ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Αναμνήσεις με αφορμή 1 εξόδιο

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

ολο και καποιος αναρχοκομμουνιστης με αριστερόστροφη ματιά θα φταιει για την κατάντια αυτής της χώρας ή για την διαστρέβλωση της αλήθειας της εκκλησίας.

Το λιγότερο κάποιος καλλιτέχνης.

[dionysisgr]

Ενταξει, αγαπητε, Στεφανε,
αλλα ο ορος "καλλιτεχνης" σε αυτην την ταλαιπωρη χωρα,
εχει ξεχειλωσει τοσο πολυ, ωσαν τα βρακια της γιαγιας μου,
που ξεκινησανε απο βρακια και γινανε αντισκηνα για σεισμοπληκτους..

Επισης απο καταβολης του Αγιου Ορους, πριν πανω απο 1500 χρονια εαν βαλουμε
και τους παλαιους ασκητες πριν τα κοινοβια,
μονο επι εμφυλιου, πηγαν καποιες δαιμονοκινητες πορνες της "αντιστασης" και του "υπαρκτου σοσιαλισμου",
να χορεψουν ημιγυμνες μπροστα στο Πρωτατο των Καρυων,
και να βλασφημουν την Θεοτοκο μεσα στο Περιβολι της,
πραγμα που δεν εκαναν ουτε οι Αγαρηνοι επι 4 αιωνες,
ουτε και οι κουρσαροι πειρατες καλα καλα..

Ας μην ξυνουμε πληγες γιατι πονανε..

Μην πω και αλλα, τωρα, περι π.χ. του ξεπουληματος του Αθωνα στην Βουλγαρια,
και εν γενει ολης της Μακεδονιας κλπ κλπ..

Κριμα ειναι..

[Shubik]

Προσωπικά μου άρεσε πολύ το άρθρο του Ξυδάκη στην Καθημερινή το οποίο και σας παραθέτω
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_arti ... 12_1297473

Η αισθητική της ήττας
Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου προκάλεσε αναρίθμητες ερμηνείες και συγκρούσεις, ιδίως εντός συνόρων, όπου είχε φανατικούς φίλους και φανατικούς πολέμιους - διότι στο εξωτερικό ήταν ευρέως αποδεκτός, και σεβαστός. Πώς αλλιώς όμως; Ο Αγγελόπουλος εικονογράφησε κυρίως την Ελλάδα, με μελαγχολικές ελεγείες και βαριά φορτία συμβολισμών, με ακραίο φορμαλισμό και απόλυτο πάγωμα των συναισθημάτων. Η Ελλάδα του είναι μια χώρα μυθική που κείτεται στις στάχτες της ήττας και της διάψευσης, βουλιάζει στην απώλεια, είναι μια χώρα ήττας και πικρού αναστοχασμού. Από τα ’70s της Αναπαράστασης και του Θίασου, την Ελλάδα του Εμφυλίου, έως τα σκοτεινά τούνελ της Δραπετσώνας, την Ελλάδα της χρεοκοπίας.

Χριστιανός ευσεβιστής κατά τα νεανικά του χρόνια, αριστερίζων και άθεος κατά την ωριμότητα, έχτισε έναν καλλιτεχνικό κόσμο απ’ όπου απουσιάζουν ηχηρά ο ερωτισμός, το λαϊκό στοιχείο, τα αισθήματα - δηλαδή ό,τι σφραγίζει τον νεοελληνικό βίο στα μάτια ιθαγενών και ξένων. Ο ευσεβισμός συναιρούμενος με την Αριστερά απέφερε έναν ιδιότυπο πουριτανισμό, τέτοιον που εξόρισε οποιαδήποτε ερωτική σκηνή με κάποια θερμοκρασία από τις ταινίες του, εξόρισε το λαϊκό στοιχείο ως παραγωγό διονυσιασμού και αταξίας, εξόρισε τα αισθήματα ως επαφή, ώσμωση και ανταλλαγή υγρών. Οι άνθρωποι στο αγγελοπουλικό σύμπαν είναι Προμηθείς, μοναχικοί, μόνοι ενώπιον της ιστορίας που τους συντρίβει, ή το πολύ τους γνέφει κάτι αδιόρατο που μόνο αυτοί αντιλαμβάνονται.

Υψηλός φορμαλισμός. Οχι με τον τρόπο του Ιταλού Αντονιόνι που κορυφώνεται στα σύμβολα μα βαθμιαία αφήνεται στα αισθήματα ή του Γερμανού Φασμπίντερ, του μελοδραματικού - διονυσιακού που εκκινεί από τον ωμό νατουραλισμό και κορυφώνεται στον σπαρακτικό φορμαλισμό του Querelle. Πάντως υψηλός φορμαλισμός με χαρακτήρα, με υπογραφή. Δεν ήταν όμως μόνο ένας φορμαλισμός εξ επιλογής και από ιδιορρυθμία, δεν ήταν ο φορμαλισμός ενός ρηχού ναρκισσιστή. Αντιθέτως, φρονώ ότι αυτή η κατεψυγμένη, υπερκαλαίσθητη φόρμα, η σταθερή απομάκρυνση από το ζέον βίωμα και το κινδυνώδες συναίσθημα, το μακρινό αργόσυρτο πλάνο, η καταστολή της θυμικής αντίδρασης του θεατή, ήταν η απόσταση που έπαιρνε από τη ζωή ένας ευαίσθητος, τραυματισμένος άνθρωπος, που δεν έβρισκε απαντήσεις στα οδυνηρά ερωτήματα, ένας μονήρης που δεν τον χωρούσε ο τόπος του. Μάλλον, ένας άνθρωπος διαπορών, περιπλανώμενος στην πραγματικότητα του αίματος και της θηριωδίας που διαμόρφωσαν τα νεανικά του χρόνια, και εντέλει αποστρέφει το πρόσωπό του από τη σάρκα και το χώμα• βουλιάζει στα σύμβολα, τις ιδέες. Θρηνεί για την αποϊεροποίηση του κόσμου, πενθεί την έκλειψη των ηρώων. Ετσι όμως αποστρέφει το βλέμμα του και από τη ζωή εν όλω και θεραπεύει μια ορισμένη ηττολαγνία πλασμένη με αισθητικούς και ιδεολογικούς όρους.

Υπό μία έννοια, ο τέτοιος κόσμος του Αγγελόπουλου είναι ο κόσμος της μεταπολεμικής ελληνικής Αριστεράς, της ηττημένης, που αναδιπλώθηκε μέσα στην ήττα της και τράφηκε από αυτήν, χωρίς ποτέ να την ξεπεράσει, να περάσει σε άλλη ιστορική φάση, να αντιληφθεί μια νέα πραγματικότητα και να αναμετρηθεί με άλλες προκλήσεις. Σαν να κόλλησε ο χρόνος στη Βάρκιζα του θρήνου, και όχι στη Λαμία του Αρη. Κι έτσι παρήγαγε ποίηση ήττας, ταινίες ήττας, τραγούδια ήττας, ιδεολογία ήττας, ήθος ήττας. Κατά κάποιο τρόπο, ξεχάστηκε ο κλέφτης και ο αντάρτης, ο άτακτος και ο οραματιστής, θάφτηκε το ηρωικό στοιχείο. Επικράτησε ο μικροαστός, ο μικρομεσαίος επιβιωτής, «αυτός που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ» του Κατσαρού, ο οποίος επιπλέον ενώ χτίζει τριάρι με αντιπαροχή και υλικά κατεδαφίσεως ταυτοχρόνως και κατά αντιδιαστολή τραγουδάει νοσταλγικά το γεράνι και την αυλίτσα.

Ο αντιρεαλισμός του Αγγελόπουλου, τα ιδεολογικά και συμβολικά του φορτία, ενώ φαίνεται να συνομιλούν με ήρωες, ουσιαστικά πραγματεύονται την ήττα, τη διάψευση και την απουσία ηρώων. Την απουσία νοήματος, την απουσία ζωής εντέλει. Εξ ου και οι ταινίες του όχι μόνο δεν ήταν λαϊκές, αρεστές και αποδεκτές από τον λαό, αλλά έφερναν αδιαφορία, χασμουρητά και δυσφορία στις μάζες. Οπως και η Αριστερά της ίδιας εποχής.

