Σελίδα 3 από 3
Δημοσιεύτηκε: Παρ Αύγ 17, 2007 1:54 pm
από NIKOSZ
Ποιό είναι πάνω από τα λόγια; Η πράξη.
Ποιό είναι πάνω από την πράξη; Η σιωπή.
Επίσκοπος Αντώνιος του Σουρόζ
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Αύγ 18, 2007 12:01 am
από NIKOSZ
Ας σιωπώμεν...
Να σιωπώμεν οσάκις μας επαινούν, οσάκις μας τιμούν. Να μη μας συγκινούν αι τιμαί, οσονδήποτε μεγάλαι και αν είναι. Είσαι τέκνον μεγάλης Οικογένειας. Μη καυχάσαι διά το γενεαλογικόν σου δένδρον. Έχεις τέκνον με υψηλήν θέσιν και σε τιμά ως Πατέρα ή Μητέρα,μη υψηλοφρόνει. Δεν είσαι Μητέρα Θεού! Έχεις χαρίσματα σπάνια και εξαιρετικά, μη εκδηλώνεσαι, μη τα εμφανίσεις δια να προκαλέσεις επαίνους... Να σιωπώμεν εις τας θλίψεις της ζωής. Μα είναι μεγάλαι αι θλίψεις. Δεν είναι μεγαλύτεραι από τας θλίψεις της Παναγιάς και εις το κάτω κάτω της γραφής δεν είσαι Παναγία. Είσαι αμαρτωλός άνθρωπος. Ως αμαρτωλοί άνθρωποι "άξια ων επράξαμεν απολαμβάνομεν". Ευρισκόμεθα εις την κάμινον της θλίψεως. Ας σιωπώμεν.
Μητροπολίτης Εδέσης Καλλίνικος
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Σεπ 15, 2007 9:41 pm
από NIKOSZ
ΠΕΡΙ ΣΙΩΠΗΣ
σιωπή εἶναι ἡ πιό γόνιμη μήτρα γιά τή ζωή τοῦ Πνεύματος.
Τό νά σιωπᾶς μέ γνώση σημαίνει ὅτι ἔχεις δουλέψει πολύ στόν ἑαυτό σου.
Τό νά σιωπᾶς ὅταν εἶσαι ἄδειος, εἶναι φρόνηση· τό νά σιωπᾶς ὅμως ὅταν εἶσαι γεμάτος, εἶναι ἁγιότης.
Ἕνα λεπτό σιγῆς τοῦ σοφοῦ ἀντιρροπεῖ πρός χιλιάδες ὧρες μωρολογίας δοκησισόφων.
Ἡ σιωπή πού γεμίζει μέ τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ γεννᾶ τούς πιό σωστούς διαλόγους.
Ἡ ἀσκητική σιωπή -προσπάθεια γεμάτη πόνο καί κόπο- μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου μετρατρέπεται ἀπό ἐπίπονα δεσμά σέ φτεροῦγες ἀνατάσεως καί σέ στρωμνή ἀναπαύσεως.
Τό νά σιωπᾶς ὅταν μπορεῖς νά πεῖς πολλά δέν εἶναι δειλία ἀλλά γενναιότητα.
Τό νά σιωπᾶς μπροστά στούς «Πιλάτους» φανερώνει διάθεση Χριστομιμήτου ζωῆς.
Τό νά σιωπᾶς γιατί «εἶσαι νεκρός γιά τόν κόσμο» σημαίνει ὅτι προγεύθηκες τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ.
