Β. Ο Ιωσήφ ο μνήστωρ
Κατάγονταν από την Βηθλεέμ. Ο πατέρας του λεγόταν Ιακώβ ( Ματθ. Α: 16 ) ,αδελφός του Ιωακείμ, πατέρα της Μαρίας. Έτσι ο Ιωσήφ και η Μαρία « βλάστησαν » από το ίδιο γενεαλογικό δένδρο. Ήταν μεταξύ τους εξαδέλφια.
Ο Ιωσήφ παντρεύτηκε την Σαλώμη , ανεψιά του αρχιερέα Ζαχαρία ( κόρη του αδελφού του Αγγαίου ) . Έκανε μαζί της επτά παιδιά. Τέσσερα αγόρια, τον Ιάκωβο, τον Ιωσήφ, τον Σίμωνα και τον Ιούδα, και τρεις θυγατέρες . Την Μάρθα , την Εσθήρ και την Σαλώμη.
Δεν είχε περιουσία. Ήταν φτωχός. Δούλευε μαραγκός για να βγάλει το ψωμί του. Ήταν όμως πολύ δίκαιος και Θεοφοβούμενος. Καθώς διήνυε το 70ο έτος της ηλικίας του πέθανε η γυναίκα του Σαλώμη.
Ο αρχιερέας Ζαχαρίας, ο Ιωσήφ και οι λοιποί με τις ράβδους στα χέρια τους βρίσκονταν στο ναό. Ο Ζαχαρίας πήρε τις ράβδους και έγραψε τα ονόματά τους. Τις « σημάδεψε » . Δώδεκα ονόματα, δώδεκα ράβδοι. Μπήκε στο ναό ( μαζί με τις ράβδους ) να προσευχηθεί. Τελείωσε την προσευχή και βγήκε. Έδινε στον καθένα την ράβδο του. Περίμεναν με αγωνία να δουν πως θα απαντήσει ο Κύριος. Πλησίαζε το τέλος και καμία απάντηση. Τελευταία απέμεινε η ράβδος του Ιωσήφ. Μόλις την παρέλαβε, εξήλθε ένα περιστέρι και πετούσε γύρω από το κεφάλι του.
- Συ εκλήθης από τον Θεό να παραλάβεις την παρθένο, του είπε ο Ζαχαρίας.
Εβδομήντα ετών αυτός, δεκαπέντε αυτή. Διαφορά πενήντα πέντε χρόνια! …
Σοκαρίστηκε ο Ιωσήφ.
- Θα γίνω περίγελος στους Ιουδαίους, είπε. Είμαι γέρος. Αυτή είναι νεαρή. Έχω και παιδιά…
- Φοβού Κύριον τον Θεόν σου , του απάντησε ο Ζαχαρίας. Θυμήσου τι έπαθαν οι υιοί Κορρέ, Δαθάν, και Αβειρών, που ήταν « πνεύμα αντιλογίας » ! Άνοιξε η γη και τους κατάπιε.
Ο ταπεινότατος Ιωσήφ , εξέλαβε την φωνή του αρχιερέως Ζαχαρία σαν φωνή του Θεού και υπάκουσε. Πήρε ως μνηστή την ωραία κόρη του Θεού. Και η 15χρονη Παρθένος Μαριάμ πήρε χωρίς αντίρρηση ως μνηστήρα της ένα … παππού !
Ο Ιωσήφ την παρέλαβε από τον ναό και από τα χέρια των ιερέων, την έφερε στο σπίτι του στη Ναζαρέτ. Την παρουσίασε στις κόρες του . Τις συνέστησε να την συντροφεύουν. όμως ο ίδιος έπρεπε να δουλέψει για να ζήσει η οικογένειά του.
Πήρε το σκερπάνι, το πριόνι και αναχώρησε.
Χαίρε Κεχαριτωμένη...
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
Γ. Δεύτερος ναός
Η καταπληκτική αθλήτρια πνευματικών αγώνων άλλαξε τόπο διαμονής. Από το ναό πήγε στο σπίτι. Στάδιο άλλαξε, όχι ρυθμό ζωής. Ό,τι αγώνα έκανε στο ναό, τον έκανε και στο σπίτι. Συνέχισε την προσευχή της ,την νηστεία της, και την έγκλειστη ζωή της.
Δ. Ο Σκοπός της μνηστείας
α. Να ξεγελασθεί ο διάβολος
Η Γραφή προφήτεψε πως ο Ιησούς θα γεννηθεί εκ Παρθένου. ( Ης. 7 : 14 ) . Και θα συντρίψει την κεφαλή του διαβόλου ( Γεν. 3: 15 ) . Αυτό το ήξερε ο διάβολος. Και περίμενε την καταδίκη του…
Για αυτό, ( διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες ) , ο διάβολος είχε βάλει στόχο τις παρθένες να μην αφήσει καμιά αμόλυντη. Μήπως και γλυτώσει. Και οι ιερείς του ναού, θεία εμπνεύσει, αρραβώνιασαν την Παρθένο Μαρία με τον άγιο Ιωσήφ , και ο παμπόνηρος ξεγελάστηκε.
β. Να ξεγελασθεί ο Εβραϊκός λαός
Ο Εβραϊκός λαός στο σύνολό του θεωρούσε τον Χριστό ως υιό του Ιωσήφ . ( πρβλ. Ματθ. 13: 55 ) . Δεν είχε καταλάβει ,πως ο Χριστός συνελήφθη άνευ σπέρματος ανδρός. Σαν δύσπιστος και κακοπροαίρετος που ήταν , ποτέ δεν θα το καταλάβαινε. Έτσι , αν η Παρθένος γεννούσε τον Χριστό χωρίς να είχε ως μνηστήρα τον Ιωσήφ , ο Εβραίοι θα κατηγορούσαν τον Παρθένο ως πόρνη, και τον Χριστό ως υιόν πόρνης ! Για τους λόγους αυτούς έγινε η μνηστεία. « Ίνα συσκοτισθή το γινόμενον και ίνα πάσαν πονηρίαν διαφύγη η Παρθένος υπόνοιαν » ( Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ) .
Η καταπληκτική αθλήτρια πνευματικών αγώνων άλλαξε τόπο διαμονής. Από το ναό πήγε στο σπίτι. Στάδιο άλλαξε, όχι ρυθμό ζωής. Ό,τι αγώνα έκανε στο ναό, τον έκανε και στο σπίτι. Συνέχισε την προσευχή της ,την νηστεία της, και την έγκλειστη ζωή της.
Δ. Ο Σκοπός της μνηστείας
α. Να ξεγελασθεί ο διάβολος
Η Γραφή προφήτεψε πως ο Ιησούς θα γεννηθεί εκ Παρθένου. ( Ης. 7 : 14 ) . Και θα συντρίψει την κεφαλή του διαβόλου ( Γεν. 3: 15 ) . Αυτό το ήξερε ο διάβολος. Και περίμενε την καταδίκη του…
Για αυτό, ( διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες ) , ο διάβολος είχε βάλει στόχο τις παρθένες να μην αφήσει καμιά αμόλυντη. Μήπως και γλυτώσει. Και οι ιερείς του ναού, θεία εμπνεύσει, αρραβώνιασαν την Παρθένο Μαρία με τον άγιο Ιωσήφ , και ο παμπόνηρος ξεγελάστηκε.
β. Να ξεγελασθεί ο Εβραϊκός λαός
Ο Εβραϊκός λαός στο σύνολό του θεωρούσε τον Χριστό ως υιό του Ιωσήφ . ( πρβλ. Ματθ. 13: 55 ) . Δεν είχε καταλάβει ,πως ο Χριστός συνελήφθη άνευ σπέρματος ανδρός. Σαν δύσπιστος και κακοπροαίρετος που ήταν , ποτέ δεν θα το καταλάβαινε. Έτσι , αν η Παρθένος γεννούσε τον Χριστό χωρίς να είχε ως μνηστήρα τον Ιωσήφ , ο Εβραίοι θα κατηγορούσαν τον Παρθένο ως πόρνη, και τον Χριστό ως υιόν πόρνης ! Για τους λόγους αυτούς έγινε η μνηστεία. « Ίνα συσκοτισθή το γινόμενον και ίνα πάσαν πονηρίαν διαφύγη η Παρθένος υπόνοιαν » ( Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ) .
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
7. Η ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΤΗΣ
α. Είδη παρθενίας
Υπάρχει η παρθενία του σώματος και η παρθενία της ψυχής. Η ψυχή είναι παρθένος ,όταν δεν έχει μολυνθεί από αισχρούς λογισμούς. Μπορεί δηλαδή το σώμα να είναι παρθένο, ενώ η ψυχή να είναι πόρνη. Να έχει μολυνθεί το σώμα από αισχρές επιθυμίες και συγκαταθέσεις. Πρώτα πορνεύει η ψυχή , μετά το σώμα. Δεν μολύνεται το σώμα, αν πρώτα δεν μολυνθεί η ψυχή. Για αυτό είναι πιο εύκολο να κρατηθεί το σώμα καθαρό παρά η ψυχή. Για το δεύτερο απαιτείται ισόβιος, άγρυπνος ,τιτάνειος αγώνας. Ο Μ. Βασίλειος καίτοι ήταν γίγαντας στην άσκηση, έλεγε με ταπείνωση: « Γυναίκα δεν έχω, και παρθένος δεν είμαι » . Εννοώντας με αυτό την παρθενία της ψυχής.