Με όλα αυτά δεν θέλω να αποτιμήσω καλλιτεχνικά το έργο του Αγγελόπουλου, ούτε να βρω ιστορικά λιποβαρή την Αριστερά στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Οχι. Αλλά να, μες στις ταινίες του περνούν η Ελλάδα, η ζωή, οι δικές του αντιφάσεις, οι δικές μας αντινομίες, διαθλασμένα, πρισματικά, μαγικά. Αρκούντως αληθινά.

Ας με συγχωρήσουν οι θαυμαστές του Αγγελόπουλου αλλά όποιος τολμά ας συγκρίνει τις ταινίες του Αγγελόπουλου με αυτές του Ταρκόφσκι. Προσωπικά δε με ενοχλούν οι θέσεις του Αγγελόπουλου (άσχετα αν διαφωνώ με αυτές) όσο αυτή η αισθητική που περιγράφει ο παραπάνω Ξυδάκης. Βαρύγδουπες σκηνές με υπερφορτωμένους συμβολισμούς και άνθρωποι χωρίς συναισθήματα.

[panagiotisspy]

Δεν καταλαβαίνω αυτή τη λογική, αν και εννοείται πως σέβομαι την άποψη του Ξυδάκη και βέβαια και τη δική σου αδελφέ μου Άρη..
Ο καθένας έχει το προσωπικό του στυλ ως άνθρωπος της τέχνης..
Και οι σινεφίλ έχουν κι' αυτοί τη δική τους αισθητική..
Είναι σχεδόν βέβαιο, πως ο Ταρκόφσκι είναι πολυ μπροστά απ' τον Αγγελόπουλο.. Μα όποιος καταφέρει να δει τη "θυσία" χωρίς να σπάσουν τα νεύρα του, θάταν ήρωας κατά τη γνώμη μου.. Θέλω να πω ότι είναι πολύ "βαρύς" ο Ταρκόφσκι....

Όσο για τις συγκρίσεις, δεν τις θεωρώ δόκιμες..

Επειδή δηλαδή υπήρξε ο Ντοστογιέφσκι, ο οποίος κατά τη γνώμη μου είναι ο ανώτερος όλων, αυτό σημαίνει να μην διαβάζουμε και να μην εκτιμούμε άλλους συγγραφείς??

Γενικά το άρθρο του Ξυδάκη, περιέχει ένα σωρό αμφιλεγόμενα και προς συζήτηση θέματα, αλλά δε θάθελα και δεν πρέπει νομίζω να επεκταθώ σε τέτοιου τύπου αναλύσεις σ' έναν χώρο όπως αυτός εδώ....

[panagiotisspy]

Δείτε τον Θανάση Βέγγο, πλάι στον Χάρβεϊ Καϊτέλ, στι "βλέμμα του Οδυσσέα", να μιλάει για την Ελλάδα, επίκαιρα όσο ποτέ....

[konstantinoupolitis]

