ξεραθή ο τόπος… » . Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλά στο μυαλό, αλλά συνήθισε να γκρινιάζη. Να είναι λογικός και να σκέφτεται παράλογα!
Η γκρίνια έχει κατάρα. Είναι σαν να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του , οπότε μετά έρχεται η οργή του Θεού. Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς . Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα-δυό χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. « Θα κάνω ό,τι προλάβω » , έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή ,γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψη, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε « δόξα Σοι ο Θεός » και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λ.π. ,δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες « πώς τα πας; » , « άστα, μην τα ρωτάς » , απαντούσε. Ποτέ δεν έλεγε « δόξα Σοι ο Θεός », όλο γκρίνια ήταν. Και να δήτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε.
Για αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται ,αν γευθούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός. Πώς όμως να τις γευθούμε, αφού ο Θεός μας δίνει λ.χ. μπανάνα και εμείς σκεφτόμαστε τι καλύτερο τρώει ο τάδε εφοπλιστής; Πόσοι άνθρωποι τρώνε μόνον ξερό παξιμάδι, αλλά μέρα-νύχτα δοξολογούν τον Θεό και τρέφονται με ουράνια γλυκύτητα ! Αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν μια πνευματική ευαισθησία και γνωρίζουν τα χάδια του Θεού. Εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε , γιατί η καρδιά μας έχει πιάσει γλίτσα και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία είναι στην αιωνιότητα και όχι στην ματαιότητα.

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Δ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[Ionas]

ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ: