Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Εσύ και ο συνάνθρωπος
Όταν ο Κύριος όρισε την αγάπη στο Θεό ως την “πρώτη και πιο μεγάλη εντολή”, πρόσθεσε: “Δεύτερη, το ίδιο σπουδαία μ΄αυτή είναι: Ν΄αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου” (Ματθ. 22:38 -39).
Όπου κι αν ανοίξεις τη Γραφή, στους Προφήτες, στα Ευαγγέλια, στις Επιστολές, σ΄όλη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, θα θαυμάσεις το πλήθος των επαίνων της αγάπης προς τον πλησίον, καθώς και των συνεχών υπομνήσεων και προτροπών του θεού για την άσκηση της αρετής αυτής.
Στον προφήτη Ησαΐα η αγάπη προς τον πλησίον είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και η κυριότερη εκδήλωση της δικαιοσύνης. Βλέπουμε εκεί τους Εβραίους να παραπονιούνται, γιατί ο Θεός δεν λογάριαζε τις νηστείες τους και τ΄άλλα νομικά καθήκοντα που εκπλήρωναν, αλλά βλέπουμε και Εκείνον να τους εξηγεί, ότι η αιτία γι΄αυτό είναι η σκληρότητά τους προς τους συνανθρώπους τους: Νηστεύετε, τους είπε, αλλά κάνετε τα θελήματά σας, όχι το δικό μου θέλημα. Καταπιέζετε και κακομεταχειρίζεστε όσους είναι κάτω από την εξουσία σας. Νηστεύετε, αλλά δεν αποφεύγετε τις φιλονικίες και τις διαμάχες και την κακοποίηση των αδυνάτων. Εγώ δεν όρισα τέτοια νηστεία, αλλά θέλω να λύσετε κάθε δεσμό σας με την αδικία, να μοιράζεστε το ψωμί σας με τους πεινασμένους, να δίνετε στέγη στους άστεγους και να ντύνετε τους γυμνούς. Τότε θα σας περιβάλει η δόξα μου. Τότε θα προσεύχεσθε, και θα σας ακούω (Ησ. 58 -9).
Παρόμοια διαβάζουμε και στον προφήτη Ζαχαρία. Όταν οι Εβραίοι ρώτησαν τον Κύριο μέσω του προφήτη για νηστείες και προσφορές, Εκείνος τους αποκάλυψε ότι το θέλημά Του είναι να κρίνουν με δικαιοσύνη, να είναι σπλαχνικοί προς το συνάνθρωπο, να κάνουν έργα αγάπης, να μη μνησικακούν (Ζαχ. 7:9-10).
Απορία, όμως, και θαυμασμό προκαλεί αυτό που είναι γραμμένο στον προφήτη Ιεζεκιήλ για τα Σόδομα. Ενώ είναι σ΄όλους γνωστές οι φοβερές σαρκικές αμαρτίες των Σοδομιτών, ο Κύριος αποκαλύπτει ότι κατέστρεψε την πόλη κυρίως για τρία άλλα αμαρτήματα: την υπερηφάνεια, τη σπατάλη και την ασπλαχνία απέναντι στον πλησίον. “Αυτή ήταν η παρανομία των Σοδόμων…, η υπερηφάνεια, ζούσαν μια σπάταλη ζωή μέσα στην αφθονία των υλικών αγαθών… και δεν έδιναν καμιά βοήθεια στο απλωμένο χέρι των φτωχών και των αναγκεμένων” (Ιεζ. 16:49).
Το ιερό Ευαγγέλιο, πάλι, που είναι ο νόμος της αγάπης, τι άλλο τονίζει περισσότερο απ΄αυτή την αρετή; Δεν χρειάζεται παρά να θυμηθούμε ότι ο Κύριος, προλέγοντας το πώς θα κριθεί ο κόσμος στη δεύτερη έλευσή Του, καθόρισε τα έργα της αγάπης προς το συνάνθρωπο σαν αποφασιστικά κριτήρια για τη σωτηρία ή τον κολασμό του καθενός μας: “Αφού τα κάνετε αυτά σ΄έναν από τους άσημους αυτούς αδελφούς μου, τα κάνατε σ΄εμένα… Αφού δεν τα κάνατε αυτά σ΄έναν από αυτούς τους άσημους μου, ούτε σ΄εμένα τα κάνατε” (Ματθ. 25:40, 45). Διακήρυξε ακόμα, ότι όλος ο νόμος και οι προφήτες συνοψίζονται στις δύο αυτές εντολές, της αγάπης στο Θεό και της αγάπης στον πλησίον (Ματθ. 22:40). Αλλά και στην τελευταία μεγάλη διδαχή Του, στη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, η κύρια υποθήκη Του ήταν: “Αυτή είναι η δική μου εντολή: Ν΄αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως εγώ σας αγάπησα” (Ιω. 15:12). Και πάλι: “Έτσι θα σας ξεχωρίζουν όλοι πώς είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας για τον άλλο” (Ιω. 13:35). Μάλιστα, μετά το Δείπνο εκείνο, ο Ιησούς, στη γνωστή αρχιερατική Του προσευχή, είπε και τούτα τα λόγια: “Σε παρακαλώ όχι μόνο για τους μαθητές μου, αλλά και για κείνους που με το κήρυγμα αυτών θα πιστέψουν σ΄εμένα. Για να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος μ΄εμένα κι εγώ μ΄εσένα… ώστε να είναι μέσα τους η αγάπη με την οποία με αγάπησες” (Ιω. 17:20-21,26). Τι σημαίνει αυτό το τελευταίο χωρίο; Ότι ο Κύριος θέλει να συνδέει τους χριστιανούς αγάπη τόσο μεγάλη, τόσο δυνατή, όσο κι εκείνη που συνδέει το Θεό Πατέρα μ΄Εκείνον, τον Υιό και Λόγο Του – αγάπη θεία, αγάπη τέλεια, αγάπη που κάνει επουράνιους τους επίγειους ανθρώπους.
Πώς εγκωμιάζει την αγάπη και ο απόστολος Παύλος! Τη θεωρεί κι εκείνος ως την τέλεια εκπλήρωση όλων των εντολών του Θεού: “Να μη χρωστάτε σε κανένα τίποτα, παρά μόνο το ν΄αγαπάει ο ένας τον άλλο. Όποιος αγαπάει τον άλλο, έχει τηρήσει το σύνολο των εντολών του Θεού. Γιατί το “μη μοιχεύσεις”, “μη φονεύσεις”, “μην κλέψεις”, “μην επιθυμήσεις” κι όλες γενικά οι εντολές συνοψίζονται στη μία ετούτη: “Ν΄αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου” (Ρωμ. 13:8 -9). Και στον ανυπέρβλητο εκείνον ύμνο της αγάπης, γράφει: “Αν μπορώ να μιλάω όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, έγινα σαν τον άψυχο χαλκό, που βουίζει, όταν τον χτυπούν, ή σαν το κύμβαλο, που βγάζει θορυβώδη ήχο. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη, έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα… Εκείνος που αγαπάει, έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη, εκείνος που αγαπάει δεν ζηλοφθονεί, εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε υπερηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος, ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, δεν χαίρεται για το άδικο που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει” (Α΄Κορ. 13:1-8 ).