Ο Αυγουστίνος υπήρξε ηγέτης, ηγέτης πραγματικός και ως ηγέτης μεγάλος φέρει τα δήγματα και τις ακολουθίες του ηγέτου. Ζει την τραγωδία του απομονωμένου είτε ως ηγέτης που ελάχιστα ακούει, γιατί ο ηγετικός δρόμος είναι μοναχικός, είτε γιατί γύρω από τους μεγάλους ηγέτες, δημοκρατικούς και δικτάτορες, εγκαταβιούν κύκλοι - αυλές, άνθρωποι που δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν σε απόψεις του ηγέτου που κάποιες οπωσδήποτε ως άνθρωπος θα παρεκκλίνουν. Του λέν άτολμα αυτό που θέλει να ακούσει, απλά συμφωνούν. Τί θα γίνουμε όλοι μας αν οι γύρω μας δεν διαφωνούν; Αναρωτηθήκατε;
Ήμουν μαθητής Λυκείου τότε στα γυρίσματα. Έτυχε να πάω για τυρόπιτα και δίπλα μου να ψωνίζει η Ζαν Μορό. Συμμετείχα στα συλλαλητήρια, κάτι που με οδήγησε με υπερκόπωση στο νοσοκομείο. Δεν έχω καμιά διάθεση να κάνω τον μετά θάνατο φίλου του Τεό, πολύ δε περισσότερο δεν φοβάμαι να χαρακτηριστώ ως σκοταδιστής και άλλα διάφορα.
Ο Χριστός είπε να μην κρίνουμε κατ΄όψιν αλλά κατά την δικαία κρίση. Δεν θα κατακρίνω τον Αγγελόπουλο ως αριστερό, ούτε θα συμφωνήσω μαζί του για να δικαιώσω την πολιτική μου προτίμηση. Εγώ στις ταινίες του Αγγελόπουλου, έχοντας υπόψιν και αυτές που γύρισε από το βλέμμα του Οδυσσέα και μετά, δεν βλέπω τον αριστερό εν πλήρη συγχύσει που προβάλει το ηττημένο στη Βάρκιζα και τον εμφύλιο κόμμα του. Βλέπω τον άνθρωπο που περιγράφει σαν βλέμμα την τραγωδία του ανθρώπου όταν οι πολιτικές επιλογές μεταβάλλουν τα σύνορα και τις συνθήκες διαβίωσης και δημοκρατίας. Δεν βλέπω ούτε καν τον άνθρωπο που θέλει να καταργηθούν τα σύνορα. Προ του 90΄ τα σύνορα επηρεάζονται και οι συνθήκες αλλάζουν από τη δικτατορία του Μεταξά ( Μέρες του 36' ), την επέμβαση των Εγγλέζων και αργότερα των Αμερικανών ( Θίασος ), αλλά και τον καπιταλισμό που οδηγεί τους ανθρώπους σε αστυφιλία ή μετανάστευση ( Αναπαράσταση Μελισσοκόμος Τοπίο στην Ομίχλη ). Χαμένοι είναι και οι δύο: Και ο αριστερός Κατράκης και ο δεξιός Παπαγιαννόπουλος( Ταξίδι στα Κύθηρα ). Μετά το 30΄ έως και μετά το 90΄ η εμφάνιση και η κατάρρευση του υπαρκτού Σοσιαλισμού θα επηρεάσει ζωές και υπολήψεις ( Μετέωρο Βήμα, Βλέμμα του Οδυσσέα, Σκόνη του Χρόνου ). Όλα αυτά που γράφω υπάρχουν σε πολλές ταινίες του, έστω και αν κάποια αυτά τα αντιλήφθηκε μετά το 90΄ αλλά και όχι μόνο. Δεν πιστεύω ότι πίστευε στην κατάργηση των συνόρων αλλά Λένον, απλά αναφέρονταν στις συνέπειες τις καταργήσεως αυτών στην τραγωδία του ανθρώπου. Και τέλος Διονύσιε, μετέφερα εδώ το κείμενό του για το νησάκι, γιατί ήταν κάτι που εδώ κληρικός λόγω της ανάγκης το έκανε στην Κρήτη του 58΄. Τελειώνοντας να πω πως αποφεύγουν εδώ οι αδελφοί να αγγίξουν το θέμα του αφορισμού και της εξοδίου. Όσο για τον Αυγουστίνο, αντέδρασε, ενδεχομένως σωστα ίσως δεν ξέρω για τα εθνικά θέματα, στην ταινία πάντως η Φλώρινα δεν αναφέρεται όπως υποτίθεται στο σενάριο, ωστόσο δεν μπορεί να δημιουργείται τόσος ντόρος. Ναι η γνώμη μου είναι πως έκανε λάθος, αλλά μήπως ποτέ είχε σωστή αυλή να τον περιβάλλει;
Υ.Γ.: Φοβάμαι πως ο Αγγελόπουλος πρώτιστα είναι παρερμηνευμένος από τους ίδιους αριστερούς...

