"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πώς καλλιεργείται η ταπείνωση


- Με ποιόν τρόπο , Γέροντα, καλλιεργείται η ταπείνωση;
- Η ταπείνωση καλλιεργείται με το φιλότιμο, καλλιεργείται και με την κοπριά των πτώσεων. Ανάλογα. Ένας φιλότιμος άνθρωπος ό,τι καλό έχει το αποδίδει στον Θεό. Βλέπει τις πολλές ευεργεσίες του Θεού, καταλαβαίνει ότι δεν έχει ανταποκριθή, ταπεινώνεται και δοξολογεί διαρκώς τον Θεό. Και όσο ταπεινώνεται και δοξολογεί τον θεό, τόσο τον λούζει η θεία Χάρις. Αυτή είναι η ακούσια ταπείνωση.
Φυσικά η εκούσια ταπείνωση έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την ακούσια. Μοιάζει με χωράφι που έχει καλό χώμα και καρπίζουν τα δένδρα, δίχως λίπασμα ή κοπριά και οι καρποί τους είναι νόστιμοι. Η ακούσια ταπείνωση μοιάζει με χωράφι που έχει αδύνατο έδαφος και, για να δώση καρπούς ,πρέπει να ρίξης και λίπασμα και κοπριά, και πάλι οι καρποί του δεν θα είναι τόσο νόστιμοι.
- Γέροντα, μου στοιχίζει , όταν εξαιτίας μιας άσχημης συμπεριφοράς μου πέφτω στα μάτια των άλλων και ταπεινώνομαι ακούσια.
- Με την ακούσια ταπείνωση εξοφλάς και λίγο από το χρέος των αμαρτιών σου. Πρέπει όμως να αρχίσης να ταπεινώνεσαι εκούσια.
- Γέροντα, έχω φθάσει σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Έχω σαρκικούς λογισμούς και πέφτω στην λύπη. Φοβάμαι μήπως δεν βγω ποτέ από αυτήν την κατάσταση.
- Έχε θάρρος , καλό μου παιδί, και ο Χριστός θα νικήση τελικά. Να ψάλλης : «Εκ νεότητός μου ο εχθρός με πειράζει, ταις ηδοναίς φλέγει με∙ εγώ δε πεποιθώς εν σοι, Κύριε, τροπούμαι τούτον». Στην ουσία δεν φταίει πολύ η καημένη η σάρκα, αλλά η υπερηφάνεια. Είναι αλήθεια ότι έχεις πολλές ικανότητες, τις οποίες φυσικά ο Θεός σου τις έδωσε, αλλά, επειδή αμελείς λιγάκι και δεν τις προσέχεις, ο εχθρός βρίσκει ευκαιρία, τις εκμεταλλεύεται και σε ρίχνει στην υπερηφάνεια. Κι ενώ θα έπρεπε να λούζης το πρόσωπό σου με δάκρυα αγαλλιάσεως και ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, το λούζεις με πικρά δάκρυα πόνου και στενοχώριας. Έτσι βγαίνει το εξής συμπέρασμα: Εάν δεν ταπεινωθούμε εκουσίως, θα ταπεινωθούμε ακουσίως, διότι μας αγαπά ο Καλός Θεός. Θάρρος, λοιπόν, παιδί μου, και θα νικήση ο Χριστός. «Εάν γαρ πάλιν ισχύσητε, και πάλιν ηττηθήσεσθε, ότι μεθ’ ημών ο Θεός» . Μπόρα είναι και θα περάση και πολλά καλά θα φέρη. Θα γνωρίσης καλά τον εαυτό σου, θα ταπεινωθής υποχρεωτικά, και κατά τους πνευματικούς νόμους υποχρεούται να έρθη σ’ εσένα η και η Χάρις του Θεού, που προηγουμένως εμποδιζόταν από την υπερηφάνεια.
Δεν γνωρίσαμε τον εαυτό μας. Αν τον γνωρίσουμε, η ψυχή μας θα χαίρεται και θα ζητά ταπεινά το έλεος του Θεού. Η γνώση του εαυτού μας γεννά την ταπείνωση. Γιατί, όσο περισσότερο γνωρίζη ο άνθρωπος τον εαυτό του, τόσο περισσότερο ανοίγουν τα μάτια της ψυχής του και βλέπει καθαρώτερα την μεγάλη του αδυναμία. Γνωρίζει την αθλιότητά του και την αχαριστία του, καθώς και την μεγάλη αρχοντιά και την ευσπλαχνία του Θεού, οπότε συντρίβεται εσωτερικά, ταπεινώνεται πολύ και αγαπάει τον Θεό πολύ.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

συγνωμη αν θα ρωτησω κατι ανοητο αλλα η εκουσια ταπεινωση ποια ειναι;

Εμένα πάντως πιό δύσκολη μου φαίνεται η ακούσια, η πηγαία, η φυσική ταπείνωση.

Γιατί "εκούσια", μπορείς να ταπεινωθείς για παράδειγμα, ζητώντας μιά συγγνώμη, αν και μπορεί να αισθάνεσαι ότι δεν φταις.

Ενώ να αισθάνεσαι πηγαία ότι όντως φταις, αυτό μου φαίνεται σαν αρετή δύσκολη για έναν "λαϊκό".

Από την άλλη βέβαια, ίσως να μην κατάλαβα καλά, τα παραπάνω παρατεθέντα.