Εκείνος, όμως, που μιλάει περισσότερο για την αγάπη, δεν είναι φυσικά άλλος από τον αγαπημένη μαθητή του Κυρίου, τον άγιο Ιωάννη το Θεολόγο. Στις επιστολές του ταυτίζει την αρετή της αγάπης με τον ίδιο το Θεό: “Ο Θεός είναι αγάπη, κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη, ζει μέσα στο Θεό, κι ο Θεός μέσα σ΄αυτόν” (Α΄Ιω. 4:16). Και εξηγεί, ότι δεν μπορεί ν΄αγαπάει το Θεό ένας άνθρωπος που έχει του κόσμου τα πλούτη, και δεν σπλαχνίζεται το συνάνθρωπό του που βρίσκεται σε ανάγκη (Α΄Ιω. 3:17). Γι΄αυτό μας προτρέπει: “Παιδιά μου, ας μην αγαπάμε με λόγια και ωραίες φράσεις, αλλά με έργα και αγάπη αληθινή” (Α΄Ιω. 3:18 ). Και αλλού, γενικεύοντας την ίδια σκέψη, τονίζει: “Αν κάποιος πει: αγαπώ το Θεό, μισεί όμως τον αδελφό του, είναι ψεύτης. Γιατί, πραγματικά, αυτός που δεν αγαπάει τον αδελφό του, τον οποίο βλέπει, πώς μπορεί ν΄αγαπάει το Θεό, τον οποίο δεν βλέπει;” (Α΄Ιω. 4:20). Τέλος, ο άγιος Ιερώνυμος μας πληροφορεί, ότι ο ευαγγελιστής και απόστολος της αγάπης, όταν πια έφτασε σε βαθιά γεράματα και δεν είχε τη δύναμη να κηρύσσει, όπως πρώτα, στις χριστιανικές κοινότητες της Εφέσου, όπου πήγαινε υποβασταζόμενος, επαναλάμβανε ακατάπαυστα μόνο αυτές τις τρεις λέξεις: “Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους”.
Ας αρκεστούμε, όμως, σ΄αυτές μόνο τις βασικές αγιογραφικές μαρτυρίες, που αποκαλύπτουν καθαρά το μέγεθος και τη σημασία της εν Χριστώ αγάπης προς τον πλησίον, και ας δούμε τώρα πώς μπορούμε να εκδηλώσουμε και να υλοποιήσουμε αυτή τη χριστομίμητη αρετή.
Με έξι τρόπους, που αποτελούν ισάριθμες βαθμίδες προόδου, καλλιεργείται, αυξάνεται και ολοκληρώνεται η αγάπη.
Ο πρώτος τρόπος – βαθμός είναι η απλή βίωση ενός αγαπητικού αισθήματος, μια απλή κίνηση της καρδιάς, που δεν προχωράει όμως σε τίποτε άλλο.
Ο δεύτερος βαθμός είναι η συμπαράσταση στον πλησίον με παρήγορα λόγια και καλές συμβουλές.
Ο τρίτος βαθμός είναι η υλική βοήθεια στην ανάγκη του, έστω κι από το υστέρημά μας.
Ο τέταρτος βαθμός είναι η υπομονή και η ανεξικακία στις ύβρεις, στις συκοφαντίες, στις αδικίες και σε κάθε κακό που μας κάνει ο πλησίον.
Ο πέμπτος βαθμός είναι όχι μόνο η υπομονή, αλλά κι η συγχώρηση εκείνου που μας βλάπτει.
Και ο έκτος βαθμός είναι η διπλή προσφορά στον πλησίον, προσφορά δηλαδή τόσο πνευματική όσο και υλική, που γίνεται είτε με την παραδειγματικά ενάρετη ζωή μας είτε με τους παρηγορητικούς και εποικοδομητικούς λόγους μας είτε με την ελεημοσύνη και άλλες αγαθοεργίες.
Η ολοκληρωμένη αγάπη έχει περάσει, με τη χάρη του Θεού, και από τις έξι παραπάνω βαθμίδες, οπότε εκδηλώνεται και με τους έξι αντίστοιχους τρόπους. Βέβαια, πέρα απ΄αυτές τις θετικές ή, όπως λέγονται, στερεωτικές εκδηλώσεις της αγάπης, δηλαδή το τι πρέπει να κάνουμε στον πλησίον, υπάρχουν και οι αρνητικές, δηλαδή το τι πρέπει ν΄αποφεύγουμε: Να μην τον κατακρίνουμε, να μην τον αδικούμε, να μην του δίνουμε κακές συμβουλές ή το κακό παράδειγμα κ.ο.κ. Για την αποφυγή του κακού, όμως, μιλήσαμε στο πρώτο μέρος του βιβλίου.
Αν φροντίσεις να θυμάσαι πάντα και αν αγωνίζεσαι να εφαρμόζεις στη ζωή σου όσα διάβασες εδώ, τότε θα εκπληρώνεις την εντολή της αγάπης όπως θέλει ο Χριστός.
Πριν κλείσουμε και τούτο το κεφάλαιο, ας επαναλάβουμε και ας εξηγήσουμε μια παρομοίωση που κάναμε στο προηγούμενο: ότι απέναντι στον πλησίον πρέπει να έχεις καρδιά μάνας. Τι σημαίνει αυτό;
Παρατήρησε μια καλή και γνωστική μάνα, πόση αγάπη έχει στο παιδί της, πώς το συμβουλεύει και το νουθετεί, πώς το φροντίζει και το βοηθάει σ΄όλες του τις ανάγκες, πώς άλλες φορές υπομένει καρτερικά τις αταξίες του και άλλες το μαλώνει ή το τιμωρεί με διάκριση. Συχνά, πάλι, προσποιείται ότι δεν αντιλήφθηκε τα σφάλματά στου, σκεπάζοντάς τα με σύνεση. Με όλους αυτούς τους τρόπους, η μητρική αγάπη είναι που εκδηλώνεται σαν βασίλισσα και μητέρα όλων των αρετών. Συνάμα συλλογίσου, πόσο χαίρεται και αγάλλεται μια μάνα, όταν το παιδί της είναι καλά και ευτυχεί, πόσο πονάει και θλίβεται, όταν είναι άρρωστο ή δυστυχεί, με πόσο ζήλο αγωνίζεται για την προκοπή και την ωφέλειά του, με πόση θέρμη προσεύχεται γι΄αυτό, κοντολογίς, πόσο νοιάζεται για το παιδί της περισσότερο παρά για τον εαυτό της -τόσο, που και τη ζωή της θυσιάζει πρόθυμα, αν πρόκειται να σώσει έτσι τη δική της.
Ίσως θα ρωτήσεις, πώς μπορείς να έχεις τέτοια διάθεση καρδιάς απέναντι σ΄έναν ξένο και άγνωστό σου; Μάθε, λοιπόν, ότι κάθε άνθρωπος, γνωστός ή άγνωστος σ΄εσένα, είναι, όπως ακριβώς κι εσύ, δημιούργημα του Θεού και παιδί Του, επομένως αδελφός σου. Ο πλησίον είναι ζωντανό μέλος του Χριστού, όπως κι εσύ, σύμφωνα με τη μαρτυρία του αποστόλου: “Ο Χριστός μοιάζει με το σώμα, που, ενώ είναι ένα, έχει πολλά μέλη, και όλα τα μέλη του σώματος, αν και είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα… Εσείς όλοι μαζί αποτελείται το σώμα του Χριστού και είστε μέλη του, ο καθένας σας χωριστά” (Α΄Κορ. 12:12, 27). Γι΄αυτό, αν κάνεις κακό στον πλησίον, είναι σαν να το έκανες στον ίδιο το Χριστό, και αν τον ευεργετήσεις, είναι σαν να ευεργέτησες το Χριστό. Έτσι δεν πρέπει να βλέπεις τον πλησίον σαν άνθρωπο, αλλά σαν τον Κύριο, αφού είναι και μέλος Του και εικόνα Του.
Βίασε, λοιπόν, τη θέλησή σου στην καλλιέργεια και την αύξηση της αγάπης προς το συνάνθρωπο, γιατί μ΄αυτήν αναγνωρίζεσαι σαν γνήσιος μαθητής του Θεανθρώπου, ενώ χωρίς αυτήν σε τίποτα δεν ωφελείσαι, όσες άλλες αρετές κι αν έχεις.
Άλλη όψις

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=tHzWjRaVFcA&t=81s

Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν 10.06.2026: «Η μαζική προσέλευση των Αμερικάνων στην Ορθοδοξία»

[toula]

Κυθήρων Σεραφείμ: Δίνω την αύξηση του μισθού μου για σπίτια γιατρών και δασκάλων στο νησί.

Με αφορμή τον «σάλο» που προκάλεσε πανελλαδικά η αύξηση της μισθοδοσίας των Αρχιερέων, ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ εξέδωσε αναλυτική δήλωση, στην οποία εκφράζει βαθιά λύπη για τον «προξενηθέντα σκανδαλισμόν» και ανακοινώνει την απόφασή του να αφιερώσει το επιπλέον ποσό στη φιλανθρωπική διακονία.
Όπως σημειώνει ο Σεβασμιώτατος, η είδηση της αύξησης ήρθε «ως κεραυνός εν αιθρία» στα αυτιά του Ελληνικού Λαού, σε καιρό φτώχειας και στερήσεων, υψηλού τιμαρίθμου, χαμηλών μισθών και συντάξεων, και η εύνοϊκή μεταχείριση του Αρχιερατικού Σώματος προκάλεσε δυσμενή σχόλια, παράπονα και επικρίσεις.

Ο Μητροπολίτης θυμίζει, ωστόσο, ότι ανέκαθεν υπήρχε η τάση κρίσεως των Κληρικών για χρηματισμό, αναφέροντας ως παράδειγμα τον νεοφανή Άγιο Καλλίνικο, Επίσκοπο Εδέσσης, ο οποίος αντιμετώπιζε με πραότητα τους ισχυρισμούς αυτούς, προσκαλώντας τους αμφιβάλλοντες να σηκώσουν οι ίδιοι από τις Τράπεζες όποιες καταθέσεις βρουν στο όνομά του.

Αρκούμενος στις μέχρι σήμερα αποδοχές του και επικαλούμενος τον Απόστολο Παύλο ως οδηγό ζωής, ο Μητροπολίτης δηλώνει ότι, εφόσον ψηφισθεί η μελετώμενη αύξηση, το χρηματικό ποσό — πλην ελαχίστου μέρους για έκτακτες ανάγκες βοηθείας — θα κατατίθεται με πάγια εντολή στην Εθνική Τράπεζα στον λογαριασμό του Κοινωφελούς Φιλανθρωπικού Σωματείου «ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΙΑ – ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ».

Υγεία και Παιδεία στα Κύθηρα
Βασικοί στόχοι της «Φιλοστοργίας» είναι η Υγεία και η Παιδεία: καλή παιδεία, άριστη υγειονομική περίθαλψη και δυνατότητα επαρκούς υποστήριξης των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Ιδιαίτερα επείγον ζήτημα παραμένει η στέγαση εκπαιδευτικών και ιατρών στο νησί. Οι χαμηλές αποδοχές τους αποτρέπουν σχεδόν όλους τους υποψηφίους να επιλέξουν τα Κύθηρα ως τόπο εργασίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει έλλειψη εκπαιδευτικών επί μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους, αλλά και σοβαρή έλλειψη ιατρών: από τις 14 θεσμοθετημένες θέσεις ιατρών στο Νοσοκομείο είναι καλυμμένες μόνο οι 4.

Ο Μητροπολίτης εκφράζει την ελπίδα η προσφορά του να αποτελέσει «προζύμι» για κάτι περισσότερο και καλεί τους Κυθήριους και φιλοκυθήριους σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο να πράξουν παν το δυνατόν υπέρ της ιδιαίτερης πατρίδας τους.

Η δήλωση του Μητροπολίτη Κυθήρων
Εξ αφορμής του θορύβου και του προκληθέντος σάλου ανά το Πανελλήνιον, και όχι μόνο, λόγω της αυξήσεως της μισθοδοσίας των Αρχιερέων της Ελληνικής Επικρατείας, λυπούμενος βαθύτατα διά τον προξενηθέντα σκανδαλισμόν, δηλώνω ως κατ’ ενώπιον Κυρίου Παντοκράτορος, Χριστού του αληθινού Θεού ημών τα ακόλουθα:

1. Ως κεραυνός εν αιθρία ήλθεν εις τα ώτα του Χριστωνύμου Ελληνικού Λαού η ως άνω είδησις. Εν καιρώ πενίας και στερήσεων, ανυψώσεως του τιμαρίθμου των πάντων, χαμηλών μισθών και συντάξεων κ.τ.τ., ανεφάνη η ευνοική μεταχείρισις του Αρχιερατικού Σώματος υπό της Πολιτείας. Το γεγονός αυτό προκάλεσε και προκαλεί δυσμενή σχόλια, παράπονα, κρίσεις και επικρίσεις.

