"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Eίναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει να το διαβάσετε !

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ (Ιωάννου Χρυσοστόμου)

Η πλάνη πάντα αυτοκαταστρέφεται και, παρόλο που δεν το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε : Έπρεπε ν’ αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Έ, λοιπόν όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί ! Εφόσον έφραξαν με τον βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως δεν έγινε κλοπή και εν τούτοις ο τάφος βρέθηκε άδειος, είναι ολοφάνερο και αναντίρρητο ότι αναστήθηκε. Είδες πως και μη θέλοντας στηρίζουν την αλήθεια ;

Αλλά και πότε θα τον έκλεβαν οι μαθηταί ; Το Σάββατο ; Μα αφού δεν επιτρεπόταν από τον νόμο να κυκλοφορήσουν. Κι αν υποθέσουμε ότι θα παραβίαζαν τον νόμο του Θεού, πως θα τολμούσαν αυτοί οι τόσο δειλοί να βγουν έξω απ’ το σπίτι ; Και με ποιο θάρρος θα ριψοκινδύνευαν για ένα νεκρό; Προσμένοντας ποιαν ανταπόδοση ; Ποιαν αμοιβή ;

Και στ’ αλήθεια, που στηρίζονταν ; Στη δεινότητα του λόγου τους ; Αλλά ήταν απ’ όλους αμαθέστεροι. Στα πολλά τους πλούτη ; Αλλά δεν είχαν ούτε ραβδί, ούτε υποδήματα. Μήπως στην ένδοξη καταγωγή τους ; Αλλά ήταν οι ασημότεροι του κόσμου. Μήπως στο πλήθος τους ; Αλλά δεν ξεπερνούσαν τους έντεκα, που κι αυτοί σκόρπισαν.

Αν ο κορυφαίος τους φοβήθηκε τον λόγο μιας γυναίκας θυρωρού κι όλοι οι άλλοι, όταν είδαν τον Διδάσκαλό τους δεμένο, σκόρπισαν και διαλύθηκαν, πως θα τους περνούσε καν απ’ τον νου να τρέξουν στα πέρατα της οικουμένης και να φυτέψουν πλαστό κήρυγμα αναστάσεως ; Αφού φοβήθηκαν τη γυναικεία απειλή και τη θέα μόνο των δεσμών, πως θα μπορούσαν να τα βάλουν με βασιλείς και άρχοντες και λαούς, όπου ξίφη κα τηγάνια και καμίνια και μύριοι θάνατοι κάθε μέρα, αν δεν είχαν απολαύσει και οικειοποιηθεί τη δύναμη και την έλξη του Αναστάντος ;

Αλλά γι’ αυτά πρέπει να επανέλθουμε. Ας ξαναρωτήσουμε όμως τώρα τους Εβραίους : Πως έκλεψαν το σώμα του Χριστού οι μαθηταί, ω ανόητοι ; Επειδή η αλήθεια είναι λαμπρή και ολοφάνερη, το ιουδαϊκό ψέμα δεν μπορεί ούτε σαν σκιά να σταθεί. Πως θα το έκλεβαν, πες μου ; Μήπως δεν ήταν σφραγισμένος ο τάφος ; Δεν τον έζωναν τόσοι φρουροί και στρατιώτες και Ιουδαίοι, που είχαν την υποψία και αγρυπνούσαν και πρόσεχαν ;

Μα και για ποιο λόγο θα το έκλεβαν ; Για να πλάσουν το δόγμα της Αναστάσεως ; και πως τους ήρθε να πλάσουν κάτι τέτοιο αυτοί οι δειλοί ; Και πως κύλησαν τον ασφαλισμένο βράχο ; πως ξέφυγαν από τόσους άγρυπνους κι άγριους φρουρούς ;

Πρόσεξε όμως πως με όσα κάνουν οι Εβραίοι πιάνονται πάντα στα ίδια τους τα δίχτυα. Να, αν δεν πήγαιναν στον Πιλάτο κι αν δεν ζητούσαν την κουστωδία, πιο εύκολα θα μπορούσαν να λένε τέτοια ψεύδη οι αδιάντροποι. Μα τώρα όχι. (Υπήρχε η κουστωδία. Κανείς δεν μπορούσε να γλυτώσει απ’ την άγρυπνη προσοχή της και απ’ τα ξίφη της). Κι έπειτα γιατί να μην κλέψουν το σώμα νωρίτερα ; Ασφαλώς αν είχαν σκοπό να κάνουν κάτι τέτοιο, θα το έκαναν όταν δεν εφρουρείτο ο τάφος, τότε που ήταν και ακίνδυνο και σίγουρο, δηλ. την πρώτη νύχτα, γιατί το Σάββατο πήγαν οι Εβραίοι στον Πιλάτο και ζήτησαν την κουστωδία και φρούρησαν τον τάφο, ενώ την πρώτη νύχτα δεν ήταν κανένας εκεί.

Και τι γυρεύουν στο έδαφος τα σουδάρια τα ποτισμένα με τη σμύρνα, που βρήκαν, τυλιγμένα μάλιστα, ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι ; Είχε πάει πρώτη η Μαρία η Μαγδαληνή. Κι όταν γύρισε και ανήγγειλε τα θαυμαστά συμβάντα στους αποστόλους, εκείνοι χωρίς καθυστέρηση τρέχουν αμέσως στο μνημείο και βλέπουν κάτω τα οθόνια. Αυτό ήταν σημείο Αναστάσεως. Γιατί αν ήθελαν κάποιοι να τον κλέψουν, δεν θα τον έκλεβαν βέβαια γυμνό. Αυτό θα ήταν όχι μόνο ατιμωτικό αλλά και ανόητο. Δεν θα κοίταζαν να ξεκολλήσουν τα σουδάρια, να τα τυλίξουν με επιμέλεια και να τα βάλουν τακτοποιημένα σ’ ένα μέρος. Αλλά τι θα έκαναν ; Θ’ άρπαζαν όπως-όπως το σώμα και θα’ φευγαν γρήγορα.

Γι’ αυτό άλλωστε προηγουμένως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είπε ότι τον έθαψαν με πολλή σμύρνα που κολλάει τα οθόνια πάνω στο σώμα, όπως το μολύβι τα μέταλλα, και δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξεκολλήσουν, ώστε όταν ακούσεις ότι τα σουδάρια βρέθηκαν μόνα τους, να μην ανεχθείς εκείνους που λένε ότι εκλάπη. Θα πρέπει να ήταν βέβαια πολύ ηλίθιος ο κλέφτης, ώστε να σπαταλήσει για ένα περιττό πράγμα τόση προσπάθεια. Για ποιο σκοπό θα άφηνε τα σουδάρια ; Και πως ήταν δυνατό να ξεφύγει την ώρα που θα έκανε αυτή τη δουλειά ; Γιατί ασφαλώς θα δαπανούσε πολύ χρόνο και ήταν φυσικό καθυστερώντας να συλληφθεί επ’ αυτοφώρω.

Αλλά και τα οθόνια γιατί κείτονται χωριστά και χωριστά το σουδάριο, τυλιγμένο μάλιστα ; Για να βεβαιωθεί ότι δεν ήταν έργο βιαστικών ούτε ανήσυχων κλεφτών το να τοποθετήσουν χωριστά εκείνα και χωριστά τούτο τυλιγμένο. Κι από εδώ λοιπόν αποδεικνύεται απίθανη η κλοπή. Άλλωστε και οι ίδιοι οι Εβραίοι τα σκέφθηκαν όλα αυτά και γι’ αυτό έδωσαν χρήματα στους φρουρούς λέγοντας : «Πείτε σεις πως τον έκλεψαν, κι εμείς θα τα κανονίσουμε με τον ηγεμόνα».

Υποστηρίζοντας ότι οι μαθηταί τον έκλεψαν, επικυρώνουν και μ’ αυτό πάλι την Ανάσταση, γιατί έτσι ομολογούν πάντως ότι το σώμα δεν ήταν εκεί. ¨όταν όμως αυτοί οι ίδιοι βεβαιώνουν ότι το σώμα δεν ήταν εκεί, ενώ από την άλλη μεριά η κλοπή αποδεικνύεται ψευδής και απίθανη από τη σχολαστική φρούρηση και τις σφραγίδες του τάφου και τα οθόνια και το σουδάριο και τη δειλία των μαθητών, αναμφισβήτητα προβάλλει και από τα δικά τους τα λόγια η απόδειξη της Αναστάσεως.

Ρωτάνε όμως πολλοί : Γιατί μόλις αναστήθηκε να μη φανερωθεί αμέσως στους Iουδαίους ; Αυτός ο λόγος είναι περιττός. Αν υπήρχε ελπίδα να τους ελκύσει στην πίστη, δεν θ’ αμελούσε να φανερωθεί σε όλους. Αλλά ότι δεν υπήρχε τέτοια ελπίδα το απέδειξε η ανάσταση του Λαζάρου. Αν και ήταν ήδη τέσσερις μέρες νεκρός και είχε αρχίσει να μυρίζει κα να σαπίζει, τον ανέστησε μπροστά στα μάτια όλων. Παρά ταύτα, όχι μόνο δεν ελκύσθηκαν στην πίστη, αλλά και εξαγριώθηκαν εναντίον του Χριστού, ώστε ήθελαν να σκοτώσουν κα Αυτόν και τον Λάζαρο.

Αφού λοιπόν άλλον ανέστησε και όχι μόνο δεν πίστεψαν, αλλά και εξαγριώθηκαν εναντίον του, αν ο ίδιος μετά την Ανάστασή του τους φανερωνόταν, δεν θα εξαγριώνονταν πολύ περισσότερο τυφλωμένοι από τα μίσος και την απιστία τους ;

Αλλά για ν’ αφοπλίσει τον άπιστο από κάθε αμφιβολία, όχι μόνο σαράντα ολόκληρες ημέρες εμφανιζόταν στους μαθητάς του και έτρωγε μάλιστα μαζί τους, αλλά παρουσιάσθηκε και σε πάνω από πεντακόσιους αδελφούς, δηλ. σε πλήθος ολόκληρο. Στον Θωμά μάλιστα που δυσπιστούσε, έδειξε τα σημάδια απ’ τα καρφιά και το τραύμα απ’ την λόγχη.

Και γιατί, λένε, να μην κάνει μετά την Ανάστασή του, μεγάλα και εντυπωσιακά θαύματα, αλλά μόνο έφαγε και ήπιε ; Γιατί αυτή καθαυτή η Ανάσταση ήταν το μέγιστο θαύμα και η πιο ισχυρή απόδειξη της αναστάσεως ήταν ότι έφαγε και ήπιε.

Μα, για σκέψου, αν οι απόστολοι δεν έβλεπαν τον Χριστό Αναστάντα, πως τους ήρθε να φαντασθούν ότι θα κυριέψουν την οικουμένη ; μήπως τρελάθηκαν ώστε να νομίζουν ότι θα κατόρθωναν κάτι τέτοιο ;

Αν όμως ήταν στα λογικά τους, όπως έδειξαν και τα πράγματα, πως, χωρίς αξιόπιστα εχέγγυα από τους ουρανούς και χωρίς θεία δύναμη, πως, πες μου, θ’ αποφάσιζαν να βγουν σε τόσους πολέμους, να τα βάλουν με στεριές και θάλασσες και, δώδεκα όλοι κι όλοι, ν’ αγωνισθούν με τόση γενναιότητα για να μεταβάλουν όλης της οικουμένης τα έθνη, που ήταν επί τόσα χρόνια νεκρά από την αμαρτία ;

Κι αν ακόμη ήταν ένδοξοι και πλούσιοι και δυνατοί και μορφωμένοι, ούτε τότε θα ήταν λογικό να ξεσηκωθούν για τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια. Αλλά επιτέλους θα είχε κάποιο λόγο η προσδοκία τους. Αυτοί όμως είχαν περάσει τη ζωή τους άλλοι στις λίμνες, άλλοι κατασκευάζοντας σκηνές και άλλοι στα τελωνεία. Από αυτά τα επαγγέλματα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε πιο άχρηστο και για τη φιλοσοφία και για να πείσεις κάποιον να σκέπτεται ανώτερα, όταν μάλιστα δεν έχεις να του επιδείξεις ανάλογο προηγούμενο. Πόσο μάλλον που οι απόστολοι, όχι μόνο δεν είχαν ανάλογα παραδείγματα απ’ το παρελθόν, ότι θα επικρατήσουν, αλλά αντίθετα είχαν παραδείγματα και μάλιστα πρόσφατα, ότι δεν θα επικρατήσουν.

Είχαν επιχειρήσει πολλοί να εισαγάγουν καινούργιες διδασκαλίες, αλλά απέτυχαν. Κι όχι με δώδεκα ανθρώπους, μα με πολύ πλήθος. Ο Θευδάς και ο Ιούδας π.χ. έχοντας ολόκληρες μάζες ανθρώπων χάθηκαν μαζί με τους οπαδούς των.