Β. Η παρθενία της Θεοτόκου.
α. Η σωματική της παρθενία
Ο Σατανάς γνωρίζοντας πως ο Χριστός ( ο εχθρός του … ) θα γεννηθεί εκ παρθένου, λύσσαξε να μολύνει όλες τις παρθένες. Για αυτό προ Χριστού, ακόμα κι αυτή η παρθενία του σώματος ήταν σπανιώτατο φαινόμενο. Σε τέτοιο κόσμο γεννήθηκε και μεγάλωσε η Θεοτόκος. Κίνδυνος – θάνατος !
Κατά θεία οικονομία η τότε τρίχρονη Μαρία αφιερώθηκε στο ναό. Έμεινε δώδεκα ολόκληρα χρόνια . Περιφρούρησε έτσι την σωματική της παρθενία . Και όταν βγήκε από το ναό, και εγκαταστάθηκε στο κακόφημο χωρίο της Ναζαρέτ , πάλι κατά θεία οικονομία οι ιερείς του ναού την αρραβώνιασαν με τον Ιωσήφ. Ο παμπόνηρος διάβολος ηπατήθη. Η Μαρία διατήρησε την σωματική της παρθενία .
β. Η ψυχική της παρθενία
Αν στα χρόνια που έζησε η Μαρία ,ήταν εξόχως δύσκολο να διατηρηθεί η σωματική παρθενία, ας αναλογιστούμε πόσο δύσκολο ήταν να διατηρηθεί η παρθενία της ψυχής! Η νεαρή Μαρία παρόλο που ήταν στο ναό κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να απολέσει την ψυχική της παρθενία.
Είναι εκπληκτικό! Η νεαρή Μαρία ζώντας προ Χριστού και χωρίς να έχει πρότυπα ( ! ) έκανε τέτοιο αγώνα και τέτοια νηφαλιότητα και επαγρύπνηση , ώστε ουδέποτε συγκατετέθη σε ρυπαρούς λογισμούς! Ήταν δηλαδή καθαρά όχι μόνο στη σάρκα ,αλλά και στην ψυχή της ! « Ως μολυσμού μη μόνον σαρκός υπερτέρας, αλλά και μεμολυσμένων λογισμών των εκ της σαρκός ανωτέρας Παρθένου » . ( Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ομιλ. ΝΒ, 5 Εις τα εισόδια ) . Ήταν παρθένος και στην ψυχή ! « Πάσης βιοτικής και σαρκικής επιθυμίας τον νουν αποστήσασα » ( Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός , έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως 14 ( 87 ) περί της γενεαλογίας του Κυρίου και της αγίας Θεοτόκου ) .
Γ. « Πάσα η δόξα της θυγατρός ( ψαλμ. 44 : 14 )
Έσωθεν λέει η Γραφή και όχι « έσω » Δηλαδή: « Πάσα η δόξα της θυγατρός » δεν είναι μέσα. Αλλά χύνεται, ξεχύνεται από μέσα προς τα έξω. Σα φως! Κάτι που δείχνει πως η παρθενική της ψυχή είναι όντως πάγκαλη, όπως υπογραμμίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ( Ομιλ. ΝΒ,17 ) Συνοπτικά: Το μεγαλείο της παρθένου δεν είναι ότι έμεινε σωματικά παρθένος, αλλά ότι έμεινε ισόβια παρθένος στην ψυχή. Μειώνομε την ωραιότητα της παρθενίας της, όταν την περιορίζουμε στο σώμα.
α. Είδη παρθενίας
Υπάρχει η παρθενία του σώματος και η παρθενία της ψυχής. Η ψυχή είναι παρθένος ,όταν δεν έχει μολυνθεί από αισχρούς λογισμούς. Μπορεί δηλαδή το σώμα να είναι παρθένο, ενώ η ψυχή να είναι πόρνη. Να έχει μολυνθεί το σώμα από αισχρές επιθυμίες και συγκαταθέσεις. Πρώτα πορνεύει η ψυχή , μετά το σώμα. Δεν μολύνεται το σώμα, αν πρώτα δεν μολυνθεί η ψυχή. Για αυτό είναι πιο εύκολο να κρατηθεί το σώμα καθαρό παρά η ψυχή. Για το δεύτερο απαιτείται ισόβιος, άγρυπνος ,τιτάνειος αγώνας. Ο Μ. Βασίλειος καίτοι ήταν γίγαντας στην άσκηση, έλεγε με ταπείνωση: « Γυναίκα δεν έχω, και παρθένος δεν είμαι » . Εννοώντας με αυτό την παρθενία της ψυχής.
Β. Η παρθενία της Θεοτόκου.
α. Η σωματική της παρθενία
Ο Σατανάς γνωρίζοντας πως ο Χριστός ( ο εχθρός του … ) θα γεννηθεί εκ παρθένου, λύσσαξε να μολύνει όλες τις παρθένες. Για αυτό προ Χριστού, ακόμα κι αυτή η παρθενία του σώματος ήταν σπανιώτατο φαινόμενο. Σε τέτοιο κόσμο γεννήθηκε και μεγάλωσε η Θεοτόκος. Κίνδυνος – θάνατος !
Κατά θεία οικονομία η τότε τρίχρονη Μαρία αφιερώθηκε στο ναό. Έμεινε δώδεκα ολόκληρα χρόνια . Περιφρούρησε έτσι την σωματική της παρθενία . Και όταν βγήκε από το ναό, και εγκαταστάθηκε στο κακόφημο χωρίο της Ναζαρέτ , πάλι κατά θεία οικονομία οι ιερείς του ναού την αρραβώνιασαν με τον Ιωσήφ. Ο παμπόνηρος διάβολος ηπατήθη. Η Μαρία διατήρησε την σωματική της παρθενία .
β. Η ψυχική της παρθενία
Αν στα χρόνια που έζησε η Μαρία ,ήταν εξόχως δύσκολο να διατηρηθεί η σωματική παρθενία, ας αναλογιστούμε πόσο δύσκολο ήταν να διατηρηθεί η παρθενία της ψυχής! Η νεαρή Μαρία παρόλο που ήταν στο ναό κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να απολέσει την ψυχική της παρθενία.
Είναι εκπληκτικό! Η νεαρή Μαρία ζώντας προ Χριστού και χωρίς να έχει πρότυπα ( ! ) έκανε τέτοιο αγώνα και τέτοια νηφαλιότητα και επαγρύπνηση , ώστε ουδέποτε συγκατετέθη σε ρυπαρούς λογισμούς! Ήταν δηλαδή καθαρά όχι μόνο στη σάρκα ,αλλά και στην ψυχή της ! « Ως μολυσμού μη μόνον σαρκός υπερτέρας, αλλά και μεμολυσμένων λογισμών των εκ της σαρκός ανωτέρας Παρθένου » . ( Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ομιλ. ΝΒ, 5 Εις τα εισόδια ) . Ήταν παρθένος και στην ψυχή ! « Πάσης βιοτικής και σαρκικής επιθυμίας τον νουν αποστήσασα » ( Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός , έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως 14 ( 87 ) περί της γενεαλογίας του Κυρίου και της αγίας Θεοτόκου ) .
Γ. « Πάσα η δόξα της θυγατρός ( ψαλμ. 44 : 14 )
Έσωθεν λέει η Γραφή και όχι « έσω » Δηλαδή: « Πάσα η δόξα της θυγατρός » δεν είναι μέσα. Αλλά χύνεται, ξεχύνεται από μέσα προς τα έξω. Σα φως! Κάτι που δείχνει πως η παρθενική της ψυχή είναι όντως πάγκαλη, όπως υπογραμμίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ( Ομιλ. ΝΒ,17 ) Συνοπτικά: Το μεγαλείο της παρθένου δεν είναι ότι έμεινε σωματικά παρθένος, αλλά ότι έμεινε ισόβια παρθένος στην ψυχή. Μειώνομε την ωραιότητα της παρθενίας της, όταν την περιορίζουμε στο σώμα.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
8. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ( ΛΟΥΚ. Α: 26-33 )
Πέρασαν περίπου έξι μήνες από τότε που η Μαρία εγκαταστάθηκε στην Ναζαρέτ στο σπίτι του Ιωσήφ.
Φαίνεται πως στο διάστημα αυτό είχε παλαιωθεί το « καταπέτασμα » του ναού . Και έπρεπε να αντικατασταθεί. Το ιερώτατο αυτό σκεύος δεν μπορούσε να προέλθει από ακάθαρτα χέρια. Έπρεπε να « βγει » από χέρια αμίαντα και καθαρά.
Ο αρχιερέας Ζαχαρίας διέταξε να φέρουν στο ναό τις αμίαντες παρθένες από την φυλή Δαυίδ. Έδωσε ξεχωριστή εντολή να φέρον από την Ναζαρέτ την παρθένο Μαριάμ. Είχαν ήδη συγκεντρωθεί επτά Παρθένες. Έβαλαν κλήρο. Και ο κλήρος « έπεσε » στην Μαριάμ.
