"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Φίλη βφίλιπ, αυτές οι συμβουλές κυκλοφορούν σε ηχογραφημένες κασσέτες με την φωνή του ίδιου του Γέροντα Πορφυρίου, μπορείς να τις βρεις και στην Μοναστήρι του Γέροντα,στη Μαλακάσα. Λογικά βέβαια θα κυκλοφορούν και σε χριστιανικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας. Επίσης στο βιβλίο του Γέροντα "Ανθολόγιο ΣΥμβουλών" υπάρχει ξεχωριστό κεφάλαιο για την κατάθλιψη.

[/img]

Ο ABBΑΣ Κρόνιος θεωρέι? τον Φόβο του θεού μέσον πού οδηγεί την ψυχή στην πραγματική ταπεινοσύνη.

* * *
ΚΑΠΟΙΟΣ "Αγιος Γέροντας ειδε κάποτε με τά μάτια του τον διάβολο και τον ρώτησε θαρρετά:
Γιατί μέ πολεμάς με τόση επίμονη;
Επειδή μοΰ αντιστέκεσαι διαρκώς μέ τήν ταπείνωσί σου, αποκρίθηκε ό διάβολος κι' έγινε άφαντος.

* ·* *
ΚΑΘΩΣ γύριζε μια μέρα στο κελλί του ό "Οσιος Μακάριος, φορτωμένος ΦοινικόΦυλλα για τό εργόχειρο του, τον σταμάτησε ό διάβολος, έτοιμος να του έπιτεθή, άλλα δεν μπορούσε. Μία ακατανίκητη δύναμι τόν εμπόδιζε.
Πολύ μ' έχεις βασανίσει, Μακάριε, τού Φώναξε άγρια. Τόσα χρόνια σε πολεμώ και δεν μπορώ νά σέ ρίξω. Καϊ τί περισσότερο άπό μένα κατορθώνεις έσύ; Νηστεύεις τάχα; Άμ' έγώ ποτέ δεν τρώγω. 'Αγρυπνείς; 'Εγώ ούτε καν έχω ανάγκη άπό ύπνο. "Ενα μόνο φοβερό έχεις πού μέ τρομάζει.
Ποιό είναι αυτό; ρώτησε μέ πολύ ενδιαφέρον ό "Οσιος.
Ή ταπεινοφροσύνη, ώμολόγησε θέλοντας και μή ό διάβολος κι' εξαφανίστηκε.


* *
ΓΙΑΤΙ πολεμά μέ τόση μανία τους Μοναχούς ό διάβολος; ρώτησαν οι 'Αδελφοί ένα πνευματικό Γέροντα. Πώς· έχει τόση τόλμη;
"Αν ήξεραν οί Μοναχοί νά προβάλουν αμέσως τά αμυντικά τους
δπλα, τήν ταπείνωσί, την άκτημοσύνη και τήν υπομονή, δέ θά τολμούσε ποτέ ό διάβολος νά τους πλησίαση, αποκρίθηκε ό Γέροντας.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ άπό τήν καλύβα κάποιου αναχωρητή ό δσιος Σισώης, τον χαιρέτησε και τον ερώτησε πώς περνούσε.
—Νά, τον καιρό σπαταλώ, Άββά, αποκρίθηκε εκείνος.
—Μακάρι νά μπορούσα κι' εγώ νά σπαταλώ τον καιρό μου, αδελφέ μου, χωρίς νά προσθέτω αμαρτίες, εΐπε αναστενάζοντας ό ταπεινός Γέροντας.