2. Ανέκαθεν, όμως, υπήρχε η τάσις της κρίσεως και επικρίσεως των Κληρικών, και δη των Επισκόπων διά χρηματισμόν. Επί παραδείγματι ο νεοφανής και προσφάτως διακηρυχθείς Άγιος Καλλίνικος, Επίσκοπος Εδέσσης, λέγεται ότι την δεκαετίαν του 80 αντιμετώπισε νεοδιόριστον Καθηγητήν, ο οποίος επιμόνως ισχυρίζετο ότι οι Κληρικοί χρηματίζονται και πλουτίζουν. Προσεπάθησε να τον πείση ότι αυτό δεν ήταν γενικός κανόνας και στην επιμονή του του είπε: «φέρε μου μια κόλλα χαρτί για να υπογράψω και να σε εξουσιοδοτήσω να σηκώσης από τις Τράπεζες όποιες καταθέσεις βρης στο όνομά μου». Και τότε μόνο εσιώπησε…

3. Καλόν είναι να μην είναι απόλυτες οι κρίσεις μας και να υπάρχη και περιθώριο για καλό λογισμό. Η αύξησις της μισθοδοσίας ημπορεί, όχι λίγες φορές, να σημαίνη και αύξησι φιλανθρωπικής διακονίας.

4. Όσον αφορά στην ταπεινότητά μου, επί του προκειμένου, με εκφράζουν απόλυτα τα όσα γράφει στους Χριστιανούς των Φιλίππων (σημ. Καβάλας) ο Απ. Παύλος: «…εγώ έμαθον εν οις ειμι αυτάρκης είναι. Οίδα και ταπεινούσθαι οίδα και περισσεύειν· εν παντί και εν πάσι μεμύημαι και χορτάζεσθαι και πεινάν, και περισσεύειν και υστερείσθαι· πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντί με Χριστώ» (Φιλιπ. 4, 11-13). Και η ερμηνεία των λόγων αυτών του θείου Παύλου: «Εγώ έμαθα να αρκούμαι σε όσα έχω, υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις και αν ευρίσκωμαι. Γνωρίζω να υπομένω με ταπείνωσι την έλλειψι ενδύματος και τροφής, την πείνα και την φτώχεια. Γνωρίζω πως να φέρωμαι και όταν έχω με το παραπάνω τα υλικά αγαθά. Σε κάθε τι που μου συμβαίνει και σε όλες τις περιστάσεις της ζωής μου έχω μάθει το μυστικό και να χορταίνω και να πεινώ, και να κάνω καλή χρήσι των αγαθών, όταν τα έχω με αφθονία, και να υπομένω με ειρήνη την στέρησι. Τα πάντα ημπορώ και κατορθώνω με την δύναμι, που μου δίνει ο Χριστός».

5. Έπειτα από τις θεοφιλείς αυτές θέσεις του Αποστόλου Παύλου, αρκούμενος στις μέχρι σήμερα αποδοχές μου, δηλώνω ότι, εφόσον ψηφισθή η μελετωμένη αύξησις των αποδοχών μας, το χρηματικό αυτό ποσόν, πλην ελαχίστου μέρους, που θα κρατήται για έκτακτες ανάγκες βοηθείας, θα κατατίθεται με πάγια εντολή στην Εθνική Τράπεζα στον λογαριασμό του Κοινωφελούς Φιλανθρωπικού Σωματείου μας, υπό την επωνυμία: «ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΙΑ – ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ», το οποίο ιδρύθηκε με την υπ’ αριθ. Μητρώου 5550/09-10-2025 απόφασιν του Πρωτοδικείου Πειραιώς, δημοσιεύθηκε το Καταστατικό του Σωματείου, και η Γενική Συνέλευσις της 14ης Μαρτίου 2026 εξέλεξε ομόφωνα επτά (7) Τακτικά μέλη του Δ.Σ. του Σωματείου διά τα επόμενα τέσσαρα (4) έτη, υπό την Προεδρίαν του Μητροπολίτου Κυθήρων.

6. Υγεία και Παιδεία είναι οι δύο βασικοί και πρωταρχικοί στόχοι της «Φιλοστοργίας». Καλή παιδεία, άριστη υγειονομική περίθαλψι και δυνατότητα επαρκούς υποστήριξης των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού.

Στους τομείς, όμως, της Παιδείας και της Υγείας, παρά την ύπαρξι Σχολείων και, ιδίως, παρά την απόκτησι ενός Γενικού Νοσοκομείου – προτύπου για την Ελλάδα, έχει προκύψει η αδήριτη ανάγκη στεγάσεως, τόσο των εκπαιδευτικών, όσο και των ιατρών. Οι χαμηλές αποδοχές των λειτουργών της Παιδείας, αλλά και των ιατρών, αποτρέπουν όλους σχεδόν τους υποψηφίους να επιλέξουν τα Κύθηρα ως τόπο εργασίας τους. Γι’ αυτό έχουμε έλλειψη εκπαιδευτικών επί μήνες, μετά την έναρξι του σχολικού έτους, και ιατρών. Δεκατέσσερες (14) θέσεις ιατρών είναι θεσμοθετημένες για το Νοσοκομείο μας και από αυτές είναι καλυμμένες μόνο τέσσερες (4) επί του παρόντος. Πρέπει να εξασφαλισθούν κατοικίες και κάποια επιδόματα. Είναι ανάγκη άμεσης κατασκευής καταλυμάτων. Αυτά θα αποτελέσουν ισχυρό κίνητρο επιλογής των Κυθήρων από ιατρούς και εκπαιδευτικούς, και

7. Η ως άνω προσφορά μου, που θα προκύψη από την αύξησι της μισθοδοσίας, για το σπουδαίο έργο της «Φιλοστοργίας», ασφαλώς είναι ελάχιστη. Είθε, όμως, να αποτελέση το «προζύμι»για κάτι περισσότερο και για την πραγμάτωσι των ως άνω στόχων μας.

Έχουμε αποταθή σε όλους τους Συλλόγους και τα Σωματεία των Κυθήρων, εντός κάι εκτός Ελλάδος. Ελπίζουμε και προσδοκούμε να γίνη το θαύμα! Οι ενταύθα και απανταχού της γης ευπορούντες συμπατριώτες μας Κυθήριοι και οι Φιλοκυθήριοι είθε να πράξουν παν το δυνατόν επ’ ωφελεία της ιδιαιτέρας πατρίδας των.

