"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Διονύση

Ενδέχεται κάπου να κάνω λάθος, αλίμονο αν πίστευα ότι είμαι αλάθητος ούτε Πάπας το παίζω ούτε οτιδήποτε άλλο σχετικό...Στην προκειμένη περίπτωση ακόμη δεν έχω καταλάβει το λάθος που λες. Το "αποδείχτηκε" έχει κάποια σημασία για τα ανθρώπινα μέτρα, για το Θεό δεν υπάρχει ροή του χρόνου όπως στον άνθρωπο, άπαντα είναι παρόντα ενώπιον Του..."Απολογείται" όμως ο Θεός για την δικαιοσύνη Του πολλές φορές μπροστά στους ανθρώπους ιδιαίτερα στους λίαν αγαπητούς όπως ο Ιώβ. Ο Υιός του Θεού είναι και αυτός Άχρονος, γεννήθηκε "προ πάντων των αιώνων..." και συνεχώς γεννάται από τον Πατέρα, όπως το Πνεύμα το Άγιο συνεχώς εκπορεύεται από τους κόλπους του Πατρός. Δεν μπορεί με κανένα τρόπο να πούμε ότι η παρακοή ήταν καλό γιατί έγινε αιτία για την ενανθρώπιση του Θείου Λόγου. Δεν γνωρίζουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του ανθρωπίνου Γένους αν δεν είχε υπάρξει η παρακοή δια της οποίας εισήλθε και ο θάνατος στην ανθρώπινη φύση...Κάποιοι Άγιοι Πατέρες είπαν ότι έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο για να αντικαταστήσει το τάγμα των εκπεσόντων αγγέλων. Όπως είναι γνωστό από την Πατερική Θεολογία αλλά και στην Αγία Γραφή αναφέρεται κάπως συγκαλυμμένα, όλα Δημιουργήθηκαν δια του Υιού. Γι αυτό και είπε: "ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν υμετέραν ...".
Όσο για τη "θεολογία" ξέρεις ποια εννοώ...φυσικά εννοώ τη δυτικόφερτη, είτε σχολαστική είτε επηρεασμένη από τα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα αλλά καθόλου Βιωματική όπως είναι των Πατέρων...

Kοιταξε, εφοσον δεν ξερεις και θελεις να μαθεις οπως λες, διαβασε αρχικα, το βιβλιο: οι Δεσποτικες εορτες: Eισαγωγη στο Δωδεκαορτο, του Σεβασμιωτατου, Μητροπολιτου Ναυπακτου κ.κ.Ιεροθεου, και θα δεις το κεφαλαιο περι του απρουποθετου της ενανθρωπησεως, οπου περιγραφει αρκετα απλα και κατανοητα, γιατι δεν ηταν δεσμευμενος ο Θεος απο την πτωση ωστε να ενανθρωπησει..

Προς το παρον,

Οχι δεν ηταν θεουμενος ο Αδαμ. Εν δυνάμει κεκελευσμενος θεος κατα χαριν ηταν, αλλα οχι ενεργεία θεουμενος.

Δεν θεωνεται καθενας που μετεχει των ακτιστων ενεργειων του θεου, αλλα αυτο ειναι αποτελεσμα της ενανθρωπησεως του Κυριου, που ενωσε υποστατικα τις δυο φυσεις και ανοιξε την οδο για την θεωση του ανθρωπου.

Αυτος ενωσε το κτιστον με το ακτιστον. Και αυτο θα γινοταν ανεξαρτητα απο την πτωση και παρακοη. Εκει ακριβως παει το καθ'εικονα και ομοιωσιν. Η πτωση και η παρακοη εφεραν τα παθη, την ταφη και την ανασταση, οπως ειχαν φερει νωριτερα τον θανατο την φθορα και την αγνοια, ληθη του Θεου, στους ανθρωπους.

Τωρα πια ειμαστε μεσα στον Χριστο, ο οποιος γινεται τα παντα τοις πασι. Τοτε ηταν μια κοινωνια, μια συνυπαρξη μεχρι να φτασει ο Αδαμ σε πνευματικη τελειωση και να θεωθει. Παλι ομως η ενανθρωπηση ηταν αποφασισμενη απο τον Θεο.

Δοτι ειχαμε ηδη το καθ'εικονα, και μετα την ενανθρωπηση εχουμε και την δυνατοτητα για το καθ'ομοιωσιν, αφου δια της μετοχης στην ζωη του Χριστου, μεσω των Μυστηριων, και της τηρησης των εντολων, ομοιωνεται ο Χριστιανος και καθισταται αυξανομενος πνευματικα μεχρι να φτασει εις μετρον ηλικιας πληρωματος του Χριστου, μετρο που συνιστα και την θεωση του.

Στον arxontopoulo, αναφερομαι, για να μην μπερδευτουμε..

Το συμπέρασμα είναι Διονύση ότι αν ο άνθρωπος δεν παράκουε το Θεό, τότε πάλι ο Χριστός θα προσελάμβανε την ανθρώπινη φύση για να θεώσει τον άνθρωπο αλλά θα προσελάμβανε την άφθαρτη αυτή η οποία δεν θα είχε γνωρίσει το θάνατο και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος θα ακολουθούσε πορεία προς τη θέωση...Θα έκανε εξ αρχής αυτό που θα κάνει μετά την Ανάσταση.