Η Μαριάμ πήρε τα « υλικά » , τον χρυσό, τον αμίαντο, την βύσσον , το σηρικόν, τον υάκινθον, το κόκκινον και την πορφύραν, γύρισε σπίτι της στη Ναζαρέτ και « έγνεθε » ,έφτιαχνε το ύφασμα του καταπετάσματος.
ʽΉταν 25 Μαρτίου Κυριακή απόγευμα. Η Παρθένος σταμάτησε προς στιγμή το ιερό εργόχειρό της . Πήρε την στάμνα ( σύμφωνα με το πρωτευαγγέλιο ) και πήγαινε για νερό στην βρύση. Καθώς έβγαινε από το σπίτι , άκουσε φωνή που έλεγε:
- Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία. Ο Κύριος μετά σου. Ήταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ.
« Κεχαριτωμένη » την είπε. Ποιος; Αυτός ( ο αρχάγγελος ! … ) που « πιάνει την μύτη του » και στον παραμικρό εμπαθή λογισμό! Αναλογιζόμαστε το μέγεθος της αγιότητός της!
Συνέχισε το εγκώμιον ο μέγας Γαβριήλ :
- Είσαι η μόνη γυναίκα , που έχεις τόσο πολύ ευλογηθεί από τον Κύριο. « Ευλογημένη συ εν γυναιξί » . ( Λουκ. Α, 26 )
Τι λόγια κολακευτικά. Ιδιαίτερα για μια γυναίκα. Σημειωτέον ,ότι τα λόγια αυτά δεν έβγαιναν από το στόμα του Αρχαγγέλου υποκριτικά. Έβγαιναν μέσα από την καρδιά του. Και το πρόσωπο του άστραφτε από χαρά ,που συνάντησε επί γης μια τέτοια γυναίκα. Κι αυτό το έβλεπε η Μαρία. Και όμως δεν κολακεύτηκε. Ούτε στο ελάχιστο. Τουναντίον ανησύχησε. « διεταράχθη επί τω λόγω αυτού » ( Λουκά . Α. 28 ) .
Άφησε την στάμνα. Και μπήκε « εν τη σκηνή ( = οικία ) του Ιωσήφ » . Κάθησε κοντά στο θρόνο της , και έγνεθε το ύφασμα του καταπετάσματος ( όπως δείχνει και η εικόνα του Ευαγγελισμού ) . « Και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος » ( Λουκ. Α, 30 )
Πέρασαν περίπου έξι μήνες από τότε που η Μαρία εγκαταστάθηκε στην Ναζαρέτ στο σπίτι του Ιωσήφ.
Φαίνεται πως στο διάστημα αυτό είχε παλαιωθεί το « καταπέτασμα » του ναού . Και έπρεπε να αντικατασταθεί. Το ιερώτατο αυτό σκεύος δεν μπορούσε να προέλθει από ακάθαρτα χέρια. Έπρεπε να « βγει » από χέρια αμίαντα και καθαρά.
Ο αρχιερέας Ζαχαρίας διέταξε να φέρουν στο ναό τις αμίαντες παρθένες από την φυλή Δαυίδ. Έδωσε ξεχωριστή εντολή να φέρον από την Ναζαρέτ την παρθένο Μαριάμ. Είχαν ήδη συγκεντρωθεί επτά Παρθένες. Έβαλαν κλήρο. Και ο κλήρος « έπεσε » στην Μαριάμ.
Η Μαριάμ πήρε τα « υλικά » , τον χρυσό, τον αμίαντο, την βύσσον , το σηρικόν, τον υάκινθον, το κόκκινον και την πορφύραν, γύρισε σπίτι της στη Ναζαρέτ και « έγνεθε » ,έφτιαχνε το ύφασμα του καταπετάσματος.
ʽΉταν 25 Μαρτίου Κυριακή απόγευμα. Η Παρθένος σταμάτησε προς στιγμή το ιερό εργόχειρό της . Πήρε την στάμνα ( σύμφωνα με το πρωτευαγγέλιο ) και πήγαινε για νερό στην βρύση. Καθώς έβγαινε από το σπίτι , άκουσε φωνή που έλεγε:
- Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία. Ο Κύριος μετά σου. Ήταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ.
« Κεχαριτωμένη » την είπε. Ποιος; Αυτός ( ο αρχάγγελος ! … ) που « πιάνει την μύτη του » και στον παραμικρό εμπαθή λογισμό! Αναλογιζόμαστε το μέγεθος της αγιότητός της!
Συνέχισε το εγκώμιον ο μέγας Γαβριήλ :
- Είσαι η μόνη γυναίκα , που έχεις τόσο πολύ ευλογηθεί από τον Κύριο. « Ευλογημένη συ εν γυναιξί » . ( Λουκ. Α, 26 )
Τι λόγια κολακευτικά. Ιδιαίτερα για μια γυναίκα. Σημειωτέον ,ότι τα λόγια αυτά δεν έβγαιναν από το στόμα του Αρχαγγέλου υποκριτικά. Έβγαιναν μέσα από την καρδιά του. Και το πρόσωπο του άστραφτε από χαρά ,που συνάντησε επί γης μια τέτοια γυναίκα. Κι αυτό το έβλεπε η Μαρία. Και όμως δεν κολακεύτηκε. Ούτε στο ελάχιστο. Τουναντίον ανησύχησε. « διεταράχθη επί τω λόγω αυτού » ( Λουκά . Α. 28 ) .
Άφησε την στάμνα. Και μπήκε « εν τη σκηνή ( = οικία ) του Ιωσήφ » . Κάθησε κοντά στο θρόνο της , και έγνεθε το ύφασμα του καταπετάσματος ( όπως δείχνει και η εικόνα του Ευαγγελισμού ) . « Και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος » ( Λουκ. Α, 30 )
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
- Μήπως, έλεγε, ο πονηρός μου έστησε καμιά πλεκτάνη ; Και πάθω ,ότι έπαθε η προμήτορα Εύα;
Κι ήταν κοπελίτσα 15 ετών! …
Κρίσιμες στιγμές…
Ο αρχάγγελος προσπάθησε να την καθησυχάσει.
- Μην φοβάσαι Μαριάμ. Ο Θεός σε χαρίτωσε. Θα μείνεις έγκυος. Θα κάνεις παιδί και θα το πεις Ιησού. Θα γίνει μεγάλος. Θα ονομαστεί υιός του Υψίστου. Και άλλα μεγαλεία ( Λουκ. Α ʼ 30 - 32 ) …
Και η παρθένος διερωτάται:
- « Πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω » .
( Λουκ. Α : 34 ) .
Εγώ δεν σχετίζομαι με σύζυγο. Πως θα γίνει αυτό που λες; « Και μην δια τούτο έσται, επειδή άνδρα ου γινώσκεις, ( ρητορεύει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ) .
Ει γαρ εγίνωσκες άνδρα , ουκ αν κατηξιώθης υπηρετήσασθαι την διακονίαν ταύτην. Ώστε δι ο απιστείς δι αυτό πίστευε » . ( Ε.Π.Ε . τ. 4 σελ. 250 )
Δηλαδή: Μα για αυτό θα γίνει. Επειδή δεν έχεις άνδρα. Διότι αν είχες άνδρα, δεν θα καταξιωνόσουν μιας τέτοιας διακονίας. Ώστε αυτό που σε κάνει να απιστείς, αυτό σε κάνει να πιστέψεις.
Φυσικά η Παρθένος δεν ήταν … άπιστη! Είχε τον σκοπό της που αμφέβαλε. Ήθελε ( διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ) να εξακριβώσει με πάσα λεπτομέρεια , αν πρόκειται περί πλάνης . ( ομιλ. ΙΔ ʼ 1 )
Ο Γαβριήλ της εξήγησε πως θα γίνει το μεγάλο γεγονός.
- Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι . ( Λουκ. α : 33 ) . Μην φοβάσαι! Η παρθενία σου θα διαφυλαχθεί. Δύναμη Θεού θα σε καλύψει . Πνεύμα άγιο θα έρθει επάνω σου. Και θα γεννήσεις χωρίς άνδρα.
Τώρα διαπίστωσε πως αυτό είναι θέλημα Θεού. Όμως η ίδια πίστευε πως πνευματικά ήταν η πιο πάμφτωχη γυναίκα. Επομένως αυτό που της λέει ο Γαβριήλ , είναι αντίθετο με το φρόνημά της, την επιθυμία της, την δύναμή της. Παρόλο αυτό δεν έφερε αντίρρηση. Υπέταξε το θέλημά της στο θέλημα του Θεού.
Κι ήταν κοπελίτσα 15 ετών! …
Κρίσιμες στιγμές…
Ο αρχάγγελος προσπάθησε να την καθησυχάσει.
- Μην φοβάσαι Μαριάμ. Ο Θεός σε χαρίτωσε. Θα μείνεις έγκυος. Θα κάνεις παιδί και θα το πεις Ιησού. Θα γίνει μεγάλος. Θα ονομαστεί υιός του Υψίστου. Και άλλα μεγαλεία ( Λουκ. Α ʼ 30 - 32 ) …
Και η παρθένος διερωτάται:
- « Πως έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω » .
( Λουκ. Α : 34 ) .
Εγώ δεν σχετίζομαι με σύζυγο. Πως θα γίνει αυτό που λες; « Και μην δια τούτο έσται, επειδή άνδρα ου γινώσκεις, ( ρητορεύει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ) .
Ει γαρ εγίνωσκες άνδρα , ουκ αν κατηξιώθης υπηρετήσασθαι την διακονίαν ταύτην. Ώστε δι ο απιστείς δι αυτό πίστευε » . ( Ε.Π.Ε . τ. 4 σελ. 250 )
Δηλαδή: Μα για αυτό θα γίνει. Επειδή δεν έχεις άνδρα. Διότι αν είχες άνδρα, δεν θα καταξιωνόσουν μιας τέτοιας διακονίας. Ώστε αυτό που σε κάνει να απιστείς, αυτό σε κάνει να πιστέψεις.
Φυσικά η Παρθένος δεν ήταν … άπιστη! Είχε τον σκοπό της που αμφέβαλε. Ήθελε ( διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ) να εξακριβώσει με πάσα λεπτομέρεια , αν πρόκειται περί πλάνης . ( ομιλ. ΙΔ ʼ 1 )
Ο Γαβριήλ της εξήγησε πως θα γίνει το μεγάλο γεγονός.
- Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι . ( Λουκ. α : 33 ) . Μην φοβάσαι! Η παρθενία σου θα διαφυλαχθεί. Δύναμη Θεού θα σε καλύψει . Πνεύμα άγιο θα έρθει επάνω σου. Και θα γεννήσεις χωρίς άνδρα.
Τώρα διαπίστωσε πως αυτό είναι θέλημα Θεού. Όμως η ίδια πίστευε πως πνευματικά ήταν η πιο πάμφτωχη γυναίκα. Επομένως αυτό που της λέει ο Γαβριήλ , είναι αντίθετο με το φρόνημά της, την επιθυμία της, την δύναμή της. Παρόλο αυτό δεν έφερε αντίρρηση. Υπέταξε το θέλημά της στο θέλημα του Θεού.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
10.ΣΤΗΝ ΕΛΙΣΑΒΕΤ ( ΛΟΥΚ. 39 : 56 )
A. Η Ελισάβετ
Έμεινε στην πόλη Ιούδα, δηλαδή στην Βηθλεέμ. Ήταν σύζυγος του προφήτη Ζαχαρία και εξαδέλφη της Παρθένου. Είχε γεράσει και δεν απέκτησε παιδί. Η στειρότητά της είχε γίνει « σήριαλ » . Δεν την φώναζαν με το όνομά της, « στείρα » την εφώναζαν , « τη καλουμένη στείρα » ( Λουκ. a : 37 ) .
Όμως κατόπιν επιμόνου προσευχής της έγινε θαύμα! Συνέλαβε! Τώρα στα γεράματα! Και αυτό ο αρχάγγελος Γαβριήλ το ανάφερε στη Μαρία κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού. Η συγγενής σου Ελισάβετ, της είπε, συνέλαβε γιο στα γηρατειά της. Βρίσκεται μάλιστα στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης ( Λουκ. α
) .
Η Μαρία έγκυος καθώς και η εξαδέλφη της η Ελισάβετ. Η πρώτη θα γεννούσε τον Χριστό, η δεύτερη τον Πρόδρομο. Ο Χριστός είναι ανεψιός της Ελισάβετ, ο Πρόδρομος και ο Χριστός ήταν μεταξύ τους εξαδέλφια. Ο Πρόδρομος ήταν κατά έξι μήνες μεγαλύτερος από τον Χριστό.
Β. Στην Βηθλεέμ
Μόλις η Μαρία πληροφορήθηκε πως η εξαδέλφη της είναι έγκυος, έτρεξε αμέσως να την συναντήσει. « Επορεύθη εις την Ορεινή μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα » ( Λουκ. α : 39 ) .
Διέσχισε την ορεινήν επί δύο τρεις ημέρες. Η 15χρονη Μαρία , περνούσε μέσα από λαγκάδια , χειμάρους ,ερήμους, βουνά και κακοτοπιές. « Και εισήλθεν εις τον οίκον του Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ » . ( Λουκ. α : 40 ) . Μπήκε στο σπίτι της εξαδέλφης της ,την χαιρέτησε με το « ειρήνη σοι » , την ασπάσθηκε, την αγκάλιασε και την κατεφίλησε.
A. Η Ελισάβετ
Έμεινε στην πόλη Ιούδα, δηλαδή στην Βηθλεέμ. Ήταν σύζυγος του προφήτη Ζαχαρία και εξαδέλφη της Παρθένου. Είχε γεράσει και δεν απέκτησε παιδί. Η στειρότητά της είχε γίνει « σήριαλ » . Δεν την φώναζαν με το όνομά της, « στείρα » την εφώναζαν , « τη καλουμένη στείρα » ( Λουκ. a : 37 ) .
Όμως κατόπιν επιμόνου προσευχής της έγινε θαύμα! Συνέλαβε! Τώρα στα γεράματα! Και αυτό ο αρχάγγελος Γαβριήλ το ανάφερε στη Μαρία κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού. Η συγγενής σου Ελισάβετ, της είπε, συνέλαβε γιο στα γηρατειά της. Βρίσκεται μάλιστα στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης ( Λουκ. α
) .Η Μαρία έγκυος καθώς και η εξαδέλφη της η Ελισάβετ. Η πρώτη θα γεννούσε τον Χριστό, η δεύτερη τον Πρόδρομο. Ο Χριστός είναι ανεψιός της Ελισάβετ, ο Πρόδρομος και ο Χριστός ήταν μεταξύ τους εξαδέλφια. Ο Πρόδρομος ήταν κατά έξι μήνες μεγαλύτερος από τον Χριστό.
Β. Στην Βηθλεέμ
Μόλις η Μαρία πληροφορήθηκε πως η εξαδέλφη της είναι έγκυος, έτρεξε αμέσως να την συναντήσει. « Επορεύθη εις την Ορεινή μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα » ( Λουκ. α : 39 ) .
Διέσχισε την ορεινήν επί δύο τρεις ημέρες. Η 15χρονη Μαρία , περνούσε μέσα από λαγκάδια , χειμάρους ,ερήμους, βουνά και κακοτοπιές. « Και εισήλθεν εις τον οίκον του Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ » . ( Λουκ. α : 40 ) . Μπήκε στο σπίτι της εξαδέλφης της ,την χαιρέτησε με το « ειρήνη σοι » , την ασπάσθηκε, την αγκάλιασε και την κατεφίλησε.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
12. Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΝ ΤΙΚΤΕΙ
Α. Η απογραφή
Τον καιρό εκείνο η Ιουδαία υπήγετο στην Ρωμαϊκή κυριαρχία. Καίσαρας ( αυτοκράτορας ) ήταν ο Οκταβιανός Αύγουστος. Διέταξε με νόμο την απογραφή των κατοίκων της επικρατείας του. Κατά το νόμο οι κάτοικοι έπρεπε να απογραφούν όχι στον τόπο διαμονής τους , αλλά στον τόπο καταγωγής των πατέρων τους .
Ο άγιος Ιωακείμ ήταν αδελφός του πατέρα του Ιωσήφ , που έμεινε στην Βηθλεέμ. Και από εκεί μετώκησε στην Ναζαρέτ. Ο Ιωακείμ, ο Ιωσήφ και Μαρία είχαν το ίδιο γενεαλογικό δένδρο. Επομένως η οικογένεια του Ιωσήφ έπρεπε να απογραφεί στην Βηθλεέμ.
Ήταν Δεκέμβριος. Πέρασαν ήδη εννέα μήνες από τότε που έγινε ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Ήρθε ο μήνας του τοκετού. Στην κατάσταση αυτή έπρεπε η Μαρία να aανεβεί στην μακρινή Βηθλεέμ να απογραφεί.
( Λουκ. B : 1 – 7 ) .
Ο Ιωσήφ ετοίμασε το γαϊδουράκι κι ανέβασε πάνω την Παρθένο. Και ξεκίνησαν…
- Θα απογράψω τα παιδιά μου, έλεγε ο Ιωσήφ. Αυτή την κοπελίτσα πώς θα την απογράψω; Για γυναίκα μου; Ντρέπομαι. Γέρος εγώ, νεαρή αυτή. Για θυγατέρα μου; Ξέρουν όλοι ότι δεν είναι θυγατέρα μου.
- Μα είναι και έγκυος! Που και πώς θα γεννήσει εκεί που θα βρεθούμε;
Ήταν σε αγωνία.
Η Παρθένος του έδωσε κουράγιο. « Ότε Ιωσήφ , παρθένε λύπη ετιτρώσκετο, προς Βηθλεέμ απαίρων, εβόας προς αυτόν. Τι ορών με έγκυον, στυγνάζεις και ταράσσεσαι, αγνοών όλως το εν εμοί φρικτόν μυστήριον; Λοιπόν απόθου φόβον άπαντα, το παράδοξον εννοών ,Θεός κάτεισι γαρ επί γης δι ʼ έλεον ,εν τη μήτρα νυν και σάρκα προσελάβετο » ( ΚΔ ʼ Δεκεμβρίου , Θ ʼ Ώρα ) .
Βάδιζαν , βάδιζαν . Ζύγωσαν στην Βηθλεέμ. Ο Ιωσήφ γύρισε και είδε την Παρθένο να είναι κάπως κατηφής. « Ίσως να την ενοχλεί το βρέφος » είπε. Ξαναγύρισε και την είδε γελαστή.
- Μαρία τι σου συμβαίνει ; Πώς άλλοτε είσαι γελαστή και άλλοτε κατηφής;
Η Μαρία έβλεπε ουράνιες οπτασίες! …
Β. « ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι » ( Λουκ. 2 : 7 ) .
Η Βηθλεέμ είχε ένα διώροφο ξενοδοχείο. Στον επάνω όροφο έμειναν οι ταξιδιώτες και στον κάτω έβαζαν τα ζώα τους. Τις ημέρες εκείνες λόγω κοσμοσυρροής τα δωμάτια του ορόφου είχαν όλα κατακλυσθεί.
Η οικογένεια του Ιωσήφ, « κτύπησε » την πόρτα του ξενοδοχείου . Και « ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι ». Δεν υπήρχε πια χώρος για αυτούς στο ξενοδοχείο.
Κατακουρασμένοι και εξαντλημένοι όπως ήταν ,έμειναν στον κάτω όροφο, εκεί που οι ταξιδιώτες έβαζαν τα ζώα τους.
Γ. « επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν» ( Λουκ. 2: 6 )
Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς : ( κεφ . 2 6 – 7 ) « εγένετο δε εν τω είναι αυτούς εκεί – επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν » . Στις ημέρες που παρέμειναν εκεί στο υπόγειο, ήρθε και η ώρα να γεννήσει η Παρθένος. « Και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον » . Ξημερώνοντας Κυριακή 25 Δεκεμβρίου ,γέννησε τον υιόν της τον πρωτότοκο. « Και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη » . Τον σπαργάνωσε και τον ξάπλωσε μέσα στο παχνί.
Α. Η απογραφή
Τον καιρό εκείνο η Ιουδαία υπήγετο στην Ρωμαϊκή κυριαρχία. Καίσαρας ( αυτοκράτορας ) ήταν ο Οκταβιανός Αύγουστος. Διέταξε με νόμο την απογραφή των κατοίκων της επικρατείας του. Κατά το νόμο οι κάτοικοι έπρεπε να απογραφούν όχι στον τόπο διαμονής τους , αλλά στον τόπο καταγωγής των πατέρων τους .
Ο άγιος Ιωακείμ ήταν αδελφός του πατέρα του Ιωσήφ , που έμεινε στην Βηθλεέμ. Και από εκεί μετώκησε στην Ναζαρέτ. Ο Ιωακείμ, ο Ιωσήφ και Μαρία είχαν το ίδιο γενεαλογικό δένδρο. Επομένως η οικογένεια του Ιωσήφ έπρεπε να απογραφεί στην Βηθλεέμ.
Ήταν Δεκέμβριος. Πέρασαν ήδη εννέα μήνες από τότε που έγινε ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Ήρθε ο μήνας του τοκετού. Στην κατάσταση αυτή έπρεπε η Μαρία να aανεβεί στην μακρινή Βηθλεέμ να απογραφεί.
( Λουκ. B : 1 – 7 ) .
Ο Ιωσήφ ετοίμασε το γαϊδουράκι κι ανέβασε πάνω την Παρθένο. Και ξεκίνησαν…
- Θα απογράψω τα παιδιά μου, έλεγε ο Ιωσήφ. Αυτή την κοπελίτσα πώς θα την απογράψω; Για γυναίκα μου; Ντρέπομαι. Γέρος εγώ, νεαρή αυτή. Για θυγατέρα μου; Ξέρουν όλοι ότι δεν είναι θυγατέρα μου.
- Μα είναι και έγκυος! Που και πώς θα γεννήσει εκεί που θα βρεθούμε;
Ήταν σε αγωνία.
Η Παρθένος του έδωσε κουράγιο. « Ότε Ιωσήφ , παρθένε λύπη ετιτρώσκετο, προς Βηθλεέμ απαίρων, εβόας προς αυτόν. Τι ορών με έγκυον, στυγνάζεις και ταράσσεσαι, αγνοών όλως το εν εμοί φρικτόν μυστήριον; Λοιπόν απόθου φόβον άπαντα, το παράδοξον εννοών ,Θεός κάτεισι γαρ επί γης δι ʼ έλεον ,εν τη μήτρα νυν και σάρκα προσελάβετο » ( ΚΔ ʼ Δεκεμβρίου , Θ ʼ Ώρα ) .
Βάδιζαν , βάδιζαν . Ζύγωσαν στην Βηθλεέμ. Ο Ιωσήφ γύρισε και είδε την Παρθένο να είναι κάπως κατηφής. « Ίσως να την ενοχλεί το βρέφος » είπε. Ξαναγύρισε και την είδε γελαστή.
- Μαρία τι σου συμβαίνει ; Πώς άλλοτε είσαι γελαστή και άλλοτε κατηφής;
Η Μαρία έβλεπε ουράνιες οπτασίες! …
Β. « ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι » ( Λουκ. 2 : 7 ) .
Η Βηθλεέμ είχε ένα διώροφο ξενοδοχείο. Στον επάνω όροφο έμειναν οι ταξιδιώτες και στον κάτω έβαζαν τα ζώα τους. Τις ημέρες εκείνες λόγω κοσμοσυρροής τα δωμάτια του ορόφου είχαν όλα κατακλυσθεί.
Η οικογένεια του Ιωσήφ, « κτύπησε » την πόρτα του ξενοδοχείου . Και « ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι ». Δεν υπήρχε πια χώρος για αυτούς στο ξενοδοχείο.
Κατακουρασμένοι και εξαντλημένοι όπως ήταν ,έμειναν στον κάτω όροφο, εκεί που οι ταξιδιώτες έβαζαν τα ζώα τους.
Γ. « επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν» ( Λουκ. 2: 6 )
Γράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς : ( κεφ . 2 6 – 7 ) « εγένετο δε εν τω είναι αυτούς εκεί – επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν » . Στις ημέρες που παρέμειναν εκεί στο υπόγειο, ήρθε και η ώρα να γεννήσει η Παρθένος. « Και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον » . Ξημερώνοντας Κυριακή 25 Δεκεμβρίου ,γέννησε τον υιόν της τον πρωτότοκο. « Και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη » . Τον σπαργάνωσε και τον ξάπλωσε μέσα στο παχνί.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
14. Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ( Λουκ. Β : 22 - 38 )
A. Τι έλεγε ο μωσαϊκός νόμος ( Λευιτ. 12 : 1- 8 )
Όταν η γυναίκα γεννούσε κορίτσι, όφειλε ογδόντα ημέρες μετά την γέννηση , να παρουσιασθεί στο ναό με το νεογέννητο, προς καθαρισμό της και προς ευλογία του παιδιού της. Και με δώρα στο Θεό προς εξιλέωσή της. Αν ήταν πλούσια ,έπρεπε να προσφέρει αρνάκι ηλικίας ενός έτους, υγιέστατο και χωρίς ελάττωμα. Αν ήταν φτωχειά, πρόσφερε ένα ζευγάρι τρυγόνια ή περιστέρια.
Αν γεννούσε αγόρι, έπρεπε να παρουσιαστεί στο ναό σαράντα μέρες μετά την γέννα και προς καθαρισμό της, και προς ευλογία του παιδιού της. Αν το αγόρι ήταν πρωτότοκο έπαιρνε και μια πρόσθετη ευλογία. Αναλυτικότερα:
Επειδή τα πρωτότοκα των Ισραηλιτών είχαν γλυτώσει από την δέκατη πληγή του Φαραώ, ο Θεός διέταξε να αφιερώνονται ( τα πρωτότοκα ) στο Ναό προς υπηρεσία του Θεού ( Έξοδος 3:2 ) . Αυτό γινόταν ως εξής: Ο ιερέας έπαιρνε το πρωτότοκο αγόρι και συμβολικά το έθετε ενώπιον του θυσιαστηρίου . Κατόπιν το παρέδιδε στους γονείς.
Β. Η Θεοτόκος « σαραντίζει »
Ο Ιησούς ήταν πρωτότοκος υιός. Έτσι σαράντα ημέρες μετά την γέννησή του έπρεπε να προσφερθεί « αφιερωθεί » στο Θεό. « Παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τον Κύριον κληθήσεται » ( Έξοδος 13 : 2 ) .
Στις 2 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν σαράντα μέρες. Ο Ιωσήφ και η Μαρία έπρεπε να παρουσιασθούν στο ναό με τον τεσσαρακονθήμερον Ιησούν και με δώρα στο χέρι τους. Και το έκαναν. « Ανήγαγον αυτόν εις Ιεροσόλυμα παραστήσαι τω Κυρίω » ( Λουκ . Β ʼ 23 ) , να τοποθετηθεί στο Θυσιαστήριο. Επειδή ήταν πτωχοί, προσέφεραν ως δώρα ( προς ελιξέωση της Παρθένου … ) ένα ζευγάρι τρυγόνια.