* * *
ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ κάποτε άπό πολύ μακριά τρεις 'Ερημίτες νά βρουν τον "Οσιο Σισώη και νά συνομιλήσουν μαζί του. Καθένας εΐχε κάποια απορία νά τού λύση:
—Πώς θά ξεφύγω, Άββά, τον πύρινο ποταμό; ρώτησε ό πρώτος.
Ό Γέροντας τον άκουσε, άλλα δεν τοΰ έδωσε άπόκρισι.
—Πώς θά γλυτώσω τάχα άπό το βρυγμό τών οδόντων και τον ακοίμητο σκώληκα; έκανε ό δεύτερος.
Ούτε σ' αυτόν απάντησε ό Άββάς Σισώης.
—Τί νά κάνω, Άββά, πού ή ένθύμησις τού εξωτέρου σκότους δε μ' αφήνει στιγμή ήσυχο; εΐπε ό τρίτος.
—Έγώ αδελφοί μου, εΐπε τότε ό "Οσιος, τίποτε άπ' δλα αυτά δέ συλλογίζομαι. 'Ελπίζω μόνο πώς ή εύσπλαγχνία τοΰ Κυρίου μου, θά μέ σώση.
Στενοχωρημένοι ο'ι 'Ερημίτες, πού έμειναν άλυτες οι απορίες τους, σηκώθηκαν νά φύγουν. Τότε ό άγιος Γέροντας τους εΐπε:
Εΐσθε πραγματικά ευτυχισμένοι αδελφοί μου, και ομολογουμένως σάς ζηλεύω, γιατί με τις σκέψεις πού κάνετε είναι αδύνατο νά παρα-συρθήτε στην αμαρτία. Άλλοίμονο άπό μένα το σκληρόκαρδο, που ούτε βάζω στο νοΰ μου πώς υπάρχει κόλασις για τους ανθρώπους και αμέριμνος άμαρτάνω κάθε στιγμή.
Θαυμάζοντας τήν ταπεινοσύνη του Όσίου οί Έρημιτες, του έβαλαν μετάνοια κι' έλεγαν μεταξύ τους:
—"Ο,τι ακούσαμε γι' αυτόν, τά είδαμε και στην πραγματικότητα.

Εμεις οι λαικοι ανθρωποι πιστευετε πως ειναι ευκολο να ταπεινωθουμε;Και αν ναι βρεθει ενας ανθρωπος να μας ταπεινωσει ,τον λεμε οντος ευχαρηστω η τον παρεξηγουμε; Ειναι μεγαλη υποθεση η ταπεινωση,αλλα στα μετρα που εχουν φτασει ολοι αυτοι οι γεροντες ,εμεις πως θα μπορεσουμε να το καταφερουμε; Εστω και σε μικρο βαθμο;

smarti έγραψε:Εμεις οι λαικοι ανθρωποι πιστευετε πως ειναι ευκολο να ταπεινωθουμε;Και αν ναι βρεθει ενας ανθρωπος να μας ταπεινωσει ,τον λεμε οντος ευχαρηστω η τον παρεξηγουμε; Ειναι μεγαλη υποθεση η ταπεινωση,αλλα στα μετρα που εχουν φτασει ολοι αυτοι οι γεροντες ,εμεις πως θα μπορεσουμε να το καταφερουμε; Εστω και σε μικρο βαθμο;

Η άποψή μου είναι, ότι, πολλές φορές διαβάζοντας ή ακούγοντας βίους Αγίων και συγκρίνοντας τους με τον εαυτό μας, μας πιάνει απογοήτευση,
που φυσικά δεν δικαιολογείται, βλέποντας το πλήθος των αρετών που έχουν πετύχει αυτοί οι άνθρωποι.
Αν μπορούσαμε να τους ρωτήσουμε, όχι για το τέλος των κατορθωμάτων τους, αλλά για τα πρίν από αυτά θα μας έλεγαν: ΥΠΟΜΟΝΗ γιατί αλλιώς, όποιος βιάζεται σκοντάφτει.
Μπορούμε να πιστέψουμε ότι είμαστε όντως αμαρτωλοί, ή απλώς το λένε μόνο τα χείλη μας; <<Πιέζουμε>> τον εαυτό μας για να συνειδητοποιήσουμε ότι από τις αμαρτίες μας έχουμε διώξει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος από την καρδιά μας, και τι σημαίνει αυτό για έναν βαπτισμένο Χριστιανό; Ότι είμαστε νεκροί από την αμαρτία και δικαίως καταδικασμένοι για την κόλαση, που όμως η μακροθυμία του Πανάγαθου Θεού δεν επιτρέπει την καταστροφή μας αλλά αναμένει της επιστροφή μας;

ΚΑΙ το βασικότερο :Μην ξεχνάμε ότι κάθε αρετή είναι δωρεά του Θεού και όχι αναγκαστικά αλλά με πλήρη ελευθερία υποταγμένοι στα διδάγματά του επιθυμούμε τη λύτρωση, και μη έχοντας που να στραφούμε, πιστεύουμε ότι η μοναδική μας ελπίδα είναι Αυτός.

Οπότε ας ζητούμε να μας δώσει ο Θεός μετάνοια, για να μας δοθεί ταπείνωση. Μην θέλουμε να φτάσουμε στο τέλος αγνοώντας τη ΒΑΣΙΚΗ
αρχή: Η Ταπείνωση προ'υ'ποθέτει (πείτε μου κάποιος πως βάζουμε διαλυτικά) πραγματική μετάνοια.

inaapp έγραψε: (πείτε μου κάποιος πως βάζουμε διαλυτικά) .

shift και τόνος για σκέτα διαλυτικά ¨
shift και w (ς) για διαλυτικά με τόνο ΅

Teri έγραψε: shift και τόνος για σκέτα διαλυτικά ¨
shift και w (ς) για διαλυτικά με τόνο ΅

Ευχαριστώ πολύ.

Μετανοια και υπομονη .Η μετανοια φερνει λενε δακρυα.Αν ομως δεν εχουμε δακρυα ειναι και αυτο μετανοια;

ΡΗΣΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου

«Μην προσπαθείτε, μας συμβούλευε ο Γέροντας, να αποκτήσετε αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και τις άλλες αρετές. Μάταια θα κουράζεστε, διότι δεν θα σας βοηθά ο Θεός, επειδή σας λείπει η ταπείνωση. Κι αυτό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί, αν σας βοηθήσει θα καταστραφείτε από υπερηφάνεια. Ο Θεός μόνο την ταπείνωση ζητάει από εμάς. Όλα τα άλλα είναι ο φυσικός καρπός της καλής συνεργασίας ανάμεσα στην ταπεινή διάθεση του ανθρώπου και στην Θεία Χάρη, την πρόξενον πάντων των αγαθών».

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Γ΄ : ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»

(σελ. 122)
Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον Θεό, μπορεί κανείς να προχωρήσει πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν και πειρασμοί.
Βλέπουμε την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που έζησε αμαρτωλή ζωή, όταν μετάνιωσε και άλλαξε ζωή, οι κοσμικές επιθυμίες την βασάνιζαν. Έκανε όμως μεγάλη πάλη, για να τις διώχνει. Της έλεγε ο διάβολος : «Τι θα χάσεις αν δεις λιγάκι την Αλεξάνδρεια; Δεν σου λέω να διασκεδάσεις, μόνο να τη δεις λίγο από μακριά» και εκείνη ούτε γύρισε να κοιτάξει! Τι μετάνοια είχε! Άλλες Όσιες που δεν είχαν ζήσει κοσμική ζωή, δεν είχαν πόλεμο. Η Οσία Μαρία, που είχε ζήσει κοσμική ζωή είχε ΚΑΙ πόλεμο. Η ταλαιπωρία αυτή είναι η καυτηρίαση των πληγών της αμαρτίας. Κι έτσι φθάνουν στο τέλος και οι μεν και οι δε στην ίδια κατάσταση.
-Σε όλες τις περιπτώσεις Γέροντα, δεν υπάρχει καθόλου θεία παρηγοριά;
-Πώς! Πολλή, πολλή! Η Οσία Μαρία είχε φθάσει σε τέτοια μέτρα πνευματικά, που βρισκόταν ένα πήχη πάνω από τη γη όταν προσευχόταν.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄ : ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

(σελ. 167-170)
-Γέροντα, ποιες αρετές πρέπει να έχει ο άνθρωπος για να τον επισκιάσει η χάρις του Θεού;
-Και μόνον η ταπείνωση φτάνει. Συχνά με ρωτούν : «Πόσος καιρός χρειάζεται για να αποκτήσει κανείς τη Θεία Χάρη»; Μερικοί μπορεί σε όλη τους τη ζωή να ζουν δήθεν πνευματικά, να κάνουν άσκηση κλπ, αλλά να νομίζουν ότι κάτι είναι και γι’ αυτό να μην λαμβάνουν τη Χάρη του Θεού. Και άλλοι σε λίγο χρόνο χαριτώνονται, επειδή ταπεινώνονται.
Έχω προσέξει ότι ένας ταπεινός λογισμός κάνει τον άνθρωπο να λάμπει, να ακτινοβολεί. Όταν ο άνθρωπος παίρνει όλο το σφάλμα επάνω του τον λούζει η Χάρη του Θεού.

(σελ. 173-174)
-Με ποιον τρόπο, Γέροντα, καλλιεργείται η ταπείνωση;
-Η ταπείνωση καλλιεργείται με το φιλότιμο, καλλιεργείται και με την κοπριά των πτώσεων. Ανάλογα. Ένας φιλότιμος άνθρωπος ό,τι καλό έχει το αποδίδει στον Θεό. Βλέπει τις πολλές ευεργεσίες του Θεού, καταλαβαίνει ότι δεν έχει ανταποκριθεί, ταπεινώνεται και δοξολογεί διαρκώς τον Θεό. Και όσο ταπεινώνεται και δοξολογεί τον Θεό, τόσο τον λούζει η Θεία Χάρη. Αυτή είναι η εκούσια ταπείνωση. Ενώ η ταπείνωση που φέρνουν οι διαρκείς πτώσεις είναι η ακούσια ταπείνωση.
Φυσικά η εκούσια ταπείνωση έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την ακούσια. Μοιάζει με χωράφι που έχει καλό χώμα και καρπίζουν τα δένδρα, δίχως λίπασμα ή κοπριά και οι καρποί τους είναι νόστιμοι. Η ακούσια ταπείνωση μοιάζει με χωράφι που έχει αδύνατο έδαφος και, για να δώσει καρπούς, πρέπει να ρίξεις και λίπασμα και κοπριά και πάλι οι καρποί του δεν θα είναι τόσο νόστιμοι.
Με την ακούσια ταπείνωση εξοφλάς και λίγο από το χρέος των αμαρτιών σου. Πρέπει όμως να αρχίσεις να ταπεινώνεσαι εκούσια.

(σελ. 176)
-Γέροντα, αν κανείς ταπεινώνεται μόνος του κατηγορώντας τον εαυτό του : «Είμαι λειψός, χαμένος κλπ», αυτό δεν τον βοηθάει να αποκτήσει ταπείνωση;
-Μόνος του εύκολα κατηγορεί κανείς τον εαυτό του, αλλά δύσκολα δέχεται την κατηγορία των άλλων. Μόνος του μπορεί να λέει : «Είμαι ελεεινός, ο πιο αμαρτωλός, ο χειρότερος απ’ όλους», αλλά έναν λόγο του άλλου να μην τον σηκώνει.

(σελ. 180)
Η ταπείνωση δεν αγοράζεται από τον μπακάλη, όπως τα ψώνια. Όταν λέμε : «δωσ’ μου, Θεέ μου, ταπείνωση, ο Θεός δεν θα πάρει την σέσουλα και θα αρχίσει : «πάρε ένα κιλό ταπείνωση εσύ, μισό κιλό εσύ», αλλά θα επιτρέψει να έρθει λχ κάποιος άνθρωπος, αδιάκριτος, να μας φερθεί σκληρά, ή θα πάρει από άλλον την χάρη Του και θα έρθει να μας βρίσει. Έτσι θα δοκιμαστούμε και θα εργαστούμε, εάν θέλουμε να αποκτήσουμε την ταπείνωση. Αλλά εμείς δεν σκεπτόμαστε ότι ο Θεός επιτρέπει να γίνει ο αδελφός κακός, για να βοηθηθούμε εμείς και θυμώνουμε με τον αδελφό. Και, ενώ ζητάμε από τον Θεό ταπείνωση, δεν δεχόμαστε τις ευκαιρίες που μας στέλνει, για να ταπεινωθούμε, αλλά δυσανασχετούμε. Κανονικά θα έπρεπε να χρωστάμε ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μας ταπεινώνει, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης μας.

Μακαρι να μπορεσουμε να ακολουθησουμε εστω και καποια απο αυτα που λεει ο γεροντας.Θα το δειξει ο χρονος και η καλη διαθεση.Ευχαρηστω πολυ.