Αλλο παραδειγμα,η προειδοποιηση : "αν δεν τελειωσεις πρωτα τα μαθηματα σου,δεν θα πας στα γενεθλια του φιλου σου".
Το λες μια το λες δυο.Τιποτα ,χορομπουλιζει ο μικρος , η η μικρη. Μουχει συμβει αυτο.
Ερχεται η ωρα,ντυνεται αυτος και ετοιμαζεται. Δεν εχει διαβασει ;
πισω στο δωματιο σου,ξεντυσου και τερμα το παρτυ.
Θα γινει σκοτωμος ,αλλα αν ο γονεας μεινει σταθερος στην προειδοποιηση ,την επομενη φορα που θα προειδοποιησει , θα εισακουστει.
Αν "λυπηθει " το παιδι και ενδωσει σε χιλιες δυο υποσχεσεις, ξεχνα το,θα γινεται ολο και πιο δυσκολο να εφαρμοστει μια ταξη,η να μαθει το παιδι τις συνεπειες των πραξεων του.
Μην τα εγγίζετε τα παιδιά...
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
Διάπλαση του χαρακτήρα
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφοντας για τη διδασκαλία της ομιλίας στα παιδιά, λέει κάτι πολύ σημαντικό από κάθε άποψη για το ρόλο των χριστιανών γονέων: ότι το παράδειγμα είναι το πάν. Λόγου χάριν, οι λέξεις τις οποίες χρησιμοποιούν οι γονείς και ο τρόπος της ομιλίας τους θα επηρεάσουν την ομιλία του παιδιού. Ο άγιος Ιωάννης λέει ότι, αν τα παιδιά ακούν τους γονείς τους να μιλούν με τρόπο προσβλητικό ή επιθετικό, θα μάθουν κι αυτά να μιλούν με τον ίδιο τρόπο.
Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά θα πρέπει να μαθαίνουν την υπακοή από πολύ μικρή ηλικία. Είναι πολύ ευκολότερο να ασκηθεί ένα παιδί στην υπακοή από την αρχή της ζωής του. Κι εδώ το παράδειγμα των γονέων έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία: Αν το παιδί δεν τους βλέπει να σέβονται ο ένας το θέλημα τού άλλου, δε θα μάθει την υπακοή. Η υπακοή είναι ζωτικής σημασίας από πνευματική άποψη και, αν τα
παιδιά δεν την αποκτήσουν στη μικρή τους ηλικία, θα δυσκολευθούν πολύ να τη μάθουν αργότερα· είναι δύσκολο να αλλάξει ένας εγωιστής ενήλικας, ο οποίος έχει κακομάθει σ' όλη του τη ζωή. Παιδιά που έχουν μάθει να γίνεται το θέλημα τους ή να χρησιμοποιούν διάφορα τεχνάσματα για να πάρουν ο,τι θέλουν και όταν το θέλουν, δεν μπορούν να μάθουν να αγαπούν — γιατί η υπακοή είναι μια έκφραση αγάπης. Η υπακοή αναπτύσσεται καθώς το παιδί ωριμάζει. Στην αρχή έχει την έννοια: Κάνε ο,τι σου λένε· για έναν ενήλικα όμως σημαίνει: Προτίμησε το θέλημα του άλλου από αγάπη.
Όταν τα παιδιά παίζουν ή ασχολούνται με κάποια δουλειά, το παιχνίδι ή η δουλειά δε θα πρέπει να είναι πάντα εύκολα, ούτε τα προβλήματα να έχουν πάντα εύκολη λύση. Ένα από τα λάθη της σύγχρονης ζωής είναι η τάση να αποφεύγεται κάθε δραστηριότητα που απαιτεί προσπάθεια η μόχθο η μας αναγκάζει να ζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου άλλου. Ακούμε παιδαγωγούς να ισχυρίζονται ότι, αν ένα παιδί δεν έχει πάντα επιτυχίες, θα αποκτήσει κόμπλεξ. Βεβαίως η ευχαρίστηση και η επιτυχία είναι απαραίτητες για την ενθάρρυνση και τη χαλάρωση του παιδιού. Αλλά πρέπει επίσης να υπάρχει πρόκληση, μια ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνατότητες του και να γνωρίσει ακόμα και την αποτυχία. Είναι πνευματικά αναγκαίο να μά-θει την υπομονή, την αντοχή στην έλλειψη των ανέσεων και την ταπείνωση. Κι εδώ το παράδειγμα των γονέων παίζει σπουδαίο ρόλο. Τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας την αντίδραση των γονέων τους στην αρρώστια, στο πένθος, στα οικονομικά προβλήματα κ.λ.π.
Τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να βοηθούν τους ενήλικες στις δουλειές του σπιτιού ανάλογα με την ηλικία και τις δυνατότητες τους, ακόμα κι όταν είναι πολύ μικρά για να προσφέρουν πραγματικά χρήσιμο έργο, ακόμα κι αν η δουλειά είναι μερικές φορές πολύ δύσκολη γι' αυτά και δεν μπορούν να την εκτελέσουν τέλεια. Έτσι μαθαίνουν τις ευθύνες τις οποίες θα πρέπει να αναλάβουν, και επίσης να μην είναι εγωιστές. Ακόμα θα μπορέσουν να εκτιμήσουν περισσότερο όσα κάνουν γι' αυτά οι γονείς τους.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της χριστιανικής ζωής μέσα στον κόσμο είναι η γενναιοδωρία, η φιλοξενία και η καλωσύνη προς όλους εκείνους που έχουν ανάγκη. Αυτές οι αξίες μπορούν να καλλιεργηθούν στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Μπορούν να μά-θουν, κυρίως με το παράδειγμα, να μοιράζονται τα πράγματα τους και να συμμετέχουν στη φιλοξενία των επισκεπτών.
Όσον άφορα την επίπληξη, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι ο γονέας οφείλει να τιμωρεί το παιδί του περισσότερο με τον τόνο της φωνής του και με την προειδοποίηση παρά με την φυσική βία. Η Άγια Γραφή και οι Πατέρες δε φαίνεται να απορρίπτουν τη σωματική τιμωρία — αντίθετα προειδοποιούν να μη χαλάμε τα παιδιά με την υπερβολική μας επιείκεια. Τα λόγια του αγίου Ιωάννου τοποθετούν τη σωματική τιμωρία μέσα στα πλαίσια της αγάπης των γονέων: Οργίζεσθε και μην αμαρτάνετε17. Αν ο γλυκός λόγος δε
φέρει αποτέλεσμα, τότε μπορεί να είναι αναγκαίος ο θυμός, άλλα θυμός που προέρχεται από την αγάπη και έχει ως κίνητρο όχι την επιθυμία για κυριαρχία, άλλα την επιθυμία να μάθουμε στο παιδί να διακρίνει το καλό από το κακό. Η οργή δεν πρέπει να είναι μια διέξοδος για τα πάθη μας άλλα παιδαγωγικό εργαλείο. Ο άγιος Ιωάν-νης ο Χρυσόστομος γράφει ακόμα: Όταν μέντοι ίδης από του φόβου κερδάναντα, άνες· δει γάρ τίνος φύσει τη ημετέρα και ανέσεως18. (Όταν όμως δεις ότι ο φόβος ωφέλησε, άφησέ τον γιατί η φύση μας έχει ανάγκη και από κάποια άνεση).
Αν η σχέση ενός παιδιού με τους γονείς του είναι στέρεα και αν το παιδί εμπιστεύεται και σέβεται τους γονείς του, αρκεί μερικές φορές μια αυστηρή ή θλιμμένη έκφραση τού προσώπου για να αναγνωρίσει το παιδί ότι σφάλλει. Στο βίο τού Άγιου Σιλουανού διαβάζουμε ότι, όταν σε νεαρή ηλικία έπεσε σε αμάρτημα, του είπε ο πατέρας του την επόμενη μέρα: Πού ήσουν χθες, παιδί μου; με πονούσε η καρδιά μου19. Οι μειλίχιοι αυτοί λόγοι του εντυπώθηκαν στην ψυχή του Άγιου Σιλουανού. Μια άλλη φορά ο Άγιος Σιλουανός ετοίμασε κρέας για το γεύμα εκείνων που εργάζονταν στους αγρούς αν και ήταν Πα-ρασκευή. Ο πατέρας του περίμενε έξι μήνες για να του πει: Θυμάσαι, παιδί μου, που μου έβρασες χοιρινό κρέας στο χωράφι; Ήταν Παρασκευή, ξέρεις, και το έτρωγα σαν να ήταν ψοφίμι. Και γιατί δεν μου το είπες τότε;. Δεν ήθελα να σε συγχύσω, παιδί μου20. Αυτό δεν είναι απλώς ήπια συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα μιας βαθειάς σχέσης εμπιστοσύνης και σεβασμού.
Η πειθαρχία πρέπει να είναι λογική και δίκαιη. Σκοπός της πειθαρχίας είναι να μάθουν τα παιδιά να διακρίνουν το καλό από το κακό. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα όσον αφορά τη δικαιοσύνη και αναστα-τώνονται όταν οι γονείς εξοργίζονται υπερβολικά για το τίποτε, ή όταν η τιμωρία χρησιμοποιείται απροειδοποίητα. Όταν προειδοποιούμε πριν από την τιμωρία, η απειλή μας δε θα πρέπει να ξεπερνά τα όρια αυτού που πραγματικά θα κάνουμε. Μετά την τιμω-ρία πρέπει να δείχνουμε στο παιδί ότι είμαστε έτοιμοι να το συγχωρήσουμε. Πολύ συχνά τα παιδιά έχουν την αίσθηση ότι οι γονείς τους δεν τα αγαπούν όταν κάνουν αταξίες. Δεν αγαπούμε την αμαρτία, αγαπούμε όμως τον αμαρτωλό.
Η αγάπη μας για τα παιδιά μας πρέπει να είναι γι' αυτά μια εικόνα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι, αν το παιδί ομολογήσει ένα σφάλμα του ή δείξει ειλικρινή μετάνοια, θα πρέπει να ελαφρύνουμε ανάλογα την επίπληξη ή την τιμωρία, τουλάχιστον όσον άφορα την ψυχική μας διάθεση. Αυτό δε σημαίνει ότι δικαιολογούμε το σφάλμα ή ότι δείχνουμε πώς έστω το δικαιολογούμε, ενθαρρύνουμε όμως μ' αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μας να μην επιχειρούν να κρύβουν τα σφάλματα τους ή να μην προφασίζονται προφάσεις εν άμαρτίαις21. Επιθυμούμε να δώσουμε στα παιδιά μια γεύση της χαράς του ασώτου υιού που επιστρέφει στον πατέρα του, επειδή αυτή είναι η εικόνα και της δικής μας σχέσεως με τον Θεό. Η απάτη είναι πολύ σοβαρότερο σύμπτωμα από
οποιαδήποτε αταξία· αν υπάρχει απάτη μεταξύ παιδιού και γονέων, θα είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσουν την επικοινωνία τους.
Δεν πρέπει ποτέ να τιμωρούμε ή να φοβερίζουμε τα παιδιά χρησιμοποιώντας το όνομα του Χριστού. Να μην υποβάλλουμε ποτέ στο παιδί την ιδέα ότι ο Χριστός δεν το αγαπά όταν κάνει αταξίες, ή ότι η αρρώστια του είναι τιμωρία από τον Χριστό, θα πρέπει να έχουμε εμείς οι ίδιοι αρκετό κύρος και να μη χρειάζεται να μετατρέπουμε τον Χριστό σε χωροφύλακα. Τα παιδιά θα μισήσουν τον Χριστό, αν, όταν αρρωσταίνουν, ή βλέπουν άλλους άρρωστους, νομίζουν ότι τα τιμωρεί για την αμαρτία τους, ή αν νομίζουν ότι ο Χριστός δεν τα αγαπά όταν κάνουν αταξίες. Άλλωστε αυτό δεν είναι αλήθεια· ο Χριστός αγαπά τους αμαρτωλούς και πέθανε γι' αυτούς.
Όταν διδάσκουμε στο παιδί πειθαρχία και υπακοή, πρέπει να αφήνουμε περιθώρια για την προσωπική ανάπτυξη και το χαρακτήρα του. Ο παιδαγωγικός μας στόχος δεν είναι να συντρίψουμε τη θέληση του παιδιού ούτε να το δαμάσουμε σαν ένα μικρό άλογο, ώστε να υποτάξουμε την προσωπικότητα του στη δική μας. Αν και το μικρό παιδί πρέπει να μάθει να κάνει χωρίς αντιρρήσεις ο,τι τού ζητούν, όμως ο απώτερος σκοπός μας είναι να αναπτυχθεί με τρόπο ώστε να μην είναι εγωιστής, άλλα να υπολογίζει τους άλλους. Αν συντρίψουμε τη θέληση του παιδιού, του στερούμε κάτι που είναι απαραίτητο για τη διαμόρφωση του ως ελεύθερου ανθρώπινου προσώπου και που είναι επίσης απαραίτητο όπλο
για την επιβίωση του στο χριστιανικό αγώνα. Η βούληση είναι απαραίτητη για να βρούμε το δρόμο μας σ' αυτόν τον κόσμο, ώστε να μη μένουμε τελείως εξαρτημένοι από το περιβάλλον του σπιτιού — και αυτή η υπερβολική εξάρτηση συνήθως φαίνεται τη στιγμή που το παιδί φεύγει από το σπίτι, όταν ενηλικιωθεί. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε όταν, για παράδειγμα, προσπαθούμε να επιβληθούμε σ' ένα ισχυρογνώμον βρέφος. Επίσης πρέπει να ακολουθούμε μερικές φορές τις απόψεις των παιδιών, ακόμη κι όταν είναι μικρά.
Δεν είναι φρόνιμο, από παιδαγωγική άποψη, να απαγορεύουμε πάντοτε· συχνά πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις, όχι μόνο από τα παιδιά άλλα και από τους γονείς. Ιδιαίτερα καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι αιτίες για τις οποίες απαγορεύουμε κάτι θα πρέπει να είναι κατανοητές από αυτά. Μπορούμε ακόμα να βρούμε εναλλακτικές λύσεις η να κάνουμε συμβιβασμούς.
Ένα πολύ μικρό παιδί, είναι προτιμότερο να το απομακρύνουμε από ένα απαγορευμένο αντικείμενο η να στρέφουμε την προσοχή του κάπου άλλου, παρά να το μαλώνουμε συνεχώς χωρίς να απομακρύνουμε τον πειρασμό. Ίσως στην περίπτωση ενός εξαιρετικά ανυπότακτου παιδιού θα ωφελούσε περισσότερο, αν το αφήναμε να έχει προσωπική εμπειρία ορισμένων πραγμάτων. Μερικές φορές η απαγόρευση έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουμε: το παιδί επιθυμεί κάτι απαγορευμένο περισσότερο από
πριν και δεν μπορεί να πάψει να το σκέπτεται. Η απαγόρευση, όταν είναι αναγκαία, θα είναι πολύ αποτελεσματικότερη αν λέμε ναι σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, και ακόμη πιο αποτελεσματική, αν τα παιδιά μας έχουν μάθει από την εμπειρία τους να εμπιστεύονται και να σέβονται τη γνώμη μας. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι τα παιδιά μας θα είναι πάντα ικανοποιημένα από τις απαντήσεις μας στα αιτήματα τους, άλλα ας μην αφήσουμε τη μνησικακία να γίνει μόνιμο στοιχείο στη σχέση τους μαζί μας. Μερικές φορές είναι ανάγκη να επιμένουν οι γονείς, άλλα αυτό απαιτεί διάκριση και προσευχή. Μερικές φορές οι γονείς προτείνουν στα παιδιά τους να ζητούν την ευλογία του πνευματικού τους πατέρα πριν κάνουν κάτι* σ' αυτή την περίπτωση και οι γονείς πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με το λόγο τού ιερέα.
Είναι σημαντικό για τα παιδιά να αισθάνονται και να βλέπουν ότι οι γονείς συμφωνούν μεταξύ τους. Σε πρακτικό επίπεδο αυτό σημαίνει ότι, αν ο πατέρας και η μητέρα έχουν μια διαφωνία, θα πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να φαίνεται ότι λύνουν τη διαφορά τους ειρηνικά. Δεν πρέπει να μαλώνουν, και μάλιστα μπροστά στα παιδιά, η να αντιμιλούν ο ένας στον άλλο παρά μόνο με ευγενικό τρόπο. Αν τα παιδιά τους δουν να καυγαδίζουν η να διαφωνούν, θα πρέπει να τους δουν και να συμφιλιώνονται. Τα παιδιά αισθάνονται, ακόμα και χωρίς λόγια, την ένταση ανάμεσα στους γονείς τους και υποφέρουν. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε απόλυτη ομοφωνία για όλα τα ζητήματα μεταξύ δύο ανθρώπων. Όμως δεν πρέπει τα παιδιά να αισθάνονται ότι οι διαφορές μεταξύ των γονέων τους χωρίζουν τον ένα από τον άλλο. Επίσης δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσοι συμφιλιωτές μεταξύ των γονέων τους. Η ομοφωνία μεταξύ των γονέων είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των παιδιών και ένα υπόδειγμα για το δικό τους γάμο αργότερα.
Πώς να ακούμε τα παιδιά
Όταν μιλούμε με τα παιδιά μας, πρέπει να τα ακούμε προσεκτικά. Μερικές φορές οι χριστιανοί ενήλικες ακούν τα παιδιά με μισό αυτί, εκτός ίσως αν μιλούν για τον Θεό. Πρέπει να ακούμε με προσοχή και προσευχή οποιοδήποτε θέμα απασχολεί το παιδί, ώστε η ευλογία του Θεού να φωτίσει κάθε πτυχή της ζωής του. Κανείς δεν θα υποστήριζε ότι ένα παιδί μπορεί πάντα να διακόπτει οποιαδήποτε στιγμή μια συζήτηση και να απαιτεί την προσοχή μας όποτε θέλει αυτό, άλλα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο χρόνο και πόση ενέργεια διαθέτουν οι γονείς απλώς για να συζητούν και να ακούν τα παιδιά τους. Ακόμα κι όταν είμαστε απασχολημένοι, οφείλουμε να δια-κρίνουμε πότε η ερώτηση ενός μικρού παιδιού είναι αρκετά σοβαρή,
ώστε να αξίζει να διακόψουμε την εργασία μας, επειδή μπορεί να μη μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσουμε σ' αυτή την ερώτηση. Μό-νο όταν το παιδί φτάσει σε κάποιο επίπεδο ωριμότητας, είναι δυνατόν να αναβάλλουμε για ευθετότερο χρόνο μια σοβαρή απάντηση.
Μερικές φορές είναι καλύτερο να απαντούμε σε μια ουσιώδη ερώτηση με τρόπο φαινομενικά πρόχειρο, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά τα οποία αποτραβιούνται, όταν η συζήτηση στρέφεται σε σοβαρά θέματα. Αυτό δεν είναι προσποίηση: η προσευχόμενη καρδιά μας είναι αυτή που θα μας δείξει πώς να μιλήσουμε προς όφελος του παιδιού.
Όταν απαντούμε σ' ένα παιδί, πρέπει να απαντούμε στο ίδιο το παιδί, και όχι για να μας ακούσουν οι άλλοι ενήλικες που είναι παρόντες και ίσως διασκεδάζουν η εντυπωσιάζονται από τις ερωτήσεις του παιδιού. Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αληθινές συνομιλίες με ένα παιδί, όσο κι αν αυτές είναι προσαρμοσμένες στο επίπεδο αναπτύξεως του. Οι ενήλικες πρέπει επίσης να προσέχουν να μη δείχνουν ότι διασκεδάζουν με τον τρόπο που εκφράζεται το παιδί, αν υπάρχει φόβος αυτή η συμπεριφορά τους να χαλάσει τη συζήτηση. Υπάρχει καιρός για γέλιο (υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, όταν κανείς ασχολείται με τα παιδιά...)· αλλά υπάρχει επίσης ο καιρός που πρέπει να προσέξουμε να μη γελοιοποιήσουμε μια σοβαρή ερώτηση η σχόλιο.