[vasilisalt]

Προσωπικά είμαι από αυτούς που βαριόμουνα ιδιαίτερα τις ταινίες του Αγγελόπουλου.
Ένιωθα βέβαια το βάρος του και το επίπεδό του.
Οτι έχω δει το έχω δει με κόπο, γιατί ένιωθα πως πρέπει να το δω.
Κάτι σαν την κλασσική μουσική ή την υπερεαλιστική ποίηση.
Οπότε δεν είμαι και ο καλύτερος να κρίνω καλλιτεχνικά το έργο του.
Νιώθω όμως πως ο Ξυδάκης γράφει με το συνήθη τρόπο της Καθημερινής.
Η ΄΄ποιότητα΄΄ της δεξιάς, του Κολωνακίου, που με ευγενή ΄΄τρόπο΄΄ πυροβολεί ότι δεν φοράει το πρέπον κοστούμι...

Τώρα για τον αφορισμό έχει δίκιο ο Κωνσταντινοπολίτης. Έμεινε ασχολίαστος...
Καλύτερα όμως.
Δεν είμαστε εδώ για να δικάζουμε νομίζω και να κρίνουμε τα πάντα.
Προσωπικά το αγνοούσα...
Εννοείται πως μου φαίνεται αστείο.
Ειδικά αν είναι πράγματι για εθνικούς λόγους...
ΤΕΛΟΣ (για αυτό)

Για τον αδερφοκολλητοφίλο μου Διονύση παραπάνω πήρε το ρόπαλο άδικα νομίζω.
Κανένας εδώ μέσα δεν πουλάει ΄΄αριστερά΄΄ της ΄΄προόδου΄΄ που ισοπεδώνει ότι δεν είναι ΄΄πρόοδος΄΄.
Τα παραδείγματα που αναφέρει είναι πιθανόν σωστά.
Αλλά δεν αφορούν γραφόμενα μελών δικών μας.

[vasilisalt]

Μια δυό ταινίες του που είχα δει πολύ παλιά δεν με εντυπωσίασαν καθόλου. Σήμερα θα έλεγα ότι οι παλιές τουλάχιστον ταινίες του ακολουθούσαν κατα γράμμα την πεπατημένη της αριστερόστροφης θολοκουλτούρας με επιλεκτικές και δήθεν ΄΄ακίνδυνες΄΄ ευαισθησίες - η τότε εποχές γαρ, δεν επέτρεπαν και πολλά πολλά-
Πάντως σε αντίστοιχους ευαίσθητους της θολοκουλτούρας θα είχα να προτείνω για έμπνευση - και για αρχή- το κατωτέρω περιστατικό.


