"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Filoi mou,
parakolouqwntaV auth th suzhthsh qumhqhka ena gramma pou eice steilei stouV TaimV thV NeaV UorkhV enaV kaqhghthV qeologiaV (sugcwremenoV twra) ligo prin arcisei o prwtoV polemoV tou kolpou. Mou eice kanei foberh entupwsh tote, kai to eica krathsei. To para0etw metafrasmeno (ek twn proterwn zhtw sugnwmh gia thn agarmph metafrash):

--------------------------------
14 Ianouariou 1991, Keneq Morgkan, Prinston, Niou Tzersei

ProV ton Ekdoth:

Sth Damasko prin polla cronia, etsi pou ekana th bolta mou sthn Euqeia Odo, eida ena podhlath pou kratouse mprosta sto timoni ena kalaqi portokalia na sugkrouetai me ena camalh pou den ton eide, etsi pou skummenoV koubalouse to fortio tou. To fortio epese opwV kai ta portokalia, ki anaye megaloV kaugaV. Mazeuthke kosmoV kai meta apo arketo brisidi o podhlathV shkwse th groqia tou na ctuphsei to camalh.

Kai tote, enaV anqrwpakoV ntumenoV se ciliompalwmena maura rouca, xecwrhse apo to plhqoV, phre sta ceria tou th groqia kai th filhse. To plhqoV mourmourise thn epidokimasia tou, oi duo antagwnisteV hremhsan kai oi gurw arcisan na mazeuoun ta portokalia. O maurontumenoV anqrwpakoV exafanhstike.

Panta qumamai auth thn praxh anqrwpiaV kai agaphV, ekei sto dromo pou ton lene Euqeia odo, apo kapoion Surio pou qa mporouse na htan MousoulmanoV, CristianoV h EbraioV.

Kai twra, pou maV erixan to ( Amerikaniko) podhlato maV, kai skorpisthke to petrelaio, kai arcisan na akougontai qumwmeneV kraugeV kai brisieV, kai konteuei na arcisei polemoV me ciliadeV nekrouV, pote kai pou mporoume na strafoume kai na broume kapoion pou qa filhsei thn Amerikanikh groqia wste na eirhneusoume oloi kai na sunecisoume adelfwmenoi to dromo maV;

----------------------------------------------

PolleV foreV anarwthqhka an o ciliompalwmenoV anqrwpakoV den htan enaV agnwstoV monacoV pou me auth th gennaia praxh agaphV stamathse th bia. Kai pisteuw baqia oti tetoioi kaloumaste na ginoume (allo twra to oti moliV maV pathsoun thn oura ola auta ta petame apo to paraquro).

Kalh nucta apo th Nea Uorkh,

Fwteinh

New York Times, January 14 1991 (just prior to the first Gulf War)
----------------------------------------------------------------------------
Letter to the Editor:

Once, in Damascus years ago, when I was strolling along the street called Straight, I watched as a man who was riding slowly through the crowd on a bicycle with a basket of oranges precariously balanced on the handlebars was bumped by a porter, so bent by a heavy burden that he had not seen him. The burden was dropped, the oranges scattered and a bitter altercation broke out between the two men, surrounded by a circle of onlookers.

After an angry exchange of shouted insults, as the bicyclist moved toward the porter with a clenched fist, a tattered, black-clad little man slipped from the crown, took the raised fist in his hands and kissed it. A murmur of approval ran through the watchers, the antagonists relaxed, then the people began picking up the oranges and the little man drifted away.

I have remembered that as a caring act, an act of devotion, there on a street called Straight by a man who might have been a Syrian Muslim, a Syrian Jew or a Syrian Christian.

Now that out American bicycle has been bumped, and oil supplies are being spilled, and angry, unseemly insults and threats have been exchanged, and war has broken out with the possibility of loss of myriad lives while millions stand in horror, when and where can we turn for someone to kiss the American fist, so we can pick up the pieces and go peacefully together along our way?