Πηγή:egolpio.com
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφοντας για τη διδασκαλία της ομιλίας στα παιδιά, λέει κάτι πολύ σημαντικό από κάθε άποψη για το ρόλο των χριστιανών γονέων: ότι το παράδειγμα είναι το πάν. Λόγου χάριν, οι λέξεις τις οποίες χρησιμοποιούν οι γονείς και ο τρόπος της ομιλίας τους θα επηρεάσουν την ομιλία του παιδιού. Ο άγιος Ιωάννης λέει ότι, αν τα παιδιά ακούν τους γονείς τους να μιλούν με τρόπο προσβλητικό ή επιθετικό, θα μάθουν κι αυτά να μιλούν με τον ίδιο τρόπο.
Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά θα πρέπει να μαθαίνουν την υπακοή από πολύ μικρή ηλικία. Είναι πολύ ευκολότερο να ασκηθεί ένα παιδί στην υπακοή από την αρχή της ζωής του. Κι εδώ το παράδειγμα των γονέων έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία: Αν το παιδί δεν τους βλέπει να σέβονται ο ένας το θέλημα τού άλλου, δε θα μάθει την υπακοή. Η υπακοή είναι ζωτικής σημασίας από πνευματική άποψη και, αν τα
παιδιά δεν την αποκτήσουν στη μικρή τους ηλικία, θα δυσκολευθούν πολύ να τη μάθουν αργότερα· είναι δύσκολο να αλλάξει ένας εγωιστής ενήλικας, ο οποίος έχει κακομάθει σ' όλη του τη ζωή. Παιδιά που έχουν μάθει να γίνεται το θέλημα τους ή να χρησιμοποιούν διάφορα τεχνάσματα για να πάρουν ο,τι θέλουν και όταν το θέλουν, δεν μπορούν να μάθουν να αγαπούν — γιατί η υπακοή είναι μια έκφραση αγάπης. Η υπακοή αναπτύσσεται καθώς το παιδί ωριμάζει. Στην αρχή έχει την έννοια: Κάνε ο,τι σου λένε· για έναν ενήλικα όμως σημαίνει: Προτίμησε το θέλημα του άλλου από αγάπη.
Όταν τα παιδιά παίζουν ή ασχολούνται με κάποια δουλειά, το παιχνίδι ή η δουλειά δε θα πρέπει να είναι πάντα εύκολα, ούτε τα προβλήματα να έχουν πάντα εύκολη λύση. Ένα από τα λάθη της σύγχρονης ζωής είναι η τάση να αποφεύγεται κάθε δραστηριότητα που απαιτεί προσπάθεια η μόχθο η μας αναγκάζει να ζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου άλλου. Ακούμε παιδαγωγούς να ισχυρίζονται ότι, αν ένα παιδί δεν έχει πάντα επιτυχίες, θα αποκτήσει κόμπλεξ. Βεβαίως η ευχαρίστηση και η επιτυχία είναι απαραίτητες για την ενθάρρυνση και τη χαλάρωση του παιδιού. Αλλά πρέπει επίσης να υπάρχει πρόκληση, μια ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνατότητες του και να γνωρίσει ακόμα και την αποτυχία. Είναι πνευματικά αναγκαίο να μά-θει την υπομονή, την αντοχή στην έλλειψη των ανέσεων και την ταπείνωση. Κι εδώ το παράδειγμα των γονέων παίζει σπουδαίο ρόλο. Τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας την αντίδραση των γονέων τους στην αρρώστια, στο πένθος, στα οικονομικά προβλήματα κ.λ.π.
Τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να βοηθούν τους ενήλικες στις δουλειές του σπιτιού ανάλογα με την ηλικία και τις δυνατότητες τους, ακόμα κι όταν είναι πολύ μικρά για να προσφέρουν πραγματικά χρήσιμο έργο, ακόμα κι αν η δουλειά είναι μερικές φορές πολύ δύσκολη γι' αυτά και δεν μπορούν να την εκτελέσουν τέλεια. Έτσι μαθαίνουν τις ευθύνες τις οποίες θα πρέπει να αναλάβουν, και επίσης να μην είναι εγωιστές. Ακόμα θα μπορέσουν να εκτιμήσουν περισσότερο όσα κάνουν γι' αυτά οι γονείς τους.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της χριστιανικής ζωής μέσα στον κόσμο είναι η γενναιοδωρία, η φιλοξενία και η καλωσύνη προς όλους εκείνους που έχουν ανάγκη. Αυτές οι αξίες μπορούν να καλλιεργηθούν στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Μπορούν να μά-θουν, κυρίως με το παράδειγμα, να μοιράζονται τα πράγματα τους και να συμμετέχουν στη φιλοξενία των επισκεπτών.
Όσον άφορα την επίπληξη, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι ο γονέας οφείλει να τιμωρεί το παιδί του περισσότερο με τον τόνο της φωνής του και με την προειδοποίηση παρά με την φυσική βία. Η Άγια Γραφή και οι Πατέρες δε φαίνεται να απορρίπτουν τη σωματική τιμωρία — αντίθετα προειδοποιούν να μη χαλάμε τα παιδιά με την υπερβολική μας επιείκεια. Τα λόγια του αγίου Ιωάννου τοποθετούν τη σωματική τιμωρία μέσα στα πλαίσια της αγάπης των γονέων: Οργίζεσθε και μην αμαρτάνετε17. Αν ο γλυκός λόγος δε
φέρει αποτέλεσμα, τότε μπορεί να είναι αναγκαίος ο θυμός, άλλα θυμός που προέρχεται από την αγάπη και έχει ως κίνητρο όχι την επιθυμία για κυριαρχία, άλλα την επιθυμία να μάθουμε στο παιδί να διακρίνει το καλό από το κακό. Η οργή δεν πρέπει να είναι μια διέξοδος για τα πάθη μας άλλα παιδαγωγικό εργαλείο. Ο άγιος Ιωάν-νης ο Χρυσόστομος γράφει ακόμα: Όταν μέντοι ίδης από του φόβου κερδάναντα, άνες· δει γάρ τίνος φύσει τη ημετέρα και ανέσεως18. (Όταν όμως δεις ότι ο φόβος ωφέλησε, άφησέ τον γιατί η φύση μας έχει ανάγκη και από κάποια άνεση).
Αν η σχέση ενός παιδιού με τους γονείς του είναι στέρεα και αν το παιδί εμπιστεύεται και σέβεται τους γονείς του, αρκεί μερικές φορές μια αυστηρή ή θλιμμένη έκφραση τού προσώπου για να αναγνωρίσει το παιδί ότι σφάλλει. Στο βίο τού Άγιου Σιλουανού διαβάζουμε ότι, όταν σε νεαρή ηλικία έπεσε σε αμάρτημα, του είπε ο πατέρας του την επόμενη μέρα: Πού ήσουν χθες, παιδί μου; με πονούσε η καρδιά μου19. Οι μειλίχιοι αυτοί λόγοι του εντυπώθηκαν στην ψυχή του Άγιου Σιλουανού. Μια άλλη φορά ο Άγιος Σιλουανός ετοίμασε κρέας για το γεύμα εκείνων που εργάζονταν στους αγρούς αν και ήταν Πα-ρασκευή. Ο πατέρας του περίμενε έξι μήνες για να του πει: Θυμάσαι, παιδί μου, που μου έβρασες χοιρινό κρέας στο χωράφι; Ήταν Παρασκευή, ξέρεις, και το έτρωγα σαν να ήταν ψοφίμι. Και γιατί δεν μου το είπες τότε;. Δεν ήθελα να σε συγχύσω, παιδί μου20. Αυτό δεν είναι απλώς ήπια συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα μιας βαθειάς σχέσης εμπιστοσύνης και σεβασμού.
Η πειθαρχία πρέπει να είναι λογική και δίκαιη. Σκοπός της πειθαρχίας είναι να μάθουν τα παιδιά να διακρίνουν το καλό από το κακό. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα όσον αφορά τη δικαιοσύνη και αναστα-τώνονται όταν οι γονείς εξοργίζονται υπερβολικά για το τίποτε, ή όταν η τιμωρία χρησιμοποιείται απροειδοποίητα. Όταν προειδοποιούμε πριν από την τιμωρία, η απειλή μας δε θα πρέπει να ξεπερνά τα όρια αυτού που πραγματικά θα κάνουμε. Μετά την τιμω-ρία πρέπει να δείχνουμε στο παιδί ότι είμαστε έτοιμοι να το συγχωρήσουμε. Πολύ συχνά τα παιδιά έχουν την αίσθηση ότι οι γονείς τους δεν τα αγαπούν όταν κάνουν αταξίες. Δεν αγαπούμε την αμαρτία, αγαπούμε όμως τον αμαρτωλό.
Η αγάπη μας για τα παιδιά μας πρέπει να είναι γι' αυτά μια εικόνα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι, αν το παιδί ομολογήσει ένα σφάλμα του ή δείξει ειλικρινή μετάνοια, θα πρέπει να ελαφρύνουμε ανάλογα την επίπληξη ή την τιμωρία, τουλάχιστον όσον άφορα την ψυχική μας διάθεση. Αυτό δε σημαίνει ότι δικαιολογούμε το σφάλμα ή ότι δείχνουμε πώς έστω το δικαιολογούμε, ενθαρρύνουμε όμως μ' αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μας να μην επιχειρούν να κρύβουν τα σφάλματα τους ή να μην προφασίζονται προφάσεις εν άμαρτίαις21. Επιθυμούμε να δώσουμε στα παιδιά μια γεύση της χαράς του ασώτου υιού που επιστρέφει στον πατέρα του, επειδή αυτή είναι η εικόνα και της δικής μας σχέσεως με τον Θεό. Η απάτη είναι πολύ σοβαρότερο σύμπτωμα από
οποιαδήποτε αταξία· αν υπάρχει απάτη μεταξύ παιδιού και γονέων, θα είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσουν την επικοινωνία τους.
Δεν πρέπει ποτέ να τιμωρούμε ή να φοβερίζουμε τα παιδιά χρησιμοποιώντας το όνομα του Χριστού. Να μην υποβάλλουμε ποτέ στο παιδί την ιδέα ότι ο Χριστός δεν το αγαπά όταν κάνει αταξίες, ή ότι η αρρώστια του είναι τιμωρία από τον Χριστό, θα πρέπει να έχουμε εμείς οι ίδιοι αρκετό κύρος και να μη χρειάζεται να μετατρέπουμε τον Χριστό σε χωροφύλακα. Τα παιδιά θα μισήσουν τον Χριστό, αν, όταν αρρωσταίνουν, ή βλέπουν άλλους άρρωστους, νομίζουν ότι τα τιμωρεί για την αμαρτία τους, ή αν νομίζουν ότι ο Χριστός δεν τα αγαπά όταν κάνουν αταξίες. Άλλωστε αυτό δεν είναι αλήθεια· ο Χριστός αγαπά τους αμαρτωλούς και πέθανε γι' αυτούς.
Όταν διδάσκουμε στο παιδί πειθαρχία και υπακοή, πρέπει να αφήνουμε περιθώρια για την προσωπική ανάπτυξη και το χαρακτήρα του. Ο παιδαγωγικός μας στόχος δεν είναι να συντρίψουμε τη θέληση του παιδιού ούτε να το δαμάσουμε σαν ένα μικρό άλογο, ώστε να υποτάξουμε την προσωπικότητα του στη δική μας. Αν και το μικρό παιδί πρέπει να μάθει να κάνει χωρίς αντιρρήσεις ο,τι τού ζητούν, όμως ο απώτερος σκοπός μας είναι να αναπτυχθεί με τρόπο ώστε να μην είναι εγωιστής, άλλα να υπολογίζει τους άλλους. Αν συντρίψουμε τη θέληση του παιδιού, του στερούμε κάτι που είναι απαραίτητο για τη διαμόρφωση του ως ελεύθερου ανθρώπινου προσώπου και που είναι επίσης απαραίτητο όπλο
για την επιβίωση του στο χριστιανικό αγώνα. Η βούληση είναι απαραίτητη για να βρούμε το δρόμο μας σ' αυτόν τον κόσμο, ώστε να μη μένουμε τελείως εξαρτημένοι από το περιβάλλον του σπιτιού — και αυτή η υπερβολική εξάρτηση συνήθως φαίνεται τη στιγμή που το παιδί φεύγει από το σπίτι, όταν ενηλικιωθεί. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε όταν, για παράδειγμα, προσπαθούμε να επιβληθούμε σ' ένα ισχυρογνώμον βρέφος. Επίσης πρέπει να ακολουθούμε μερικές φορές τις απόψεις των παιδιών, ακόμη κι όταν είναι μικρά.
Δεν είναι φρόνιμο, από παιδαγωγική άποψη, να απαγορεύουμε πάντοτε· συχνά πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις, όχι μόνο από τα παιδιά άλλα και από τους γονείς. Ιδιαίτερα καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι αιτίες για τις οποίες απαγορεύουμε κάτι θα πρέπει να είναι κατανοητές από αυτά. Μπορούμε ακόμα να βρούμε εναλλακτικές λύσεις η να κάνουμε συμβιβασμούς.
Ένα πολύ μικρό παιδί, είναι προτιμότερο να το απομακρύνουμε από ένα απαγορευμένο αντικείμενο η να στρέφουμε την προσοχή του κάπου άλλου, παρά να το μαλώνουμε συνεχώς χωρίς να απομακρύνουμε τον πειρασμό. Ίσως στην περίπτωση ενός εξαιρετικά ανυπότακτου παιδιού θα ωφελούσε περισσότερο, αν το αφήναμε να έχει προσωπική εμπειρία ορισμένων πραγμάτων. Μερικές φορές η απαγόρευση έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουμε: το παιδί επιθυμεί κάτι απαγορευμένο περισσότερο από
πριν και δεν μπορεί να πάψει να το σκέπτεται. Η απαγόρευση, όταν είναι αναγκαία, θα είναι πολύ αποτελεσματικότερη αν λέμε ναι σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, και ακόμη πιο αποτελεσματική, αν τα παιδιά μας έχουν μάθει από την εμπειρία τους να εμπιστεύονται και να σέβονται τη γνώμη μας. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι τα παιδιά μας θα είναι πάντα ικανοποιημένα από τις απαντήσεις μας στα αιτήματα τους, άλλα ας μην αφήσουμε τη μνησικακία να γίνει μόνιμο στοιχείο στη σχέση τους μαζί μας. Μερικές φορές είναι ανάγκη να επιμένουν οι γονείς, άλλα αυτό απαιτεί διάκριση και προσευχή. Μερικές φορές οι γονείς προτείνουν στα παιδιά τους να ζητούν την ευλογία του πνευματικού τους πατέρα πριν κάνουν κάτι* σ' αυτή την περίπτωση και οι γονείς πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με το λόγο τού ιερέα.
Είναι σημαντικό για τα παιδιά να αισθάνονται και να βλέπουν ότι οι γονείς συμφωνούν μεταξύ τους. Σε πρακτικό επίπεδο αυτό σημαίνει ότι, αν ο πατέρας και η μητέρα έχουν μια διαφωνία, θα πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να φαίνεται ότι λύνουν τη διαφορά τους ειρηνικά. Δεν πρέπει να μαλώνουν, και μάλιστα μπροστά στα παιδιά, η να αντιμιλούν ο ένας στον άλλο παρά μόνο με ευγενικό τρόπο. Αν τα παιδιά τους δουν να καυγαδίζουν η να διαφωνούν, θα πρέπει να τους δουν και να συμφιλιώνονται. Τα παιδιά αισθάνονται, ακόμα και χωρίς λόγια, την ένταση ανάμεσα στους γονείς τους και υποφέρουν. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε απόλυτη ομοφωνία για όλα τα ζητήματα μεταξύ δύο ανθρώπων. Όμως δεν πρέπει τα παιδιά να αισθάνονται ότι οι διαφορές μεταξύ των γονέων τους χωρίζουν τον ένα από τον άλλο. Επίσης δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσοι συμφιλιωτές μεταξύ των γονέων τους. Η ομοφωνία μεταξύ των γονέων είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των παιδιών και ένα υπόδειγμα για το δικό τους γάμο αργότερα.
Πώς να ακούμε τα παιδιά
Όταν μιλούμε με τα παιδιά μας, πρέπει να τα ακούμε προσεκτικά. Μερικές φορές οι χριστιανοί ενήλικες ακούν τα παιδιά με μισό αυτί, εκτός ίσως αν μιλούν για τον Θεό. Πρέπει να ακούμε με προσοχή και προσευχή οποιοδήποτε θέμα απασχολεί το παιδί, ώστε η ευλογία του Θεού να φωτίσει κάθε πτυχή της ζωής του. Κανείς δεν θα υποστήριζε ότι ένα παιδί μπορεί πάντα να διακόπτει οποιαδήποτε στιγμή μια συζήτηση και να απαιτεί την προσοχή μας όποτε θέλει αυτό, άλλα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο χρόνο και πόση ενέργεια διαθέτουν οι γονείς απλώς για να συζητούν και να ακούν τα παιδιά τους. Ακόμα κι όταν είμαστε απασχολημένοι, οφείλουμε να δια-κρίνουμε πότε η ερώτηση ενός μικρού παιδιού είναι αρκετά σοβαρή,
ώστε να αξίζει να διακόψουμε την εργασία μας, επειδή μπορεί να μη μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσουμε σ' αυτή την ερώτηση. Μό-νο όταν το παιδί φτάσει σε κάποιο επίπεδο ωριμότητας, είναι δυνατόν να αναβάλλουμε για ευθετότερο χρόνο μια σοβαρή απάντηση.
Μερικές φορές είναι καλύτερο να απαντούμε σε μια ουσιώδη ερώτηση με τρόπο φαινομενικά πρόχειρο, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά τα οποία αποτραβιούνται, όταν η συζήτηση στρέφεται σε σοβαρά θέματα. Αυτό δεν είναι προσποίηση: η προσευχόμενη καρδιά μας είναι αυτή που θα μας δείξει πώς να μιλήσουμε προς όφελος του παιδιού.
Όταν απαντούμε σ' ένα παιδί, πρέπει να απαντούμε στο ίδιο το παιδί, και όχι για να μας ακούσουν οι άλλοι ενήλικες που είναι παρόντες και ίσως διασκεδάζουν η εντυπωσιάζονται από τις ερωτήσεις του παιδιού. Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αληθινές συνομιλίες με ένα παιδί, όσο κι αν αυτές είναι προσαρμοσμένες στο επίπεδο αναπτύξεως του. Οι ενήλικες πρέπει επίσης να προσέχουν να μη δείχνουν ότι διασκεδάζουν με τον τρόπο που εκφράζεται το παιδί, αν υπάρχει φόβος αυτή η συμπεριφορά τους να χαλάσει τη συζήτηση. Υπάρχει καιρός για γέλιο (υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, όταν κανείς ασχολείται με τα παιδιά...)· αλλά υπάρχει επίσης ο καιρός που πρέπει να προσέξουμε να μη γελοιοποιήσουμε μια σοβαρή ερώτηση η σχόλιο.
Πηγή:egolpio.com
sakis έγραψε:Διάπλαση του χαρακτήρα
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφοντας για τη διδασκαλία της ομιλίας στα παιδιά, λέει κάτι πολύ σημαντικό από κάθε άποψη για το ρόλο των χριστιανών γονέων: ότι το παράδειγμα είναι το πάν. Λόγου χάριν, οι λέξεις τις οποίες χρησιμοποιούν οι γονείς και ο τρόπος της ομιλίας τους θα επηρεάσουν την ομιλία του παιδιού. Ο άγιος Ιωάννης λέει ότι, αν τα παιδιά ακούν τους γονείς τους να μιλούν με τρόπο προσβλητικό ή επιθετικό, θα μάθουν κι αυτά να μιλούν με τον ίδιο τρόπο.
Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά θα πρέπει να μαθαίνουν την υπακοή από πολύ μικρή ηλικία. Είναι πολύ ευκολότερο να ασκηθεί ένα παιδί στην υπακοή από την αρχή της ζωής του. Κι εδώ το παράδειγμα των γονέων έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία: Αν το παιδί δεν τους βλέπει να σέβονται ο ένας το θέλημα τού άλλου, δε θα μάθει την υπακοή. Η υπακοή είναι ζωτικής σημασίας από πνευματική άποψη και, αν τα
παιδιά δεν την αποκτήσουν στη μικρή τους ηλικία, θα δυσκολευθούν πολύ να τη μάθουν αργότερα· είναι δύσκολο να αλλάξει ένας εγωιστής ενήλικας, ο οποίος έχει κακομάθει σ' όλη του τη ζωή. Παιδιά που έχουν μάθει να γίνεται το θέλημα τους ή να χρησιμοποιούν διάφορα τεχνάσματα για να πάρουν ο,τι θέλουν και όταν το θέλουν, δεν μπορούν να μάθουν να αγαπούν — γιατί η υπακοή είναι μια έκφραση αγάπης. Η υπακοή αναπτύσσεται καθώς το παιδί ωριμάζει. Στην αρχή έχει την έννοια: Κάνε ο,τι σου λένε· για έναν ενήλικα όμως σημαίνει: Προτίμησε το θέλημα του άλλου από αγάπη.
Όταν τα παιδιά παίζουν ή ασχολούνται με κάποια δουλειά, το παιχνίδι ή η δουλειά δε θα πρέπει να είναι πάντα εύκολα, ούτε τα προβλήματα να έχουν πάντα εύκολη λύση. Ένα από τα λάθη της σύγχρονης ζωής είναι η τάση να αποφεύγεται κάθε δραστηριότητα που απαιτεί προσπάθεια η μόχθο η μας αναγκάζει να ζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου άλλου. Ακούμε παιδαγωγούς να ισχυρίζονται ότι, αν ένα παιδί δεν έχει πάντα επιτυχίες, θα αποκτήσει κόμπλεξ. Βεβαίως η ευχαρίστηση και η επιτυχία είναι απαραίτητες για την ενθάρρυνση και τη χαλάρωση του παιδιού. Αλλά πρέπει επίσης να υπάρχει πρόκληση, μια ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνατότητες του και να γνωρίσει ακόμα και την αποτυχία. Είναι πνευματικά αναγκαίο να μά-θει την υπομονή, την αντοχή στην έλλειψη των ανέσεων και την ταπείνωση. Κι εδώ το παράδειγμα των γονέων παίζει σπουδαίο ρόλο. Τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας την αντίδραση των γονέων τους στην αρρώστια, στο πένθος, στα οικονομικά προβλήματα κ.λ.π.
Τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να βοηθούν τους ενήλικες στις δουλειές του σπιτιού ανάλογα με την ηλικία και τις δυνατότητες τους, ακόμα κι όταν είναι πολύ μικρά για να προσφέρουν πραγματικά χρήσιμο έργο, ακόμα κι αν η δουλειά είναι μερικές φορές πολύ δύσκολη γι' αυτά και δεν μπορούν να την εκτελέσουν τέλεια. Έτσι μαθαίνουν τις ευθύνες τις οποίες θα πρέπει να αναλάβουν, και επίσης να μην είναι εγωιστές. Ακόμα θα μπορέσουν να εκτιμήσουν περισσότερο όσα κάνουν γι' αυτά οι γονείς τους.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της χριστιανικής ζωής μέσα στον κόσμο είναι η γενναιοδωρία, η φιλοξενία και η καλωσύνη προς όλους εκείνους που έχουν ανάγκη. Αυτές οι αξίες μπορούν να καλλιεργηθούν στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία. Μπορούν να μά-θουν, κυρίως με το παράδειγμα, να μοιράζονται τα πράγματα τους και να συμμετέχουν στη φιλοξενία των επισκεπτών.
Όσον άφορα την επίπληξη, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι ο γονέας οφείλει να τιμωρεί το παιδί του περισσότερο με τον τόνο της φωνής του και με την προειδοποίηση παρά με την φυσική βία. Η Άγια Γραφή και οι Πατέρες δε φαίνεται να απορρίπτουν τη σωματική τιμωρία — αντίθετα προειδοποιούν να μη χαλάμε τα παιδιά με την υπερβολική μας επιείκεια. Τα λόγια του αγίου Ιωάννου τοποθετούν τη σωματική τιμωρία μέσα στα πλαίσια της αγάπης των γονέων: Οργίζεσθε και μην αμαρτάνετε17. Αν ο γλυκός λόγος δε
φέρει αποτέλεσμα, τότε μπορεί να είναι αναγκαίος ο θυμός, άλλα θυμός που προέρχεται από την αγάπη και έχει ως κίνητρο όχι την επιθυμία για κυριαρχία, άλλα την επιθυμία να μάθουμε στο παιδί να διακρίνει το καλό από το κακό. Η οργή δεν πρέπει να είναι μια διέξοδος για τα πάθη μας άλλα παιδαγωγικό εργαλείο. Ο άγιος Ιωάν-νης ο Χρυσόστομος γράφει ακόμα: Όταν μέντοι ίδης από του φόβου κερδάναντα, άνες· δει γάρ τίνος φύσει τη ημετέρα και ανέσεως18. (Όταν όμως δεις ότι ο φόβος ωφέλησε, άφησέ τον γιατί η φύση μας έχει ανάγκη και από κάποια άνεση).
Αν η σχέση ενός παιδιού με τους γονείς του είναι στέρεα και αν το παιδί εμπιστεύεται και σέβεται τους γονείς του, αρκεί μερικές φορές μια αυστηρή ή θλιμμένη έκφραση τού προσώπου για να αναγνωρίσει το παιδί ότι σφάλλει. Στο βίο τού Άγιου Σιλουανού διαβάζουμε ότι, όταν σε νεαρή ηλικία έπεσε σε αμάρτημα, του είπε ο πατέρας του την επόμενη μέρα: Πού ήσουν χθες, παιδί μου; με πονούσε η καρδιά μου19. Οι μειλίχιοι αυτοί λόγοι του εντυπώθηκαν στην ψυχή του Άγιου Σιλουανού. Μια άλλη φορά ο Άγιος Σιλουανός ετοίμασε κρέας για το γεύμα εκείνων που εργάζονταν στους αγρούς αν και ήταν Πα-ρασκευή. Ο πατέρας του περίμενε έξι μήνες για να του πει: Θυμάσαι, παιδί μου, που μου έβρασες χοιρινό κρέας στο χωράφι; Ήταν Παρασκευή, ξέρεις, και το έτρωγα σαν να ήταν ψοφίμι. Και γιατί δεν μου το είπες τότε;. Δεν ήθελα να σε συγχύσω, παιδί μου20. Αυτό δεν είναι απλώς ήπια συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα μιας βαθειάς σχέσης εμπιστοσύνης και σεβασμού.
Η πειθαρχία πρέπει να είναι λογική και δίκαιη. Σκοπός της πειθαρχίας είναι να μάθουν τα παιδιά να διακρίνουν το καλό από το κακό. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα όσον αφορά τη δικαιοσύνη και αναστα-τώνονται όταν οι γονείς εξοργίζονται υπερβολικά για το τίποτε, ή όταν η τιμωρία χρησιμοποιείται απροειδοποίητα. Όταν προειδοποιούμε πριν από την τιμωρία, η απειλή μας δε θα πρέπει να ξεπερνά τα όρια αυτού που πραγματικά θα κάνουμε. Μετά την τιμω-ρία πρέπει να δείχνουμε στο παιδί ότι είμαστε έτοιμοι να το συγχωρήσουμε. Πολύ συχνά τα παιδιά έχουν την αίσθηση ότι οι γονείς τους δεν τα αγαπούν όταν κάνουν αταξίες. Δεν αγαπούμε την αμαρτία, αγαπούμε όμως τον αμαρτωλό.
Η αγάπη μας για τα παιδιά μας πρέπει να είναι γι' αυτά μια εικόνα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι, αν το παιδί ομολογήσει ένα σφάλμα του ή δείξει ειλικρινή μετάνοια, θα πρέπει να ελαφρύνουμε ανάλογα την επίπληξη ή την τιμωρία, τουλάχιστον όσον άφορα την ψυχική μας διάθεση. Αυτό δε σημαίνει ότι δικαιολογούμε το σφάλμα ή ότι δείχνουμε πώς έστω το δικαιολογούμε, ενθαρρύνουμε όμως μ' αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μας να μην επιχειρούν να κρύβουν τα σφάλματα τους ή να μην προφασίζονται προφάσεις εν άμαρτίαις21. Επιθυμούμε να δώσουμε στα παιδιά μια γεύση της χαράς του ασώτου υιού που επιστρέφει στον πατέρα του, επειδή αυτή είναι η εικόνα και της δικής μας σχέσεως με τον Θεό. Η απάτη είναι πολύ σοβαρότερο σύμπτωμα από
οποιαδήποτε αταξία· αν υπάρχει απάτη μεταξύ παιδιού και γονέων, θα είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσουν την επικοινωνία τους.
Δεν πρέπει ποτέ να τιμωρούμε ή να φοβερίζουμε τα παιδιά χρησιμοποιώντας το όνομα του Χριστού. Να μην υποβάλλουμε ποτέ στο παιδί την ιδέα ότι ο Χριστός δεν το αγαπά όταν κάνει αταξίες, ή ότι η αρρώστια του είναι τιμωρία από τον Χριστό, θα πρέπει να έχουμε εμείς οι ίδιοι αρκετό κύρος και να μη χρειάζεται να μετατρέπουμε τον Χριστό σε χωροφύλακα. Τα παιδιά θα μισήσουν τον Χριστό, αν, όταν αρρωσταίνουν, ή βλέπουν άλλους άρρωστους, νομίζουν ότι τα τιμωρεί για την αμαρτία τους, ή αν νομίζουν ότι ο Χριστός δεν τα αγαπά όταν κάνουν αταξίες. Άλλωστε αυτό δεν είναι αλήθεια· ο Χριστός αγαπά τους αμαρτωλούς και πέθανε γι' αυτούς.