Οταν στη χώρα μας ξέσπασε η ξενοκίνητη κομμουνιστική ανταρσία, ως βασικοί στόχοι εξολόθρευσης των άθεων φονιάδων, επιλέχθηκαν οι ιερείς.
Αρκετοί από αυτούς, αντιλαμβανόμενοι τον θανάσιμο κίνδυνο έφυγαν απο τα χωριά τους και κατέβηκαν στις πόλεις, όπου υπήρχε περισσότερη ασφάλεια. Πολλοί όμως, μή πιστεύοντας οτι κάποιος "έλληνας" θα μπορούσε να τους βλάψει, και αφού κανέναν δεν πείραζαν παρά μόνον επιτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, έμειναν.
Από αυτούς, εκατοντάδες δολοφονήθηκαν με φρικτό τρόπο, όπως επι Νέρωνα και Διοκλητιανού. Μάλιστα αρκετοί σταυρώθηκαν.
Ομως κανενός το μαρτύριο δεν μοιάζει τόσο με το Θείο Δράμα, όσο του ιερέα Γιώργου Σκρέκα.
Την 27η Μαρτίου 1947, ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, πληροφορήθηκε οτι οι εαμοκομμουνιστές Μεγάρχης έκαμαν συμβούλιο στο οποίο αποφασίστηκε να τον απογυμνώσουν από κάθε περιουσιακό στοιχείο. Όντως, τη νύχτα της 27ης προς 28η Μαρτίου μετέβηκαν οι λησταντάρτες στο σπίτι του και του αφαίρεσαν τα πάντα.
Μή αρκούμενοι όμως σε αυτά, αφού άδειασαν τους στάβλους απο τα ζώα και ανάγκασαν τον πατέρα και τον θείο του ιερέα να πάνε τα ζώα στο χωριό Πρόδρομος μαζί με δύο λησταντάρτες, έκλεισαν τον ιερέα μέσα στον στάβλο και άρχισαν να τον δέρνουν άγρια, ζητώντας του κι άλλα χρήματα.
Η γυναίκα του, ακούγοντας τις φωνές και τις κραυγές του άνδρα της, έτρεξε στον Αθανάσιο Ίτσιο, κομμουνιστή απο τα σπουδαιότερα στελέχη του ΚΚΕ, καθώς και σε άλλα μέλη της "αυτοάμυνας" Μεγάρχης. Με δάκρυα τους εκλιπαρούσε να ελευθερώσουν τον σύζυγο της και να πάψουν να τον χτυπούν. Δυστυχώς, ο εν λόγω ιούδας και οι άλλοι δεν θέλησαν να ακούσουν τα παρακάλια της και δεν έκαναν τίποτα για τον συλληφθέντα.
Την ίδια νύχτα παρέλαβαν τον ιερέα Γιώργο Σκρέκα αιμόφυρτο, ημίγυμνο και ξυπόλητο και τον οδήγησαν στο χωριό Γοργογύριο. Ο μελλοθάνατος ζήτησε να δει τον εκεί ιερέα. Με δάκρυα στα μάτια είπε στον ιερέα που ήρθε να τον παρηγορήσει: "Ο Θεός γνωρίζει τί θ'απογίνω. Αν με το μαρτύριο με καλεί δίπλα Του, ας είναι ευλογημένο το όνομα Του, ας γίνει το θέλημα Του".
Κατόπιν τον παρέλαβαν έφιπποι λησταντάρτες και τον έσυραν πεζό μέχρι το χωριό Τύρνα. Δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά τον μετέφεραν σε άθλια κατάσταση πρώτα στο Ξυλοπάροικο και μετά στο Νεραϊδοχώρι. Εκεί τον βασάνιζαν από τις 29-3, Σάββατο του Λαζάρου, μέχρι την Μ.Παρασκευή.