[toula]

σ.σ. γέροντας Γαβριήλ, ο μοναδικός στο Άγιο Όρος που έλεγξε με επιστολή τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Ανοικτή επιστολή προς τον Πατριάρχη Κωσταντινουπολης Βαρθολομαιο του Γέροντος Γαβριήλ Αγιορείτου .«…Φοβηθεῖτε, ὅτι ἡ ἄκτιστη καί ἀτελεύτητη κόλαση εἶναι γεμάτη ἀπό ἀμετανοήτους Ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχες, ὅπως καλῶς γνωρίζει ἡ ἐκκλησιαστική Ἱστορία περί τῶν καταδικασμένων αἱρεσιαρχῶν Πατριαρχῶν καί τῆς ὑψηλῆς συνοδίας τους, μέ πρῶτο τόν πεπτωκότα Ἀπόστολο καί προδότη Ἰούδα τόν Ἰσκαριώτη…»
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ τοῦ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Καρυαί, 24 Ὀκτωβρίου 2019 (π.ἡμ.)
Παναγιώτατε,
Ἤθελα πολύ, κατά τήν πρόσφατη ἐπίσκεψή σας στό Ἅγιον Ὄρος τῆς Παναγίας Μητρός μας, τῆς Θεοτόκου, νά λάβω τήν εὐχή σας, καί νά σᾶς φιλήσω τά πόδια, ἀλλά δέν μπορῶ νά τό κάνω, διότι ἀπό μακροῦ χρόνου αὐτό εἶναι πιά ἐφάμαρτο. Μήπως θέλετε νά ἀκούσετε τό γιατί ;
1. Στούς ἀκάρπους καί πονηρούς διαλόγους μέ τούς αἱρετικούς ἔχετε προδώσει ἐσεῖς καί οἱ δικοί σας τήν Μόνη Ἐκκλησία, τήν Ὀρθοδοξία, παραδεχόμενοι πολλές φορές «ποικιλία» στά ἱερά Δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐκκλησιαστικό χαρακτῆρα στίς αἱρετικές παρασυναγωγές τῶν Μονοφυσιτῶν, τοῦ Πάπα, καί τῶν Θεοτοκομάχων καί Εἰκονομάχων Προτεσταντῶν· ἔχετε πρωτύτερα καθυβρίσει ἐπισήμως καί ἀμετακλήτως τούς Ἁγίους Πατέρες ὡς «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως», ὥστε νά φαίνεσθε ἀπαλλαγμένος ἀπό τήν ἀνάγκη ὑπακοῆς στά θεόπνευστα κελεύσματά τους.
2. Εἶστε ἐχθρός τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ καί τῆς Παναγίας μας, διότι ἔχετε θεσμική φιλία μέ τούς συνειδητούς καί ἀμετανοήτους αἱρετικούς καί ἀλλοθρήσκους, τούς «ἐξεστραμμένους καί αὐτοκατακρίτους» προεστῶτες τῶν αἱρέσεων(Τίτον 3, 11), τούς προμάχους τῆς ἀσεβείας, καί θά ἔχετε τό ἴδιο μέ ἐκείνους ἀτελεύτητο μέλλον, μακράν τῆς Χώρας τῶν Ζώντων, ἄν δέν ἐπανέλθετε στήν Πίστη. Διότι λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ Βασιλέως συμφιλιάζων, οὐ δύναται φίλος τοῦ Βασιλέως εἶναι, οὐδέ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλά σύν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται, καί τά χείρονα ὑπομενεῖ» καί ὅτι «τῆς φιλίας τῆς διά τόν Χριστόν τό μῖσος τό δι’ Αὐτόν πολλῷ βέλτιον». Δέν ἐνθυμεῖσθε, τόν θεόπνευστο λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, «ἐν ἴσῳ μισητά Θεῷ καί ὁ ἀσεβῶν καί ἡ ἀσέβεια αὐτοῦ»; (Σοφία Σολομῶντος 14, 9).
3. Ὑπό τήν πατριαρχική νοσσιά καί προστασία σας, ἔχει εὕρει καταφύγιο κάθε αἵρεση καί νεωτερισμός, ὄχι μόνο στίς ἐπαρχίες τοῦ Θρόνου, ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ἀλλοῦ. Οἱ Κληρικοί σας, καί οἱ βραβευμένοι ἀπό σᾶς μέ ὀφφίκια καί τιμητικά συνέδρια καί ἐκδόσεις θεολόγοι καί διανοητές, οἱ ἐπαινέτες τῆς «πεφωτισμένης Πατριαρχίας» σας, ὅλοι αὐτοί εἶναι οἱ πρωτουργοί καί ἔξαρχοι πασῶν τῶν νέων θεολογικῶν πλανῶν καί τῶν θεσμικῶν νεωτερισμῶν, ἀπό τήν μεταπατερική θεολογία καί τήν οἰκολογική καί παγανιστική λατρεία τῆς Γῆς, μέχρι τήν χωρίς μετάνοια ἀποκατάσταση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας. Πλησίον σας βρίσκουν καταφυγή καί δικαίωση ἀπό τήν κατακραυγή τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου καί τοῦ Ποιμνίου ὅλοι αὐτοί οἱ πνευματικοί λύκοι, καί ἐσεῖς εἶστε ὁ ποιμήν καί Μαικήνας τους· κατά τήν πατερική διατύπωση εἶστε τελείως ὁμόφρων καί ἔνοχος μέ αὐτούς: «Πῶς οὐχί τῆς ἴσης ἐκείνοις δυσσεβείας εἰσίν, οἱ μή κατά τῆς ἐκείνων ψηφισάμενοι δυσσεβείας, μηδέ δικαιώσαντες τούς ἀντιταττομένους τῇ αὐτῶν δυσσεβείᾳ, διωκομένους παρά τοῦθ’ ὑπ’ ἐκείνων;».
4. Ὡς ἄλλος Πάπας ἔχετε καλλιέργήσει ἐπί τρεῖς δεκαετίες τώρα στό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα τήν ἀντίληψη, πώς ὅ,τι θέλει αὐθαιρέτως ὁ ἑκασταχοῦ Ἐπίσκοπος, πολύ περισσότερο ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, συνιστᾷ νόμο τῆς Ἐκκλησίας. Πόσο σᾶς ἐπικρίνουν, ὅπως καί τόν Πάπα, ὅλοι οἱ Ἅγιοι, τούς ὁποίους διά τοῦτο ὑβρίσατε ! Πόσο ταιριάζει σέ σᾶς ἡ μομφή τοῦ Ἁγίου Παλαμᾶ πρός τόν καταδικασμένο αἱρετικό προκάτοχό σας, Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα «μόνος αὐτός ὑπῆρχεν ἡ Σύνοδος, ἐπεί καί μόνον ἑαυτόν πολλάκις καί τήν Ἐκκλησίαν εἶναί φησι καί ὅ,τι ἄν αὐτῷ δόξῃ καί ὅ,τι ἄν αὐτός εἴπῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ, φησί δοκεῖν καί τήν Ἐκκλησίαν ἀποφαίνεσθαι πᾶσαν».
5. Μέ αὐτά πού κάνετε καί διδάσκετε, ἀσεβεῖτε πρός τούς ἀποστολικούς Κανόνες, πρός ἐκείνους τῶν ἱερῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, τά ὁποῖα ἀπαγορεύουν αὐστηρῶς τίς συμπροσευχές, τίς φιλίες καί τά συλλείτουργα μέ τούς αἱρετικούς, ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία πιστεύει «μή τέλειον εἶναι ὀρθόδοξον, ἀλλ’ ἐξ ἡμισείας, τόν τοῖς θείοις Κανόσι μή ἀπευθυνόμενον». Δείχνετε ἔτσι, ὅτι δέν πιστεύετε σέ Θεό, σέ ἀθανασία ψυχῆς, σέ ἀόρατο κόσμο, σέ Παράδεισο καί Κόλαση, σέ Μέλλουσα Κρίση καί ἀνταπόδοση. Μήπως λοιπόν, Παναγιώτατε, οἱ πυκνές συναντήσεις σας μέ παράγοντες καί δωρητές ἀπό μασονικά καί ἄλλα συναφῆ τάγματα μαρτυροῦν γιά σᾶς καί κάποια ἀνομολόγητη καί ὑψηλή ἰδιότητα καί θέση, ἀσυμβίβαστη καί ἐχθρική πρός τήν Ὀρθόδοξο Πίστη ;
6. Δυστυχῶς, ὅπως καλῶς γνωρίζουν ὅσοι ἔλαβαν πεῖρα, μέ διακριτικές ὁδηγίες δικές σας καί τῶν συνεργατῶν σας καί ὄχι μέ τίς θεμιτές ἐκκλησιαστικές διαδικασίες, ἐκεῖνοι πού ἀντιστέκονται στίς μεθοδεύσεις σας πρός ἐπέλαση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπομονώνονται ἐκκλησιαστικά μέσα στό ἴδιο τό περιβάλλον τους καί ἐξαναγκάζονται εἴτε σέ ἀποχώρηση εἴτε σέ σιωπή. Ἐκεῖ πού εἶναι δυνατόν, χρησιμοποιεῖτε καί τήν πολιτική παρέμβαση, ὅπως ἔχει γίνει καί στό Ἅγιον Ὄρος, καί ἐφαρμόζεται σέ σᾶς, αὐτό πού ὁ Μ. Ἀθανάσιος θεωρεῖ ἐπικριτικῶς χαρακτηριστικό τῶν αἱρετικῶν Ἀρειανοφρόνων: «Οὐ γάρ ξίφεσιν ἤ βέλεσιν οὐδέ διά στρατιωτῶν ἡ ἀλήθεια καταγγέλλεται, ἀλλά πειθοῖ καί συμβουλίᾳ. Ποία οὖν πειθώ, ἔνθα βασιλέως φόβος; Ἤ ποία συμβουλία, ἐν ᾗ ὁ ἀντιλέγων τό τέλος ἐξορισμόν ἔχει καί θάνατον;».
Πολλές φορές, βεβαίως, προσποιεῖσθε, Παναγιώτατε, τήν Ὀρθοδοξία, σέ δηλώσεις σας ἀντίθετες πρός τίς πράξεις σας καί πρός τό κυρίως φρόνημά σας. Ἀλλά κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, ἀκόμη καί ἄν μόνον ἀμφιταλεντευόσασταν περί τήν Ὀρθοδοξία, θά ἤσασταν ἀνάξιος τῆς Ἱερωσύνης: «Παρά τῶν ἱερῶν Κανόνων ὁρίζεται τόν μέν πολλάκις συγκαταθέμενον εὐσεβεῖν καί πολλάκις αὖ ἠρνημένον, “ἀβέβαιον εἶναι περί τό σέβας”· εἰ δέ πάλιν τῆς αὐτῆς κακοφροσύνης ἀνερυθριάστως ἔχοιτο, παρά τίνων ἱερῶν Κανόνων τῆς ἱερωσύνης ἐπειλῆφθαι δικαιωθήσεται;».
Ἔχετε ὁδηγήσει τήν ψυχή κάθε Ὀρθοδόξου Ἕλληνος νά ἀντιμετωπίσει τό δίλημμα: «Νά ταχθῶ μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ἤ μέ τοῦ αἱρεσιαρχοῦντος Πατριάρχου τοῦ Γένους;». Ἔτσι ἀκριβῶς γράφει καί ὁ Ἅγιος Κύριλλος τῆς Ἀλεξανδρείας στόν αἱρετικό Προκαθήμενο τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί προκάτοχό σας, τόν Νεστόριο, πρίν ἀπό 1600 χρόνια: «Τί πάθωμεν ἡμεῖς, οἱ παρά τῆς σῆς εὐλαβείας ἀπαιτούμενοι τό ὑπεραγαπᾶν σε τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ; Τίς ἡμᾶς ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ὀνῆσαι δυνήσεται ἤ ποίαν εὑρήσομεν ἀπολογίαν, σιωπήν οὕτω τιμήσαντες τήν μακράν, ἐπί ταῖς παρά σοῦ γενομέναις κατ’ Αὐτοῦ δυσφημίαις;». Καί βέβαια, Παναγιώτατε, ἡ βλάβη πού προξενήσατε στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία, εἶναι ἐπανάσταση κατά τοῦ Ἰδίου τοῦ Σωτῆρος.
Στά 28 χρόνια τῆς Πατριαρχίας σας δέν ἔχετε ἀναπαύσει οὔτε μία φορά τίς καρδιές τῶν ἀληθινῶν Ὀρθοδόξων· μόνον τούς κοσμικά φρονοῦντες ἀναπαύετε, χάρη στήν εὔκλεια καί τίς τιμητικές διακρίσεις πού σᾶς ἔχουν ἀπονείμει οἱ ἄρχοντες τοῦ «ἐν τῷ πονηρῷ κειμένου κόσμου» (Α΄ Ἰω. 5, 19), ὄχι πρός δόξαν τῆς σωστικῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά γιά νά ἐπαινέσουν τήν ἀπό σᾶς παντοιότροπο καθαίρεσή της.
Παναγιώτατε,
Μετανοῆστε ἀπό τήν εὐρεῖα καί ψυχώλεθρο ὁδό ἐπί τῆς ὁποίας σταθερῶς προχωρεῖτε, ἡ ὁποία βλάπτει τό ἀκραιφνές ὀρθόδοξο φρόνημα καί τήν διορθόδοξη ἑνότητα ἑκατομμυρίων βαπτισμένων ψυχῶν, περί τῶν ὁποίων θά δώσετε φοβερό, «οἰκουμενικό», λόγο ἐπί τοῦ ἀδεκάστου κριτηρίου. Φοβηθεῖτε, ὅτι ἡ ἄκτιστη καί ἀτελεύτητη κόλαση εἶναι γεμάτη ἀπό ἀμετανοήτους Ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχες, ὅπως καλῶς γνωρίζει ἡ ἐκκλησιαστική Ἱστορία περί τῶν καταδικασμένων αἱρεσιαρχῶν Πατριαρχῶν καί τῆς ὑψηλῆς συνοδίας τους, μέ πρῶτο τόν πεπτωκότα Ἀπόστολο καί προδότη Ἰούδα τόν Ἰσκαριώτη· διότι ἡ θεία δίκη πρῶτα ξεκινᾶ ἀπό ἐμᾶς τούς ἐκκλησιαστικούς: «Καιρός τοῦ ἄρξασθαι τό κρίμα ἀπό τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Πετρ. 4, 17). «Περιπατεῖτε», λοιπόν Παναγιώτατε, «ἕως τό Φῶς ἔχετε, ἵνα μή σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ, ὅτε οὐδείς δύναται ἐργάζεσθαι» (Ἰω. 12, 35. 9, 4)
Μοναχός Γ. Γαβριήλ
Ἱ. Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Ὁσίου Χριστοδούλου τῆς Πάτμου

[toula]

ΣΑΣ ΤΙΣ ΧΑΡΙΖΩ ΤΗΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ
Είναι αυξήσεις που βάζουν “φουρνέλο” στις σχέσεις Ιεραρχών και του απλού κλήρου
«Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν…» – Πύρινος ο λόγος, Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος για την αύξηση στους μισθούς των Μητροπολιτών
Ο Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος που δε μασάει τα λόγια του ανακοίνωσε ότι χαρίζει τις αυξήσεις του μισθού του μετά τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης για τους μισθούς των Δεσποτάδων ενώ δεν αποκλείεται το θέμα να συζητηθεί και στην Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης
Πηγή https://www.patris.gr/.../plousioi-eptoxefsan-kai.../...

[toula]

Εἶχε μεγάλο δίκαιο ὁ θεῖος Χρυσόστομος πού εἶπε· τίποτα ἄλλο δέν ἐφοβήθηκα, οὔτε πεῖνα, οὔτε δίψα, οὔτε στερήσεις, οὔτε ἀσθενείας, οὔτε θλίψεις καί βασάνους, οὔτε ἄγρια θηρία, οὔτε ἀγρίους λῃστάς, ὅσον ἐφοβήθηκα τούς κακούς Ἀρχιερεῖς, ἐκτός ὀλίγων. (Πατρολογία Migne PG 52,617) Μά τέτοια κακά θηρία εἶναι Ἀρχιερεῖς νά ὑπάρχουν καί σήμερα; δυστυχῶς ὑπάρχουν καί θά ὑπάρχουν. Τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος τό στόμα τοῦ Χριστοῦ· «οἶδα ὅτι μετά τήν ἄφιξίν μου εἰσελεύσονται λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου». Πράξεις Ἀποστόλων (20, 29). Καί ὁ Κύριος, ὅστις εἶναι δίκαιος, τί κάμνει; κάμνει ὡς δίκαιος θέλει ὅσοι ἀληθῶς τόν πιστεύουν καί ὁλοψύχως τόν ἀγαποῦν νά ὑποφέρουν σέ αὐτήν τήν πρόσκαιρον ζωήν, νά διώκωνται, νά βασανίζωνται, νά πάσχουν ὅπως καί ἐκεῖνος ἔπαθεν καί ὅταν μέχρι τέλους ὑπομένουν, τότε θά τούς βραβεύσῃ δι' ἀμοιβῶν οὐρανίων καί αἰωνίων, θά τούς κάμῃ συμμετόχους τῆς δόξης Του καί συγκληρονόμους τῆς βασιλείας Του. Καί ἡμεῖς, ἐάν θέλωμεν νά γίνωμεν συμμέτοχοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, πρέπει νά γίνωμεν ἐδῶ εἰς τήν γῆν συμμέτοχοι τῶν παθημάτων αὐτοῦ.
​Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
( Ἐπιστολή 548 Φιλόθεος Γραφίδα
Τόμος 6 σελ. 89)

[toula]

Σεβασμιώτατε π. Τυχικέ, ....δεν αξίζει!

Παρακαλούθησα την χειροτονία του νέου μητροπολίτη Πάφου.
Έξω από τον Ι. Ναό, όπου γινόταν η χειροτονία του, υπήρχαν -όπως φαίνεται και στη φωτογραφία- περί τους δεκαπέντε έως είκοσι αντιδρώντες.
Διερωτώμαι :
Αν από ολόκληρη την Μητρόπολη της Πάφου, τα ενεργά μέλη
της τοπικής αυτής Εκκλησίας, που αντιδρούν για την αδικία στο πρόσωπο του Επισκόπου της, π. Τυχικού,
είναι τόσο λίγα
(σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε όλη
η Πάφος να ήταν έξω από τον Ναό και να μην επέτρεπαν καν την είσοδο
του Αρχιεπισκόπου και του νεοεκλεγέντος Επισκόπου) ,
διερωτώμαι αν ο π. Τυχικός
αξίζει να αγωνίζεται για να παραμείνει Επίσκοπος ενός τέτοιου αδιάφορου λαού.
Φρονώ πως όχι.
Ας επιδοθεί στον αγώνα του
για την Ορθοδοξία
και την ομολογία του
για τον Χριστό!
Με την περίπτωσή του,
θυμήθηκα τον Κύριό μας στην αυλή
των αρχιερέων Άννα και Καϊάφα,
όταν Τον κατηγορούσαν και Του ζητούσαν να απολογηθεί.
Και ο Κύριος στρεφόμενος προς
τον παριστάμενο λαό, τον οποίο ποικιλοτρόπως είχε ευεργετήσει,
είπε στους αρχιερείς:
- Τι ρωτάτε εμένα; Ρωτήστε τον λαό αυτόν εδώ, ενώπιον
του οποίου μίλησα και ενήργησα τόσα θαύματα (πρβλ. Ιω.ιη' 19-23) !
Κανείς όμως από τον λαό δεν φιλοτιμήθηκε
να μιλήσει υπέρ Του • αντιθέτως, βρέθηκαν κάποιοι που Τον συκοφάντησαν, Τον ενέπτυσαν και έδωσαν ραπίσματα στο Άγιο Πρόσωπό Του.
Πόσο σωστά ο καρδιογνώστης Κύριος
είπε με το Πνεύμα της Αληθείας Του:
" εγγίζει μοι ο λαός ούτος τω στόματι
αυτών
και τοις χείλεσί με τιμά,
η δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ' εμού."( Ματθ. ιε, .

[toula]

"Εἰ ταῦτα οἴδατε,μακάριοί ἐστε ἐὰν ποιῆτε αὐτά.(Ίωάν. 13,17)"
Η πιο σημαντική πτυχή αυτού του λόγου του Κυρίου, μας είναι ότι ό Κύριος δεν μακαρίζει τη γνώση άλλα την πράξη!
Δεν λέει προς τούς Αποστόλους:
«Μακάριοι είσαστε εάν γνωρίζετε αυτά», διότι έτσι μιλούσαν κάποιοι ειδωλολάτρες δάσκαλοι, πού έβλεπαν τη, σωτηρία μόνο με όρους γνώσεως.
Απεναντίας, ο Κύριός μας λέει: μακάριοί έστε έάν ποιητε αυτά.
Ή γνώση της σωτηρίας δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού και ουδείς είναι ικανός να φθάσει με τις δικές του προσπάθειες σ’ αυτήν τη, γνώση!
Ορισμένοι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι παραδέχθηκαν ότι η, ανθρωπότητα δεν θά μπορούσε να φθάσει στην επίγνωση της αληθείας, ούτε να σωθεί, μέχρι να έλθει στη, γη, ο ίδιος ο Θεός.
Ό Κύριος ήλθε πράγματι ανάμεσα στους ανθρώπους και τούς αποκάλυψε αυτή, την αλήθεια.
Όποιος δέχεται αύτη. την γνώση, αυτός αποδέχεται και την υποχρέωση να την κάνει πράξη!
Ό ίδιος ο Κύριος κατέδειξε πώς δεν ήταν μόνον ο Γνωρίμων αλλα και ο Πράττων.
Ή τέλεια γνώση Του αντιστοιχούσε στην τέλεια πράξη Του.
Ό ’Ιδιος προσωπικά εκπλήρωσε όλες τις εντολές Του, μπροστά στα μάτια των μαθητών Του. Μακάρισε την έμπρακτη γνώση και την έδωσε ως εντολή, αφού επιτέλεσε μια πράξη ταπείνωσης και αγάπης.
Αφού έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, τότε τούς έδωσε την εντολή να κάνουν το ίδιο ο ένας στον άλλον!
Ό Κύριος δεν έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους γιά να τούς σπιλώσει, αλλά γιά να τούς καθαρίσει. Εκείνος δεν σπίλωσε ποτέ κανέναν απεναντίας, καθάρισε όλους όσοι επιθυμούσαν να καθαριστούν.
Τί όνειδος αυτό γιά πολλούς από εμάς, οι οποίοι κοπιάζουμε να καθαριστούμε και διπλά κοπιάζουμε γιά να λερώσουμε άλλους!
Αδελφοί μου, στους ίδιους τούς εξ αίματος αδελφούς μας πετάμε λάσπη.
Ακόμα και ο Χριστός δακρύζει, όταν βλέπει πώς εμείς λερώνουμε, με τη λάσπη της συκοφαντίας, εκείνους πού ό ’Ίδιος, με το δικό Του αίμα, καθάρισε!
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΜΗΝΑΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

[toula]

«Ο κόσμος ίσταται δια των προσευχών των Αγίων, και όταν εξασθενήση η προσευχή, τότε ο κόσμος θα απολεσθή … Θα είπης, ίσως, ότι νυν δεν υπάρχουν τοιούτοι μοναχοί, οίτινες προσεύχονται διαπύρως δι’ όλον τον κόσμον.
Εγώ όμως θα είπω εις σε ότι, όταν επί της γης εκλείψη η τοιαύτη προσευχή, τότε ο κόσμος θα παρέλθη, θα έλθουν μεγάλαι ωδίνες, αίτινες και ήδη υπάρχουν»
Από το βιβλίο Αρχιμ. Σωφρονίου(Σαχάρωφ), «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης»,Έκδοση Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου-Έσσεξ Αγγλίας

[toula]

Όσοι δίνουν τα πρωτεία στην εσωτερική τους μόρφωση, την μόρφωση της ψυχής, και χρησιμοποιούν και την εξωτερική μόρφωση για την εσωτερική, αυτοί γρήγορα μεταμορφώνονται πνευματικά.
Θυμάμαι, ήταν ένα γεροντάκι στην Μονή Εσφιγμένου τόσο απλό που και την Ανάληψη την νόμιζε για Αγία.
Έκανε κομποσχοίνι και έλεγε: «Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών»!
Κάποτε ένας αδελφός στο Γηροκομείο ήταν άρρωστος και δεν είχε τι να του δώση να φάη.
Μια και δυό κατεβαίνει τις σκάλες, ανοίγει το παράθυρο που έβλεπε προς την θάλασσα, απλώνει τα χέρια στην θάλασσα και λέει:
«Αγία μου Ανάληψη, δώσ’ μου ένα ψαράκι για τον αδελφό».
Και αμέσως – ω του θαύματος! – ένα τόσο μεγάλο ψάρι ξεπηδάει από την θάλασσα μέσα στα χέρια του.
Οι άλλοι που τον είδαν, έμειναν έκπληκτοι.
Εκείνος τους κοιτούσε και χαμογελούσε, σαν να τους έλεγε: «Τι παράξενο βλέπετε;»
Εμείς έχουμε γνώσεις, ξέρουμε πότε γιορτάζει ο ένας Αγιος, πως μαρτύρησε ο άλλος, πότε έγινε η Ανάληψη και πού έγινε και πώς έγινε και όμως ούτε ένα τόσο δα ψαράκι δεν μπορούμε να έχουμε!
Αυτά είναι τα παράξενα της πνευματικής ζωής, τα οποία η λογική όσων διανοουμένων έχουν μέσα τους τον εαυτό τους και όχι τον Θεό δεν τα συλλαμβάνει, γιατί έχουν την στείρα κοσμική γνώση με την κοσμική πνευματική αρρώστια και λείπει το Αγιο Πνεύμα.
Αγιος Παΐσιος.