Χαίρε Κεχαριτωμένη...

[NIKOSZ]

Γ. « Αμαρτανόντων η προστασία »
( Παρακλητική ,ήχος Γʼ΄, Δευτέρα πρωί , ωδή δʼ )

α. « Χαίρε φλογών απαλλάττουσα »
( Βʼ Στάση Χαιρετ. )

Τα πάθη ( τα ψυχικά και τα σωματικά ) ,όταν εκραγούν , πυρπολούν την ψυχή . Τότε η ψυχή κινδυνεύει να κατακαεί και να αποτεφρωθεί από τη φλόγα των παθών.

Αν η Παρθένος δείχνει τόση ευαισθησία σε σωματικούς κινδύνους (που δε ζημιώνουν την ψυχή ) ,τι ευσπλαχνία δείχνει, όταν κινδυνεύει η ψυχή μας;
Αν λοιπόν ,στις δύσκολες στιγμές καταφύγομε στη μόνη προστασία των πιστών ,επεμβαίνει αστραπιαία και με τη Χάρη της κατασβήνει τη φλόγα.
β. « Και τα κύματα Αγνή καταπράυνον »

α. Τα πάθη όταν αγριέψουν ,ταράζουν τη διάνοιά μας . Την κατακλύζουν κύματα μάταιων λογισμών. Έτοιμα να την καταπνίξουν, να την απελπίσουν!

Ο ιερός υμνωδός έχοντας ο ίδιος πείρα πόσο γρήγορα και σωτήρια επεμβαίνει η Θεοτόκος, την καθικετεύει: « Την ταχείαν σου σκέπην και την βοήθειαν ,και το έλεος δείξον επί τους δούλους σου. Και τα κύματα Αγνή καταπράυνον των ,ματαίων λογισμών » ( Θεοτόκιον ήχου πλ. α ʼ ) .

Το επιβεβαιώνει και η πείρα του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου : « Χωρίς την ευσπλαχνία της ( ομολογεί ) ,η ψυχή μου θα είχε προ πολλού απωλεσθεί » ( Αρχιμ. Σωφρονίου ,αυτόθι σελ. 428 ) .

β. Αν ο πιστός αδιαφορήσει, και δεν επικαλεσθεί « την ταχείαν σκέπην », και παραδοθεί στους ματαίους λογισμούς και στη διάπραξη αμαρτιών, η Παρθένος και στο κατρακύλισμα αυτό του δίνει χείρα βοηθείας . Αγωνιά, αγρυπνεί να μην απελπισθεί ο αμαρτωλός. Του δημιουργεί ευκαιρίες μετανοίας.

Στο Νοσοκομείο Ρίο των Πατρών το 1993 , ένας ασθενής, που υπέφερε φρικτά από ανυπόφορους πόνους ,ύβριζε τα « θεία ». Σε κάποια στιγμή ανανήψεως λέει με ταπείνωση και συντριβή : « Παναγία μου ! Πάρε τους πόνους μου! Και γω θα κόψω τη βλασφημία ».

Και η Παναγία υπάκουσε. Ευθύς οι ανυπόφοροι πόνοι του εξαφανίσθηκαν!

γ. « Χαίρε κριτού δικαίου δυσώπησις » ( Γʼ Στάση Χαιρετ. )

Και αν ο πιστός φύγει από τον κόσμο αυτό , χωρίς να μεριμνήσει για τις αμαρτίες του, και παρουσιασθεί « γυμνός και τετραχηλισμένος » ενώπιον του φοβερού Βήματος , και τότε η Παρθένος του εκτείνει χείρα βοηθείας . Θα κάνει τα πάντα προκειμένου να τύχει της θείας συγχωρήσεως.
Στο βιβλίο « Αμαρτωλών σωτηρία » αναφέρεται το ακόλουθο σχετικό περιστατικό.

Ο Σατανάς ώθησε έναν ιερέα στη διάπραξη της βδελυρής αμαρτίας της μοιχείας. Ο σατανάς ,που τον έσπρωξε στην αμαρτία, τώρα τον εμποδίζει από την εξομολόγηση! Και τον κατάφερε! Ο κληρικός πέθανε ανεξομολόγητος . Παρουσιάσθηκε ενώπιον του Κριτού Χριστού και Υιού της Παρθένου. Ο Αδέκαστος Κριτής αποφάσισε να σταλεί ο κληρικός στο πυρ το εξώτερο. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή επενέβη η Θεοτόκος και λέει στον Υιόν της :

- Συγχώρεσέ τον! Είναι δικός μου! Κάθε μέρα έλεγε τους « Χαιρετισμούς » μου.

- Εγώ συγχωρώ μέσω του μυστηρίου της εξομολογήσεως, απαντά ο Υιός της. Αυτός πέθανε και δεν εξομολογήθηκε . Τώρα πια δεν συγχωρείται.
Επέμεινε η Θεοτόκος και ο Υιός της. Ξέσπασε « φιλονικία ». Και νίκησε η Παρθένος. Προς Χάρη της ο Χριστός έδωσε εντολή η ψυχή του κληρικού να ξαναγυρίσει στο σώμα. Ο Κληρικός ζωντάνεψε, εξομολογήθηκε και απέθανε αμέσως. Έσωσε την ψυχή του Χάρις στην Παρθένο!

Δικαίως ο υμνωδός απορεί και λέγει:

« Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή;
Που προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι;
Που πορευθώ; Ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;
Ποίαν θερμήν αντίληψιν;
Ποίαν εν ταις θλίψεσιν βοηθόν;
Εις σε μόνη καυχώμαι
και επί σε θαρρών κατέφυγον » ( Ακολουθ. Μεγ. Παρακλήσεως ) .

[NIKOSZ]

28. « ΧΑΙΡΕ ΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΓΥΜΝΩΝ ΠΑΡΡΗΣΙΑΣ»

Α. « Φιλία του κόσμου, έχθρα του Θεού » ( Ιακώβ 4: 4 )

« Μοιχοί και μοιχαλίδες ! Ουκ οίδατε ότι η φιλία του κόσμου έχθρα του Θεού εστίν; oς αν ουν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται » ( Ιακ. 4 : 4 ) .

Δηλαδή: Άπιστοι και άπιστες! Δεν ξέρετε ότι η αγάπη για τον αμαρτωλό κόσμο ,είναι έχθρα εναντίον του Θεού; Όποιος λοιπόν θέλει να είναι φίλος του κόσμου, γίνεται εχθρός του Θεού.

Ποιος τολμά να πει, πως δεν αγαπά τον κόσμο; Πως θεωρεί σκύβαλα όλα τα τερπνά του κόσμου αυτού; και δόξα, και χρήματα και παντός είδους ηδονή;
Ο κόσμος τρέχει μες στις φλέβες μας.

Το κοσμικό μας φρόνημα μουντζουρώνει το πρόσωπό μας. Και με μουντζουρωμένο πρόσωπο πώς να ατενίσουμε τον καθαρώτατο Θεό;

Αν απλώς η φιλία του κόσμου αυτού, αφαιρεί την παρρησία ενώπιον του Θεού, ας σκεφθούμε τι κάνει η αμαρτία ! Και προπαντός η αμαρτία της σαρκός! …

Αφήνει ολόγυμνο τον άνθρωπο !!! Το επιβεβαιώνει η παράξενη ψυχολογία του πόρνου ή του μοιχού.

Ας το δούμε.

Όταν αμαρτάνει ( ο πόρνος … ) λαμβάνει τα μέτρα του να μην τον βλέπει κανείς.

Και ένα μικρό παιδάκι να είναι δίπλα του ή ακόμη και τον ίσκιο του να δει, τον πιάνει φόβος. Ενώ η πανταχού παρουσία του Παντοκράτορος Κυρίου δεν τον εκφοβίζει. Τελείωσε την αμαρτία του. Ήδη ξεγυμνώθηκε η ψυχή του.

Από την μια μεριά καυχιέται, ότι κατέρριψε τα ταμπού , και από την άλλη ντρέπεται για το κατόρθωμά του! Ντρέπεται να κοιτάξει κατάματα και το συνάνθρωπό του ! Τώρα ντρέπεται και το Θεό ( πριν ούτε καν τον υπολόγιζε ! ) .

Αυτός ,ο Θεός, του έγινε τώρα « εφιάλτης » . Ντρέπεται να μπει στον οίκο Του, στην Εκκλησία, ντρέπεται να δει τη μορφή του στις εικόνες, ντρέπεται να δει τον αντιπρόπωπό Του ιερέα. Από όλα αυτά τα ιερά φεύγει μακριά ,όπως έκανε ο Αδάμ, που μόλις αμάρτησε, ενώ πριν έτρεχε κοντά του …
Ο Θεός έγινε για αυτόν εχθρός ( ένεκα της αμαρτίας του … ) , ενώ ο Θεός είναι πάντα φίλος , πατέρας και αδερφός.

[NIKOSZ]

Β. Οι άγιοι είναι φίλοι του Θεού.

Οι άγιοι με τη μάχαιρα της ασκήσεως ( της νηστείας και της προσευχής ) απέκοψαν από πάνω τους τη σαπίλα του κοσμικού φρονήματος ως και κάθε ίχνος αμαρτίας . Καθάρισαν το πρόσωπό τους.

Ενδύθηκε η ψυχή τους την « Θεοϋφαντον στολήν » της παρρησίας. Και έτσι τώρα έχουν οικειότητα με το Θεό. Ο Θεός για αυτούς δεν είναι εχθρός. Είναι φίλος και αδελφός . Το νοιώθουν, το αισθάνονται.

Πολλά είναι τα παραδείγματα ,που δείχνουν την οικειότητα- παρρησία που έχουν οι άγιοι με το Θεό. Περιοριζόμαστε σε ένα από αυτά:

Στις 28 του μηνός Αυγούστου η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του οσίου Πατρός ημών Μωυσέως του Αιθίοπος. Περιληπτικά: Πριν γίνει μοναχός ήταν … ληστής! ! ! Έσφαζε, απειλούσε. Σας γιγαντόσωμος που ήταν , ήταν φόβος και τρόμος ακόμα και των ληστών.

Όμως με τη χάρη του Θεού, ήρθε σε συναίσθηση. Μετάνοιωσε. Έγινε μοναχός και με την αυστηρότατη νηστεία και την επίμονη αγρυπνία και προσευχή καθαρίσθηκε από τα πάθη. Νέκρωσε τελείως το κοσμικό φρόνημα. Απέκτησε τέτοια καθαρότητα ,ώστε ένοιωθε οικειότητα με το φοβερό Θεό, ( όπως νιώθει ο φίλος με το φίλο ) .

Καθώς ασκήτευε στο ερημικό κελί του, τον επισκέφθηκαν μερικοί πατέρες. Το νερό που είχε στη στάμνα ετελείωσε. Ο άγιος στενοχωρήθηκε. Έβγαινε από το κελί του, κοιτούσε προς τον ουρανό και ξανάμπαινε στο κελί του. Αυτό έγινε πολλές φορές. Οι ποτέρες ( επισκέπτες ) παραξενεύτηκαν.

- Πες μας, Πάτερ, τι συμβαίνει;

- Κάνω παράπονα στο Θεό! Αυτός με έφερε εδώ και νερό δεν έχω να πιουν οι δούλοι του! …

Και το παράπονο του « έπιασε ». Πάνω ακριβώς από το κελί του σχηματίσθηκε ένα σύννεφο βροχής και γέμισε όλες τις στάμνες με νερό … ( Γεροντικό ,αββά Μωυσέως ιγ ) .

Αν αυτό το κάναμε εμείς οι εμπαθείς θα ήταν για μας μεγάλη αμαρτία. Θράσος ! Κι αν το έκανε ο άγιος στην αρχή της μοναχικής του πολιτείας ( που δεν είχε ακόμα καθαρθεί ) θα παρόργιζε τον Κύριο. Τώρα όμως Τον ευχαρίστησε. Επειδή απέκτησε παρρησία, καθαρότητα και αθωότητα μικρού παιδιού.

[NIKOSZ]

Γ. Η παρρησία της Παρθένου

Οι άγιοι είναι φίλοι με τον Κύριο. Η Παρθένος είναι η Μητέρα Του. ( Άλλο φίλος, άλλο μητέρα). Και στέκεται εκ δεξιών του, σαν χρυσοστολισμένη Βασίλισσα. Αν λοιπόν ο άγιος Μωυσής ( που ήταν πριν ληστής ! … ) απέκτησε τέτοια παρρησία ενώπιον του Θεού, ώστε έφτασε στο σημείο να « φιλονικεί » μαζί του, η Θεοτόκος ,που δεν αμάρτησε ποτέ εν διανοία ,που είναι και Μητέρα Του ( ! ) τι παρρησία έχει;

Ας ξαναθυμηθούμε το χαριτωμένο περιστατικό ( που συνέβη στη μονή Βατοπεδίου αγίου Όρους ) , όπου η Παρθένος μάλωνε με τον Χριστό ( τι παρρησία ) προκειμένου να σώσει τους μοναχούς από το μαχαίρι των ληστών.

Δ. « ουκ έχομεν παρρησία δια τα πολλά ημών αμαρτήματα» ( Τροπάριον ΣΤʼ ώρας )

Τα πάθη μας ,οι εν λόγω και εν διανοία καθημερινές μας αμαρτίες, « μουντζουρώνουν » συνεχώς το πρόσωπό μας. Πώς να ατενίσουμε τον Αδέκαστο Κριτή; Πώς να τον ικετεύσουμε για τις αμαρτίες μας; Τρέμουμε! … Και έχουμε ανάγκη του θείου ελέους! Της αφέσεως των αμαρτιών μας! της συγχωρήσεως!

Επειδή δεν έχουμε παρρησία να του μιλήσουμε οι ίδιοι απευθείας, βάζουμε « μέσον » την μητέρα του. Καταφεύγουμε σε αυτή . Την παρακαλούμε να κάνει χρήση της μητρικής της παρρησίας και να ικετεύσει εκ μέρους μας τον υιό της!

« Τον σον υιόν και ημών Δεσπότην και Κύριον τη μητρική σου παρρησία χρωμένη δυσώπησον ,ίνα ανοίξη καμοί τα φιλάνθρωπα σπλάχνα της αυτού αγαθότητος »

« πολλά γαρ ισχύει δέησις μητρός προς ευμένεια Δεσπότου » .

« Την ψυχήν μου Παρθένε την ταπεινήν,
από βρέφους μολύνας ο μιαρός,
και λόγοις και πράξεσιν,
εμαυτόν κατερρύπωσα.
Και ουκ έχω τι πράξω,
ή που καταφεύξομαι,
αλλ ʼ ουδ ʼ άλλην ελπίδα,
πλην σου κόρη επίσταμαι.
Φευ μοι ο αχρείος!
δια τούτο ο ικέτης προ σε την Πανάχραντον
νυν προστρέχω και δέομαι,
ομολογών σοι το Ήμαρτον.
Πρέσβευε τω σω υιώ και Θεώ
των πταισμάτων άφεσιν δοθήναι μοι.
Εις σε γαρ πάσαν ελπίδα,
ανέθηκα Δέσποινα » ( και νυν ,γ ʼ ωδή ΙΔ ʼ Δεκεμβρίου ) .

[NIKOSZ]

29. ΕΝ ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΜΟΥ

Α. τα δύσκολα

Στην πορεία της ζωής μας πιθανόν να περάσαμε δύσκολες στιγμές . Να κινδυνεύσαμε και να απελπισθήκαμε. Όμως οι στιγμές ,αυτές, όσο συγκλονιστικές και αν ήταν ,δεν είναι τίποτε μπρος στις φρικτές σκηνές ,που θα αντιμετωπίσουμε τη στιγμή που θα πεθαίνουμε, όταν θα περνάμε τα « τελώνια » ,και όταν καθίσομε στο εδώλιο του Επουρανίου Δικαστηρίου. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας…

Είδαμε, θαυμάσαμε τη μεγάλη προστασία που μας δείχνει η Παναγία. Σίγουρα η μεγάλη προστασία της θα γίνει ακόμα πιο μεγάλη, θα φτάσει στο αποκορύφωμά της ,όταν θα αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα! Κάθε βράδυ την παρακαλούμε θερμώς για αυτό: « Και εν τω καιρώ της εξόδου μου ( = του θανάτου ) την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα ,και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων ( = τα τελώνια ) πόρρω αυτής απελαύνουσα. Εν δε τη φοβερά ημέρα της Κρίσεως, της αιωνίου με ρυομένη κολάσεως … »

Υπενθυμίζουμε:

Η Παρθένος πέρασε μέσα από τον θάνατο και κατέβηκε στον Άδη, για να γίνει πιο φιλεύσπλαχνη, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες μας στιγμές.