Γυναίκες συμμορίτισες του έλεγαν "γιατί δεν προσεύχεσαι στο Χριστό να έρθει να σε σώσει;", οι δε δήμιοι πιό ωμά "Εσύ που πιστεύεις στο Χριστό, θα σε σταυρώσουμε σαν Εκείνον την ίδια μέρα".
Αυτό που έγινε πριν 2 χιλιετηρίδες στον Γολγοθά, επαναλήφθηκε στην Πίνδο.
Μεγάλη Παρασκευή, και οι συμμορίτες έσυραν τον βασανισμένο ιερέα στον Σταυρικό θάνατο. Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού.
Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια.
Οταν ξεψύχησε, έρριξαν το γυμνό σώμα του σε μια χαράδρα και το σκέπασαν με πέτρες και κλαδιά, για να κρύψουν το έγκλημά τους.
Οταν απελευθερώθηκε το Νεραϊδοχώρι από τον Ελληνικό στρατό, ο αξιωματικός Νικόλαος Χόνδρος αναζήτησε και βρήκε το λείψανο του Μάρτυρα.
Το μετέφερε στα Τρίκαλα, όπου έγινε πάνδημη κηδεία.
Το φέρετρο του συνόδευαν 60 ιερείς, ψάλλοντας "Εγώ γαρ τα στίγματα του Κυρίου εν τω σώματι μου βαστάζω".
Ο ιερέας Γεώργιος Σκρέκας, στα πλαίσια της "συμφιλίωσης" δεν ανακηρύχθηκε Αγιος από την Εκκλησία, μέχρι σήμερα. Μακάρι από εκεί ψηλά που βρίσκεται να μας βοηθάει και να μας προστατεύει από τον Σατανά και τους οπαδούς του.
Τα παραπάνω συγκλονιστικά γεγονότα επιβεβαιώνει και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Φλώρινας Αυγουστίνος Καντιώτης:
"῞Οταν ἤμουν ἱεροκή¬ρυκας —σᾶς ὁμιλῶ μὲ παραδείγματα ποὺ ἀν¬τλῶ ἀπὸ μία ἱστορία πενήντα ἐτῶν, μισοῦ αἰῶ¬νος—, ἔφθασα σ᾿ ἕνα χωριὸ τῶν Γρεβε¬νῶν. Βρίσκω τὸν ἱερέα θλιμμένο, πονεμένο, κλαμέ¬νο. —Τί ἔχεις; —Τὸ χωριό μου δὲν πιστεύει πιὰ στὸ Χριστό. —Μὴν ἀπογοητεύεσαι, λέω, ἔχε θάρρος· κάτω ἀπὸ τὴ στάχτη ὑπάρχει ἡ σπίθα κρυμμένη. —Θέλεις νὰ δῇς; μοῦ λέει• ἔλα. Μὲ πάει στὸ νεκροταφεῖο. Ἐκεῖ τὰ παιδιὰ τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Λένιν, ποὺ κυριαρχοῦσαν τό¬¬τε, εἶχαν ξερριζώσει ὅλους τοὺς σταυροὺς ἀπὸ τοὺς τάφους καὶ στὴ θέσι τους εἶχαν βά¬λει σφυροδρέπανα καὶ γροθιές! Μισοῦσαν τὸ σταυρό. Καὶ μόνο σὲ μιὰ περίπτωσι τὸν «θυμή¬θηκαν».
Ἐνῷ ἡ σταύρω¬σις ὡς τρόπος θανα¬τικῆς καταδίκης ἔχει πρὸ πολλοῦ καταργηθῆ, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τὴν ξαναχρησιμοποίησαν• σταύρωσαν ἄνθρωπο! ῏Η¬ταν ἕνας ἱερεὺς τοῦ ῾Υψίστου εὐλαβής, πιστὸς καὶ πο¬λύ¬τεκνος, ὁ π. Γεώργιος Σκρέκας ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Μεγάρχη – Τρικάλων. Ἄθεοι καὶ ἄπιστοι τὸν ἅρπαξαν ἀπὸ τὴν ἁγία τράπεζα ποὺ ἱ¬ερουργοῦσε, τὸν ὡδήγησαν σὰν ἄκακο ἀρνίο ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, κ᾿ ἐκεῖ τὸν σταύρωσαν πά¬νω σ᾿ ἕνα δέντρο• καὶ ἦταν Μεγάλη Παρασκευή, τοῦ ἔτους 1947"!