Τό νά σιωπᾶς, τέλος, ὅταν ὁ σταυρός εἶναι στούς ὤμους σου ἤ ὅταν σύ εἶσαι πάνω στό «σταυρό», αὐτό σημαίνει ὅτι ἔχεις ἤδη εἰσέλθει στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ἀρχιμ. π. Ἀντωνίου Ρωμαίου
Δημοσιεύτηκε: Κυρ Σεπ 16, 2007 5:31 pm
από NIKOSZ
Δημοσιεύτηκε: Δευ Σεπ 17, 2007 9:24 am
από NIKOSZ
«Μη συνηθίζεις να κουβεντιάζεις για πράγματα, που δεν είδες με τα ίδια σου τα μάτια, σαν να έχεις δει. Μη βεβαιώνεις με πεποίθηση εκείνα, που έχεις μόνο ακούσει. Συνήθιζε τη γλώσσα σου να λέει πάντα αλήθεια. Το ψέμα γεννιέται συχνά από την επιθυμία να αρέσουμε στους ανθρώπους κι απομακρύνει από τη ψυχή το φόβο του Θεού»
Αββάς Ησαΐας
Όποιος δεν κατορθώνει να συγκρατεί τη γλώσσα του, όταν θυμώνει, είναι ανίκανος να συγκρατήσει και όλα τα άλλα πάθη.
Αββάς Υπερέχιος
«Το στόμα του ταπεινόφρονος λέγει πάντοτε αλήθεια», γράφει κι ο Αββάς Μάρκος ο ασκητής. «Όποιος αντιλέγει στην αλήθεια, παίρνει τη θέση του δούλου, που ράπισε τον Κύριο».
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Μάιος 01, 2008 12:51 am
από NIKOSZ
Την πέτρα ρώτησα να πει
τι ξέρει και αντέχει
κι εκείνη μου 'πε τη σιωπή
για μυστικό της έχει...
http://www.youtube.com/watch?v=4DCsLpSQ ... re=related
Re: ΣΙΩΠΗ...
Δημοσιεύτηκε: Τετ Φεβ 11, 2009 5:54 pm
από NIKOSZ
Έλεγε ένας γέροντας σε κάποιον....
Έλεγε ένας γέροντας σε κάποιον που παραπονιόταν ότι δεν μιλάνε πολύ:
αν η προσευχή μου δεν σε βοηθά, ούτε τα λόγια μου θα σε βοηθήσουν.
Η εποχή μας γέμισε ομιλίες, λόγια, βιβλία, εξυπνάδες...
Λείπουν όμως τα βιώματα, η πράξη, η σιωπή που φέρνει το θαύμα και κινεί το Θεό σε επέμβαση.
Ας γίνουμε μια παρέα που θα μιλά πιο πολύ στο Θεό, για να είναι και οι μεταξύ μας κουβέντες λίγες και καλές.
Σύντομες, μα καρδιακές, απλές μα θαυματουργές.
Χαίρομαι πολύ όταν ξέρω ότι λες συνέχεια το όνομα του Χριστού, το, Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με...
Την ώρα που το λες εσύ, να το λέω κι εγώ, να το λένε κι οι άλλοι της παρέας μας, να το λέμε όλοι.
Κι όπως αναπνέουμε την ίδια ώρα όλοι ταυτόχρονα, έτσι να νιώθουμε ότι χαράζουμε στην καρδιά μας ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΟΜΑ ΟΛΟΙ : ΚΥΡΙΕ, ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ...
http://apantaortodoxias.blogspot.com/20 ... _1687.html
Re: ΣΙΩΠΗ...
Δημοσιεύτηκε: Τετ Μάιος 06, 2009 2:43 pm
από NIKOSZ
«Να αγαπήσεις την σιωπή. Να ζεις στην αφάνεια, αποκρύπτοντας από τους ανθρώπους τα καλά έργα και τους πνευματικούς κόπους σου. Να σηκώνεις αγόγγυστα τους ελέγχους, τις ατιμίες, τις λοιδορίες και την περιφρόνηση των ανθρώπων, καθώς και τα παιδαγωγικά ραπίσματα του Θεού. Να θυμάσαι τα πολλά σου αμαρτήματα και να συντρίβεσαι γι’ αυτά. Να μελετάς και να θαυμάζεις τα υπερφυσικά κατορθώματα των Αγίων του Θεού. Να καλλιεργείς την εσωτερική αυτομεμψία. Να αποφεύγεις τους επαίνους σαν φωτιά. Τέλος, να κρατάς πάντοτε στον νου σου τη μνήμη του φοβερού δικαστηρίου του Κυρίου, εκεί που όλοι οι υπερήφανοι θα ταπεινωθούν οριστικά.»
’Αγιος Δημήτριος Του Ροστώφ.