Β. Στον θάνατο


« Οίμοι! Τι ποιήσω εν εκείνη τη ώρα

ηνίκα οι Άγγελοι την ψυχήν μου χωρίζουσιν,

εκ του αθλίου μου σώματος .

τότε Δέσποινα βοήθειά μου γενού ,

και προστάτης θερμότατος

σε γαρ έχω ελπίδα,

ο δούλος σου Άχραντε ».

( Κάθισμα ΚΘ ΄ Αυγούστου )

Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον!

Η ψυχή μένει ,κατοικεί στο σώμα. Φιλοξενείται από αυτό ισόβια. Το σώμα της έγινε σπίτι της, δέθηκε μαζί του ,το αγάπησε ,έγινε ένα με αυτό. Με τον θάνατο έρχεται η στιγμή να το αποχωρισθεί διαπαντός. Αλλά αυτή δε θέλει να το αποχωρισθεί. Όμως αυτό δεν είναι στο χέρι της. « Βιαίως χωρίζεται » . Κάνει εκείνο που δεν θέλει. « Θείω βουλήματι αποτέμνεται » . Αποκόβεται! Ξεκολλά ,όπως το δέρμα ξεκολλά από το σώμα! Γδέρνεται! … Κλαίει και θρηνεί, επειδή πονά, και επειδή εγκαταλείπει το σώμα.

Οι στιγμές αυτές είναι και επικίνδυνες και συγκλονιστικές. Μπορεί και να τα χάσομε και να χάσομε τα πάντα. Η Εκκλησία διδάσκει πως σε τέτοιες στιγμές η μόνη καταφυγή μας είναι η μητέρα του ελέους. « Μόνη γαρ πέλει βροτών καταφύγιον » ( Παρακλητική ,ήχος δ΄, Τετάρτη πρωί , 8 ωδή ) . Για αυτό κάθε φορά που ικετεύομε τον Κύριο να έχομε « Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά», αμέσως μετά γίνεται μνημόνευση της Παναγίας Αχράντου υπερευλογημένης…»

[NIKOSZ]

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ



Σωτήρας είναι ένας και μοναδικός . Ο Ιησούς Χριστός – « αίτιος σωτηρίου αιωνίου » ( Εβρ. 5 : 9 ) .

Μόνο Αυτός σώζει . Οι άνθρωποι δε σώζουν. Οι άνθρωποι σώζονται από το Σωτήρα.

Ακόμη και η Παρθένος καλεί τον Θεό « σωτήρα της » . ( Λουκ. α: 47 ).

Όμως ,γιατί λέμε « Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς » ;



Α. Η σημασία του ρήματος « σώζω »

Έχει δυο έννοιες:

Α. Σημαίνει γλυτώνω κάποιον από κάποιο κακό. Κακό είναι η αμαρτία και η κόλαση. Μόνο ο Κύριος χορηγεί άφεση αμαρτιών και μόνο Αυτός λυτρώνει από την αιώνιο κόλαση. Αυτός είναι ο μοναδικός σωτήρας με την απόλυτη έννοια.

Και β. Η δεύτερη σημασία του ρήματος « σώζω » είναι σχετική. Σώζεις, όταν συντελείς στο να λυτρωθεί κάποιος από κάποιο κίνδυνο ή κακό . Παράδειγμα: Συζητάς με το φίλο σου. Διαπιστώνεις πως κάτι δεν πάει καλά στην υγεία του. Του το λες, αλλά δεν το λαμβάνει υπόψιν του. Τον παροτρύνεις ,τον πιέζεις να πάει στο γιατρό. Τελικά τον καταφέρνεις. Ο γιατρός τον εξετάζει ,και διαπιστώνει κάτι άκρως σοβαρό . Εισάγεται αμέσως στο Νοσοκομείο. Αρχίζει η θεραπεία. Παίρνει το καλύτερο ,ώσπου θεραπεύεται. Ο γιατρός του λέει: « Αν δεν ερχόσουν ,θα πέθαινες ». Και ο φίλος σου σου λέει με την καρδιά του « με έσωσες! » .

Ο γιατρός τον έσωσε. Συ όμως τον πήγες στο γιατρό. Με το δίκιο του ο φίλος σου να σε θεωρεί σωτήρα του.

Κάτι παρόμοιο γίνεται και με τη σωτηρία της ψυχής μας. Κάποιος με τη συμβουλή του ,κ.λ.π. ,γίνεται αφορμή να οδηγηθεί ο αδελφός του δια της μετανοίας στον Χριστό και να σωθεί. Αυτός που οδήγησε στον Χριστό είναι σωτήρας. « Γινωσκέτω , ότι ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχής εκ θανάτου » ( Ιακ. 5 ) . Δηλαδή: Όποιος εξάγει κάποιον από την πλάνη ,σώζει την ψυχήν του από τον θάνατο, ( ενώ Σωτήρας είναι μόνο ο Χριστός ) . Το ρήμα « σώζω » έχει εδώ σχετική έννοια. Με την έννοια αυτή χρησιμοποιείται πολλάκις στη Γραφή. ( πρβλ. Ρωμ. 11 : 14 , Α ʼ Κορινθ. 7 : 12 , 9 : 22 , Α ʼ Τιμοθ. 4 : 16 ) .