Ένα σχόλιο:
Οι μητέρες υποχρεούνται να πηγαίνουν στο ναό και με δώρα προς καθαρισμό τους. Η Θεοτόκος που γέννησε υπερφύση , τι λόγο είχε να προσέλθει στο ναό ( και με δώρα ! … ) προς καθαρισμό της;
Ένα ακόμα σημείο που δείχνει τη μεγάλη της ταπείνωση. Έκανε ό,τι έκανε η λεχώ ας μην ήταν λεχώ.
Γ. Η υποδοχή από τον γερο- Συμεών
Στην πόλη της Ιερουσαλήμ ζούσε ένα χαριτωμένο γεροντάκι ονόματι Συμεών. Είχε πληροφορηθεί από το Άγιο Πνεύμα πως δεν θα πεθάνει , χωρίς να δει τον Κύριο. Και περίμενε.
Ήδη έφτασε σε αυτόν το ευχάριστο νέο. Παρευθύς άφησε το σπίτι του και ανεχώρησε για το ναό. Έφθασε. Κατευθύνθηκε στον ειδικό χώρο όπου πήγαιναν οι μητέρες με τα μωρά τους στην αγκαλιά. Και περίμενε.
Και να. Κατέφθασε ο Ιωσήφ και η Κεχαριτωμένη με τον Χριστό στην αγκαλιά της. Ο γερο Συμεών ευθύς άρπαξε τον Ιησού. Τον αγκάλιασε. Και γεμάτος χαρά δόξασε τον Κύριο. Και είπε:
- « Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα … » . Τώρα! Μάλιστα τώρα που είδα τον Χριστό ,τώρα Κύριέ μου ,απελευθέρωσέ με από τον μάταιο και φθαρτόν αυτόν κόσμον! …
Ευλόγησε τους γονείς του παιδιού ,που κοιτούσαν έκπληκτοι.
- « Ο υιός σου κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών » λέει στη Μητέρα. Δηλαδή : Όσοι θα τον πιστεύσουν, θα ανασταίνονται. Όσοι θα τον απορρίπτουν , θα πέφτουν, θα πεθαίνουν. Θα είναι σημείον αντιλεγόμενον , ( Και είναι ! … )
- Όσο για σένα Μητέρα, ο πόνος για το παιδί σου θα περάσει την καρδιά σου σαν δίκοπο μαχαίρι. « Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία » ( εννοώντας την φρικτή ημέρα της Σταυρώσεως … ) .
Δ. Η επιστροφή
« Και ως ετέλεσαν άπαντα τα κατά τον νόμον Κυρίου υπέστρεψαν εις την Γαλιλαίαν εις την πόλιν εαυτών Ναζαρέτ » ( Λουκ . 2 : 39 )
« ετέλεσαν άπαντα »
Τίποτε δεν παρέλειψαν. Ετήρησαν τα πάντα, μέχρι « κεραίας » . Ήσαν σε όλα τυπικοί.
« Υπέστρεψαν εις την Γαλιλαία »
Κατόπιν επέστρεψαν « εις την πόλιν εαυτών Ναζαρέτ », μαζί με τον τεσσαρακονθήμερον Ιησούν.
ʽΕμειναν στο σπίτι του Ιωσήφ. Η μητέρα βάσταζε τον Ιησού στην αγκαλιά της , τον θήλαζε τον κοίμιζε στην κούνια. Την νύκτα το « μωρό » ξυπνούσε , έκλαιε. Η μητέρα του το νανούριζε « τε - ρι – ρεμ – τε- ρι –ρεμ » το θήλαζε και το αποκοίμιζε. « Πως εκ μαζών σου γάλα βρύεις Παρθένε; Πώς τρέφεις τον τροφέα της κτίσεως; »
« Ακατανόητον θαύμα. Πώς γαλουχείς τον Δεσπότην; »
« Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο » ( Λουκ. B : 40 ) . Μεγάλωνε και εδυνάμωνε , έγινε έξι μηνών, ενός έτους, δύο ετών.
Σε τέτοια τρυφερή ηλικία τον βρήκε περιπέτεια
A. Τι έλεγε ο μωσαϊκός νόμος ( Λευιτ. 12 : 1- 8 )
Όταν η γυναίκα γεννούσε κορίτσι, όφειλε ογδόντα ημέρες μετά την γέννηση , να παρουσιασθεί στο ναό με το νεογέννητο, προς καθαρισμό της και προς ευλογία του παιδιού της. Και με δώρα στο Θεό προς εξιλέωσή της. Αν ήταν πλούσια ,έπρεπε να προσφέρει αρνάκι ηλικίας ενός έτους, υγιέστατο και χωρίς ελάττωμα. Αν ήταν φτωχειά, πρόσφερε ένα ζευγάρι τρυγόνια ή περιστέρια.
Αν γεννούσε αγόρι, έπρεπε να παρουσιαστεί στο ναό σαράντα μέρες μετά την γέννα και προς καθαρισμό της, και προς ευλογία του παιδιού της. Αν το αγόρι ήταν πρωτότοκο έπαιρνε και μια πρόσθετη ευλογία. Αναλυτικότερα:
Επειδή τα πρωτότοκα των Ισραηλιτών είχαν γλυτώσει από την δέκατη πληγή του Φαραώ, ο Θεός διέταξε να αφιερώνονται ( τα πρωτότοκα ) στο Ναό προς υπηρεσία του Θεού ( Έξοδος 3:2 ) . Αυτό γινόταν ως εξής: Ο ιερέας έπαιρνε το πρωτότοκο αγόρι και συμβολικά το έθετε ενώπιον του θυσιαστηρίου . Κατόπιν το παρέδιδε στους γονείς.
Β. Η Θεοτόκος « σαραντίζει »
Ο Ιησούς ήταν πρωτότοκος υιός. Έτσι σαράντα ημέρες μετά την γέννησή του έπρεπε να προσφερθεί « αφιερωθεί » στο Θεό. « Παν άρσεν διανοίγον μήτραν άγιον τον Κύριον κληθήσεται » ( Έξοδος 13 : 2 ) .
Στις 2 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν σαράντα μέρες. Ο Ιωσήφ και η Μαρία έπρεπε να παρουσιασθούν στο ναό με τον τεσσαρακονθήμερον Ιησούν και με δώρα στο χέρι τους. Και το έκαναν. « Ανήγαγον αυτόν εις Ιεροσόλυμα παραστήσαι τω Κυρίω » ( Λουκ . Β ʼ 23 ) , να τοποθετηθεί στο Θυσιαστήριο. Επειδή ήταν πτωχοί, προσέφεραν ως δώρα ( προς ελιξέωση της Παρθένου … ) ένα ζευγάρι τρυγόνια.
Ένα σχόλιο:
Οι μητέρες υποχρεούνται να πηγαίνουν στο ναό και με δώρα προς καθαρισμό τους. Η Θεοτόκος που γέννησε υπερφύση , τι λόγο είχε να προσέλθει στο ναό ( και με δώρα ! … ) προς καθαρισμό της;
Ένα ακόμα σημείο που δείχνει τη μεγάλη της ταπείνωση. Έκανε ό,τι έκανε η λεχώ ας μην ήταν λεχώ.
Γ. Η υποδοχή από τον γερο- Συμεών
Στην πόλη της Ιερουσαλήμ ζούσε ένα χαριτωμένο γεροντάκι ονόματι Συμεών. Είχε πληροφορηθεί από το Άγιο Πνεύμα πως δεν θα πεθάνει , χωρίς να δει τον Κύριο. Και περίμενε.
Ήδη έφτασε σε αυτόν το ευχάριστο νέο. Παρευθύς άφησε το σπίτι του και ανεχώρησε για το ναό. Έφθασε. Κατευθύνθηκε στον ειδικό χώρο όπου πήγαιναν οι μητέρες με τα μωρά τους στην αγκαλιά. Και περίμενε.
Και να. Κατέφθασε ο Ιωσήφ και η Κεχαριτωμένη με τον Χριστό στην αγκαλιά της. Ο γερο Συμεών ευθύς άρπαξε τον Ιησού. Τον αγκάλιασε. Και γεμάτος χαρά δόξασε τον Κύριο. Και είπε:
- « Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα … » . Τώρα! Μάλιστα τώρα που είδα τον Χριστό ,τώρα Κύριέ μου ,απελευθέρωσέ με από τον μάταιο και φθαρτόν αυτόν κόσμον! …
Ευλόγησε τους γονείς του παιδιού ,που κοιτούσαν έκπληκτοι.
- « Ο υιός σου κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών » λέει στη Μητέρα. Δηλαδή : Όσοι θα τον πιστεύσουν, θα ανασταίνονται. Όσοι θα τον απορρίπτουν , θα πέφτουν, θα πεθαίνουν. Θα είναι σημείον αντιλεγόμενον , ( Και είναι ! … )
- Όσο για σένα Μητέρα, ο πόνος για το παιδί σου θα περάσει την καρδιά σου σαν δίκοπο μαχαίρι. « Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία » ( εννοώντας την φρικτή ημέρα της Σταυρώσεως … ) .