ειναι πραγματικη ταπεινωση ομως να ζητας συγνωμη ενω νιωθεις οτι δε φταις; μηπως πρεπει να δεις οτι κι ομως φταις εστω και αν δεν ειχες κακη προθεση;

Ναι, αυτό είπα κι' εγώ.
Και γι' αυτό μου φαίνεται πιό δύσκολη η ακούσια ταπείνωση, να πιστεύεις ότι φταις πραγματικά.
Τέλος πάντων, το δυσκολότερο και κυριότερο σε τελική ανάλυση, είναι η χιλιοειπωμένη λέξη "διάκριση".

Αντε Διονύση για κόπιασε..
Χρειαζόμαστε τα "φώτα" σου, στο θέμα "ακούσια - εκούσια ταπείνωση" και επ' αυτών δυνατότητες του "κοσμικού ανθρώπου".

Πάντως προσωπικά, όταν καμμιά φορά "ταπεινώνομαι" ( λέμε τώρα... ), αυτό γίνεται εκούσια νομίζω.
Δεν νιώθω νάμαι εκ φύσεως ταπεινός, δηλαδή ακούσια ταπεινός.....

Εγώ το καταλαβαίνω ως εξής:
Στην ακούσια ταπείνωση, ταπεινώνεται κάποιος χωρίς να το θέλει, συνήθως λόγω επικριτικών λόγων (ή έργων) του περιβάλλοντός του (οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι).
Στην εκούσια, έχει επίγνωση της αμαρτωλότητάς του, και αναλαμβάνει όλο το μερίδιο της ευθύνης (και της επίκρισης), θεωρώντας ότι δικαίως τιμωρείται λόγω της ανεπάρκειάς του, άσχετα αν δεν φταίει μόνον εκείνος, ή αν φταίει σε μικρό ποσοστό.

Νάσαι καλά Απόστολε, το κατάλαβα!
Επομένως, όταν για παράδειγμα ζητάει κάποιος συγγνώμη, πιστεύοντας ότι δεν φταίει (ταπείνωση "με το ζόρι" δηλαδή), είναι κάτι εκούσιο μεν, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καν ταπείνωση όμως!

aposal έγραψε:Εγώ το καταλαβαίνω ως εξής:
Στην ακούσια ταπείνωση, ταπεινώνεται κάποιος χωρίς να το θέλει, συνήθως λόγω επικριτικών λόγων (ή έργων) του περιβάλλοντός του (οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι).
Στην εκούσια, έχει επίγνωση της αμαρτωλότητάς του, και αναλαμβάνει όλο το μερίδιο της ευθύνης (και της επίκρισης), θεωρώντας ότι δικαίως τιμωρείται λόγω της ανεπάρκειάς του, άσχετα αν δεν φταίει μόνον εκείνος, ή αν φταίει σε μικρό ποσοστό.

αν τα πρωτα συναισθηματα που μας γεννιουνται ειναι ο θυμος, η πικρα κτλ και μετα απο λιγα δευτερολεπτα ή λεπτά συνερχομαστε και συνειδητοποιουμε οτι δικαιως τα παθαινουμε και σκυβουμε το κεφαλι απο ταπεινωση, αυτη η καθυστερηση ακυρωνει την ταπεινωση; η τελεια ταπεινωση φανταζομαι ειναι η αμεση συναισθηση οτι αξιζουμε αυτα που μας συμβαινουν χωρις καμια αλλη σκεψη.

επισης νομιζω οτι μπορει καποιος να μας προσβαλλει και οντως να φαινεται οτι φταιει εκεινος. Κι ομως φταιμε κι εμεις που τον εκνευρισαμε και πιεσαμε τοσο για το δικιο μας σε σημειο που να κανουμε εξαλλο τον "αδικο" και τον φεραμε σε κατασταση που να προσβαλλει, να βριζει κτλ. Δε χρειαζεται παντα να εχουμε την τελευταια κουβεντα και το καλυτερο επιχειρημα. Αν ο αδελφος μας ειναι οξυθυμος δε χρειαζεται να τσιγκλιζουμε εστω και ακουσια το ευαισθητο σημειο του. Φυσικα εκεινος μπορει να νομιζει οτι τον φοβομαστε οχι οτι ταπεινωνομαστε αλλα το να μη προσπαθησουμε να του κανουμε σαφες οτι οχι δε σε φοβηθηκα απλως υποχωρησα ειναι μια εξτρα ταπεινωση απο μερους μας!

panagiotisspy έγραψε:Νάσαι καλά Απόστολε, το κατάλαβα!
Επομένως, όταν για παράδειγμα ζητάει κάποιος συγγνώμη, πιστεύοντας ότι δεν φταίει (ταπείνωση "με το ζόρι" δηλαδή), είναι κάτι εκούσιο μεν, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ καν ταπείνωση όμως!

Αν τον αναγκάζουμε να την πει, είναι μια μορφή ακούσιας ταπείνωσης. Δεν του κάνει πολύ καλό όμως, γιατί δεν νιώθει ότι έφταιξε. Γι αυτό και θεωρώ ότι δεν πρέπει να απαιτούμε συγγνώμη, γιατί ο μόνος που ικανοποιείται είναι ο εγωισμός μας. Αν ο αδελφός νιώθει ότι πρέπει να την πει, θα την πει, διαφορετικά δεν υπάρχει πνευματικό όφελος. Το μεγάλο κέρδος είναι όταν είμαστε τόσο ταπεινοί εμείς, που επειδή νιώθει άνετα μαζί μας, ζητάει συγγνώμη, παραδεχόμενος ότι έφταιξε. Τότε κερδίζουμε κι οι δυο.