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ,ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Κυριάκο στον εμφύλιο ΠΟΛΕΜΟ αδερφός σκότωνε αδερφό.
Γενικώς τα εγκλήματα που έχουν καταγραφεί συνήθως έχουν σχέση με πολιτικά φρονήματα και κυρίως με περιουσιακά στοιχεία (λίρες κλπ).
Δηλαδή πίστευαν πως υπήρχαν λίρες κρυμμένες και αφού πρώτα απειλούσαν στη συνέχεια τους ΄΄καθάριζαν΄΄.
Για καθαρά και μόνο θρησκευτικούς λόγους δεν είχα υπόψην μου εγκλήματα.
Τώρα μεμονομένα κάποιοι να βγάζουν τους σταυρούς μου φαίνεται πιθανόν.
Αλλα να σταυρώσουν ιερέα λόγω της ιεροσύνης του δεν το έχω ξανακούσει ποτέ!!!

[Μ.Δ.Κ.]

Δεν σχολιάζω πολλά απ΄όσα έχω διαβάσει στις τοποθετήσεις που έχουν γίνει, διότι είναι σίγουρο ότι η συζήτηση θα εκτραπεί........

Το μόνο που έχω να πω είναι ότι όταν κάποιος ρίχνει φως σε μια γωνιά, καλό είναι να σκεπτόμαστε και να επεξεργαζόμαστε αυτό που φωτίζεται και να το λαμβάνουμε υπ' όψιν μας.

Ποιός ήταν ο πνευματικός πυρήνας του εν λόγω, αναφερθήκατε εκτενώς όσοι τον γνωρίζατε και περισσότερο από εμάς, διότι αυτό είναι που μας απασχολεί ,το πνευματικό του υπόβαθρο και αν ήταν υγειές ή όχι, κατά τα άλλα το έχουμε ξαναπεί, ότι έχει ο μανάβης πουλάει.


Αν το πνευματικό υπόβαθρο του κομμουνισμού είναι ( πνευματικά) υγειές, τότε ….ότι πείτε εσείς.



Τα περί αφορισμού δεν τα γνώριζα, όχι πως στέκομαι απέναντι στην ενέργεια αυτή του μακαριστού Αυγουστίνου, και καθώς λέει και ο Διονύσης κάτι ήξερε παραπάνω ο αείμνηστος.

Ούτε ήξερα ούτε για τις ονομασίες κ.λπ. που αφορούν εθνικά θέματα - δεν εκπλήσσομαι- και απορώ γιατί δεν εκπλήσσομαι για την δεκατετράχρονη και την εν λόγω σκηνή που περιγράψατε......

Ο Θεός να συγχωρεί τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο και εμάς.

[Shubik]

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Σε καμία περίπτωση δεν έχω την λογική που μου καταλογίζεις. Έφερα το παράδειγμα του Ταρκόφσκι γιατί αρκετοί αναφέρονται στον Αγγελόπουλο ως τον «ποιητή της εικόνας». Θα μπορούσα να αναφέρω άλλους 10 σκηνοθέτες αυτού του είδους (από το εξωτερικό φυσικά) που τους προτιμώ και τους εκτιμώ πολύ περισσότερο από τον Αγγελόπουλο. Αν δεν ήμουν Έλληνας το πολύ να είχα δει μια ταινία του Αγγελόπουλου και καμία άλλη. Μου αρέσουν οι πιο «ανθρώπινοι» σκηνοθέτες. Χίλιες φορές προτιμώ τον Παντελή Βούλγαρη. Δεν είμαι κάποιος ειδικός στον κινηματογράφο και η γνώμη μου δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αξία. Σε τελική ανάλυση, εμένα προσωπικά δε μου αρέσει η αισθητική του Αγγελόπουλου και θεωρώ πως είναι υπερβολικά υπερτιμημένος.

Τη Θυσία την έχω δει τρεις φορές μέχρι στιγμής. Νομίζω πως ο Μπέργκμαν είχε δηλώσει πως η Θυσία είναι το δωμάτιο που πάντα κοίταζε από έξω αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να μπει μέσα. Όσο βαρύς κι αν είναι ο Ταρκόφσκι, ποτέ μου δεν ένιωσα να βαριέμαι.

Τέλος, δε μου αρέσει η βία που ασκούν κάποιοι αδελφοί όταν πιστεύουν πως κάτι προσβάλλει τις χριστιανικές τους αξίες. Δεν γνωρίζω και δεν έχω άποψη για τις πράξεις του μακαριστού Αυγουστίνου σχετικά με τον Αγγελόπουλο, αλλά θυμάμαι κάποιους ανεκδιήγητους να καίνε τα βιβλία του γραφικού Ανδρουλάκη, χωρίς να καταλαβαίνουν πως με αυτό τον τρόπο του κάνουν την καλύτερη διαφήμιση. Ένας ανύπαρκτος συγγραφέας έγινε ήρωας σε ένα βράδυ, και οι πωλήσεις της σαχλαμάρας που έγραψε εκτοξεύθηκαν στα ύψη.