Δ. Η επιστροφή
« Και ως ετέλεσαν άπαντα τα κατά τον νόμον Κυρίου υπέστρεψαν εις την Γαλιλαίαν εις την πόλιν εαυτών Ναζαρέτ » ( Λουκ . 2 : 39 )
« ετέλεσαν άπαντα »
Τίποτε δεν παρέλειψαν. Ετήρησαν τα πάντα, μέχρι « κεραίας » . Ήσαν σε όλα τυπικοί.
« Υπέστρεψαν εις την Γαλιλαία »
Κατόπιν επέστρεψαν « εις την πόλιν εαυτών Ναζαρέτ », μαζί με τον τεσσαρακονθήμερον Ιησούν.
ʽΕμειναν στο σπίτι του Ιωσήφ. Η μητέρα βάσταζε τον Ιησού στην αγκαλιά της , τον θήλαζε τον κοίμιζε στην κούνια. Την νύκτα το « μωρό » ξυπνούσε , έκλαιε. Η μητέρα του το νανούριζε « τε - ρι – ρεμ – τε- ρι –ρεμ » το θήλαζε και το αποκοίμιζε. « Πως εκ μαζών σου γάλα βρύεις Παρθένε; Πώς τρέφεις τον τροφέα της κτίσεως; »
« Ακατανόητον θαύμα. Πώς γαλουχείς τον Δεσπότην; »
« Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο » ( Λουκ. B : 40 ) . Μεγάλωνε και εδυνάμωνε , έγινε έξι μηνών, ενός έτους, δύο ετών.
Σε τέτοια τρυφερή ηλικία τον βρήκε περιπέτεια
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
15. ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ
Α. Η αρρώστεια του Ηρώδη
Ο Ηρώδης ήταν τότε εβδομήντα ετών. Και ήταν άρρωστος. Στο … μυαλό! Παρόλο που ήταν σε τέτοια ηλικία, φοβόταν μη του πάρει την εξουσία το βρέφος, ο Ιησούς ! …
Και για να ησυχάσει έδωσε εντολή να σφαχθούν όλα τα νήπια της Βηθλεέμ από δύο ετών και κάτω. Μέσα σε αυτά σκέφτονταν , πως θα ήταν και το παιδίον Ιησούς.
Ο Ιησούς κινδύνευε! …
Β. Ο Πατέρας προστατεύει τον υιό του
Ο Θεός όλα τα γνωρίζει. Τίποτα δεν είναι για αυτόν κρυφό. Ήξερε και το σχέδιο του Ηρώδη. Το παρακολουθούσε. Και όταν είδε πως ήταν πια αδίστακτος , πως αυτό που σκέφτηκε , θα το κάνει, επεμβαίνει και σώζει τον Ιησού. Έστειλε άγγελο στον Ιωσήφ και του παρήγγειλε:
- Ο Ηρώδης πρόκειται να σφάξει το παιδί. Σήκω. Πάρε και τη μάνα του και φύγετε στην Αίγυπτο . Μείνετε εκεί μέχρι να ξαναλάβετε ειδοποίηση.
Ο Ιωσήφ υπάκουσε. Έπρεπε να ξεσπιτωθεί το συντομότερο. Είχε να κάνει ταξίδι μακρινό και επικίνδυνο. Αυτός, η Μαρία με το παιδί στην αγκαλιά θα βάδιζαν μέρες, εβδομάδες, μήνες. Θα περνούσαν μέσα από κακοτοπιές, μέσα από την άγρια έρημο που χώριζε την Παλαιστίνη από την Αίγυπτο. Έρημος γεμάτη από θηρία. Και δεν ξέραν που πήγαιναν ούτε πόσο και που θα μείνουν, όλα άγνωστα.
Ετοίμασαν το γαϊδουράκι. Και νύκτα ξεκίνησαν για την μακρυνή και ξένη χώρα.
Γ. Η σφαγή των νηπίων
Οι μητέρες στην Βηθλεέμ έπαιζαν με τα μωρά τους, δεν χόρταιναν να τα κοιτάζουν. Άλλα χαμογελούσαν, άλλα χοροπηδούσαν , άλλα έτρεχαν στην αγκαλιά τους. Και να!
Κατέφθασε με μαχαίρια ο στρατός του Ηρώδη! Μπήκε γρήγορα στην πόλη Βηθλεέμ και σε μια στιγμή κατέσφαξε όλα τα μωρά! Τα σπίτια γέμισαν με σάρκες και με αίματα! Τα βογγητά ηχούσαν σε όλα τα βουνά και τα λαγκάδια! Συγγενείς, αδέρφια, πατέρες, προπαντός οι μανάδες που τα γέννησαν, έκλαιαν και θρηνούσαν: « Τότε επληρώθη το ρηθέν υπό Ιερεμίου του Προφήτου λέγοντος, φωνή εν ραμά ηκούσθη , θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής και ουκ ήθηλε παρακληθήναι ,ότι ουκ εισίν » ( Ματθ . 2 : 18 ) .
Δ. Πώς σώζεται ο Πρόδρομος
Στην « μαύρη λίστα » ήταν και ο Πρόδρομος. Ήταν τότε περίπου δύο ετών. Ήδη ο Ηρώδης τον αναζητούσε. Η Ελισάβετ τον πήρε γρήγορα στην αγκαλιά της και έτρεξε να κρυφθεί. Ανέβηκε στο βουνό ,πάνω στην μεγάλη της αγωνία έβγαλε κραυγή και είπε:
- Όρος Θεού! Δέξου την μάνα και το παιδί.
Ευθύς το βουνό κόπηκε στη μέση. Και πέρασαν απέναντι. Στο βουνό ήταν πάντα ένα φως. Ήταν άγγελος Κυρίου που τους διαφύλασσε.
Εν τω μεταξύ ο Ηρώδης έψαχνε για το βρέφος Ιωάννη. Έστειλε στρατιώτες στον πατέρα Ζαχαρία.
- Που έκρυψες το παιδί σου ,του είπαν.
- Εγώ είμαι λειτουργός του Θεού , δεν γνωρίζω που είναι τώρα ο Υιός μου, απάντησε.
Οι στρατιώτες μετέφεραν τα νέα στον Ηρώδη. Ο Ηρώδης θύμωσε. Και έδωσε εντολή να φονεύσουν τον πατέρα του Προδρόμου. Και τον έσφαξαν μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου . ( Ματθ . 23 , 25 ) .
Α. Η αρρώστεια του Ηρώδη
Ο Ηρώδης ήταν τότε εβδομήντα ετών. Και ήταν άρρωστος. Στο … μυαλό! Παρόλο που ήταν σε τέτοια ηλικία, φοβόταν μη του πάρει την εξουσία το βρέφος, ο Ιησούς ! …
Και για να ησυχάσει έδωσε εντολή να σφαχθούν όλα τα νήπια της Βηθλεέμ από δύο ετών και κάτω. Μέσα σε αυτά σκέφτονταν , πως θα ήταν και το παιδίον Ιησούς.
Ο Ιησούς κινδύνευε! …
Β. Ο Πατέρας προστατεύει τον υιό του
Ο Θεός όλα τα γνωρίζει. Τίποτα δεν είναι για αυτόν κρυφό. Ήξερε και το σχέδιο του Ηρώδη. Το παρακολουθούσε. Και όταν είδε πως ήταν πια αδίστακτος , πως αυτό που σκέφτηκε , θα το κάνει, επεμβαίνει και σώζει τον Ιησού. Έστειλε άγγελο στον Ιωσήφ και του παρήγγειλε:
- Ο Ηρώδης πρόκειται να σφάξει το παιδί. Σήκω. Πάρε και τη μάνα του και φύγετε στην Αίγυπτο . Μείνετε εκεί μέχρι να ξαναλάβετε ειδοποίηση.
Ο Ιωσήφ υπάκουσε. Έπρεπε να ξεσπιτωθεί το συντομότερο. Είχε να κάνει ταξίδι μακρινό και επικίνδυνο. Αυτός, η Μαρία με το παιδί στην αγκαλιά θα βάδιζαν μέρες, εβδομάδες, μήνες. Θα περνούσαν μέσα από κακοτοπιές, μέσα από την άγρια έρημο που χώριζε την Παλαιστίνη από την Αίγυπτο. Έρημος γεμάτη από θηρία. Και δεν ξέραν που πήγαιναν ούτε πόσο και που θα μείνουν, όλα άγνωστα.
Ετοίμασαν το γαϊδουράκι. Και νύκτα ξεκίνησαν για την μακρυνή και ξένη χώρα.
Γ. Η σφαγή των νηπίων
Οι μητέρες στην Βηθλεέμ έπαιζαν με τα μωρά τους, δεν χόρταιναν να τα κοιτάζουν. Άλλα χαμογελούσαν, άλλα χοροπηδούσαν , άλλα έτρεχαν στην αγκαλιά τους. Και να!