Τό μεγαλείο και την σοφία της δημιουργίας του Κυρίου, τήν αντιλανβάνεσαι υποχρεωτικά στό τέλος της επίγειας ζωής σου.

"Διότι επειδή άφησαν τον Ουρανό, οι άνθρωποι τότε, εζητούσαν τον Θεό επί της γης, εκεί στους ασθενείς συγκαταβάς εφάνη, για να τους ανεβάσει σε άπειρο ύψος..." [Ιερός Χρυσόστομος]

Σημασία έχει, απλά και γυναικεία θα το πω - να συνειδητοποίησουμε πόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού - μας άφησε ελεύθερους και παρόλο που στραφήκαμε εναντίον του με ένα " Κύριε ελέησον " μας συγχωρεί τα πάντα - επανειλλημένα -

Σκεφτείτε πόσες φορές το παιδί σας έκανε μια ζημιά με πόση δυσκολία το συγχωρήσαμε ή ακόμη του επιβάλλαμε μια τιμωρία .......................

Και δείτε τώρα εμείς σα παιδιά του Θεού τι κάνουμε καθημερινά.............................

" Ο Αδάμ, παραβαίνοντας την εντολή του Θεού, καταστράφηκε κατά δύο τρόπους, πρώτα πρώτα έχασε την καθαρότητα της φύσης του, την ωραιότητα, το "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση", έπειτα έχασε εκείνη την εικόνα, πάνω στην οποία είχε στηριχθεί, σύμφωνα με την υπόσχεση του Θεού, ολόκληρη η επουράνια κληρονομία. Όπως, αν γίνει παραχάραξη πάνω στο νόμισμα που έχει πάνω του τη μορφή του Βασιλιά αχρηστεύεται, κάτι παρόμοιο έπαθε και ο Αδάμ, διότι είχε κοσμηθεί με μεγάλο πλούτο και με μεγάλη Κληρονομιά..."

Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος "Ομιλία ΙΒ"

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου «Ο Λόγος σαρξ εγένετο»

Κατά την δημιουργία της προμήτορος Εύας ο Θεός πήρε την έμψυχη πλευρά του Αδάμ και την ολοκλήρωσε σε γυναίκα, γι’ αυτό δεν εμφύσησε σ’ αυτήν πνοή ζωής καθώς και στον Αδάμ, αλλά το μέρος που έλαβε από την σάρκα του το τελειοποίησε σε ολόκληρο σώμα γυναικός, την δε απαρχή του πνεύματος που έλαβε μαζί με την έμψυχη σάρκα την τελειοποίησε σε ψυχή ζωντανή δημιουργώντας με τα δυό μαζί έναν άλλον άνθρωπο. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο πλαστουργός και κτίστης Θεός πήρε από την Αγία Μαρία έμψυχη σάρκα σαν ζύμη και μικρή απαρχή από το φύραμα της φύσεώς μας - δηλαδή από την ψυχή και το σώμα μαζί - και την ένωσε με την δική του ακατάληπτη και απρόσιτη Θεότητα. Ή μάλλον ένωσε πραγματικά όλη την υπόσταση της Θεότητός του με την δική μας φύση, την έσμιξε άμικτα μ’ αυτή και την έκανε άγιο ναό του. Έτσι ο ποιητής του Αδάμ έγινε ατρέπτως και αναλλοιώτως τέλειος άνθρωπος.
Όπως ακριβώς λοιπόν από την πλευρά του Αδάμ έπλασε την γυναίκα, έτσι, αφού δανείστηκε την σάρκα από την θυγατέρα του Αδάμ την αειπάρθενο και Θεοτόκο Μαρία και την έλαβε χωρίς σπορά, γεννήθηκε κατά τον ίδιο τρόπο με τον πρωτόπλαστο. Ώστε όπως ακριβώς ο Αδάμ με την παράβαση έγινε η αρχή της γεννήσεως μας στην φθορά και στον θάνατο, έτσι και ο Χριστός και Θεός μας με την εκπλήρωση κάθε δικαιοσύνης έγινε η απαρχή της αναγεννήσεώς μας στην αφθαρσία και την αθανασία. Αυτό εννοεί ο θείος Παύλος όταν λέει: «Ο πρώτος άνθρωπος πλάστηκε από τη γη χοϊκός. Ο δεύτερος άνθρωπος, δηλαδή ο Κύριος, είναι επουράνιος. Ό,τι λογής ήταν ο χοϊκός τέτοιοι είναι και όλοι οι χοϊκοί και ό,τι λογής είναι ο επουράνιος τέτοιοι είναι και όλοι όσοι γίνονται επουράνιοι δι’ αυτού.»

Ήταν λοιπόν, όπως μας λέει και ο μεγάλος παιδαιριογέρων ασκητής της Νιτρίας Όσιος Μακάριος, σαν να έγινε παραχάραξη πάνω στην ανθρώπινη φύση με την πτώση ... Έχασε το "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση" αλλά και όλα τα χαρίσματα που είχε δώσει ο Θεός στο ανθρώπινο γένος. Αμαυρώθηκε και η ίδια η εικόνα του ανθρώπου με την αμαρτία. Το σώμα του έγινε σάρκα φθαρτή, έγινε χοϊκός. Η φύση όλη τον ακολούθησε στη φθορά και από τότε "συστενάζει και συνοδίνει ...." περιμένοντας και αυτή να απελευθερωθεί από τη φθορά.