Όταν διδάσκουμε στο παιδί πειθαρχία και υπακοή, πρέπει να αφήνουμε περιθώρια για την προσωπική ανάπτυξη και το χαρακτήρα του. Ο παιδαγωγικός μας στόχος δεν είναι να συντρίψουμε τη θέληση του παιδιού ούτε να το δαμάσουμε σαν ένα μικρό άλογο, ώστε να υποτάξουμε την προσωπικότητα του στη δική μας. Αν και το μικρό παιδί πρέπει να μάθει να κάνει χωρίς αντιρρήσεις ο,τι τού ζητούν, όμως ο απώτερος σκοπός μας είναι να αναπτυχθεί με τρόπο ώστε να μην είναι εγωιστής, άλλα να υπολογίζει τους άλλους. Αν συντρίψουμε τη θέληση του παιδιού, του στερούμε κάτι που είναι απαραίτητο για τη διαμόρφωση του ως ελεύθερου ανθρώπινου προσώπου και που ε
ίναι επίσης απαραίτητο όπλο για την επιβίωση του στο χριστιανικό αγώνα. Η βούληση είναι απαραίτητη για να βρούμε το δρόμο μας σ' αυτόν τον κόσμο, ώστε να μη μένουμε τελείως εξαρτημένοι από το περιβάλλον του σπιτιού — και αυτή η υπερβολική εξάρτηση συνήθως φαίνεται τη στιγμή που το παιδί φεύγει από το σπίτι, όταν ενηλικιωθεί. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε όταν, για παράδειγμα, προσπαθούμε να επιβληθούμε σ' ένα ισχυρογνώμον βρέφος. Επίσης πρέπει να ακολουθούμε μερικές φορές τις απόψεις των παιδιών, ακόμη κι όταν είναι μικρά.
Δεν είναι φρόνιμο, από παιδαγωγική άποψη, να απαγορεύουμε πάντοτε· συχνά πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις, όχι μόνο από τα παιδιά άλλα και από τους γονείς. Ιδιαίτερα καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι αιτίες για τις οποίες απαγορεύουμε κάτι θα πρέπει να είναι κατανοητές από αυτά. Μπορούμε ακόμα να βρούμε εναλλακτικές λύσεις η να κάνουμε συμβιβασμούς.
Ένα πολύ μικρό παιδί, είναι προτιμότερο να το απομακρύνουμε από ένα απαγορευμένο αντικείμενο η να στρέφουμε την προσοχή του κάπου άλλου, παρά να το μαλώνουμε συνεχώς χωρίς να απομακρύνουμε τον πειρασμό. Ίσως στην περίπτωση ενός εξαιρετικά ανυπότακτου παιδιού θα ωφελούσε περισσότερο, αν το αφήναμε να έχει προσωπική εμπειρία ορισμένων πραγμάτων. Μερικές φορές η απαγόρευση έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουμε: το παιδί επιθυμεί κάτι απαγορευμένο περισσότερο από
πριν και δεν μπορεί να πάψει να το σκέπτεται. Η απαγόρευση, όταν είναι αναγκαία, θα είναι πολύ αποτελεσματικότερη αν λέμε ναι σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, και ακόμη πιο αποτελεσματική, αν τα παιδιά μας έχουν μάθει από την εμπειρία τους να εμπιστεύονται και να σέβονται τη γνώμη μας. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι τα παιδιά μας θα είναι πάντα ικανοποιημένα από τις απαντήσεις μας στα αιτήματα τους, άλλα ας μην αφήσουμε τη μνησικακία να γίνει μόνιμο στοιχείο στη σχέση τους μαζί μας. Μερικές φορές είναι ανάγκη να επιμένουν οι γονείς, άλλα αυτό απαιτεί διάκριση και προσευχή. Μερικές φορές οι γονείς προτείνουν στα παιδιά τους να ζητούν την ευλογία του πνευματικού τους πατέρα πριν κάνουν κάτι* σ' αυτή την περίπτωση και οι γονείς πρέπει να ενεργούν σύμφωνα με το λόγο τού ιερέα.
Είναι σημαντικό για τα παιδιά να αισθάνονται και να βλέπουν ότι οι γονείς συμφωνούν μεταξύ τους. Σε πρακτικό επίπεδο αυτό σημαίνει ότι, αν ο πατέρας και η μητέρα έχουν μια διαφωνία, θα πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να φαίνεται ότι λύνουν τη διαφορά τους ειρηνικά. Δεν πρέπει να μαλώνουν, και μάλιστα μπροστά στα παιδιά, η να αντιμιλούν ο ένας στον άλλο παρά μόνο με ευγενικό τρόπο. Αν τα παιδιά τους δουν να καυγαδίζουν η να διαφωνούν, θα πρέπει να τους δουν και να συμφιλιώνονται. Τα παιδιά αισθάνονται, ακόμα και χωρίς λόγια, την ένταση ανάμεσα στους γονείς τους και υποφέρουν. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε απόλυτη ομοφωνία για όλα τα ζητήματα μεταξύ δύο ανθρώπων. Όμως δεν πρέπει τα παιδιά να αισθάνονται ότι οι διαφορές μεταξύ των γονέων τους χωρίζουν τον ένα από τον άλλο. Επίσης δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται ως ενδιάμεσοι συμφιλιωτές μεταξύ των γονέων τους. Η ομοφωνία μεταξύ των γονέων είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια των παιδιών και ένα υπόδειγμα για το δικό τους γάμο αργότερα.
Πώς να ακούμε τα παιδιά
Όταν μιλούμε με τα παιδιά μας, πρέπει να τα ακούμε προσεκτικά. Μερικές φορές οι χριστιανοί ενήλικες ακούν τα παιδιά με μισό αυτί, εκτός ίσως αν μιλούν για τον Θεό. Πρέπει να ακούμε με προσοχή και προσευχή οποιοδήποτε θέμα απασχολεί το παιδί, ώστε η ευλογία του Θεού να φωτίσει κάθε πτυχή της ζωής του. Κανείς δεν θα υποστήριζε ότι ένα παιδί μπορεί πάντα να διακόπτει οποιαδήποτε στιγμή μια συζήτηση και να απαιτεί την προσοχή μας όποτε θέλει αυτό, άλλα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο χρόνο και πόση ενέργεια διαθέτουν οι γονείς απλώς για να συζητούν και να ακούν τα παιδιά τους. Ακόμα κι όταν είμαστε απασχολημένοι, οφείλουμε να δια-κρίνουμε πότε η ερώτηση ενός μικρού παιδιού είναι αρκετά σοβαρή,
ώστε να αξίζει να διακόψουμε την εργασία μας, επειδή μπορεί να μη μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσουμε σ' αυτή την ερώτηση. Μό-νο όταν το παιδί φτάσει σε κάποιο επίπεδο ωριμότητας, είναι δυνατόν να αναβάλλουμε για ευθετότερο χρόνο μια σοβαρή απάντηση.
Μερικές φορές είναι καλύτερο να απαντούμε σε μια ουσιώδη ερώτηση με τρόπο φαινομενικά πρόχειρο, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά τα οποία αποτραβιούνται, όταν η συζήτηση στρέφεται σε σοβαρά θέματα. Αυτό δεν είναι προσποίηση: η προσευχόμενη καρδιά μας είναι αυτή που θα μας δείξει πώς να μιλήσουμε προς όφελος του παιδιού.
Όταν απαντούμε σ' ένα παιδί, πρέπει να απαντούμε στο ίδιο το παιδί, και όχι για να μας ακούσουν οι άλλοι ενήλικες που είναι παρόντες και ίσως διασκεδάζουν η εντυπωσιάζονται από τις ερωτήσεις του παιδιού. Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αληθινές συνομιλίες με ένα παιδί, όσο κι αν αυτές είναι προσαρμοσμένες στο επίπεδο αναπτύξεως του. Οι ενήλικες πρέπει επίσης να προσέχουν να μη δείχνουν ότι διασκεδάζουν με τον τρόπο που εκφράζεται το παιδί, αν υπάρχει φόβος αυτή η συμπεριφορά τους να χαλάσει τη συζήτηση. Υπάρχει καιρός για γέλιο (υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, όταν κανείς ασχολείται με τα παιδιά...)· αλλά υπάρχει επίσης ο καιρός που πρέπει να προσέξουμε να μη γελοιοποιήσουμε μια σοβαρή ερώτηση η σχόλιο.
Πηγή:egolpio.com
=D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D>
Πληρες ! Σωστο ! Τελειο !
Ενα πολυτιμο δωρο το παραπανω για ολους τους γονεις !
...ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ`ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ.
NIKOSZ έγραψε:Αγίου 'Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Παιδαγωγικά θέματα
http://www.imkby.gr/greek/seldid/patlog/ixr1.htm
Ετσι ! Ο Κυριος μιλα μεσω των Πατερων και μας συμβουλευει .
...ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ`ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ.
NIKOSZ έγραψε:Αγίου 'Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
Παιδαγωγικά θέματα
http://www.imkby.gr/greek/seldid/patlog/ixr1.htm
Ετσι ! Ο Κυριος μιλα μεσω των Πατερων και μας συμβουλευει .Η αληθεια παραμενει αναλλοιωτη μεσω των αιωνων.
...ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ`ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΒΥΡΩΝΑ ΚΑΙ ΥΜΜΗΤΟΥ
Νεανική Συντροφιά
http://www.imkby.gr/neaniki/text/text_in.htm
ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΒΥΡΩΝΑ ΚΑΙ ΥΜΜΗΤΟΥ
Νεανική Συντροφιά
http://www.imkby.gr/neaniki/text/text_in.htm
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Το μήνυμα
Στις καρδιές των νέων ανθρώπων που επαναστατούν δεν θα αργήσει να λάμψει το φως της Εκκλησίας. Ο σημερινός νέος αισθάνεται πιο εύκολα, πιο άμεσα την αμαρτία πού έχει γίνει θεσμός, νόμος, σύστημα, πλέγμα – παρά αυτή που φωλιάζει μέσα του – και εκείνη πολεμάει. Ωστόστο αυτό είναι αρκετό για να τον πλησιάσει η Εκκλησία και να διαλεχθεί μαζί του. Να του υποδείξει βέβαια, πώς οι κοινωνικοί αγώνες ξεκομμένοι από την προσωπική ολοκλήρωση είναι χωρίς νόημα. Να του κηρύξει πώς ο Χριστός κτυπάει το κακό στη ρίζα του, στον έσω άνθρωπο, απελευθερώνει το πρόσωπο για να αγαπήσει και καρπός αυτής της προσωπικής αγάπης είναι η κοινωνική αλλαγή.