Ο φόβος εκείνος θα ήταν αρκετός να τους διδάξει. Αλλά, ας υποθέσουμε ότι περίμεναν να κυριαρχήσουν. Με ποιες ελπίδες θα έμπαιναν σε τέτοιους κινδύνους, αν δεν απέβλεπαν στα μέλλοντα αγαθά ; Τι κέρδος προσδοκούσαν με το να οδηγήσουν όλους στον μη αναστάντα, καθώς ισχυρίζονται οι εχθροί ; Αν τώρα άνθρωποι που πίστεψαν στη βασιλεία των ουρανών και στα αμέτρητα αγαθά δύσκολα δέχονται να κινδυνέψουν, πως εκείνοι θα υπέμεναν τα πάνδεινα ματαίως ή μάλλον για κακό τους ; Γιατί αν δεν έγινε η Ανάσταση, που έγινε, κι ο Χριστός δεν ανέβηκε στον ουρανό, τότε προσπαθώντας να τα πλάσουν όλα αυτά και να πείσουν τους άλλους, έμελλαν οπωσδήποτε να προκαλέσουν την οργή του Θεού και να περιμένουν μύριους κεραυνούς απ’ τον ουρανό.

Άλλωστε κι αν ακόμη είχαν μεγάλη προθυμία όταν ζούσε ο Χριστός, θα έσβηνε μόλις πέθανε. Αν δεν τον έβλεπαν Αναστημένο, τι θα ήταν ικανό να τους βγάλει σ’ εκείνο τον πόλεμο ; Αν δεν είχε αναστηθεί, όχι μόνο δεν θα ριψοκινδύνευαν γι’ αυτόν, μα θα τον θεωρούσαν απατεώνα. Τους είχε πεί : «μετά τρεις ημέρες θ’ αναστηθώ» κα τους υποσχέθηκε τη βασιλεία των ουρανών. Τους είπε ότι αφού λάβουν το ‘Αγιο Πνεύμα θα κυριαρχήσουν στην οικουμένη κι ακόμη τόσα άλλα υπερφυσικά και ουράνια. Αν τίποτε απ’ αυτά δεν γινόταν, όσο κι αν τον πίστευαν ζωντανό, πεθαμένο δεν θα τον υπάκουαν φυσικά, αν δεν τον έβλεπαν Αναστάντα.

Και με το δίκιο τους, γιατί θα έλεγαν : «Μετά τρεις ημέρες», μας είπε, «θ’ αναστηθώ», και δεν αναστήθηκε. Υποσχέθηκε να μας στείλει Πνεύμα Άγιο και δεν το έστειλε. Πως λοιπόν να τον πιστέψουμε για τα μέλλοντα, αφού διαψεύδονται τα παρόντα ;

Αλλά για πες μου, σε παρακαλώ, για ποιο λόγο, χωρίς ν’ αναστηθεί, κήρυτταν ότι αναστήθηκε ; Γιατί, λέει, τον αγαπούσαν. Μα το λογικό θα ήταν να τον μισούν τώρα, επειδή τους εξαπάτησε και τους πρόδωσε. Ενώ τους ξεμυάλισε με χίλιες δυο ελπίδες και τους χώρισε απ’ τα σπίτια τους και από τους γονείς τους και απ’ όλα και ξεσήκωσε κι ολόκληρο το Ιουδαϊκό έθνος εναντίον τους, ύστερα τους πρόδωσε. Κι αν με ήταν από αδυναμία, θα τον συγχωρούσαν. Τώρα όμως ήταν σωστό κακούργημα : ‘Επρεπε να τους είχε πει την αλήθεια και όχι να τους υποσχεθεί τον ουρανό, αφού ήταν θνητός.

Ώστε λοιπόν ήταν φυσικό να κάνουν το εντελώς αντίθετο : Να κηρύττουν την απάτη και να τον λένε απατεώνα και μάγο. ΄Ετσι θα γλύτωναν κι από τους κινδύνους και από τους πολέμους των αντιπάλων. Όλοι ξέρουν ότι οι Ιουδαίοι αναγκάστηκαν να δωροδοκήσουν τους στρατιώτες, για να πουν ότι έκλεψαν το σώμα, αν λοιπόν πήγαιναν οι ίδιοι οι μαθηταί κι έλεγαν «εμείς το κλέψαμε, δεν αναστήθηκε», πόσες τιμές δεν θ’ απολάμβαναν ; Ώστε ήταν στο χέρι τους και να τιμηθούν και να στεφανωθούν ! ‘Ε, λοιπόν δεν αναρωτιέσαι γιατί ν’ ανταλλάξουν όλα αυτά με τις ατιμίες και τους κινδύνους, αν δεν ήταν μία θεία δύναμη που τους βεβαίωνε, δυνατότερη απ’ όλα αυτά τα γήινα αγαθά ;

Κι αν με όλα αυτά δεν σε πείσαμε, σκέψου και τούτο : Έστω ότι δεν είχε γίνει η Ανάσταση. Κι αν ακόμη οι απόστολοι ήταν αποφασισμένοι να διδάξουν τον κόσμο, επ’ ουδενί λόγω θα κήρυτταν στο όνομά του. Γιατί είναι γνωστό, πως όλοι μας δεν θέλουμε ούτε τα ονόματα ν’ ακούσουμε, όσων μας εξαπάτησαν. ‘Αλλωστε γιατί θα διατυμπάνιζαν το όνομά του ; Ελπίζοντας να επικρατήσουν μ’ αυτό ; Μα θα έπρεπε να περιμένουν το αντίθετο, γιατί κι αν έμελλαν να κυριαρχήσουν θα χάνονταν φέρνοντας στη μέση το όνομα ενός απατεώνα ;

Ας θυμηθούμε εξάλλου ότι η αγάπη των μαθητών προς τον Διδάσκαλο, ενώ ζούσε ακόμη, μαραινόταν σιγά-σιγά απ’ τον φόβο του επικειμένου μαρτυρίου. ‘Όταν τους προανήγγειλε τα δεινά που θ’ ακολουθούσαν και τον σταυρό, πάγωσαν απ’ τον φόβο τους και έσβησαν τελείως. Ένας μάλιστα δε ήθελε ούτε καν να τον ακολουθήσει στην Ιουδαία, επειδή άκουσε για κινδύνους και για θανάτους. Αν μαζί με τον Χριστό φοβόταν τον θάνατο, χωρίς αυτόν και τους άλλους μαθητάς, μόνος δηλ., πως θ’ αποτολμούσε ;

Επιπλέον : Πίστευαν ότι θα πεθάνει μεν, αλλά θ’ αναστηθεί, κι όμως υπέφεραν τόσο. Αν δεν τον έβλεπαν Αναστημένο, πως δεν θα εξαφανίζονταν κα δεν θα ζητούσαν ν’ ανοίξει η γη να τους καταπιεί απ’ την απελπισία τους για την απάτη και απ’ την φρίκη για τα επερχόμενα ; Θ’ αντιμετώπιζαν τώρα την κατακραυγή για την αδιαντροπιά τους. Τι θα είχαν να πουν ; Το πάθος το ήξερε όλος ο κόσμος : Τον κρέμασαν σε ψηλό ικρίωμα, ήταν μέρα μεσημέρι, μέσα στην πρωτεύουσα και στην πιο μεγάλη γιορτή που κανένας δεν ήταν δυνατό ν’ απουσιάζει.

Την Ανάσταση όμως δεν την είδε κανείς απ’ τους άλλους. Κι αυτό δεν ήταν μικρό εμπόδιο για να τους πείσουν. Πως λοιπόν θα μπορούσαν να βεβαιώσουν στεριά και θάλασσα για την Ανάσταση ; Και γιατί, πες μου, αφού σώνει και καλά ήθελαν να το κάνουν αυτό , δεν εγκατέλειπαν την Ιουδαία αμέσως, να πάνε στις ξένες χώρες ; Αλλά δεν θαυμάζεις ότι έπεισαν πολλούς και μέσα στην Ιουδαία ;

Είχαν την τόλμη να παρουσιάσουν τα τεκμήρια της Αναστάσεως στους ίδιους τους φονείς, σ’ εκείνους που τον σταύρωσαν και το έθαψαν, στην ίδια την πόλη όπου εποτολμήθηκε το φοβερό κακούργημα. Ώστε και όλοι οι έξω ν’ αποστομωθούν. Γιατί όταν οι «σταυρώσαντες» γίνονται «πιστεύσαντες», τότε και η παρανομία της σταυρώσεως βεβαιώνεται και λάμπει απόδειξη της Αναστάσεως.

Για να ελκύονται όμως τα πλήθη σημαίνει πως οι μαθηταί έκαναν θαύματα. Αν όμως δεν αναστήθηκε και μένει νεκρός, πως οι απόστολοι θαυματουργούσαν στο όνομά του ; Πως πάλι, αν δεν έκαναν θαύματα, έπειθαν ; Και αν μεν έκαναν – και βεβαίως έκαναν – είχαν Θεού δύναμη. Αν όμως δεν έκαναν και εν τούτοις κυριαρχούσαν παντού, θα ήταν ακόμη πιο αξιοθαύμαστο. Θα ήταν το μέγιστο θαύμα, αν χωρίς θαύματα διέσχιζαν και κυρίευαν την οικουμένη δώδεκα φτωχοί και αγράμματοι άνθρωποι.

Ασφαλώς ούτε με τα πλούτη, ούτε με τη σοφία τους επικράτησαν οι ψαράδες. Ώστε και χωρίς να θέλουν κηρύττουν ότι μέσα τους ενεργούσε η θεία δύναμη της Αναστάσεως. Γιατί είναι τελείως αδύνατο ανθρώπινη δύναμη να κατορθώσει ποτέ τέτοια εκπληκτικά πράγματα.

Προσέξτε με πολύ εδώ, γιατί αυτά είναι αναμφισβήτητες αποδείξεις της Αναστάσεως. Γι’ αυτό και θα επαναλάβω πάλι : Αν δεν αναστήθηκε, πως έγιναν αργότερα στο όνομά του μεγαλύτερα θαύματα ; Κανείς βέβαια δεν κάνει μετά τον θάνατό τους μεγαλύτερα θαύματα απ’ όσα όταν ζούσε. Ενώ εδώ μετά τον θάνατο του Χριστού γίνονται θαύματα μεγαλύτερα και κατά τον τρόπο και κατά τη φύση : Κατά τη φύση ήταν μεγαλύτερα, γιατί ποτέ η σκιά του Χριστού δεν θαυματούργησε. Ενώ οι σκιές των αποστόλων έκαναν πολλά θαύματα. Κατά τον τρόπο πάλι ήταν μεγαλύτερα, επειδή τότε μεν ο ίδιος ο Κύριος πρόσταζε και θαυματουργούσε. Μετά την Σταύρωση όμως και την Ανάστασή του οι δούλοι του επικαλούμενοι απλώς το σεβάσμιο και άγιο όνομά του μεγαλύτερα και εκπληκτικότερα επιτελούσαν. Έτσι δοξαζόταν κα ακτινοβολούσε πιο πολύ η δύναμή του.

Γι’ αυτό οι άγιοι Πατέρες όρισαν να διαβάζονται αμέσως μετά τον σταυρό και την Ανάστασή του, οι «Πράξεις» που περιγράφουν τα θαύματα των αποστόλων και κατ’ εξοχήν επικυρώνουν την Ανάσταση, για να έχουμε σαφή και αναμφισβήτητη της Αναστάσεως την απόδειξη : Δεν τον είδες Αναστάντα με τα μάτια του σώματος ; Αλλά τον βλέπεις με τα μάτια της πίστεως. Δεν τον είδες με τα «όμματα» τούτα ; Θα τον δεις με τα θαύματα εκείνα. Των θαυμάτων η επίδειξη σε χειραγωγεί στης Αναστάσεως την απόδειξη.

Θέλεις όμως να δεις και τώρα θαύματα ; Θα σου δείξω. Και μάλιστα πιο μεγάλα απ’ τα προηγούμενα : Όχι έναν νεκρό ν’ ανασταίνεται, όχι έναν τυφλό να ξαναβλέπει, αλλά τη γη ολόκληρη να εγκαταλείπει το σκοτάδι της πλάνης.

Μεγίστη απόδειξη της Αναστάσεως είναι ότι ο Εσφαγμένος Χριστός έδειξε μετά τον θάνατο τόση δύναμη, ώστε έπεισε τους ζωντανούς να περιφρονήσουν και πατρίδα και σπίτι και φίλους και συγγενείς και την ίδια την ζωή τους για χάρη του και να προτιμήσουν μαστιγώσεις κα κινδύνους και θάνατο. Αυτά δεν είναι κατορθώματα νεκρού κλεισμένου στον τάφο, αλλά αναστημένου και ζωντανού.

Πρόσεξε παρακαλώ : Οι απόστολοι, όταν μεν ζούσε ο Διδάσκαλος από τον φόβο τους τον πρόδωσαν και εξαφανίσθηκαν όλοι. Ο Πέτρος μάλιστα τον αρνήθηκε με όρκο τρεις φορές. Όταν όμως πέθανε ο Χριστός, αυτός που τον αρνήθηκε τρεις φορές και πανικοβλήθηκε μπροστά σε μιαν υπηρετριούλα, τόσο απότομα άλλαξε, ώστε ν’ αψηφήσει ολόκληρο λαό και μέσ’ στη μέση του Ιουδαϊκού όχλου να διακηρύξει ότι ο σταυρωθείς και ταφείς αναστήθηκε εκ νεκρών την Τρίτη ημέρα και ότι ανέβηκε στα ουράνια. Και τα κήρυξε όλα αυτά χωρίς να υπολογίσει την φοβερή μανία των εχθρών και τις συνέπειες.

Που βρήκε αυτό το θάρρος ; Που αλλού παρά στην Ανάσταση. Τον είδε και συνομίλησε μαζί του και άκουσε για τα μέλλοντα αγαθά, κι έτσι έλαβε δύναμη να πεθάνει γι’ Αυτόν και να σταυρωθεί με την κεφαλή προς τα κάτω.

Το εξόχως σπουδαίο είναι ότι όχι μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος και λοιποί απόστολοι, αλλά και ο Ιγνάτιος, που ούτε καν τον είδε, ούτε απόλαυσε τη συντροφιά του, έδειξε τόση προθυμία για χάρη του, ώστε γι’ Αυτόν πρόσφερε θυσία τη ζωή του.

Και μόνο ο Ιγνάτιος και οι απόστολοι ; Και γυναίκες καταφρονούν τον θάνατο, που, πριν αναστηθεί ο Χριστός, ήταν φοβερός και φρικώδης ακόμη και σε άνδρες και μάλιστα αγίους.

Ποιος τους έπεισε όλους αυτούς να περιφρονήσουν την παρούσα ζωή ; Φυσικά δεν είναι κατόρθωμα ανθρώπινης δυνάμεως να πεισθούν τόσες μυριάδες, όχι μόνο ανδρών, αλλά και γυναικών και παρθένων και μικρών παιδιών, να πεισθούν να θυσιάσουν την παρούσα ζωή, να τα βάλουν με θηρία, να περιγελάσουν την φωτιά, να καταπατήσουν κάθε είδος τιμωρίας και να σπεύσουν προς τη μέλλουσα ζωή!

Και ποιος, παρακαλώ, τα κατόρθωσε όλα αυτά ; Ο νεκρός ; Αλλά τόσοι νεκροί υπήρξαν και κανένας δεν έκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ήταν μάγος και αγύρτης ; Πλήθος μάγοι και αγύρτες και πλάνοι πέρασαν, αλλά ξεχάστηκαν όλοι, χωρίς ν’ αφήσουν το παραμικρό ίχνος. Μαζί με την ζωή τους έσβησαν και οι μαγγανείες τους. Η φήμη όμως κι η δόξα κι οι πιστοί του Χριστού κάθε μέρα αυξάνουν και απλώνονται σε όλη την οικουμένη.

Οι άπιστοι φρίττουν κι οι πιστοί διακηρύττουν :

Χριστός ανέστη ! Αληθώς ανέστη !

«Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.»


Σημείωση : Τα ανωτέρω είναι σύνθεση από διάφορες ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και μεταφορά στην νεοελληνική.

vasilisalt έγραψε:Θα ήταν τουλάχιστον αφέλεια (για να μη πω τίποτα χειρότερο) να πιστέψει κάποιος πως οι
Απόστολοι μαρτύρησαν για να μην αρνηθούν ένα ψέμα!!!
Δίδαξαν και πέθαναν για ένα ψέμα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Και ποιος αποδεικνύει ότι μαρτύρησαν;

Τίποτα δεν αποδεικνύεται από τίποτα, κατά τη γνώμη μου.
Τάχουμε ξαναπεί αυτά.
Αυτή είναι η διαφορά Πίστεως και γνώσεως.
Η Πίστη δεν είναι μαθηματικά.
Αν αυτό που πιστεύουμε αποδεικνυόταν, τότε δεν θα το πιστεύαμε, αλλά θα το ξέραμε, θα το γνωρίζαμε.
Και δεν θα μιλούσαμε για Πίστη, αλλά για πληροφορία.
Η καρδιά είναι αυτή που "νιώθει" την Πίστη.
Οχι ο εγκέφαλος.
Και η καρδιά δεν λέει ποτέ ψέματα.
Ενώ ο εγκέφαλος λέει συχνότατα. Και για αυτό απιστεί.

Συ είπας Παναγιώτη (= είναι όπως τα λες)

Aγαπητέ Παναγιώτη μήπως η γνώση και η πίστη είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Μηπως η άγνοια - μη γνώση- ή έστω η μερική γνώση είναι συστατικό στοιχείο του προσώπου, ούτως η άλλως;
Και εξηγούμαι:
Λέμε π.χ. οι άνθρωποι πίστευαν παλιά ότι η γή είναι επίπεδη. Ας προσέξουμε ότι αντικαταστήσαμε τη λέξη γνώριζαν, με τη λέξη πίστευαν. Διότι η γνώση τους μέχρις εκεί έφτανε, και αν κάποιος ισχυριζόταν το αντίθετο θα ήταν ο τρελός του χωριού. Άρα οι παλιοι γνώριζαν ότι η γή ήταν επίπεδη, και η γνώση αυτή βασιζόταν σε ότι πιό ΄΄αξιόπιστο΄΄ δηλαδή τις αισθήσεις τους.
Σήμερα όμως λέμε πίστευαν, θέλοντας με τη λέξη αυτή να υποβαθμίσουμε την τότε γνώση. Πίστις εστίν ελπιζομένων υπόστασις πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων, αλλά και γνώσις (πολλές φορές) είναι ελπιζομένων υπόστασις, πραγματων έλεγχος ου βλεπομένων.
Αυτό που γνωρίζω όσο το γνωρίζω, και το πιστεύω, και αυτό που πιστεύω όσο το πιστεύω, και το γνωρίζω.

Νομίζω πως η πίστη μπορεί να ενισχυθεί και μέσω της γνώσης: Γι αυτό άλλωστε και ο Αναστημένος Χριστός έκανε τις εμφανίσεις σε διάφορους ανθρώπους. Διότι ως Πάνσοφος και Πανάγαθος Δημιουργός, γνωρίζει τη φύση του ανθρώπου και τη δυσκολία του να δεχτεί ότι δεν προσλαμβάνει το μυαλό του. Αυτοί είμαστε άλλωστε, άνθρωποι με πεπερασμένη λογική και σκοτισμένο πνεύμα, ως συνέπεια της πτώσης μας.

Ο Θεός στο σχέδιό Του όμως έβαλε και αυτή την παράμετρο, απλά διότι ήξερε τα πάντα για εμάς πριν ακόμη μας δημιουργήσει!

Ακόμη και οι μαθητές Του ήταν δύσπιστοι ως προς την Ανάσταση. Αυτοί που ήταν παρόντες στα θαύματα και στις ομιλίες Του, ολιγοπίστησαν στην αναγγελά της ανάστασης από τη Μαγδαλινή.

Δεν είναι κακό να ζητάει ο άνθρωπος αποδείξεις. Φυσικά και το να πιστεύει κάποιος χωρίς να χρειάζεται αποδείξεις είναι ανώτερο πνευματικά, αλλά δεν είναι κακό το να επεξεργάζεται και με το μυαλό τα της πίστεώς του, γιατί σε τελική ανάλυση αυτό το μυαλό διαθέτουμε εμείς οι άνθρωποι, με αυτό μαθαίνουμε να προσευχόμαστε και με αυτό ξέρουμε ποιές είναι οι εντολές του Κυρίου.

Οι παπικοί και οι προτεστάντες βέβαια πέρασαν στο άλλο άκρο, να εξηγούν τα πάντα με τη λογική τους, γι αυτό και έχουν οδηγηθεί σε πλάνες. Σε εμάς μένει να "ερευνούμε τας γραφάς" με καλόπιστη διάθεση πάντα, γιατί σίγουρα όλα τα ερωτηματικά έχουν την απάντησή τους.
Από τη στιγμή που το πρώτο σκαλοπάτι είναι η κάθαρση της ψυχής, στον αγώνα μας για την κάθαρση χρειαζόμαστε και τις αποδείξεις μας. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνει και η θεία Χάρη!

Ωραίο το ερώτημα αδελφέ μου Σπάρτακε, ίσως νάχεις δίκιο στο θέμα των όψεων του ίδιου νομίσματος.
Αλλά είναι κάπως φιλοσοφικό ερώτημα, κατά τη γνώμη μου.
Και αν εμείς ίσως νάχουμε κάποια δυνατότητα, να εμβαθύνουμε σε έναν βαθμό σε αυτό, τι να πουν όποιοι δεν το μπορούν?
Γιατί η γνώση, μπορεί για κάποιους νάναι "εύκολη" ή "προσβάσιμη" ή θέμα προικισμού ή συγκυριακό θέμα, αλλά η Πίστη είναι για όλους ανεξαίρετα.
Προσωπικά η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία, δεν ήταν αποτέλεσμα σύνθετης ή πολύπλοκης σκέψης, η οποία να απαιτούσε την όποια γνώση, αλλά επιλογή της καρδιάς εντελώς και απολύτως.
Για αυτό το έθεσα έτσι.
Η καρδιά του ανθρώπου που πιστεύει, δεν έχει ανάγκη την γνώση για να το κάνει αυτό.

Να πω και ένα ακραίο παράδειγμα, σε αυτό που ανέφερα για καρδιά και εγκέφαλο.
Ακόμα και αν γίνουμε προσωπικά μάρτυρες θαύματος τεραστίου και Θεϊκής παρουσίας μπροστά στα μάτια μας, πάντα θα έχουμε ίσως την επιφύλαξη μήπως αυτό που είδαμε ήταν ψευδαίσθηση ή παραίσθηση. Δηλαδή η "γνώση" μας αυτή (ακόμα και στην ολοφάνερη εκδοχή της), θα εξετάζεται πάντα ΚΑΙ από το μυαλό και θα ελέγχεται ως ενδεχομένως ψευδής.
Αλλά της καρδιάς την αίσθηση, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να την βάλουμε στην βάσανο του ερωτήματος "βρε, μπας και το φαντάστηκα αυτό, μήπως δεν ήταν αλήθεια?".

Κανένα από τα γεγονότα της ιστορίας δεν αμφισβητήθηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή όσο η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Μα και κανένα από τα γεγονότα της ιστορίας δεν βεβαιώνεται αδιάσειστα, όσο πάλι η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Εκείνο που βεβαίωναν οι Απόστολοι το βράδυ της «μιας σαββάτων» επαναλαμβάνεται όλο και πιο ηχηρό στο πέρασμα των αιώνων «Ηγέρθη ο Κύριος όντως!».

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα επικυρώνει αυτό που λέμε τώρα. Μας ιστορεί πως από την πρώτη ημέρα η ανάσταση του Χριστού αμφισβητείται και συγχρόνως βεβαιώνεται. Οι Απόστολοι, ενώ δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να πιστέψουν πως ο θείος Διδάσκαλος αναστήθηκε, οι ίδιοι πάλι έπειτα διακηρύττουν την ανάσταση του και τον ομολογούν Κύριο και Θεό.

Γιατί δεν είναι δύσπιστος μόνο ο Θωμάς. Την ίδια στάση μπροστά στο μεγάλο θαύμα πήραν κι οι άλλοι Απόστολοι. Όταν ήλθαν οι γυναίκες από το μνημείο και τους έφεραν το μήνυμα του Αγγέλου, εκείνοι «ηπίστουν αυταίς» και «εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος τα ρήματα αυτών»· δεν πίστευαν στις γυναίκες και τα λόγια τους τα πήραν για φλυαρίες. Ο Πέτρος κι ο Ιωάννης έφυγαν και πήγαν μόνοι τους στο μνημείο, για να δουν με τα μάτια τους και να βεβαιωθούν. Όταν υστέρα πάλι ο αναστάς Κύριος εμφανίστηκε ολόσωμος και ζωντανός μπροστά σ’ όλους και τους χαιρέτισε, εκείνοι «εδόκουν πνεύμα θεωρείν»· δεν πίστευαν στα μάτια τους και νόμιζαν πως έβλεπαν φάντασμα. Και χρειάστηκε να τους προκαλέσει ο Κύριος να τον αγγίσουν, να βάλουν το χέρι τους επάνω του και να τον ψηλαφήσουν, για να πεισθούν και να βεβαιωθούν πως ήταν αυτός ο ίδιος· «ψηλαφήσατέ με και ίδετε ότι αυτός εγώ ειμί».

Για να τους διαλυθεί κάθε αμφιβολία, ο Ιησούς Χριστός, μέσα σε σαράντα ημέρες μετά την ανάστασή του, εμφανίστηκε πολλές φορές στους Αποστόλους και με πολλά τεκμήρια τους εδραίωσε την πίστη στην ανάστασή του. Έτσι ακριβώς γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς στην αρχή του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων «οις και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις δι’ ήμερων τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς». Για δυο τέτοιες εμφανίσεις μας είπε το σημερινό Ευαγγέλιο.

Η πρώτη εμφάνιση στους μαθητές έγινε το βράδυ της «μιας σαββάτων», της πρώτης ημέρας δηλαδή της εβδομάδος. Η πρώτη αυτή ημέρα είναι εκείνη, που από την Εκκλησία ύστερα αφιερώθηκε στην ανάσταση του Κυρίου και ονομάστηκε Κυριακή. Αυτή είναι η πρώτη ημέρα όχι πια μόνο της εβδομάδος, αλλά της «καινής κτίσεως», του καινούργιου δηλαδή κόσμου, που έφερε η ανάσταση του Χριστού. Στο έξης, μέχρι της συντέλειας των αιώνων, ένα γεγονός κυριαρχεί στη ζωή του κόσμου, η ανάσταση. Μα και μετά τη συντέλεια η ανάσταση θα μείνει και με την ανάσταση θα περάσουν όλα στην ατελεύτητη ζωή του «μέλλοντος αιώνος». Γι’ αυτό από τους Πατέρες της Εκκλησίας η πρώτη αυτή ημέρα ονομάζεται και ογδόη ημέρα, γιατί καθώς είναι η πρώτη είναι μαζί και η τελευταία, η ανέσπερη και ατελεύτητη ημέρα του Θεού και του κόσμου.

Ο «μέλλων αιών» θα είναι όλος μία ημέρα, ημέρα της αναστάσεως και ημέρα Κυρίου.

Μπορούμε να λάβουμε μια ιδέα του πώς θα είναι ο υλικός τούτος κόσμος μετά την αλλαγή και το πέρασμά του στην αφθαρσία, όταν ακούμε σήμερα στο Ευαγγέλιο πως, ενώ οι θύρες ήσαν κλεισμένες, ο αναστάς Κύριος εμφανίστηκε ολόσωμος και ζωντανός στους μαθητές του. Εκείνοι, δεμένοι με τις συνθήκες της ύλης, δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς έγινε αυτό και νόμισαν πως έβλεπαν κάποιο φάντασμα, «εδόκουν πνεύμα θεωρείν». Το πνεύμα είναι κάτι άλλο και διαφορετικό από την ύλη· ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος το δεσμεύει, αλλά «όπου θέλει πνει» καθώς λέγει ο Ιησούς Χριστός στο Ευαγγέλιο. Κινείται έξω από τους φυσικούς νόμους της ύλης, με την οποία τώρα είναι δεμένος ο κόσμος και η ζωή μας.

Ο αναστάς Κύριος, καθώς μπήκε χαιρέτισε τους μαθητές με το «Ειρήνη υμίν», ειρήνη σε σας. Συνηθισμένος ήταν αυτός ο χαιρετισμός και μέχρι σήμερα ακόμα έτσι χαιρετίζονται μεταξύ τους οι άνθρωποι στην Ανατολή. Μα ο χαιρετισμός αυτός από το στόμα του αναστάντος Κυρίου εκείνο το βράδυ είχε κάποιον άλλο τόνο, γι’ αυτό και η επίδρασή του ήταν άμεση και αποτελεσματική στους μαθητές.

Εκείνοι δικαιολογημένα φοβούνταν μήπως ξεσπάσει επάνω τους η οργή των Ιουδαίων. Η πληροφορία πως δεν βρέθηκε το σώμα του Διδασκάλου στο μνημείο σίγουρα δε θα ήταν για καλό τους· όχι μόνο έφερε αναστάτωση μέσα τους, μην ξέροντας τί να υποθέσουν, μα και τους τρομοκράτησε, γιατί οι Ιουδαίοι, καθώς και το είπαν, θα ‘ριχναν την ευθύνη σ’ αυτούς πως πήγαν τη νύχτα κι έκλεψαν το σώμα του Διδασκάλου.

Η εμφάνιση λοιπόν του Κυρίου κι ο χαιρετισμός τους γέμισε από χαρά· «εχάρησαν ουν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον». Τους χαιρέτισε πάλι για δεύτερη φορά με το «Ειρήνη υμίν». Κι αυτό, για να φύγει από πάνω τους κάθε φόβος και κάθε ανησυχία και για να εδραιωθεί μέσα τους μια μόνιμη ειρήνη, ένα ακατανίκητο θάρρος και μια ατρόμητη παρρησία, εκείνα που έπειτα πια από την Πεντηκοστή θα είναι τα δυνατά όπλα των Αποστόλων, τα όπλα του Θεού.

Ύστερα ο αναστάς Κύριος προχώρησε σε μια μοναδική πράξη, το ίδιο δημιουργική σαν εκείνη στο παράδεισο, τότε που έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο. Τότε ο Θεός φύσηξε στο πρόσωπο του Αδάμ κι έγινε ο άνθρωπος «εις ψυχήν ζώσαν», ύπαρξη δηλαδή ζωντανή, με ζωή Θεού μέσα της, έτσι που πραγματική ύπαρξη στη ζωή του κόσμου να είναι μόνο ο άνθρωπος. Τώρα ο Χριστός με την ανάστασή του ανακαινίζει τον άνθρωπο. Φυσάει πάλι μέσα του το πνεύμα της ζωής, που αυτή τώρα είναι μια νέα ζωή· όχι μόνο σαν εκείνη που είχε ο άνθρωπος πριν από την πτώση του, μα πολύ παραπάνω. Αυτό εννοεί ο Ιησούς Χριστός, όταν λέγει στο Ευαγγέλιο· «Εγώ ήλθον, ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσι». Ο Χριστός ήλθε, όχι για να επαναφέρει τον άνθρωπο δηλαδή στον επίγειο παράδεισο των Πρωτοπλάστων, αλλά για να του ανοίξει το δρόμο προς τον ουρανό, να τον ανεβάσει και να τον καθίσει «εν δεξιά του Πατρός».

Στην πρώτη αυτή εμφάνιση του Ιησού Χριστού στους μαθητές του δεν ήταν παρών ο Θωμάς. Αυτό ήταν οικονομία Θεού, γιατί έτσι δόθηκε η ευκαιρία να βεβαιωθεί ακόμα καλύτερα η ανάσταση. Ο Θωμάς δεν είναι ο άπιστος, αλλά ο δύσπιστος άνθρωπος. Οι άπιστοι δεν πιστεύουν για να μην πιστέψουν· ξεκινάνε από την προκατάληψη πως η πίστη δεν ταιριάζει στο φωτισμένο άνθρωπο· και βέβαια φωτισμό θεωρούν μόνο τη γνώση και την επιστήμη. Ο Θωμάς κάνει σαν άπιστος· έχει την αξίωση των απίστων, θέλει δηλαδή να δει για να πιστέψει. Μία είναι η διαφορά, ότι ο Θωμάς θέλει να πιστέψει και δεν μπορεί· oι άπιστοι μπορούν να πιστέψουν και δεν θέλουν. Οι άπιστοι, κι όταν έχουν σημεία, πάλι δεν πιστεύουν, αλλά εξηγούν τα σημεία και τα θαύματα με φυσικό και λογικό τρόπο. Κατά τα άλλα ο Θωμάς δεν διαφέρει από τους άλλους μαθητές· κι εκείνοι δεν ήσαν πρόθυμοι, αλλά μόνο όταν είδαν τότε πίστεψαν.

Η Εκκλησία στους ύμνους της σημερινής εορτής την απιστία του Θωμά την ονομάζει καλή· «ω καλή απιστία του Θωμά!». Για δυο λόγους η απιστία του Θωμά είναι καλή. Πρώτα, γιατί είναι απιστία καλοπροαίρετη· μόλις ο Θωμάς είδε κι άκουσε τον Κύριο, δεν τόλμησε να ψηλαφήσει, αλλά ξέσπασε στην ομολογία- «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου!». Έπειτα η απιστία του Θωμά είναι καλή, γιατί έγινε αιτία να βεβαιωθεί ακόμα πιο πολύ η ανάσταση του Κυρίου.

Τα τελευταία λόγια του εκ νεκρών αναστάντος θείου Διδασκάλου προς το Θωμά σε μερικούς γεννάνε κάποιες απορίες. Τί πάει τάχα να πει «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες»; Λέμε λοιπόν επιγραμματικά ότι η πίστη δεν είναι εμπειρία των αισθήσεων ούτε συμπέρασμα της λογικής διεργασίας. Η πίστη είναι μια αίσθηση στον άνθρωπο εσωτερική και πνευματική. Η πίστη είναι η εμπιστοσύνη, με την οποία ο άνθρωπος ακούει, όταν ομιλεί ο Θεός. «Η πίστις εξ ακοής», γράφει ο Απόστολος, και μακάρι κι εμείς, να ακούμε το Θεό με εμπιστοσύνη, όταν μας ομιλεί στην Εκκλησία μέσα στις άγιες Γραφές και γνωρίζοντας τη φωνή του να αποκρινόμαστε· «Ο Κύριος μας και ο Θεός μας». Αμήν.

Πηγη

Στα κείμενα της Αγίας Γραφής παρουσιάζονται ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού, από τις οποίες οι δέκα έγιναν στο διάστημα μεταξύ της Αναστάσεως και της Αναλήψεως και μία μετά την Πεντηκοστή. Μερικές από αυτές περιγράφονται αναλυτικά και άλλες απλώς απαριθμούνται. Καί, βέβαια, πρέπει να πούμε ότι δεν περιγράφονται όλες από τους ίδιους Ευαγγελιστάς, δηλαδή δεν αναφέρονται και οι ένδεκα σε κάθε ένα ξεχωριστό Ευαγγέλιο, αλλά μερικές μνημονεύονται από τον έναν Ευαγγελιστή και μερικές από τον άλλο.

Προφανώς υπήρξαν και άλλες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Ευαγγελιστού Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων: “οίς και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι’ ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού” (Πράξ. α’, 3). Είναι φυσικό αυτό να γινόταν γιατί, αφ’ ενός μεν ήθελε να τους παρηγορήση, αφ’ ετέρου δε να τους προετοιμάση για την Ανάληψή Του, αλλά και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.

Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού είναι οι ακόλουθες:

1. Στον Σίμωνα Πέτρο (Α’ Κορ. ιε’, 5, Λουκ. κδ’, 35).

2. Στην Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ’, 9-11, Ιω. κ’, 11-18).

3. Στις Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη’, 9-10).

4. Στους δύο Μαθητάς που πορεύονταν προς Εμμαούς (Μάρκ. ιστ’, 12-13, Λουκ. κδ’, 13-15).

5. Στους δέκα Αποστόλους, όταν απουσίαζε ο Θωμάς (Μάρκ. ιστ’, 14, Λουκ. κδ’, 36-43, Ιω. κ’, 19-25).

6. Στους ένδεκα Μαθητάς, παρόντος και του Θωμά (Ιω. κ’, 26-29).

7. Στους επτά Αποστόλους στην λίμνη της Τιβεριάδος (Ιω. κα’, 1-23).

8. Στους ένδεκα στην Γαλιλαία (Ματθ. κη’, 16).

9. Στους Αποστόλους στην Βηθανία, όταν αναλήφθηκε (Μάρκ. ιστ’, 19-20, Λουκ. κδ’, 50, Πράξ. α’, 6-11, Α’ Κορ. ιε’, 7).

10. Στον αδελφόθεο Ιάκωβο (Α’ Κορ. ιε’, 7).

11. Στον Απόστολο Παύλο (Α’ Κορ. ιε’, 8-9).

Οι εμφανίσεις αυτές του Αναστάντος Χριστού αναφέρονται μέσα στην Καινή Διαθήκη. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν της θεωρίας του Αναστάντος Χριστού. Άλλωστε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, προσφέρει την εμπειρία της Αναστάσεως. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, αναφερόμενος στην προσευχή “ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον, Κύριον, Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον”, διδάσκει ότι δεν αναφερόμαστε στην Ανάσταση που είδαν οι Μαθητές, δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για μια ιστορική αναφορά, αλλά για την Ανάσταση ή μάλλον τον Αναστάντα Χριστό που τον βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία. Δεν λέμε “ανάστασιν Χριστού πιστευσάμενοι”, αλλά “θεασάμενοι”. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά υπάρχουν και άλλοι, έστω και ολίγοι, που βλέπουν και κάθε ώρα τον Αναστάντα Χριστό λαμπροφορούντα, και απαστράπτοντα “τάς της αφθαρσίας και Θεότητος αστραπάς”. Γιατί, πραγματικά, η Ανάσταση του Χριστού “η ημετέρα υπάρχει ανάστασις, των κάτω κειμένων”. Έτσι, άλλοι είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού “εξ ακοής” και άλλοι μάρτυρες “από θέας”. Οι τελευταίοι είναι οι κατ’ εξοχήν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.

Από το βιβλίο “Οι Δεσποτικές εορτές” του Μητρ.Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, κκ Ιερόθεου.

Πηγη

Εγω παλι αυτο το "Κατα Πετρον ευαγγελιον" που επιχειρει την εξιστορηση της Αναστασεως δε μπορω να καταλαβω γιατι η Εκκλησια δε το συμπεριελαβε μεσα στην Καινη Διαθηκη κ το αναφερει ως αποκρυφο....και στην τελικη γιατι να υπαρχουν τα αποκρυφα Ευαγγελια,αυτο δε το καταλαβα ποτε..