(Kenneth W Morgan, emeritus professor of religion, Princeton NJ)

Η Ορθοδοξία και η απανθρωπιά της βίας *



του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού





Η πέρα και από την τολμηρότερη φαντασία τρομοκρατική επίθεση στην Νέα Υόρκη (11.9.2001) δεν απέδειξε μόνο ότι καμία Υπερδύναμη στον κόσμο μας δεν είναι άτρωτη και, συνεπώς, αξιόπιστη ηγέτιδα του κόσμου, αλλά οδήγησε και σε τραγικά επακόλουθα, με σωρεία αθώων θυμάτων στον βωμό του Μολώχ των συμφερόντων. Έτσι φθάσαμε στην ιταμή εισβολή στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, όπως παλαιότερα στο Κόσσοβο, με τις εκατόμβες των αθώων. Διότι στους αδικοχαμένους αθώους του Ιράκ, της Σερβίας, της Νέας Υόρκης εντοπίζεται το πρόβλημα. Χωρίς να είναι ανάγκη να γίνονται συμψηφισμοί, μπορεί τα γεγονότα αυτά να τοποθετούνται παράλληλα, διότι μόνο έτσι θα μπορέσουμε -αν διαθέτουμε ίχνος ανθρωπιάς- να τα αποφύγουμε στο μέλλον. Αφού όμως συνεχίζεται η εξολόθρευση των αθώων, φαίνεται ότι κάποιοι δεν διαθέτουν ανθρωπιά, αλλʼ ούτε και τις πολιτικές ικανότητες (ίσως ούτε και τη θέληση) να την αποφύγουν. Έτσι, μία τρομοκρατία, που καλύπτεται με τον μανδύα της διεθνούς νομιμότητας, συστρατεύει πιεστικά τους συμμάχους της, για να καταπνίξει τη «ρέμπελη» τρομοκρατία άλλων συμφερόντων, με άμεσο κίνδυνο μία νέα παγκόσμια σύρραξη, που για κάποιους πολιτικούς αναλυτές άρχισε ήδη. Η ιουδαιοχριστιανική Δύση (κατά τον Σ. Χάντιγκτον) εναντίον της ισλαμικής Ανατολής, έστω και αν το Ισλάμ έχει πλέον διεισδύσει και στην πολυπολιτισμική πια Δύση και τα όρια της διάκρισης των πολιτισμών, γεωγραφικά τουλάχιστον, είναι δυσπροδιόριστα.

Δεν είναι η πρώτη φορά, που η πολιτική πέτυχε να κινητοποιήσει και την (ιδρυματική) Ορθοδοξία, από την πνευματική κορυφή της, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε μία «σταυροφορία» -ο όρος εχρησιμοποιήθη από τον Πλανητάρχη- καταπολέμησης της τρομοκρατίας, στη μια μορφή της φυσικά, σε συνεργασία και με τα άλλα θρησκεύματα του κόσμου. Αυτή η επιβληθείσα διαθρησκειακή συνεργασία, που εντάσσεται στη νεοεποχική κίνηση προς την «Πανθρησκεία», θέτει το πρόβλημα -αφού ο λόγος είναι περί θρησκειών (θρησκευμάτων) και όχι πολιτικών δυνάμεων- της δυνατότητας σύμπτωσης, για να υπάρξει δυνατότητα συνεργασίας.


Η Ορθοδοξία (όταν είναι Ορθοδοξία, δηλαδή πατερικότητα) δεν μπορεί λ.χ. να σταθεί ποτέ στο πλευρό του Ισχυρού, επειδή είναι ισχυρός, αλλά του Δικαίου, δηλαδή των αθώων θυμάτων όλου του κόσμου.


Οπότε γεννάται το ερώτημα: Ποιες δυνατότητες έχει η Ορθοδοξία σε μια τέτοια συστράτευση; Τι θα αντιμετωπίσει; Η Ορθοδοξία βρίσκεται -και πάλι- μεταξύ δύο κατέναντι, του δυτικού και του ανατολικού, τα οποία αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, ότι τελικά συμπίπτουν στην ιδεολογικοποιημένη (δηλαδή πολιτικοποιημένη) πίστη τους. Η «τζιχάντ», όποιες αποχρώσεις και αν έχει, δεν παύει, όταν αναθερμανθεί ο θρησκευτικός φανατισμός, που είναι ο φοβερότερος όλων, διότι ενδύεται θεία αποστολή, να προσλαμβάνει την έννοια του «ιερού πολέμου κατά των απίστων» και να συμπίπτει έτσι με την «ιερά εκδίκηση» (ιερό πόλεμο) της άλλης πλευράς, που καθαγιάζει ακόμη και τις ναζιστικές μεθόδους. Το κοινό, η νομιμοποίηση της βίας για την επιβολή της πολιτικοποιημένης θρησκείας η της θρησκειοποιημένης πολιτικής. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο.

Ο δυτικός χριστιανισμός, άλλωστε έχει βαθιές θεολογικές προϋποθέσεις στον καθαγιασμό της βίας από τον 11ο αιώνα και την ενιαία χριστιανικά Δύση. Είναι η «θεολογία» του Ανσέλμου Κανταβρυγίας (+1100) «περί ικανοποιήσεως (satisfactio) της θείας δικαιοσύνης». Ο Θεός στέλνει τον Υιό του-Χριστό στον κόσμο, όχι εξ αγάπης προς τον άνθρωπο (Ιω. 3, 16 - Ρωμ. 5, 8 ), αλλά για να ικανοποιηθεί από την προσβολή της ανθρώπινης αμαρτίας! Το δυτικό φεουδαρχικό - ρατσιστικό - ιπποτικό δίκαιο προβλήθηκε, έτσι, στον Θεό (ειδωλολατρία), που νοείται όχι ως Πατέρας «πλήρης οικτιρμών και φιλανθρωπίας», αλλά ως φεουδάρχης-τύραννος και τιμωρός, που ζητεί συνεχώς εκδίκηση (καλβινιστική νοοτροπία, που είναι το υπόβαθρο του αμερικανικού χριστιανισμού). Αυτή είναι η νοοτροπία του δυτικού ανθρώπου, που φάνηκε ιδιαίτερα στις σταυροφορίες (η μανία των σταυροφόρων της δʼ σταυροφορίας του 1204, κατά τον ιστορικό Victor Frankl, εναντίον της Ορθοδοξίας έκανε την πολεμική μανία του Ισλάμ να φαίνεται φιλάνθρωπη... Η «θεολογία» του «θανάτου του Θεού» είναι καρπός αυτής της νοοτροπίας. Το συσσωρευμένο πάθος της ισλαμικής κοινωνίας κατά της Δύσεως εκφράζεται ως τυφλή επιθετικότητα ενίοτε, που αντιμετωπίζεται όχι με πνεύμα δικαιοσύνης από τη Δύση (σύλληψη και καταδίκη των πραγματικών ενόχων και όχι ναζιστικά αντίποινα). Όταν η Ορθοδοξία συμπράττει με οποιοδήποτε τρόπο, σε μια τέτοια λογική, δεν είναι Ορθοδοξία, αλλά θλιβερό κακέκτυπό της.