Κατέφθασε με μαχαίρια ο στρατός του Ηρώδη! Μπήκε γρήγορα στην πόλη Βηθλεέμ και σε μια στιγμή κατέσφαξε όλα τα μωρά! Τα σπίτια γέμισαν με σάρκες και με αίματα! Τα βογγητά ηχούσαν σε όλα τα βουνά και τα λαγκάδια! Συγγενείς, αδέρφια, πατέρες, προπαντός οι μανάδες που τα γέννησαν, έκλαιαν και θρηνούσαν: « Τότε επληρώθη το ρηθέν υπό Ιερεμίου του Προφήτου λέγοντος, φωνή εν ραμά ηκούσθη , θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής και ουκ ήθηλε παρακληθήναι ,ότι ουκ εισίν » ( Ματθ . 2 : 18 ) .
Δ. Πώς σώζεται ο Πρόδρομος
Στην « μαύρη λίστα » ήταν και ο Πρόδρομος. Ήταν τότε περίπου δύο ετών. Ήδη ο Ηρώδης τον αναζητούσε. Η Ελισάβετ τον πήρε γρήγορα στην αγκαλιά της και έτρεξε να κρυφθεί. Ανέβηκε στο βουνό ,πάνω στην μεγάλη της αγωνία έβγαλε κραυγή και είπε:
- Όρος Θεού! Δέξου την μάνα και το παιδί.
Ευθύς το βουνό κόπηκε στη μέση. Και πέρασαν απέναντι. Στο βουνό ήταν πάντα ένα φως. Ήταν άγγελος Κυρίου που τους διαφύλασσε.
Εν τω μεταξύ ο Ηρώδης έψαχνε για το βρέφος Ιωάννη. Έστειλε στρατιώτες στον πατέρα Ζαχαρία.
- Που έκρυψες το παιδί σου ,του είπαν.
- Εγώ είμαι λειτουργός του Θεού , δεν γνωρίζω που είναι τώρα ο Υιός μου, απάντησε.
Οι στρατιώτες μετέφεραν τα νέα στον Ηρώδη. Ο Ηρώδης θύμωσε. Και έδωσε εντολή να φονεύσουν τον πατέρα του Προδρόμου. Και τον έσφαξαν μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου . ( Ματθ . 23 , 25 ) .
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Ε. Από την Αίγυπτο στη Ναζαρέτ
Πέρασαν περίπου δύο χρόνια από τότε που η αγία οικογένεια ξενιτεύθηκε στην Αίγυπτο. Στο διάστημα αυτό πέθανε ο Ηρώδης.
Ο άγγελος είχε πει στον Ιωσήφ ότι θα μείνει στην Αίγυπτο μέχρι νεωτέρας εντολής . Και ο Ιωσήφ περίμενε. Ο άγγελος περίμενε τον θάνατο του Ηρώδη. Και μόλις πέθανε, και εξέλιπε ο κίνδυνος , ο ίδιος άγγελος που πριν δυο χρόνια ,είχε εμφανισθεί στη Βηθλεέμ ,εμφανίζεται τώρα στον Ιωσήφ στην Αίγυπτο ,του λέει:
- Ο Ηρώδης πέθανε. Σήκω. Πάρε το παιδί και την μάνα του ,και γύρισε στην Ιουδαία.
Και ξεκίνησαν πάλι από τον ίδιο δρόμο.
Ίδια έρημο, ίδιο κίνδυνο! …
Ο Ιωσήφ μαθαίνει καθ ʼ οδόν πως στη θέση του νεκρού Ηρώδη, κάθεται ο γιος του Αρχέλαος.
- Ο Αρχέλαος είναι ίδιος με τον πατέρα του, έλεγε ο Ιωσήφ, πού να πάω στη Ναζαρέτ. Δεν θα γλυτώσω από το μαχαίρι.
Φοβήθηκε, δίστασε να ξαναγυρίσει.
Ο Θεός που συνεχώς τον παρακολουθούσε, επεμβαίνει και τον ενθαρρύνει.
- Μην φοβάσαι. Δεν υπάρχει πια κίνδυνος για σένα. Προχώρα!
Ο Ιωσήφ πίστεψε ,υπάκουσε « Κι ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγόμενην Ναζαρέτ » ( Ματθ. 2 : 2 1 ) .
ΣΤ. Γιατί;
a. Ο Ιωσήφ και η Μαρία θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν, να πουν στο Θεό:
- Που να πάμε στην μακρινή και άγνωστη Αίγυπτο;
Σαν παντοδύναμος που είσαι, μπορείς και από εδώ να μας προστατέψεις. Γιατί δεν μας κάνεις το χατίρι; όμως δεν πρόβαλαν την παραμικρή αντίρρηση. Σκέφτηκαν: Έτσι έκρινε ο Κύριος . Ξέρει Αυτός καλύτερα από μας. Και υπάκουσαν με την καρδιά τους.
Β. Ο Θεός ασφαλώς μπορούσε να προστατέψει και επί τόπου τον Ιησού. Μπορούσε λ.χ. να εμποδίσει τους στρατιώτες και να μην τον σφάξουν ή να κάνει τον Ιησού αόρατο στα μάτια των σφαγέων του ή να και να αφανίσει τον Ηρώδη , ή… ή … Όμως δεν το έκανε. Προτίμησε να « ταλαιπωρήσει » την αγία Οικογένεια. Γιατί;
Ο Θεός βοηθάει ,όπως, και όταν θέλει ο Ίδιος. Και όχι όπως και όταν θέλουμε εμείς. Στην προκειμένη περίπτωση ενήργησε έτσι, για να μας διδάξει:
Ότι πρέπει να αποφεύγουμε τον κίνδυνο.
Δηλαδή:
Όταν βλέπουμε τον κίνδυνο να μην προχωράμε, αλλά να παίρνουμε τα μέτρα μας. ( Κλίμαξ λόγος 26 : β : 45 )
Πέρασαν περίπου δύο χρόνια από τότε που η αγία οικογένεια ξενιτεύθηκε στην Αίγυπτο. Στο διάστημα αυτό πέθανε ο Ηρώδης.
Ο άγγελος είχε πει στον Ιωσήφ ότι θα μείνει στην Αίγυπτο μέχρι νεωτέρας εντολής . Και ο Ιωσήφ περίμενε. Ο άγγελος περίμενε τον θάνατο του Ηρώδη. Και μόλις πέθανε, και εξέλιπε ο κίνδυνος , ο ίδιος άγγελος που πριν δυο χρόνια ,είχε εμφανισθεί στη Βηθλεέμ ,εμφανίζεται τώρα στον Ιωσήφ στην Αίγυπτο ,του λέει:
- Ο Ηρώδης πέθανε. Σήκω. Πάρε το παιδί και την μάνα του ,και γύρισε στην Ιουδαία.
Και ξεκίνησαν πάλι από τον ίδιο δρόμο.
Ίδια έρημο, ίδιο κίνδυνο! …
Ο Ιωσήφ μαθαίνει καθ ʼ οδόν πως στη θέση του νεκρού Ηρώδη, κάθεται ο γιος του Αρχέλαος.
- Ο Αρχέλαος είναι ίδιος με τον πατέρα του, έλεγε ο Ιωσήφ, πού να πάω στη Ναζαρέτ. Δεν θα γλυτώσω από το μαχαίρι.
Φοβήθηκε, δίστασε να ξαναγυρίσει.
Ο Θεός που συνεχώς τον παρακολουθούσε, επεμβαίνει και τον ενθαρρύνει.
- Μην φοβάσαι. Δεν υπάρχει πια κίνδυνος για σένα. Προχώρα!
Ο Ιωσήφ πίστεψε ,υπάκουσε « Κι ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγόμενην Ναζαρέτ » ( Ματθ. 2 : 2 1 ) .
ΣΤ. Γιατί;
a. Ο Ιωσήφ και η Μαρία θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν, να πουν στο Θεό:
- Που να πάμε στην μακρινή και άγνωστη Αίγυπτο;
Σαν παντοδύναμος που είσαι, μπορείς και από εδώ να μας προστατέψεις. Γιατί δεν μας κάνεις το χατίρι; όμως δεν πρόβαλαν την παραμικρή αντίρρηση. Σκέφτηκαν: Έτσι έκρινε ο Κύριος . Ξέρει Αυτός καλύτερα από μας. Και υπάκουσαν με την καρδιά τους.
Β. Ο Θεός ασφαλώς μπορούσε να προστατέψει και επί τόπου τον Ιησού. Μπορούσε λ.χ. να εμποδίσει τους στρατιώτες και να μην τον σφάξουν ή να κάνει τον Ιησού αόρατο στα μάτια των σφαγέων του ή να και να αφανίσει τον Ηρώδη , ή… ή … Όμως δεν το έκανε. Προτίμησε να « ταλαιπωρήσει » την αγία Οικογένεια. Γιατί;
Ο Θεός βοηθάει ,όπως, και όταν θέλει ο Ίδιος. Και όχι όπως και όταν θέλουμε εμείς. Στην προκειμένη περίπτωση ενήργησε έτσι, για να μας διδάξει:
Ότι πρέπει να αποφεύγουμε τον κίνδυνο.
Δηλαδή:
Όταν βλέπουμε τον κίνδυνο να μην προχωράμε, αλλά να παίρνουμε τα μέτρα μας. ( Κλίμαξ λόγος 26 : β : 45 )
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό