Η ενδομήτρια ζωή και η απόγνωση ενός μωρού όταν γεννιέται

[eleimon]

Στις ημέρες μας πολλά παιδιά έρχονται στον κόσμο ανεπιθύμητα- σε μερικά μάλιστα δεν επιτρέπεται ούτε καν να γεννηθούν. Κάθε παιδί πρέπει να καλωσορίζεται με αγάπη από την οικογένεια. Η αγάπη που δέχεται ένα παιδί από τους γονείς του στην αρχή της ζωής του είναι αναντικατάστατη – είναι ένα ασφαλές θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομήσει τη ζωή του. Η έλλειψη αυτής της αγάπης αφήνει αθεράπευτα τραύματα εκτός κι αν το παιδί δεχθεί μια εξαιρετική χάρη αγάπης για τον Θεό. Πράγματι, όποιος στερείται την αγάπη των γονέων του στην αρχή της ζωής του, συχνά αδυνατεί να υπομείνει τους ψυχικούς πόνους, ακόμα και τις μικρότερες « πληγές » που όλοι δεχόμαστε αναπόφευκτα στη ζωή μας με τους άλλους.

Γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και τους βίους των αγίων ότι ακόμα και από την κοιλιά της μητέρας του ένα παιδί μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Θεού. Θα θυμάστε τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο οποίος αναγνωρίζοντας την παρουσία του σαρκωθέντος Κυρίου ,εσκίρτησε μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Επίσης στο βίο του αγίου Σεργίου διαβάζουμε ότι, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας του, εκραύγασε στις πιο ιερές στιγμές της Θείας Λειτουργίας. Οι εντυπώσεις τις οποίες δέχεται ένα βρέφος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της μητέρας του καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τη φυσική, συναισθηματική ακόμα και την πνευματική του κατάσταση. Είναι καλό να λαμβάνονται σοβαρά υπ όψιν οι συμβουλές των γιατρών για υγιεινή διατροφή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Όμως η σωματική φροντίδα του παιδιού δεν είναι αρκετή. Αν πρόκειται να έρθει στον κόσμο ένα πνευματικό ον , οι γονείς ( και κυρίως η μητέρα ) πρέπει να προσεύχονται συνεχώς για το παιδί τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ,αναγνωρίζοντας ότι το παιδί ανήκει τόσο στο Θεό όσο και σ αυτούς.

Η μητέρα θα πρέπει να εξομολογείται και να κοινωνεί συχνά. Ένα παιδί στην ενδομήτρια ζωή του δεν πρέπει να υπόκειται σε βίαιους θορύβους ή ατμόσφαιρα, όπως αυτή που δημιουργείται από διαπληκτισμούς ή από ορισμένες ταινίες. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα της μητέρας δημιουργούν την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα αναπτυχθεί το μωρό. Η καρδιά της πρέπει να ξεχειλίζει από ένα καλωσόρισμα αγάπης και προσευχής για το νέο της παιδί. Μια γυναίκα που περιμένει παιδί είναι καλό να προσεύχεται στη Μητέρα του Θεού να ευλογηθεί ο καρπός και της δικής της κοιλίας. Η Μητέρα του Θεού είναι το ιερό πρότυπο και ο οδηγός όλων των παιδαγωγών, επειδή έφερε και ανέθρεψε το θείο παιδί – το ανέθρεψε στο δικό μας κόσμο, πάνω σ αυτή τη γη. Οι μαίες γνωρίζουν ότι το νεογέννητο παιδί αναγνωρίζει τη φωνή του πατέρα του, επειδή την άκουγε κοντά στη μητέρα , όταν ακόμα βρισκόταν μέσα στην κοιλιά της. Η στάση του πατέρα απέναντι στο παιδί, ακόμα και πριν από τη γέννησή του, και η ατμόσφαιρα του σπιτιού είναι πολύ σημαντικές για την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού.


Από το βιβλίο: ΑΔΕΛΦΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ
« Σκέψεις για τα παιδιά στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα »
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ
ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1994

[petrosathonas]

Μου άρεσε πολύ ο τίτλος αυτού του θέματος.
Θα μπορούσε να ήταν "η ενδομήτρια ζωή του εμβρύου" ή του "νεογνού".

Αλλά λέγοντας "του παιδιού", νομίζω ότι γίνεται πιο σαφές ότι από τη στιγμή της σύλληψης υπάρχει νέος άνθρωπος με ψυχή από τον Θεό μέσα στην κοιλιά της μάνας.
Μπράβο Ελπίδα.

ΥΓ: Είχα βάλει ένα θέμα περί εκτρώσεων πριν από λίγες μέρες αλλά πέρασε στο ντούκου

[Teri]

ΥΓ: Είχα βάλει ένα θέμα περί εκτρώσεων πριν από λίγες μέρες αλλά πέρασε στο ντούκου

Όχι Πέτρο μου, δεν πέρασε στο ντούκου! Απλά έχει συζητηθεί πολλές φορές στο παρελθόν

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=10&t=6249

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=11&t=6080

http://agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=22&t=2754

Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως δεν είναι πάντα επίκαιρο!

[Teri]

Αλλά λέγοντας "του παιδιού", νομίζω ότι γίνεται πιο σαφές ότι από τη στιγμή της σύλληψης υπάρχει νέος άνθρωπος με ψυχή από τον Θεό μέσα στην κοιλιά της μάνας.

Και πώς να είναι διαφορετικά;;; Και μήπως σαν χριστιανοί μπορούμε να υποστηρίξουμε κάτι διαφορετικό; ΟΧΙ βέβαια! Άλλωστε εορτάζουμε την 25η Μαρτίου! Μιλάμε για τον Τίμιο Πρόδρομο και πώς σκίρτησε στην κοιλιά της μητέρας του, συναισθανόμενος τη συνάντηση με την Παναγία!

Κακά τα ψέμματα, μόνο 2 άνθρωποι δεν κυοφορήθηκαν! Για τους υπόλοιπους η ένωση ωαρίου και σπερματοζωαρίου σηματοδοτεί την έναρξη της ζωής μας επί της γης.

[petrosathonas]

ΥΓ: Είχα βάλει ένα θέμα περί εκτρώσεων πριν από λίγες μέρες αλλά πέρασε στο ντούκου

Αυτό που εννοούσα ήταν πως δεν συνδέθηκε το θέμα των εκτρώσεων με τα θέματα περί έρωτα και συμβίωσης πριν από το γάμο και των προγαμιαίων σχέσεων.

[Domna]

Η απόγνωση ενός μωρού
30 Αυγούστου, 2010 — VatopaidiFriend


Ας φανταστούμε ένα φυσιολογικό νεογέννητο που μόλις βγήκε από την κοιλιά της μάνας του και την αποχωρίζεται μεταξύ άλλων για να ζυγιστεί, να πλυθεί κάτω από τη βρύση και να ντυθεί. Η επιστήμη πλέον γνωρίζει τι συμβαίνει στη νέα αυτή ύπαρξη κατά τις κρίσιμες πρώτες της στιγμές.

Σε πρώτη φάση το μωρό που κρατιέται μακριά από τη μητέρα του διαμαρτύρεται και κλαίει. Όσοι έχουν γνώση αυτών των στιγμών θα σας πουν ότι στην πραγματικότητα τσιρίζει. Τι συμβαίνει στο σώμα του; Το συμπαθητικό νευρικό του σύστημα ανάβει κόκκινο συναγερμό. Ξαφνικά η αρτηριακή του πίεση ανεβαίνει στα ύψη, η αναπνοή του γίνεται άρρυθμη, συσπάται ολόκληρο και βρίσκεται σε αναταραχή. Έχει ταχυκαρδία, υπερβολική εγρήγορση, σύσπαση των μυών του και οξύ κλάμα.

Ο οργανισμός του κατακλύζεται από τις ορμόνες του στρες. Αυτές χύνονται σε δεκαπλάσια ποσότητα στο αίμα του, με κίνδυνο μεταβολικών διαταραχών, υποθερμίας και μειωμένης γλυκόζης του αίματος. Μία από αυτές τις ορμόνες, η κορτιζόλη, μπορεί σε επίμονα υψηλά επίπεδα να μειώσει τα αντισώματά του, την άμυνά του γενικότερα απέναντι σε μικρόβια και να προκαλέσει ευαισθησία σε σωματικές και ψυχικές αρρώστιες. Υγιείς μηχανισμοί που προάγουν την σωστή αύξηση, την ανάπτυξη, την ωρίμανση των οργάνων του κλείνουν.

Η κατεξοχήν ορμόνη της γέννας, η ωκυτοκίνη ή και ορμόνη της αγάπης, εξαφανίζεται. Έντονο στρες διαταράσσει το μεταβολισμό του ασβεστίου, έναν κρίσιμο μηχανισμό ενάντια στο θάνατο των κυττάρων. Έχει επίσης ως συνέπεια μόνιμες αλλαγές σε υποδοχείς του νευρικού συστήματος, αυξάνοντας την πιθανότητα για διαταραχές ύπνου, συμπεριφοράς, υπερκινητικότητα, κατάθλιψη και άλλες ψυχοπαθολογικές καταστάσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Πως θα μπορούσε να αισθάνεται ένα νεογέννητο που στερείται τη μάνα του; Δυστυχώς είναι δύσκολο να μας το επιβεβαιώσει το ίδιο. Ωστόσο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ερευνητών, όταν ένα μωρό αφεθεί μακριά από τη γνώριμη ανθρώπινη επαφή, από τη μόνη μυρωδιά που έχει έως τώρα γνωρίσει, βιώνει ίσως εμπειρίες που το ίδιο θα μπορούσε με λόγια να περιγράψει ως:

«Σπάω σε χίλια κομμάτια..»

«Πέφτω στο κενό για πάντα..»

«Βρίσκομαι στο χείλος του θανάτου..»

«Νιώθω ανύπαρκτος..»

«Χάνω κάθε ελπίδα πως θα βρω ξανά ό,τι έχασα..»

Το μικρό στη ουσία αναγκάζεται να συμπεράνει ότι δεν είναι άξιο για αγάπη. Αν σταματήσει τελικά το κλάμα είναι γιατί έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για βοήθεια.

Ο εξωτερικός παρατηρητής διαπιστώνει ότι το νεογέννητο σιγά – σιγά σταματάει να κλαίει. Κάπου-κάπου κάνει κάποιες έντονες ανάσες λυγμών. Μπορεί να έχει ανοιχτά τα ματάκια του και στυλωμένα στο κενό. Τι να συμβαίνει τώρα μέσα του;

Όταν ένα μωρό κουραστεί από το χωρίς αποτέλεσμα κλάμα περνάει στην επόμενη φάση. Παραιτείται, αποσύρεται, αποσυνδέεται από την πραγματικότητα. Υιοθετεί μια παθητική κατάσταση απόγνωσης, απάθειας. Κλείνει τα παράθυρα και μαζεύεται στον ατελώς καθοριζόμενο εαυτό του. ‘Πεθαίνει’ λίγο με σκοπό να επιβιώσει. Στο σώμα του ο μεταβολισμός του μειώνεται δραματικά, η θερμοκρασία του πέφτει, οι χτύποι της καρδιάς γίνονται αργοί. Το ενεργοποιημένο παρασυμπαθητικό του σύστημα κατεβάζει την πίεσή του και έρχεται ως σωτήρας.

Ενδογενή οπιοειδή – ορμόνες του εγκεφάλου με αναλγητική δράση – ανεβαίνουν στα ύψη στο αίμα του για να το μουδιάσουν. Δημιουργούνται χαοτικές βιοχημικές αλλαγές. Μια τοξική νευροχημεία για τον ευαίσθητο, αναπτυσσόμενο εγκέφαλό του.

Άνθρωποι που εκφράζουν μια ανικανότητα να αγαπήσουν τον εαυτό τους ή τους άλλους και άλλοι με παρανοικές προσωπικότητες έχουν μελετηθεί στην σύγχρονη ψυχιατρική. Σχεδόν πάντα ανιχνεύονται παράγοντες κινδύνου γύρω από τη στιγμή της γέννησής τους ή κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Σε άλλες μελέτες ανακαλύπτεται ότι νέοι ενήλικες με βίαιη, εγκληματική συμπεριφορά συχνά είχαν επιπλοκές στον τοκετό με πρόωρη απομάκρυνση από τη μητέρα τους.

Ένα μωράκι, γεννημένο πριν μια ώρα, τυλιγμένο σε κουβέρτα, στο κρεβατάκι του, στο θάλαμο νεογέννητων, μακριά από τη μητέρα του. Είναι ‘ήσυχο’, με μάτια ανοιχτά χωρίς να κοιτάζουν πουθενά, ακίνητο. Οι περισσότεροι – συγγενείς, μπαμπάς – κοιτάζουν το μωράκι και λένε από μέσα τους με αγαλλίαση: «Τι όμορφο και ήρεμο που είναι!». Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα μωράκι σαν κι αυτό, μην σκεφτείτε τι γλυκό που είναι.

Αναλογιστείτε όσα πέρασε, πόση ώρα έκλαψε αναζητώντας μάταια τη μαμά του, για να οδηγηθεί τελικά στην καταστροφικά ήρεμη απόγνωση που εσείς τώρα παρατηρείτε. Βάλτε στο μυαλό σας την εικόνα του λίγες στιγμές πριν, όταν η έκφραση του προσώπου του είχε αλλοιωθεί από το απεγνωσμένο κλάμα και θυμηθείτε τι προκάλεσε το άγχος στο σώμα του. Το μωρό αντέδρασε στην απομάκρυνση από ό,τι γνώριμο σε αυτό με μια τυπική αντίδραση δύο σταδίων, διαμαρτυρίας – απελπισίας. Η πρώτη του εμπειρία από τη ζωή ήταν ένα τεράστιο αναίτιο στρες, όταν θα μπορούσε να είναι μόνο αγάπη..

Πόσο μάλλον που η επιστήμη σήμερα γνωρίζει τι πρέπει να γίνει: Το νεογέννητο κλαίει για δύο δευτερόλεπτα. Τυλίγεται σε πετσέτα, σκουπίζεται γρήγορα. Με μια στεγνή πετσέτα στην πλάτη του ξαπλώνει μπρούμυτα στο στήθος της μάνας του. Αμέσως ηρεμεί. Ζεσταίνεται από τη ζέστη της, θυμάται τη μυρωδιά της, την ίδια που οσφριζόταν και μέσα στην κοιλιά της. Ψάχνει τη θηλή, έρπει προς αυτήν. Την πιπιλίζει. Μένει εκεί για μία με δύο ώρες χωρίς καμία παρεμβολή. Έπειτα κοιμάται, όχι τον ύπνο που κάνει κανείς εξαντλημένος μετά από ένα ατύχημα αλλά εκείνον τον γλυκό, λίγο μετά από πολύ ευτυχισμένες στιγμές. Και όταν ξυπνήσει, θα έχει πάλι το γνωστό χάδι..

Στις λίγες περιπτώσεις που η εμπειρία του τοκετού ήταν πραγματικά τραυματική, το μωρό γεννήθηκε με ιατρικά προβλήματα και επιβάλλεται να μείνει μακριά από τη μάνα του, μητέρα και προσωπικό υγείας πρέπει να εργαστούν ακόμα πιο σκληρά κατά τις πρώτες κρίσιμες ώρες και ημέρες, ώστε να φτιάξουν ξανά ένα περιβάλλον όσο το δυνατόν γεμάτο ωκυτοκίνη και προλακτίνη, προσφέροντας στη δυάδα την ευκαιρία να νιώσει την αγάπη που θα διαρκέσει για μια ζωή, να «συνδεθεί» για πάντα. Σε καμία άλλη περίπτωση δεν είναι πιο σημαντική η συνεχής επαφή του νεογέννητου με τη μητέρα του και ο θηλασμός από την περίπτωση της γέννας με επιπλοκές.

Κρίσιμες δεν είναι μόνο οι πρώτες στιγμές της ζωής αλλά και όλος ο πρώτος χρόνος του βρέφους σας. Θέλετε να το ‘μάθετε’ να κοιμάται μόνο του; Κουραστήκατε από τις κραυγές του στη μέση της νύχτας για τάισμα ή αγκαλιά; Πασχίζετε να αποκτήσετε ένα ήσυχο μωρό όπως εκείνο της αδερφής σας; Θέλετε να το μάθετε να παρηγορείται από μόνο του; Σκέφτεστε να το αφήνετε να κλαίει για να μην το «κακομάθετε» ή για να δυναμώσουν (!) τα πνευμόνια του; Μπορείτε πράγματι να το ‘εκπαιδεύσετε’ στο μοναχικό ύπνο, στην απομόνωση και στην απόγνωση. Θα είναι όμως μια βραχυπρόθεσμη ανταμοιβή. Το μωρό σας απλά εξαντλήθηκε από το μάταιο κάλεσμά του για φροντίδα. Θα περάσετε ίσως πιο «ήσυχο» πρώτο χρόνο μαζί του. Ωστόσο, δεκαπέντε χρόνια αργότερα είναι πιθανό να έχετε δυνατό πονοκέφαλο και να αναρωτιέστε τι πήγε στραβά και το παιδί σας σάς έχει αποκλείσει από τον κόσμο του.

Κάθε φορά που το μικρούλι σας αποζητάει την αγκαλιά σας, την παρουσία σας, το στήθος σας κι εσείς νιώθετε να μη μπορείτε άλλο από την κούραση και την προσπάθεια, παρηγορηθείτε με την εξής σκέψη: θα ανταμειφθείτε με πολλές ήσυχες νύχτες ως αποτέλεσμα των υπερπολύτιμων προσπαθειών σας κατά τον πρώτο του χρόνο. Θα υπάρξει απτή ανταπόδοση για κάθε έξτρα προσπάθεια που καταβάλλετε τώρα για το μωρό σας.


http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/ ... more-50840

[ψυχουλα]

Πόσο μάλλον που η επιστήμη σήμερα γνωρίζει τι πρέπει να γίνει: Το νεογέννητο κλαίει για δύο δευτερόλεπτα. Τυλίγεται σε πετσέτα, σκουπίζεται γρήγορα. Με μια στεγνή πετσέτα στην πλάτη του ξαπλώνει μπρούμυτα στο στήθος της μάνας του. Αμέσως ηρεμεί. Ζεσταίνεται από τη ζέστη της, θυμάται τη μυρωδιά της, την ίδια που οσφριζόταν και μέσα στην κοιλιά της. Ψάχνει τη θηλή, έρπει προς αυτήν. Την πιπιλίζει. Μένει εκεί για μία με δύο ώρες χωρίς καμία παρεμβολή. Έπειτα κοιμάται, όχι τον ύπνο που κάνει κανείς εξαντλημένος μετά από ένα ατύχημα αλλά εκείνον τον γλυκό, λίγο μετά από πολύ ευτυχισμένες στιγμές. Και όταν ξυπνήσει, θα έχει πάλι το γνωστό χάδι..

Στις λίγες περιπτώσεις που η εμπειρία του τοκετού ήταν πραγματικά τραυματική, το μωρό γεννήθηκε με ιατρικά προβλήματα και επιβάλλεται να μείνει μακριά από τη μάνα του, μητέρα και προσωπικό υγείας πρέπει να εργαστούν ακόμα πιο σκληρά κατά τις πρώτες κρίσιμες ώρες και ημέρες, ώστε να φτιάξουν ξανά ένα περιβάλλον όσο το δυνατόν γεμάτο ωκυτοκίνη και προλακτίνη, προσφέροντας στη δυάδα την ευκαιρία να νιώσει την αγάπη που θα διαρκέσει για μια ζωή, να «συνδεθεί» για πάντα. Σε καμία άλλη περίπτωση δεν είναι πιο σημαντική η συνεχής επαφή του νεογέννητου με τη μητέρα του και ο θηλασμός από την περίπτωση της γέννας με επιπλοκές.


http://vatopaidi.wordpress.com/2010/08/ ... more-50840

Στην Ελλαδα τα νεογεννητα δινονται στη μητερα για ενα λεπτο μετα τη γεννα. Μετα μπαινουν στο θαλαμο νεογνων και περνανε ωρες μεχρι να δοθουν ξανα στη μαμα.
Μαλιστα στα ιδιωτικα μαιευτηρια δινονται στη μαμα καθε 3 ωρες και το μεγαλυτερο μερος του 24ωρου ειναι μονα τους σε ενα κουνακι στο θαλαμο νεογνων. Ειναι γνωστο οτι οι Ελληνες πληρωνουν απιστευτα ποσα για τοκετο και δωματιο σε ενα ιδιωτικο μαιευτηριο. Θα περιμενε λοιπον κανεις οτι θα εχουν και την καλυτερη αντιμετωπιση και οτι θα ακολουθειται ο, τι προβλεπει η Π.Ο.Υ. και οι κανονισμοί της. Και ομως οι Ελληνες πληρωνουν εξωφρενικα ποσα για να εχουν μια κατωτερης ποιοτητας μαιευτικη και περιγεννητικη φροντίδα. Και τα σκαμε κανονικα και το μωρο χωρις μαμα και για το θηλασμο μεσανυχτα πληρη αλλωστε γι αυτο φροντιζουν με δωροδοκιες οι εταιριες γαλακτος για νεογνα προμηθευοντας με σουπερ εξοπλισμο και εισητηρια για ταξιδακια αναψυχης τα γραφεια γιατρων.
Αυτα που στις πολιτισμενες χωρες θεωρουνται αυτονοητα, εδω ειναι "γραφικα". Να λεμε και ευχαριστω που με το ετσι θελω κρατανε τα μωρα μας μακρια απο την αγκαλια μας να αναρωτιουνται τι τους συνεβη και να σκανε στο κλαμα.