Η Ορθοδοξία γνωρίζει, βέβαια, την βία και την εφαρμόζει στη σκληρότερη μορφή της. Η γλώσσα των ιερών κειμένων της είναι απόλυτα επαναστατική (π.χ. υμνογραφία της Αναστάσεως) και καταδικαστική για την αδικία και εκμετάλλευση (Ιακ., κεφ. 5). Η βία της όμως δεν στρέφεται προς τα έξω, προς τον συνάνθρωπο, αλλά κατά του Διαβόλου και προς τα μέσα, στο εσωτερικό μας. «Η βασιλεία (χάρη) του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. 11, 12). Είναι βία, όπως αποδεικνύει η ασκητικονηπτική πράξη της Ορθοδοξίας, που ασκείται στην επαναστατημένη και διεστραμμένη φύση μας, τα ένστικτά μας, για να μην τυραννούν τον άνθρωπο και τον δυναστεύουν. Μέσω του αυτοβιασμού ελευθερώνεται ο άνθρωπος στην άκτιστη Θεία Χάρη. Μόνο έτσι γίνεται «ναός του Θεού» δηλαδή Χριστιανός (πρβλ. Ρωμ. 8, 9 ε. ). Μόνο έτσι πατάσσεται η τρομοκρατία και όχι με βομβαρδισμούς αθώων. Αυτή είναι η Ορθοδοξία των Αγίων μας και γιʼ αυτό δεν παράγει τρομοκράτες, κάθε είδους, αλλά Μάρτυρες. Ο τρομοκράτης, κάθε είδους, βιάζει τους άλλους και τους εξολοθρεύει, έστω και αν αυτοκτονεί μαζί τους (καμικάζι). Εδώ ισχύει το εβραϊκό? «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» (Κορ. 16, 30). Ο Μάρτυρας νικά με την αυτοθυσία του, που προσφέρεται υπέρ των άλλων.


Έχω ονομάσει τους Νεομάρτυρες της οθωμανοκρατίας «τους δυναμικότερους και αποτελεσματικότερους αντιστασιακούς, όχι με όπλα, αλλά με τον σταυρό».


Ο Μάρτυρας της Ορθοδοξίας νικά τους τυράννους του κόσμου με τη θυσία του, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι ακαταγώνιστοι και ενθαρρύνοντας και τους άλλους στην αντιμετώπισή τους. Ούτε όμως ιερό πόλεμο γνωρίζει η Ορθοδοξία.

Ο πόλεμος είναι πάντα σατανική υπόθεση.


Στην ιστορία της δέχθηκαν οι Άγιοί μας, «κατʼ άκραν οικονομίαν», τον αμυντικό και απελευθερωτικό αγώνα (αυτό είναι το θεολογικό υπόβαθρο της Ελληνικής Επανάστασης του 21) ως αυτοθυσία υπέρ των άλλων (βλ. Ιωάνν. 15, 13),



αλλά ενώ οι μετέχοντες σε τέτοιους πολέμους τιμώνται ως ήρωες, δεν μπορούν να γίνουν κληρικοί, ως φονευτές, και περνούν από μακρά μετάνοια.




Η Ορθοδοξία δεν μπορεί, συνεπώς, από τη φύση της να συγκαλύψει οποιαδήποτε αδικία και απανθρωπία, απʼ όπου και αν προέρχεται.


Είναι επίσης ξένη προς κάθε έννοια τρομοκρατίας, που την θεωρεί έγκλημα φρικτό και απάνθρωπο. Δεν μπορεί όμως να πολεμήσει την τρομοκρατία μόνο με διακηρύξεις και μανιφέστα, αλλά καλώντας στον τρόπο ζωής των Αγίων, που ως ελευθερωμένες εν Χριστώ υπάρξεις, υπερβαίνουν όλες αυτές τις καταστάσεις της πεπτωκυίας φύσεως. Αυτός ο τρόπος ζωής και υπάρξεως των Αγίων είναι το ορθόδοξο ήθος. Δεν αρκεί, συνεπώς, μια εξωτερική συμφωνία λόγων, αλλά και ένταξη σʼ αυτό το ήθος, το οποίο με την άκτιστη Θεϊκή Χάρη νικά τις ροπές και πρακτικές της πτώσεως και φθοράς μας, δηλαδή του θανάτου μας.



----------------

* Περιοδικό Παρακαταθήκη, Μάρτιος - Απρίλιος 2003

Δεν μου απαντήσατε όμως αν η βία μπορεί να οφείλεται σε καταπίεση του γενετήσιου ενστίκτου. Λοιπόν;

vasilis_m21 έγραψε:Δεν μου απαντήσατε όμως αν η βία μπορεί να οφείλεται σε καταπίεση του γενετήσιου ενστίκτου. Λοιπόν;

τα λεει ο αγιος Ιωαννης της Κλιμακος αυτα Βασίλη..

το γενετησιο ενστικτο είναι πανισχυρο..

χαρακτηριστικα ο π.Πορφυριος ανεφερε μια περιπτωση που συνεβη στο χωριο του στην Ευβοια:

ειδε εναν ταυρο να ζευγαρωνει με μια αγελάδα.

και απο μακρια βλεπει εναν αλλο ταυρο να εφορμα με ταχυτητα προς τον πρωτο ,τον οποιο σκοτωσε με τα κερατα του για να παρει τη θεση του στο ζευγάρωμα!

αν δε μεσολαβησει η Χαρις του Θεου να πραύνει τους λογισμούς και τα πάθη της σαρκός αυτα καταπιεζομενα βγαινουν ως επιθετικότητα,κακία και μισος..

ο Φρόυντ το παρατηρησε και οι ψυχολογοι-ψυχίατροι που ακολουθησαν συμμεριζονται σχεδον ομοφωνα την διαπιστωση του.

......γιατί μερικά πράγματα αλλιώς τα λένε οι Πατέρες τής Εκκλησίας κι αλλιώς τα ερμηνεύει ό κόσμος.......και οι οικουμενιστες .
Ω Μηνά μάρτυς του Ιησού γεννάδα
Κρήτης αρωγέ, μη νυν αυτήν παρίδης,
αλλ΄υπέρ ημών των Κρητών αεί μάχου,
θραύσον τε, μάρτυς, τα των βαρβάρων θράση,
ημάς βλάβης δίχα τε φυλάττων πάσης.
Διαβαζω : http://www.kairatos.com.gr/afieromata/agiosminas.htm
Η παράδοξη σύνδεση του αγίου Μηνά με την αποφασιστική μάχη στο Ελ Αλαμέιν και την ήττα του Ρόμμελ αναθέρμανε το ενδιαφέρον της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας για τον παλαιό πάτρωνά της. Όπως συνέβη κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, κατά τον οποίον ήταν διάχυτη η λαϊκή πίστη για τη θεία επιφάνεια και προστασία της Θεοτόκου, έτσι και στην Αλεξάνδρεια είχε ευρύτατα διαδοθεί ότι λίγο πριν από τη θρυλική μάχη του Ελ Αλαμέιν (Οκτώβριος 1942) παρουσιάστηκε ένας άγνωστος έφιππος, που περιερχόταν το συμμαχικό στρατόπεδο και εμψύχωνε τους στρατιώτες. Άλλωστε και το τοπωνύμιο Ελ Αλαμέιν σημαίνει τον τόπο του Μηνά Εδραιώθηκε έτσι στους Έλληνες στρατιώτες της Μ. Ανατολής η λαϊκή πίστη ότι ο άγιος Μηνάς ήλθε υπέρμαχος και σωτήρας.
......γιατί μερικά πράγματα αλλιώς τα λένε οι Πατέρες τής Εκκλησίας κι αλλιώς τα ερμηνεύει ό κόσμος.......και οι οικουμενιστες .
Αυτή η αγάπη που λες , η κατά Θεόν Αγάπη , ο Ιησούς είναι και στο στόμα
του Αι Κοσμά όταν ομιλεί για τον Πάπα η τους εβραίους ... απλά ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει !
Ζήτημα ερμηνείας της λέξεως Αγάπη !!!
Η Ίδια Αγάπη , είναι η τιμωρός φλόγα της κόλαση και η γλυκιά θαλπωρή στο παράδεισο ....
Σωστή κατα Θεό αγάπη στον εχθρό της πιστης μου είναι η του Αι Νικόλα του Αι Κοσμα ! Αν οι οικουμενιστές θέλουν τους Χριστιανους Ιερεις συν - προσευχομενους του χότζα , του ραβίνου ,του Πάπα ....τι να πώ ? Δεν θα μαι μαζί τους αλλά εναντίον τους .....
Σωστή κατα Θεό αγάπη στον εχθρό της πατρίδας μου πχ σε περίπτωση μάχης σε πόλεμο είναι μια σφαίρα στο " Δόξα Πατρί " με την βοήθεια του Θεού και της συνπολεμήστριας στατηγού της Θεοτόκου !
Αν οι οικουμενιστές θέλουν τους Χριστιανους στατιώτες να βαράνε στον γάμο του καραγιόζη δεν αστοχούν ! Είναι πιο ύπουλοι απο τους χιλιαστές ! Τι να πώ ? Δεν θα μαι μαζί τους αλλά εναντίον τους .....