Αν ο οποιοσδήποτε που συντελεί στη σωτηρία του πλησίον ,σώζει τον πλησίον, η Παρθένος, που έχει τέτοια παρρησία και ευσπλαχνία , και προπαντός « έτεκε τον Σωτήρα των ψυχών ημών » δεν « δικαιούται » να λέγεται κι αυτή « σωτήρας » της ανθρωπότητος;



Βʼ . « Πάντα γαρ δύνασαι »

«Πολλά γαρ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένεια Δεσπότου ». Η δέηση που κάνει η Παρθένος σα Μητέρα στον Υιόν της ,έχει τεράστια ισχύ. « Πάντα γαρ δύνασαι ως δυνατόν εν ισχύι τον Χριστόν κυήσασα Θεομακάριστε » . Εισακούεται ευθύς η δέησή της : « Οίδα γαρ Παρθένε ότι ισχύεις όσα και βούλεσαι » . Ξέρω πολύ καλά Παρθένε ( λέει ο υμνωδός από την πείρα του) ότι ό,τι θέλεις ,το κερδίζεις. Όλα είναι στο χέρι σου. Η δέησή σου είναι εντολή σου.

Το είδαμε.

[NIKOSZ]

ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ...



Μέ βαθύτατη θρησκευτική πίστη καί δικαιολογημένη εθνική περηφάνεια όλοι, οι Έλληνες, γιορτάζουμε αγαλλιώντες τά διπλά ελευθερία τής διπλής λυτρώσεως!

«Σάν σήμερα εμύρωσεν o Κρίνος τήν Παρθένα καί η Ελλάς υψώθηκε εις τό Εικοσιένα!

Ο Γαβριήλ καί o Γερμανός ένα λουλούδι φέρνουν».

Τό λουλούδι τής πανανθρώπινης ελευθερίας καί λυτρώσεως από τά δεσμά τής αμαρτίας o αρχάγελλος. Τό λουλούδι τής ελευθερίας καί λυτρώσεως τής Ελλάδος από τά δεσμά τής Τουρκικής σκλαβιάς, τών παλαιών Πατρών, o Δεσπότης.

Θείον φώς ελευθερίας καί λυτρώσεως, συνελάμπει από τή Ναζαρέτ καί τήν Αγία Λαύρα!!

Γι' αυτό καί o Νεοέλληνας ποιητής μάς προτρέπει: «Χαρήτε αδέλφια τή διπλή τρανή γιορτή. Είναι η γιορτή τής πίστης καί τής λευτεριάς, πού διαλαλεί τόν ερχομό τού Λυτρωτή καί τής Ελλάδος μας τή λευτεριά».

- Είναι η γιορτή τής πίστης, γιατί σάν σήμερα, εκτελώντας εντολή τού Θεού «Τών ουρανίων αψίδων o Γαβριήλ καταπτάς εις Ναζαρέτ επέστη πρός Παρθένον Μαρίαν, βοών αυτή τό χαίρε συλλήψει Υιόν τού Αδάμ αρχαιότερον, τόν ποιητήν τών απάντων καί Λυτρωτήν».

Μέ αυτά τά λόγια τού Γαβριήλ εκπληρώνεται η προαγγελία τής νίκης τού Χριστού μέ τή συντριβή τής κεφαλής τού διαβόλου.

Εκπληρώνεται τό πρωτευαγγέλιο, δηλαδή τό πρώτο χαρούμενο μήνυμα τού Θεού γιά τή σωτηρία τού ανθρώπου.

Εκπληρώνεται η προαιώνιος βουλή τού Θεού γιά τήν κατά χάρη εν ελευθερία θέωση τού ανθρώπου, διά τού σαρκωθέντος θεανθρώπου, μέσα στούς κόλπους τής αγίας μας Εκκλησίας.

Έτσι «τό απ' αιώνος μυστήριον αποκαλύπτεται σήμερον καί o Υιός τού Θεού, Υιός τού ανθρώπου γίνεται, ίνα τού χείρονος μεταλαβών, μεταδώ τοίς ανθρώποις τού βελτίονος».

Σ' αυτό τό μυστήριον τής ενανθρώπησης τού Θεού συνεργούν καί τά τρία πρόσωπα τής αγίας Τριάδος, αλλά σαρκούται μόνον o Υιός. Ο πατέρας - Θεός ευδοκεί νά αποστείλει τόν Υιόν του στόν κόσμο, o Υιός - Θεός, ως ελέχθη, κατερχόμενος σαρκούται καί τό Άγιον Πνεύμα - Θεός εξαγιάζει τήν Παρθένον εκ τού προπατορικού αμαρτήματος καί ενεργεί σ' αυτή τήν υπερφυά καί αμόλυντη σύλληψη. Αυτή η άσπορος σύλληψη, η άνευ ανδρός γενομένη καί η επακολουθήσασα γέννηση τού Θεανθρώπου δέν έθιξαν καθόλου τήν ωραιότητα τής παρθενίας της καί τό υπέρλαμπρον τής αγνείας της. Έτσι «η Κεχαριτωμένη καί μόνη εν γυναιξί ευλογημένη» Παναγία, «Παρθενία καί λοχεία ζευγνώσα», είναι η μόνη στήν ιστορία τής ανθρωπότητος Παρθενομήτωρ καί Αειπάρθενος. Παρέμεινε παρθένος πρό τού τόκου κατά τόν τόκον καί μετά τόν τόκον.

Σ' αυτό τό μυστήριο τής σαρκώσεως τού Θεού φανερώνεται η αγάπη τού Θεού πρός τόν άνθρωπο, χρονούται o άχρονος, άρχεται o άναρχος, χωρείται o αχώρητος, ψηλαφείται o τή ουσία αναφής καί νηπιάζει o προαιώνιος. Η όλη Θεότητα ενώνεται στό πρόσωπο τού Ιησού Χριστού μέ τήν ανθρωπότητα. Η πρωτοβουλία τής σαρκώσεως βεβαίως ανήκει στή Θεότητα. Αλλά η ανθρωπότητα δέν είναι παθητικός συντελεστής τής σαρκώσεως τού Θεού. Σαρκούμενος o Θεός δέν εκβιάζει τήν ανθρώπινη φύση, δέν τή χρησιμοποιεί ως ουδέτερο καί άβουλο υλικό, γιά τήν πραγματοποίηση τής προαιωνίου βουλής του. Η ανθρώπινη φύση προσφέρεται νά προσληφθή από τό Θεό μέ μιά ελεύθερη προσωπική συγκατάθεση. Είναι η συγκατάθεση τής Παρθένου Μαρίας, η ελεύθερη αποδοχή εκ μέρους της τού θελήματος τού Θεού, πού κάνει δυνατή τή συνάντηση τής θείας μέ τήν ανθρώπινη θέληση στό σωτήριο γεγονός τής σαρκώσεως τού Υιού Του καί Λόγου. «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοι τό μοι κατά τό ρήμα σου», είναι η απάντηση τής ταπεινής κόρης τής Ναζαρέτ στά λόγια τού Αρχαγγέλου.

Καί στά λόγια της αυτά εκφράζεται μιά στάση αυτοπαράδοσης καί αυτοπροσφοράς, θεληματικής αποδοχής τού θελήματος τού Θεού καί απόλυτης εμπιστοσύνης στήν αγάπη Του.

Τοιουτοτρόπως η θεόπα...... Μαρία έδωσε στό Λόγο τού Θεού τήν ιστορική του σάρκα καί έγινε «τό μεθόριον τής κτιστής καί άκτιστης φύσης». Ασπόρως συνέλαβε καί αδιαφθόρως έτεκε τόν θεάνθρωπο λυτρωτή καί σωτήρα όλης τής ανθρωπότητος.

Ως όντως Θεοτόκος μητέρα καί τροφός τού Μονογενούς Υιού τού Θεού, τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, η Παναγία μας Δοξάζεται «ως μετά Θεόν Θεός τά δευτερεία τής Τριάδος έχουσα».

Μεγαλύνεται ως «η τιμιωτέρα καί ενδοξοτέρα τών άνω στρατευμάτων».

Υμνείται ως Αεπάρθενος καί Μητροπάρθενον κλέας.

Τιμάται ως αγία, αγίων μείζων.

Τιμημένη καί δοξασμένη στέκεται στά δεξιά τού Βασιλέων Χριστού «εν ιματισμώ διαχρύσω περιβιβλημένη».

Όλες αυτές τίς μεγάλες τιμές η Παναγία μας τίς έχει κατά χάρη καί μετοχή, επειδή συνέβαλε στήν πραγματοποίηση τής ενανθρώπισης τού Θεού γιά τήν κατά χάρη θέωση τού ανθρώπου.

Γι' αυτό o αφέντης Χριστός καί η κυρά η Παναγιά, αποτελούν ένα θεοδύναμο δίδυμο στήν ευσέβεια τού λαού μας καί στήν λατρεία τής Εκκλησίας μας.

Γι' αυτό καί μείς ατενίζοντας τήν αγία Εικόνα της τής λέμε μετά τού Γαβριήλ «Χαίρε Κεχαριτωμένη o Κύριος μετά σού».


Τού Πρωτ. Παναγιώτου Ρούτση

Περιοδικό : Όσιος Νίκων Ο "Μετανοείτε"-Μάρτιος 2006

[NIKOSZ]

ΜΑΡΙΑ: Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Είναι και λέγεται η αγιωτάτη Παρθένος Μήτηρ κατά δύο τρόπους. Πρώτον Μήτηρ Θεού, και δεύτερον Μήτηρ πάντων των χριστιανών. Και του Θεού μεν είναι Μήτηρ φυσική, των δε Χριστιανών είναι Μήτηρ θετή. Είναι Μήτηρ Θεού φυσική, αληθώς Θεοτόκος, διότι αληθώς εγέννησε αυτόν τον Υιόν του Θεού από την αδιάφθορον αυτής μήτραν, όπου ο θείος Λόγος ενυμφεύσατο την σάρκαν και ήνωσεν εις αδιαίρετον υπόστασιν την θείαν του με την ανθρωπίνην φύσιν. Υπέρ φύσιν και λόγον και έννοιαν είναι Μήτηρ θετή πάντων των Χριστιανών, διότι αν εμείς δια την χάριν της υιοθεσίας, είμεθα αδελφοί θετοί του Ιησού χριστού, τον οποίον εγέννησε η Παρθένος, και αυτός ο Ιησούς καθώς λέγει ο απ. Παύλος, είναι ανάμεσά μας ως πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς, έπεται ότι εμείς είμεθα υιοί θετοί της Θεομήτορος.

Τώρα ως Μήτηρ Θεού, διά το μητρικό αξίωμα πρέπει να έχει από τον Θεό τόση χάρη, όση πρέπει να έχει η Μήτηρ από τον Υιόν, και πάλιν ως Μήτηρ των Χριστιανών, δια την μητρικήν αγάπη πρέπει να δίδει τόση χάρη εις τους Χριστιανούς, όση πρέπει να δίδει η μητέρα προς τα παιδιά. Αλλ' η χάρη την οποία έχει η Παναγία Παρθένος από τον Θεό, πρέπει να συμμετρήται με το αξίωμα της Μητρός τού Θεού, τούτο δε το αξίωμα είναι άπειρον, λοιπόν και η χάρη την οποία λαμβάνει, είναι άπειρος, ομοίως και η χάρη που δίδει εις τους χριστιανούς, πρέπει να συμμετρήται με την αγάπη της Μητρός προς τα τέκνα, τούτη δε η αγάπη είναι άπειρος, λοιπόν και η χάρη την οποία δίδει είναι άπειρος.

Και συμμετρώντες πάλι την άπειρον χάρη, την οποία λαμβάνει από τον Θεό, ως Μήτηρ Θεού, και την άπειρον χάρη την οποία δίδει εις τους Χριστιανούς ως Μήτηρ των Χριστιανών, η Παρθένος είναι πέλαγος χαρίτων. Ως Μήτηρ Θεού, έχει περισσότερη από όλους τους αγίους και Αγγέλους την παρρησία έμπροσθεν εις τον Θεόν τον Υιόν της, και ως Μήτηρ των Χριστιανών περισσότερες από όλους τους αγίους και Αγγέλους, χαρίζει τας ευεργεσίας προς ημάς τα παιδιά της.

Οι άλλοι άγιοι παρακαλούν ως δούλοι Θεού, η Παναγία Παρθένος παρακαλεί ως μήτηρ Θεού. Ποίον παρακαλεί; Ένα Υιόν Θεόν, τον οποίον συνέλαβε, εγέννησε, έθρεψε, τον οποίο αγάπησε με όση αγάπη όλοι μαζί οι μακάριοι αγαπούν τον Θεό, και από τον οποίο αγαπήθη με όση αγάπη έχει ο Θεός προς όλους μαζί τους μακαρίους. Όλοι οι άγιοι παρακαλούν τον Θεό ως αυθέντη, η Παναγία Παρθένος τον παρακαλεί ως Υιόν. Δια ποιόν παρακαλεί; Δια τους χριστιανούς οι οποίοι είναι παιδιά της κατά φύση απόγονοι τού αυτού γένους, του αυτού αίματος, εξ ου και αυτή εγεννήθει και κατά χάρη αδελφοί εκείνου του Υιού τον οποίον εγέννησε. Οι άλλοι άγιοι παρακαλούν δι' ημάς ως αδελφούς, η Παναγία Παρθένος παρακαλεί δι' ημάς ως διά παιδιά.

Όποιος δεν τιμά και δεν ευλαβείται την μητέρα του, δεν είναι άξιος να λέγεται άνθρωπος, όποιος δεν τιμά και δεν ευλαβείται την Μητέρα του Θεού, δεν είναι άξιος να ονομάζεται χριστιανός. Τις δύναται να καυχηθεί ότι είναι πιστός δούλος τού Ιησού, αν δεν είναι πιστός δούλος και της Μητρός Του; η ότι είναι ευλαβής τού Υιού, χωρίς να είναι και της Μητρός; Χριστιανοί, μικροί και μεγάλοι, όσοι λατρεύετε και προσκυνείτε το όνομα του Ιησού, τιμάτε και ευλαβείσθε και το όνομα της Παρθένου Μαρίας, της Μητρός του Ιησού και μητρός ημών.


Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

[NIKOSZ]

Η Θεοτόκος υπήρξε το μοναδικό ανθρώπινο πρόσωπο που προσείλκυσε τον Θεό και αποδεχόμενη την έλευση του Αγίου Πνεύματος προσέφερε στο Θεό την προπτωτική ωραιότητα που Εκείνος μας χάρισε. Κανένας δεν αγάπησε τον Θεό περισσότερο από Αυτήν και κανένα δεν αγάπησε ο Θεός περισσότερο απ΄ Αυτήν, σημειώνει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Αν και εκ φύσεως ήταν απόγονος του μεταπτωτικού Αδάμ, όμως κατόρθωσε εκούσια και ενεργητικά να αναδειχθεί στα μάτια του Θεού κεχαριτωμένη με την προσωπική της αναμαρτησία, δηλαδή “με την προς Θεόν αγάπη, τον ρωμαλέο λογισμό, την ευθύτητα της θελήσεως και το μεγαλείο της σωφροσύνης της” (άγιος Νικόλαος Καβάσιλας). Σε όλα τα χρόνια της ζωής της κράτησε άβατο από κάθε είδους ρυπαρότητα όλο της τον εαυτό: την όραση, τη γεύση, την ακοή, την αφή, την όσφρηση, τον νου, την σκέψη, την θέληση, την φαντασία, την αίσθηση, δηλαδή όλες τις ψυχοσωματικές δυνάμεις.

Αν ο Χριστός είναι η «εικόνα» του Πατρός, η Παναγία είναι η «εικόνα» της νέας δημιουργίας, η νέα Εύα που ανταποκρίνεται στο νέο Αδάμ, εκπληρώνοντας το μυστήριο της αγάπης. Μας έδωσε τον Χριστό. Και Αυτός που αιώνια παραμένει ο Υιός Της, μας την προσφέρει ως βεβαιότητα πως ο άνθρωπος είναι εικόνα της ανέκφραστης ομορφιάς Του, αντικείμενο μιας αιώνιας αγάπης σ΄ ένα αιώνιο Βασίλειο. Είναι μοναδική, επειδή η ανθρώπινη τελειότητά της είναι μοναδική και μοναδική η σχέση της με τον Υιό της.

Κι όμως είναι μία από μας, είναι σαν εμάς: η ζωή και η εμπειρία της είναι τόσο ανθρώπινες. Πού αλλού παρά σ΄ Αυτήν δεν πρέπει ν΄ αναζητήσουμε το αληθινό «μέτρο» για τη ζωή μας, την απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα για τον άνθρωπο; Πού αλλού βρίσκεται το τέλος και η λύση όλων των διχοτομήσεων και των αδιεξόδων που απειλούν να καταστήσουν τον κόσμο μας απάνθρωπο;

Τιμούμε, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί με αίσθημα θερμό, αλλά και μέσα στα όρια της πίστεώς μας το πανάχραντο και παμπόθητο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και εκζητούμε πάντοτε τη θερμή της προσπάθεια και τις πρεσβείες της προς τον Κύριο και Θεό Της.

Η Θεοτόκος στέκεται ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Μεσιτεύει για τον κόσμο και μεταφέρει τα αιτήματά μας μπροστά στον θρόνο του Θεού. Είναι αγάπη και συμπάθεια, έλεος και φροντίδα, μεσίτρια και υπέρμαχος. Τα βάσανα και η στενοχώρια του κόσμου είναι δικά της, τα δάκρυά του είναι δικά της δάκρυα. Είναι μητέρα!

Είναι καρδιά.


Κατερίνα Τσακίρη

[NIKOSZ]

«Xαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων»

Πριν ο άνθρωπος εξορισθεί από τον Παράδεισο και πριν χάσει τα αρχέγονα δώρα της Θείας Αγάπης, είχε προηγηθεί το μεγάλο πνευματικό λάθος του, η πτώση του, η προσπάθειά του να κατορθώσει τήν ισοθεΐα παρακάμπτοντας τις εντολές, το θέλημα και τη χάρη του Θεού.

Νόμισε ότι η παρακοή, όχι μόνο θα συντόμευε την πορεία από το "κατʼ εικόνα" προς το "καθʼ ομοίωσιν", αλλά θα συντελούσε και στην αλλαγή της φύσεώς του. Κατά πνευματική νομοτέλεια, με την πτώση ο λογικός νους, η συνείδηση, το αυτεξούσιο και η προσωπική αυτοσυνειδησία του ανθρώπου δέχθηκαν καιριο πληγμα, σκοτίστηκαν.

Aν οι πρωτόπλαστοι προχωρούσαν στη θεραπευτική μετάνοια, τότε η πνευματική νέκρωση και ο βιολογικός θάνατος δεν θα αποτελούσαν το αρνητικό φύραμα στη ζωή των επερχόμενων γενεών.

Έκτοτε ολόκληρη η ανθρωπότητα αντιμετώπισε το κεντρικό της πρόβλημα, που είναι η ανόρθωσή της σʼ όλα τα επίπεδα. Ένα πρόβλημα που έλυσε οριστικά η Eνανθρώπηση του Χριστού.

Βέβαια, μέσα στό ιστορικό γίγνεσθαι όλες οι κοινωνικές καθεστωτικές μεταβολές και η ανάπτυξη της επιστήμης είχαν κύριο στόχο αυτή την ποθητή ανόρθωση.Aν κοιτάξουμε βαθύτερα, καμία κοινωνική μεταβολή και κανένα επιστημονικό επίτευγμα δέν μπόρεσε να δώσει οντολογική λύση στά προβλήματα που δημιούργησε η πτώση του Αδάμ και της Εύας. Η ανοδική πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού ήταν στα όρια τών δερμάτινων χιτώνων.

Το πρώτο ανθρώπινο πρόσωπο που πέτυχε τη θέωση, την ύψιστη αυτή ανόρθωση της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι η Κυρία Θεοτόκος, η νέα Εύα, που διόρθωσε το λάθος της παλαιάς Εύας.

Γράφει ο Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας: «Αν η Παναγία δεν είχε προσφέρει με την υπακοή της την ελευθερία της στο Θεό, αν δεν είχε πει το "ναι" στο Θεό, δεν θα μπορούσε να σαρκωθεί ο Θεός». Αναμφίβολα, οφείλουμε πολλά στην Παναγία μας.

Ο σημερινός αυτόνομος ουμανιστικός πολιτισμός, χωρισμένος από το Θεό, πιέζει ασφυκτικά την ψυχοσωματική υπόσταση του ανθρώπου. Προωθείται συστηματικά ένας ειδωλολατρικός τρόπος ζωης, μακριά από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Πώς θʼ αντέξει ένας άνθρωπος στην πλημμυρίδα των πειρασμών; Η Θεοτόκος όμως, ως μητέρα του Θεού, ως μητέρα όλων των ανθρώπων, είναι η καταφυγή, η προστασία και η ανόρθωση τών ανθρώπων.

Όσοι προσεύχονται στη Θεοτόκο κονιορτοποιούν τη δύναμη του σατανά και παίρνουν δύναμη στον αγώνα της ζωης. Η βοήθεια της είναι διαυγής, διάφανη, κρυστάλλινη, πλήρης χαράς πνευματικης και ενεργουμένης Θεϊκης αγάπης.

Ο διάβολος παρέσυρε τη γυναίκα και την έκανε όργανο απάτης και αφορμή καταστροφης. Αντίθετα, ο φιλάνθρωπος Τριαδικός Θεός οικονόμησε, ώστε σε γυναίκα να συγκεντρωθεί ολόκληρη η αρετή και να γίνει όργανο ανόρθωσης της ανθρώπινης φύσης, όργανο σωτηρίας. Την κάθε προσευχή την παίρνει ο φύλακας άγγελος, τη δίνει στους Αγίους και αυτοί με τη σειρά τους στη Θεοτόκο, γράφει κάποιος ευσεβής κληρικός.

Γιʼ αυτό και όλοι οι Ορθόδοξοι χριστιανοί καθημερινά προσφεύγουν στη Θεοτόκο. Η προσευχητική εμπειρία τους γίνεται και εμπειρία ολόκληρης της Εκκλησίας, που δίκαια ψάλλει στην ακολουθία του Ακαθίστου: "Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων".


του Νικολάου Σακαλάκη, Μαθηματικού