Αλλά να κηρύξει αυτό ζώντας δίπλα στον πεινασμένο, αλλοτριωμένο, προβληματοκρατούμενο σημερινό νέο. Να κατέβει στο πεζοδρόμιο, στο εργοστάσιο, στο σχολείο, στο γυμναστήριο, στο φτωχικό καλύβι. Νάρθει κοντά στο λαό.
Η νεολαία σήμερα έχει ένα προτέρημα. Ξεπερνώντας όλους τους φραγμούς, τους νόμους, ξεπέρασε (ή προσπαθεί να ξεπεράσει) την υποκρισία και το φαρισαϊσμό που γεννάει ο ηθικισμός και ο νομικισμός. Είναι νεολαία ειλικρινής. Και η ειλικρίνεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αναζήτηση της Αλήθειας. Της Αλήθειας που οδηγεί στην πραγματική απελευθέρωση …
Ας πλησιάσουμε τη νεολαία με κατανόηση, με το φιλάνθρωπο πνεύμα της Ορθοδοξίας. Για νάμαστε και εμείς πραγματικά Ορθόδοξοι και για να νοιώσουν και οι νέοι τον Αληθινό Χριστό.
Ας της αποκαλύψουμε το Χριστό Λυτρωτή και όχι τον ηθικό χωροφύλακα, το Χριστό Ελευθερωτή και όχι τον προστάτη των κρατούντων, το Χριστό της προσωπικής και κοινωνικής λευτεριάς και αγάπης και όχι το βιομήχανο της ατομικής σωτηρίας και τυπολατρείας, το Χριστό Μεσίτη του Θεού και ανθρώπων και όχι τον «εξορισμένο» στους ουρανούς.
Και επιτέλους ας κατανοήσουμε το μήνυμα που στέλνει ο Χριστός σε μας και στην Εκκλησία με την ανταρσία της νεολαίας. Γιατί τότε θα βρούμε την άκρη του νοήματος για την ορθή μας ζωή και πορεία, όχι μόνο σαν πρόσωπα αλλά σαν εκκλησία, σαν Λαός του Θεού.
Π.Μ.
Στις καρδιές των νέων ανθρώπων που επαναστατούν δεν θα αργήσει να λάμψει το φως της Εκκλησίας. Ο σημερινός νέος αισθάνεται πιο εύκολα, πιο άμεσα την αμαρτία πού έχει γίνει θεσμός, νόμος, σύστημα, πλέγμα – παρά αυτή που φωλιάζει μέσα του – και εκείνη πολεμάει. Ωστόστο αυτό είναι αρκετό για να τον πλησιάσει η Εκκλησία και να διαλεχθεί μαζί του. Να του υποδείξει βέβαια, πώς οι κοινωνικοί αγώνες ξεκομμένοι από την προσωπική ολοκλήρωση είναι χωρίς νόημα. Να του κηρύξει πώς ο Χριστός κτυπάει το κακό στη ρίζα του, στον έσω άνθρωπο, απελευθερώνει το πρόσωπο για να αγαπήσει και καρπός αυτής της προσωπικής αγάπης είναι η κοινωνική αλλαγή.
Αλλά να κηρύξει αυτό ζώντας δίπλα στον πεινασμένο, αλλοτριωμένο, προβληματοκρατούμενο σημερινό νέο. Να κατέβει στο πεζοδρόμιο, στο εργοστάσιο, στο σχολείο, στο γυμναστήριο, στο φτωχικό καλύβι. Νάρθει κοντά στο λαό.
Η νεολαία σήμερα έχει ένα προτέρημα. Ξεπερνώντας όλους τους φραγμούς, τους νόμους, ξεπέρασε (ή προσπαθεί να ξεπεράσει) την υποκρισία και το φαρισαϊσμό που γεννάει ο ηθικισμός και ο νομικισμός. Είναι νεολαία ειλικρινής. Και η ειλικρίνεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αναζήτηση της Αλήθειας. Της Αλήθειας που οδηγεί στην πραγματική απελευθέρωση …
Ας πλησιάσουμε τη νεολαία με κατανόηση, με το φιλάνθρωπο πνεύμα της Ορθοδοξίας. Για νάμαστε και εμείς πραγματικά Ορθόδοξοι και για να νοιώσουν και οι νέοι τον Αληθινό Χριστό.
Ας της αποκαλύψουμε το Χριστό Λυτρωτή και όχι τον ηθικό χωροφύλακα, το Χριστό Ελευθερωτή και όχι τον προστάτη των κρατούντων, το Χριστό της προσωπικής και κοινωνικής λευτεριάς και αγάπης και όχι το βιομήχανο της ατομικής σωτηρίας και τυπολατρείας, το Χριστό Μεσίτη του Θεού και ανθρώπων και όχι τον «εξορισμένο» στους ουρανούς.
Και επιτέλους ας κατανοήσουμε το μήνυμα που στέλνει ο Χριστός σε μας και στην Εκκλησία με την ανταρσία της νεολαίας. Γιατί τότε θα βρούμε την άκρη του νοήματος για την ορθή μας ζωή και πορεία, όχι μόνο σαν πρόσωπα αλλά σαν εκκλησία, σαν Λαός του Θεού.
Π.Μ.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Re: Μην τα εγγίζετε τα παιδιά...
"Τελευταία βρέθηκα σε μια παρέα. Μέσος όρος ηλικίας 45-50. Νωπά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ο καθένας με παιδιά 15 έως και 25 χρονών, φυσικό ήταν η συζήτηση να τσουλήσει και να απλωθεί στα προβλήματα της νεολαίας...
Περισσότερο άκουγα παρά μίλαγα. Ώσπου έπεσε στην κουβέντα η περίφημη φράση «αχ! Η δική μας η εποχή ήταν πιο κατασταλαγμένη, είχαμε πιο ξεκάθαρες ιδέες, ξέραμε να αγωνιζόμαστε, τα σημερινά παιδιά έχουν χαλάσει, δεν ξέρουν τι θέλουν!!»
Επειδή όποτε ακούω αυτά τα λόγια η άλλα παρόμοια σε κάθε εποχή και από κάθε γενιά αμέσως θεωρώ ότι αυτός που τα λέει έχει ήδη «γεράσει»(και δεν εννοώ την ηλικία) σταμάτησα να μιλώ απογοητευμένη και άρχισα να τους μελετώ έναν-έναν.
Ο πρώτος μέσα στο Πολυτεχνείο το 73 φρόντισε να επενδύσει αυτόν του τον αγώνα στον συνδικαλισμό. Φτωχό παιδί σπουδαγμένο με τον ιδρώτα τον γονιών του και έξυπνο κατέληξε να μην δουλεύει από τα 30,να έχει ξεχάσει και αυτά που έμαθε και να περιφέρεται μιλώντας ξύλινα .
Η δεύτερη με μια πολύ καλή δουλεία στον ιδιωτικό τομέα για την εποχή τα παράτησε και με πολίτικο μέσο μπήκε συμβασιούχα στο δημόσιο. Οι «άλλοι» που ήρθαν δεν την μονιμοποίησαν και έκτοτε περιφέρει τον θυμό της και την ανεργία της.
Ο τρίτος της παρέας ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση και από ένα γλυκό ονειροπόλο πλάσμα μεταμορφώθηκε σε έναν μοναχικό επαρμένο τύπο που δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς προσωπική ζωή και με μοναδική χαρά τα λεφτά του, το σκάφος του και το εξοχικό του (που δεν τα χαίρεται!)
Η τέταρτη τραπεζικός πανέξυπνη και ενεργητική βγήκε στην σύνταξη στα 35 και από τότε περιφέρεται σε ένα σπίτι ξυνόμενη, ανικανοποίητη και ώρες-ώρες υστερική.
Δεν διεκδικώ τα τέλεια. Δουλεύω από τα 18, συμβιβάστηκα με πολλά, έσκυψα το κεφάλι σε άλλα τόσα, χρεώθηκα σαν ηλίθια για καταναλωτισμό, με κορόιδεψαν, κορόιδεψα, πρόδωσα, ξέχασα. Ένα πράγμα μόνο δεν διαπραγματεύτηκα, να αφήσω το μυαλό μου να γεράσει. Γιατί αν πάψεις να νιώθεις τα παιδιά γερνάς, σαπίζεις. Αν δεν είσαι ικανός να αισθάνεσαι την αγωνιά τους, τον πανικό τους για τα χάλια που εσύ τους κληρονομείς, τα καρδιοχτύπια τους, την αηδία τους για την δική σου μίζερη ζωή που δεν θέλουν να ζήσουν τότε είσαι για τον τάφο. Αν δεν μπορείς να μεταφράσεις τις κινήσεις τους και τα λόγια τους τότε έχεις χάσει τα καλυτέρα.
Εγώ είμαι περήφανη για τα σημερινά παιδιά. Αυτά τα λαμπερά μάτια, τα υψωμένα χέρια, τα κόκκινα μάγουλα. Τα παιδιά αυτά που χθες μύριζαν παιδικό ταλκ, που τα μεγάλωσαν οι γιαγιάδες τους και όχι εμείς, που τα στείλαμε σε ιδιωτικά, που τα χώσαμε σε φροντιστήρια για να γίνουν επιστήμονες που τα απορρίψαμε αν δεν μπορούσαν να γίνουν, που τα πιέσαμε να μάθουν τρεις γλώσσες, που δεν τα αφήσαμε να παίξουν στους δρόμους (ποιους δρόμους;) που τα κρύψαμε πίσω από laptop που τα ξεπατώσαμε.
Κι όμως αυτά τα παιδιά αντέδρασαν! Μας πέταξαν στα μούτρα την βολεμένη ζωή μας· μας πέταξαν πέτρες στα πανάκριβα τζάμια μας, ανέβηκαν στην Ακρόπολη και μας έγραψαν να αντισταθούμε, μας ρεζίλεψαν γιατί αυτά στους δρόμους τρώγανε τα χημικά και εμείς τα κοιτάζαμε από τους καναπέδες, μας γιουχάρισαν. ΕΥΤΥΧΩΣ. Ευτυχώς για αυτά. Δυστυχώς για εμάς που αφήσαμε τις ψυχές μας να γεράσουν από τα 45,δυστυχως που δεν τους είπαμε τουλάχιστον ένα «μπράβο» αλλά τα αφήσαμε βορά στους μικρόψυχους.