Και όταν πλησιάσητε εις την μάχην, ο ιερεύς θέλει προσέλθει και λαλήσει προς τον λαόν,
3. και θέλει ειπεί προς αυτούς, Άκουε, Ισραήλ, σεις πλησιάζετε σήμερον εις την μάχην κατά των εχθρών σας, ας μη δειλιάση η καρδία σας, μη φοβηθήτε μηδέ τρομάξητε μηδέ εκπλαγήτε από προσώπου αυτών,
4. διότι Κύριος ο Θεός σας είναι ο προπορευόμενος μεθ' υμών, διά να πολεμήση υπέρ υμών εναντίον των εχθρών σας, διά να σώση υμάς.

Οι οικουμενιστες και οι θεολογοι του σατανά θα βγαλουν και τον Θεό αμαρτωλο και υπόχρεο σε μακροχρονια μετάνοια !
Θεέ μου έλεος ! Κάνε κάτι με αυτούς ....

φιλε μου Σωτηριε για ηρεμησε!!!

οικουμενιστης ο παπα Γιωργης ο Μεταλληνος??

εισαι στα συγκαλα σου ή παρεαφρόνησες?????

ο ανθρωπος ειναι απο τους κατ εξοχην εκπροσωπους του ησυχαστικου και αντι οικουμενιστικου κινηματος και ιστορικος με εδρα πανεπιστημιακη...

κατι παραπανω ξερει απο εσενα!!!!

αλλα ειπαμε ..εσυ ακους τον παππου σου και τον χαλασμενο σου λογισμο!κανεναν αλλο!

στο ειπα επανειλημμενως ..εισαι σε βαρια πλανη περι την πιστη και σε καποιες στιγμες δινεις δαιμονικες ερμηνειες σε οσα διαβαζεις!!!!

Φίλε Σωτήριε αλλη μια ερώτηση. Αν ο "εχθρός" σου ήταν μόδοξος (π.χ. Βούλγαρος) εκεί η θεολογία σου περί πολέμου πως διαμορφώνεται;

Η περίπτωση, η οποία λέει:

"Αν ο Θεός μου θέλει να πεθάνω, εν καιρώ πολέμου, χωρίς να πάρω άλλη ζωή μαζί μου, θα το υποστώ."

κοινώς ήρθε η ώρα σας (μας), έχει λάβει χώρα μέσα σας ?

Φιλε VOSKOZ αυτό που ήθελα να αναδείξω με όσα έγραψα, όπως και ο Misha, είναι ότι ο πόλεμος είναι αμαρτία! Ο γ. Σωφρόνιος γράφει ότι το Άγιο Πνεύμα δεν δίνει πλουσιπάροχα όπως άλλοτε την χάρη Του γιατί ο αιωνας μας (20ος) γνώρισε 2 παγκοσμίους πολέμους