[panagiotisspy]

Τα δικά μου παιδιά που γεννήθηκαν σε δημόσιο μαιευτήριο, ήταν συνεχώς με την μητέρα τους, θήλασαν πλήρως και αποκλειστικά γιά πολλούς μήνες και γενικώς δεν τους συνέβη τίποτα από τα παραπάνω.

Αυτό που μου έκανε τρομακτική εντύπωση στο δημόσιο νοσοκομείο, είναι τα ασθενοφόρα που κάθε τόσο έφερναν περιστατικά με επιπλοκές από ιδιωτικά μαιευτήρια.
Δηλαδή, όποια γέννα σε ιδιωτικό μαιευτήριο παρουσίαζε κάποια επιπλοκή, την έφερναν στο δημόσιο!
Μα τότε, ποιό είναι το νόημα να πληρώνεις χρυσάφι, κάτι το οποίο αντιμετωπίζεται τελικά ΜΟΝΟ δωρεάν?

[ψυχουλα]

Τα δικά μου παιδιά που γεννήθηκαν σε δημόσιο μαιευτήριο, ήταν συνεχώς με την μητέρα τους, θήλασαν πλήρως και αποκλειστικά γιά πολλούς μήνες και γενικώς δεν τους συνέβη τίποτα από τα παραπάνω.

Αυτό που μου έκανε τρομακτική εντύπωση στο δημόσιο νοσοκομείο, είναι τα ασθενοφόρα που κάθε τόσο έφερναν περιστατικά με επιπλοκές από ιδιωτικά μαιευτήρια.
Δηλαδή, όποια γέννα σε ιδιωτικό μαιευτήριο παρουσίαζε κάποια επιπλοκή, την έφερναν στο δημόσιο!
Μα τότε, ποιό είναι το νόημα να πληρώνεις χρυσάφι, κάτι το οποίο αντιμετωπίζεται τελικά ΜΟΝΟ δωρεάν?

κι εγω για αυτους τους λογους γεννησα και τα δυο σε δημοσιο μαιευτηριο γιατι τα ηθελα μαζι μου. Ομως ακομη και στα δημοσια ενω υπαρχει το rooming in (δηλαδη το μωρο μενει με τη μαμα στο ιδιο δωματιο) τις πρωτες ωρες μετα τον τοκετο το παιρνουν και μετα ειναι θεμα τυχης αν θα στο φερουν σε μια ωρα ή σε 4 (εξαρταται απο ποτε θα περασουν οι παιδιατροι στο θαλαμο νεογνων να δουν τα μωρα ωστε μετα να τα δωσουν στη μαμα). Δηλαδη δεν τηρειται αυτο, το να τα εχεις συνεχως μαζι σου απο την ωρα της γεννας. Τουλαχιστον στο Αλεξανδρα, στο Ελενα και στο Αρεταιειο δεν τηρειται. Τις πρωτες ωρες μετα τον τοκετο παει σε θαλαμο νεογνων.

συνηθως τις επιπλοκες τις φερνουν στα δημοσια μαιευτηρια οχι γιατι δε μπορουν να αντιμετωπιστουν στα ιδιωτικα αλλα γιατι ειναι τεραστιο το κοστος για τους γονεις. Αλλο να εχεις υπολογισει να δωσεις χ ποσο για τοκετο και μερικες μερες διαμονης και αλλο να σου βγει τετραπλασιο επειδη θα οι μερικες μερες θα γινουν πολλες και θα χρειαστουν επιπλεον εξετασεις κτλ.

[Valsavar]

Όπως μας έλεγε ενας καθηγητής σε μάθημα ψυχολογίας, η στιγμή που γεννιόμαστε είναι η δυσκολότερη στιγμή ενος ανθρώπου γιατί οργανικά υπάρχουν τοσες μαζεμενες πρωτόγνωρες αλλαγές (οπως αναλύθηκαν παραπάνω) που οργανισμός πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα αλλα και γιατί η γέννηση αποτελεί μια μορφή κρίσης. Είναι μια κρίση γιατί απο μια δεδομένη κατάσταση ξαφνικά αλλάζουν ολα και ο ανθρωπος πρέπει να προσαρμοστεί εκ νεου αλλιώς κινδυνεύει να πεθάνει. Το τελικό συμπέρασμα ήταν πως μια κρίση μπορεί να είναι δύσκολη αλλά μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες συνθήκες και αφου ολοι μας αντιμετωπίσαμε την δυσκολότερη κρίση στη ζωη μας (της γεννησης) είμαστε εν δυναμει έτοιμοι να εντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε αλλη πρόκληση.