Γεράσαμε αγαπητοί……."
http://sapilablog.blogspot.com/2009/02/ ... st_23.html
Περισσότερο άκουγα παρά μίλαγα. Ώσπου έπεσε στην κουβέντα η περίφημη φράση «αχ! Η δική μας η εποχή ήταν πιο κατασταλαγμένη, είχαμε πιο ξεκάθαρες ιδέες, ξέραμε να αγωνιζόμαστε, τα σημερινά παιδιά έχουν χαλάσει, δεν ξέρουν τι θέλουν!!»
Επειδή όποτε ακούω αυτά τα λόγια η άλλα παρόμοια σε κάθε εποχή και από κάθε γενιά αμέσως θεωρώ ότι αυτός που τα λέει έχει ήδη «γεράσει»(και δεν εννοώ την ηλικία) σταμάτησα να μιλώ απογοητευμένη και άρχισα να τους μελετώ έναν-έναν.
Ο πρώτος μέσα στο Πολυτεχνείο το 73 φρόντισε να επενδύσει αυτόν του τον αγώνα στον συνδικαλισμό. Φτωχό παιδί σπουδαγμένο με τον ιδρώτα τον γονιών του και έξυπνο κατέληξε να μην δουλεύει από τα 30,να έχει ξεχάσει και αυτά που έμαθε και να περιφέρεται μιλώντας ξύλινα .
Η δεύτερη με μια πολύ καλή δουλεία στον ιδιωτικό τομέα για την εποχή τα παράτησε και με πολίτικο μέσο μπήκε συμβασιούχα στο δημόσιο. Οι «άλλοι» που ήρθαν δεν την μονιμοποίησαν και έκτοτε περιφέρει τον θυμό της και την ανεργία της.
Ο τρίτος της παρέας ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση και από ένα γλυκό ονειροπόλο πλάσμα μεταμορφώθηκε σε έναν μοναχικό επαρμένο τύπο που δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς προσωπική ζωή και με μοναδική χαρά τα λεφτά του, το σκάφος του και το εξοχικό του (που δεν τα χαίρεται!)
Η τέταρτη τραπεζικός πανέξυπνη και ενεργητική βγήκε στην σύνταξη στα 35 και από τότε περιφέρεται σε ένα σπίτι ξυνόμενη, ανικανοποίητη και ώρες-ώρες υστερική.
Δεν διεκδικώ τα τέλεια. Δουλεύω από τα 18, συμβιβάστηκα με πολλά, έσκυψα το κεφάλι σε άλλα τόσα, χρεώθηκα σαν ηλίθια για καταναλωτισμό, με κορόιδεψαν, κορόιδεψα, πρόδωσα, ξέχασα. Ένα πράγμα μόνο δεν διαπραγματεύτηκα, να αφήσω το μυαλό μου να γεράσει. Γιατί αν πάψεις να νιώθεις τα παιδιά γερνάς, σαπίζεις. Αν δεν είσαι ικανός να αισθάνεσαι την αγωνιά τους, τον πανικό τους για τα χάλια που εσύ τους κληρονομείς, τα καρδιοχτύπια τους, την αηδία τους για την δική σου μίζερη ζωή που δεν θέλουν να ζήσουν τότε είσαι για τον τάφο. Αν δεν μπορείς να μεταφράσεις τις κινήσεις τους και τα λόγια τους τότε έχεις χάσει τα καλυτέρα.
Εγώ είμαι περήφανη για τα σημερινά παιδιά. Αυτά τα λαμπερά μάτια, τα υψωμένα χέρια, τα κόκκινα μάγουλα. Τα παιδιά αυτά που χθες μύριζαν παιδικό ταλκ, που τα μεγάλωσαν οι γιαγιάδες τους και όχι εμείς, που τα στείλαμε σε ιδιωτικά, που τα χώσαμε σε φροντιστήρια για να γίνουν επιστήμονες που τα απορρίψαμε αν δεν μπορούσαν να γίνουν, που τα πιέσαμε να μάθουν τρεις γλώσσες, που δεν τα αφήσαμε να παίξουν στους δρόμους (ποιους δρόμους;) που τα κρύψαμε πίσω από laptop που τα ξεπατώσαμε.
Κι όμως αυτά τα παιδιά αντέδρασαν! Μας πέταξαν στα μούτρα την βολεμένη ζωή μας· μας πέταξαν πέτρες στα πανάκριβα τζάμια μας, ανέβηκαν στην Ακρόπολη και μας έγραψαν να αντισταθούμε, μας ρεζίλεψαν γιατί αυτά στους δρόμους τρώγανε τα χημικά και εμείς τα κοιτάζαμε από τους καναπέδες, μας γιουχάρισαν. ΕΥΤΥΧΩΣ. Ευτυχώς για αυτά. Δυστυχώς για εμάς που αφήσαμε τις ψυχές μας να γεράσουν από τα 45,δυστυχως που δεν τους είπαμε τουλάχιστον ένα «μπράβο» αλλά τα αφήσαμε βορά στους μικρόψυχους.
Γεράσαμε αγαπητοί……."
http://sapilablog.blogspot.com/2009/02/ ... st_23.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Re: Μην τα εγγίζετε τα παιδιά...
Μεγαλώνοντας το παιδί μας
Μεγαλώνοντας το παιδί μας ας έχουμε υπόψη μας τα εξής:
1. ΑΝΤΙΛΗΨΗ: Το παιδί μας δεν είναι κουτό. Αντιλαμβάνεται τα πάντα. Όσο μικρό και αν είναι αντιλαμβάνεται όλα μας τα συναισθήματα, τη διάθεσή μας, και κυρίως την αγάπη μας γι αυτό.
2. ΕΥΘΥΤΗΤΑ: Του μιλάμε κοιτώντας το στα μάτια. Έτσι απορροφούν τις ιδέες στο μέγιστο, κατανοώντας και τα μη λεγόμενα.
3. ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ: Μιλάμε υπεύθυνα και για σοβαρά θέματα. Όπως όταν απευθυνόμαστε σε μεγάλους. Μπορούμε στις αφηγήσεις μας να περιλαμβάνουμε ακόμα και δύσκολες έννοιες. Το παιδί αντιλαμβάνεται περισσότερα από όσα νομίζουμε.
4. ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ: Στο παιδί μας καταθέτουμε μόνον αλήθειες και φροντίζουμε να είμαστε αξιόπιστοι απέναντί του.
5. ΟΥΣΙΑ: Σ’ αυτό πού διαβάζουμε στο παιδί μας να εντοπίζουμε την ουσία. Δεν διαβάζουμε απλά ένα παραμύθι στο παιδί, συζητάμε μετά μαζί του την ουσία.
6. ΗΠΙΟΤΗΤΑ: Η φωνή μας να είναι ήπια και σταθερή και η συμπεριφορά μας ήρεμη. Είμαστε σταθεροί στις απόψεις και τις θέσεις μας.
7. ΟΧΙ ΦΟΒΟΣ: Δεν καλλιεργούμε το φόβο στην ψυχή του παιδιού. Για παράδειγμα παραμύθια και εκφοβισμός με μάγισσες και τέρατα λειτουργούν πολύ αρνητικά.
8. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Αναπτύσσουμε την ελευθερία του.
9. ΑΥΤΕΝΕΡΓΕΙΑ: Το ενθαρρύνουμε να κάνει μόνο του πράγματα. Του δίνουμε τον χρόνο του.
10. ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ: Είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στην αποφυγή χτυπημάτων. Προστατεύουμε τα παιδιά από τα χτυπήματα στα χέρια και το κεφάλι. ΟΧΙ ΑΣΚΗΣΗ ΒΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ. Κάθε χτύπημα στο παιδί, επιφέρει ψυχικά τραύματα.
http://hamomilaki.blogspot.com/2008/06/ ... st_04.html
Μεγαλώνοντας το παιδί μας ας έχουμε υπόψη μας τα εξής:
1. ΑΝΤΙΛΗΨΗ: Το παιδί μας δεν είναι κουτό. Αντιλαμβάνεται τα πάντα. Όσο μικρό και αν είναι αντιλαμβάνεται όλα μας τα συναισθήματα, τη διάθεσή μας, και κυρίως την αγάπη μας γι αυτό.
2. ΕΥΘΥΤΗΤΑ: Του μιλάμε κοιτώντας το στα μάτια. Έτσι απορροφούν τις ιδέες στο μέγιστο, κατανοώντας και τα μη λεγόμενα.
3. ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ: Μιλάμε υπεύθυνα και για σοβαρά θέματα. Όπως όταν απευθυνόμαστε σε μεγάλους. Μπορούμε στις αφηγήσεις μας να περιλαμβάνουμε ακόμα και δύσκολες έννοιες. Το παιδί αντιλαμβάνεται περισσότερα από όσα νομίζουμε.
4. ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ: Στο παιδί μας καταθέτουμε μόνον αλήθειες και φροντίζουμε να είμαστε αξιόπιστοι απέναντί του.
5. ΟΥΣΙΑ: Σ’ αυτό πού διαβάζουμε στο παιδί μας να εντοπίζουμε την ουσία. Δεν διαβάζουμε απλά ένα παραμύθι στο παιδί, συζητάμε μετά μαζί του την ουσία.
6. ΗΠΙΟΤΗΤΑ: Η φωνή μας να είναι ήπια και σταθερή και η συμπεριφορά μας ήρεμη. Είμαστε σταθεροί στις απόψεις και τις θέσεις μας.
7. ΟΧΙ ΦΟΒΟΣ: Δεν καλλιεργούμε το φόβο στην ψυχή του παιδιού. Για παράδειγμα παραμύθια και εκφοβισμός με μάγισσες και τέρατα λειτουργούν πολύ αρνητικά.
8. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Αναπτύσσουμε την ελευθερία του.
9. ΑΥΤΕΝΕΡΓΕΙΑ: Το ενθαρρύνουμε να κάνει μόνο του πράγματα. Του δίνουμε τον χρόνο του.
10. ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ: Είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στην αποφυγή χτυπημάτων. Προστατεύουμε τα παιδιά από τα χτυπήματα στα χέρια και το κεφάλι. ΟΧΙ ΑΣΚΗΣΗ ΒΙΑΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ. Κάθε χτύπημα στο παιδί, επιφέρει ψυχικά τραύματα.
http://hamomilaki.blogspot.com/2008/06/ ... st_04.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό