Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι δημοκρατικό και προσωπικό σου δικαίωμα. Αλλά όταν κάνεις παρέλαση για να επιβάλεις την διαφορετικότητα σου με τέτοια συνθήματα τότε μέσα σου κυλάει φασιστικό αίμα.
Όταν θέλεις να επιβάλεις κάτι με μίσος τότε δεν θα γίνεις ποτέ ο αγαπημένος που επιθυμείς διότι έχεις ήδη επιλέξει τον δρόμο της τοξικής μοναξιάς.
Όχι αγαπητοί μου ομοφυλόφιλοι δεν διεκδικείτε δικαιώματα …. Απλά από ό,τι φαίνεται ή μάλλον από αυτό που προβάλλετε πίσω από την σεξουαλική επιλογή σας κρύβεται μια ιδεολογία μίσους , ρατσισμού, κακίας, τοξικότητας και ανθελληνισμού. Σας αγαπάμε διότι είστε εικόνες Θεού αλλά με τέτοιες συμπεριφορές μεταμορφώνεστε σε ομοιώματα των δαιμόνων.
Αν το δικό σας σύνθημα είναι «Να ζήσουμε εμείς και να πεθάνουν οι άλλοι», κάποιοι άλλοι να ξέρεις έχουμε άλλο σύνθημα «Να πεθάνουμε εμείς για να ζήσει ο άλλος». Οπότε η δική σας αγάπη είναι ένας προβατόσχημος λύκος άρα είναι μια αγάπη που πάσχει και είναι επικίνδυνη. Η τέλεια και η πραγματική αγάπη κανονικά όχι μόνο φόβο δεν προκαλεί αλλά προσεκλύει την ενότητα , την αγκαλιά και προάγει τον άνθρωπο και το κοινονικό σύνολο. Για ποιά λοιπόν αγάπη μιλάνε ; Όταν θέλεις να πεθάνει ο άλλος και να ζήσεις εσύ τι είδους αγάπη ειναι αυτή ; Μπορεί κάποιος να μας απαντήσει; Όταν κάνεις παρέλαση για κάποια μορφή δικαιωματισμού και βρίζεις την Θρησκεία, μιλάς για την συνθήκη των Πρεσπών, για την Μακεδονία, για το Θεό και τους Αγίους τότε μήπως τελικά πίσω απο αυτές τις παρελάσεις δεν κρύβεται τελικά μια έκφραση δικαιώματος διαφορετικότητας αλλά κάτι άλλο; Πως γίνεται να θες να σε σεβαστεί και να σε αγαπήσει ο άλλος όταν εσύ τον βρίζεις ;
Όταν βρίζεις την οικογένεια στην ουσία βρίζεις τη μάνα που σε γέννησε και σε έφτασε σε αυτό το σημείο. Όταν βρίζεις την πατρίδα στην ουσία βρίζεις αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους μαχόμενοι ηρωϊκά στο μέτωπο για να κάνεις εσύ παρέλαση με το εσωρουχό και με το φραπέ στο χέρι σε έναν τόπο ελευθερίας, αγάπης και ειρήνης. Σε μια πατρίδα που τα χώματα που πατάς είναι αιματοβαμμένα. Αν πεθάνει η Ελλάδα στην ουσία θα πεθάνεις και εσύ διότι είσαι ζωντανό κύτταρο της μητέρας πατρίδας.
YΓ. Ένα εύλογο ερώτημα. Η επιτροπή του gay-pride και γενικά οι οργανώσεις δικαιωμάτων όπως η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα καταδίκασε αυτά τα συνθήματα ή όχι; Γιατί τέτοια πανό ή άλλα υβριστικά συνθήματα δεν απομακρύνθηκαν ή δεν καταδικάστηκαν απο τα συντονιστικά όργανα των παρελάσεων ;Έχουμε κάποια ενημέρωση; Για να βάλουμε καλό λογισμό το μόνο που μπορούμε να πούμε έιναι οτι αυτό το σύνθημα δεν εκφράζει όλή την κοινότητα.. είναι όμως έτσι...Έχουμε τελικά κάποια αντίδραση; Κάποιος να καταδικάζει αυτά τα συνθήματα και τα πανό;
Όποιος σπέρνει μίσος και διχόνια εμείς θα απαντάμε πάντα με αγάπη. Ας τελειώσουμε αυτο το άρθρο με τα τελευταία λόγια του Κυρίου επάνω στο Σταυρό "«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Κατά Λουκάν ΚΓ', 34)".
Καλό φωτισμό και μετάνοια..
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr Λιγότερα
euxh.gr - "ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον"

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=jFFDsz_ ... Art4AaABAg
Άγιο Πνέυμα: πηγή χαράς - π. Λίβυος

[toula]

Μην αφήσεις μια πτώση να σου κλέψει όλο τον αγώνα που έκανες.
Μια στιγμή αδυναμίας δεν ακυρώνει μέρες, μήνες προσπάθειας. Μια λάθος επιλογή δεν σβήνει τα βήματα που έκανες μέχρι εδώ.
Από το πάθος και την αμαρτία σου, μεγαλύτερο λάθος είναι η απελπισία σου. Πιο μεγάλη από την αμαρτία που έκανες είναι η απελπισία.
Συχνά, μετά από μια πτώση, δεν είναι το πάθος που μας νικά περισσότερο, αλλά η απογοήτευση. Εκείνη η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι όλα χάθηκαν, ότι δεν άξιζε ο κόπος, ότι είμαστε πάλι από την αρχή.
Μα δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέμα. Τεράστιο ψέμα.
Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το πόσες φορές πέφτει, αλλά από το πόσες φορές σηκώνεται. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν κερδήθηκε χωρίς πληγές, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς στιγμές που νόμιζες ότι έχασες τον δρόμο σου.
Ο Θεός δεν στέκεται απέναντί μας ως δικαστής που μετρά τα λάθη μας. Στέκεται ως Πατέρας που περιμένει να σηκωθούμε. Δεν Του κάνει εντύπωση που έπεσες. Του δίνει χαρά που δεν εγκατέλειψες.
Μην ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια αναλύοντας ατελείωτα το γιατί συνέβη. Η κούραση, η μοναξιά, ο φόβος, η συνήθεια, η πίεση, οι πληγές της ψυχής, πολλές φορές θολώνουν το βλέμμα μας. Το πιο σημαντικό δεν είναι γιατί έπεσες. Το πιο σημαντικό είναι τι θα κάνεις τώρα. Άσε τις αναλύσεις και απλά σήκω.
Σήκω.
Με τα λάθη σου.
Με τις αδυναμίες σου.
Με τις πληγές σου.
Σήκω και συνέχισε.
Γιατί η πτώση δεν είναι το τέλος της διαδρομής.
Τέλος είναι μόνο να πάψεις να περπατάς.
Και να θυμάσαι κάτι:
Δεν είσαι το πάθος σου.
Δεν είσαι το λάθος σου.
Δεν είσαι η χειρότερη στιγμή της ζωής σου.
Είσαι ένας άνθρωπος που αγωνίζεται.
Ένα παιδί του Θεού που παλεύει.
Και όσο παλεύεις, υπάρχει ελπίδα.
Μία μέρα τη φορά.
Ένα βήμα τη φορά.
Μία ανάσταση μετά από κάθε μικρό σταυρό.
Είσαι φως μην σκοτεινιάζεις.
-π. Λίβυος-

[toula]

Ο άνθρωπος νομίζει συχνά ότι πρέπει να «φτιάξει» τον εαυτό του πριν σταθεί ενώπιον του Θεού.
Να οργανώσει τις σκέψεις του.
Να αποδώσει πνευματικά.
Να γίνει πιο θρησκευτικός.
Όμως πολλές φορές η πιο βαθιά προσευχή είναι να πέσεις εξαντλημένος μπροστά στον Θεό χωρίς μάσκες και προσωπεία.
Τόσο καθαρός, τόσο συντετριμμένος.
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε ότι μία καρδιά συντετριμμένη αξίζει περισσότερο από χιλιάδες μεγάλα λόγια. Το να δεις λέει τις αμαρτίες σου, τις πληγές σου, τον εξαντλημένο εαυτό σου, είναι ανώτερο από το να αναστήσεις νεκρούς.
Γιατί ο Θεός δεν συγκινείται από την ρητορική μας, τα επιτεύγματα ή τα κατορθώματα μας, αλλά από την αλήθεια μας.
Το ξεγύμνωμα της ύπαρξης.
Συγκινείται από τις καρδιές εκείνες που τόλμησαν να κοιταχτούν με τα σκοτάδια τους και δεν συμβιβάστηκαν στο ψέμα τους.
-π.Λίβυος-

[toula]

4 Ιουνίου 1995.Κοίμηση της Γερόντισσας Μακρίνας (κατά κόσμον Μαρία Βασσοπούλου) .
Την ευχή της να έχουμε.
«Μετά την κοίμησι του Γέροντος Ιωσήφ, ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, πολλές φορές τα βράδυα στην αγρυπνία του έβλεπε με τους νοερούς του οφθαλμούς, δύο στύλους πυρός πάνω από τον Βόλο, να υψώνονται από την γη στον ουρανό.
Επρόκειτο για την ήδη μακαριστή Γερόντισσα Μακρίνα και μία από τις χαριτωμένες [=γεμάτες θεία χάρη, δηλ. την αγαθή ενέργεια του Θεού] μοναχές της.
Και έλεγε ο παπα-Εφραίμ χαρούμενος:
«Βρε-βρε!
Για κοίτα! Εμείς στα βράχια τόσο κοπιάζουμε, για να βρούμε λίγα ψίχουλα [θείας χάρης], και αυτές στον κόσμο τόση Χάρι!
Τι κάνουν αυτές εκεί πέρα!»
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γέροντος Εφραίμ: Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

[toula]

Σας μεταφέρω μια παραγγελία του ουρανού:
Η Νύμφη του Χρίστου να είναι ειρηνική, χαρούμενη και αισιόδοξη, όσες δυσκολίες κι αν συναντάει.
Να καταφέρνει ο πνευματικός και αφιερωμένος άνθρωπος να είναι πάντοτε ξάστερος.
Να στέκεται παραπάνω από καταστάσεις, από κάτι πού θα συμβεί, από δυσκολίες.
Να το πνίγει μέσα του.
Εφόσον εγκαταλείψαμε τα πάντα, θέλουμε δεν θέλουμε θα περπατήσουμε στ’ αχνάρια των Αγίων. Αυτό καλούμεθα να κάνουμε.
Και κατ’ ακολουθίαν δεν μας κουράζει και δεν μας απογοητεύει καμμιά δυσκολία.
Διότι αν οί Μάρτυρες αντιμετώπισαν το Μαρτύριο με χαρά και με ενθουσιασμό, εμείς είναι να στεκόμαστε σε τυχόν μικροδυσκολίες;
Συναντήσαμε εμείς δυσκολίες πού συνάντησε ο Παύλος;
Μπορεί να είμαστε λίγο αδύνατοι και μας στοιχίζει.
Έτσι, παιδί μου, θα μας κάνει μεγάλο παράπονο ο Κύριος.
«Βρέ παιδί μου», θα πει «εγώ πάνω στο Σταυρό παραπονέθηκα;
Δέχτηκα καρφιά. Παραπονέθηκα εγώ;
Παρουσιάστηκα σκυθρωπός και κατηφής καί… καί… και απογοητευμένος;
Έσύ, γιατί, παιδί μου;
Γιατί αφήνεις τον εαυτό σου και απογοητεύεσαι»;
Να λέμε: «Είσαι καλή δυσκολία, ήλθες να με ωφελήσεις.
Ήλθες να με γεμίσεις με τη χάρη του Θεού, με τη δύναμη του Κυρίου.
Και τί είσαι σύ δυσκολία μπροστά στο Σταυρό του Κυρίου; Λοιπόν έτσι νομίζω· ώς Πνευματικός μικρός και ταπεινός, αυτό έχω να καταθέσω. Και δεν πρέπει να αφήνουμε το κάθε τι πού λέμε απαρατήρητο και να μην το εφαρμόζουμε.
Διότι θα μου ζητήσει λόγο ο Θεός εκεί πάνω.
Θα μου πεί: «τί έκανες εκεί κάτω;
Γιατί δικαιολογούσες τις δυσκολίες της καθεμιάς και προχωρούσε ο καιρός με τα ελαττώματα της;».
Γέρων Ευσέβιος Γιαννακακης.

[toula]

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά ξεκούραση. Λίγο να κοιμηθούν. Λίγο να σταματήσουν τους τρελούς ρυθμούς. Λίγο να πάρουν μια ανάσα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά ξεμπούκωμα. Έναν καφέ. Ένα κρασί με φίλους. Μια-δυο μέρες σε κάποια θάλασσα ή σε ένα βουνό. Κάτι για να αλλάξει η καθημερινότητά τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά βοήθεια. Σε μικρά πράγματα. Καθημερινά. Βοήθεια στο σκούπισμα. Στους λογαριασμούς. Στα δρομολόγια των παιδιών. Στα ρούχα. Στα πιάτα που κάνουν στοίβες μέσα στο νεροχύτη.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά φροντίδα. Φροντίδα όχι μόνο για τους άλλους. Φροντίδα και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Να φαν καλά. Να περιποιηθούν. Να γυμναστούν. Να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται απλά παρέα. Έναν άνθρωπο για να μιλήσουνε. Έναν άνθρωπο για να γελάσουνε ή να κλάψουνε μαζί. Καθένας σήμερα κλεισμένος στο καβούκι του, σηκώνει μόνος τον σταυρό του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι που βλέπω, χρειάζονται Ελπίδα. Όχι με λόγια. Όχι με κηρύγματα. Όχι με θεωρίες. Βαρέθηκαν. Μπούχτισαν με όλα αυτά…
Χρειάζονται να δουν κάποιον, που η ζωή του από μόνη της, θα μαρτυρά ‘’Χριστός Ανέστη’’

Eλ. Ελευθεριάδης
Ψυχολογος

[toula]

Ἡ ᾿Εκκλησία μιλᾶ ὅλες τὶς γλῶσσες καὶ μεταδίδει τὸ ἕνα Πνεῦμα, τὴν ἀλήθεια καὶ παράκλησι, ὅπως συνέβη κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.
῾Ο Λόγος ἔγινε σάρξ, καὶ μίλησε μὲ τὴν παρουσία καὶ τὴ διαγωγή Του. ∆ιῆλθε ἰώμενος πᾶσαν νόσον καὶ εὐεργετῶν πάντα ἀνθρωπον. Μίλησε διὰ τῶν πραγμάτων τὴ γλώσσα τῆς ἀγάπης, τὴν κατανοητὴ ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο. Καὶ ἔφερε τὸ εὐαγγέλιο τῆς ἐλπίδος, τῆς ὑγείας, τῆς χαρᾶς καὶ τῆς σωτηρίας.
᾽Ενῶ ὅμως ὅλους ἐθεράπευσε καὶ εὐεργέτησε, δὲν Τὸν δέχθηκαν ὅλοι. ᾽Αλλὰ σ’ αὐτοὺς ποὺ Τὸν δέχθηκαν ἔδωσε ἐξουσία νὰ γίνουν τέκνα Θεοῦ. Νὰ γίνουν Χριστοὶ κατὰ χάριν. Νὰ συνεχίσουν τὸ κήρυγμα, τὸ ἔργο καὶ τὴν εὐεργεσία Του πρὸς ὅλους.
῎Ετσι, ἡ ᾽Εκκλησία, ὅπως τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, συνεχίζει καὶ μιλᾶ διὰ τῶν τέκνων Της ὅλες τὶς γλῶσσες, δίδοντας τὸ ἕνα μήνυμα τῆς σωτηρίας.
Καὶ οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτὸν «γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς», θὰ μιλήσουν καινούργιες γλῶσσες. Καὶ οἱ καινούργιες γλῶσσες εἶναι οἱ προσωπικές. Καθένας πρέπει νὰ βρῆ τὸν δικό του ρυθμό. Νὰ κινηθῆ ἐλεύθερα. Νὰ κάμη τὰ πάντα, ὥστε νὰ ἀξιωθῆ συνειδητὰ νὰ βρῆ καὶ νὰ ζήση τὸν Χριστὸ ὡς σωτήρα, λυτρωτὴ καὶ εὐεργέτη. Τότε μιλᾶ τὴ δική του γλώσσα, τὴν προσωπικὴ καὶ μοναδική. Καὶ συνεχίζεται ἡ Πεντηκοστὴ διὰ τῆς προσωπικῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὸ νὰ ἀκούση ὁ καθένας τὸν Καλὸ Ποιμένα νὰ τὸν καλῆ μὲ τὸ ὄνομά του. Μὲ τὸ νὰ παίρνη ὑπόστασι τὸ εἶναι του. Μὲ τὸ νὰ βρῆ ἐν Χριστῷ τὸν ἑαυτό του· καὶ νὰ βγῆ ἀπὸ μέσα του ἕνα «δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν». Τότε καταλαβαίνει ὁ ἄνθρωπος ὅτι καλὰ λίαν ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα. Καλὰ λίαν γίνονται τῇ εὐλογίᾳ τοῦ Θεοῦ τὰ πάντα. ῞Ολα μᾶς κάνουν καλό: «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν».
Καὶ αὐτὴ τὴν εὐεργεσία τῆς σωτηρίας τὴν ἐκφράζει ὁ κάθε εὐεργετημένος καὶ σωσμένος προσωπικά, μὲ χίλιους τρόπους: μὲ τὸν λόγο, τὴ σιωπή, τὴ διαγωγή, τὴν παρουσία, τὰ ἔργα τῶν χειρῶν καὶ τοῦ νοός του.
῎Ετσι, ὅλα μιλοῦν μέσα στὴν ᾿Εκκλησία καὶ μεταδίδουν τὸν ἕνα Λόγο.
Καὶ ἀληθινὰ μιλᾶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ σιωπᾶ καὶ δι’ αὐτοῦ μιλᾶ ὁ Θεός. ᾽Εὰν περιοριζώμαστε στὸ νὰ λέμε τὶς δικές μας μόνον ἀπόψεις· ἂν ξεκινᾶμε ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὴν προβολὴ τῆς ἐφήμερης ἐπιτυχίας μας, τότε δὲν φανερώνομε τὸ πνεῦμα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅσο θεολογικὰ καὶ ἂν φαίνεται ὅτι μιλᾶμε, ἀλλὰ ἐπεκτείνομε τὴ σύγχυσι καὶ τὴν ὀχλαγωγία τῆς Βαβέλ.
῞Οταν μιλᾶ ὁ νεκρὸς ἑαυτός μας, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τότε εἴμαστε ζωντανοί. Μιλᾶ ὁ Θεός, μιλᾶ ὁ ἑαυτός μας ὁ ἀληθινός. Καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ζητοῦν τὴν ἀλήθεια ἀκοῦνε τὸν λόγο μας, γιατὶ δι’ αὐτοῦ ἀκοῦνε τὸν ἕνα Λόγο. Καὶ ὁ νεκρὸς γιὰ τὸν ἑαυτό του ἄνθρωπος καὶ ζῶν ἐν τῷ Θεῷ ἀκούει καὶ σέβεται τὸν λόγο ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀκούει τὸν λόγο τῶν ὄντων καὶ δι’ αὐτῶν ἀκούει τὸν ἕνα Λόγο, διὰ τοῦ ὁποίου «ἐγένετο τὰ πάντα», καὶ «χωρὶς Αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν».
Καταλαβαίνει, δέχεται, καὶ ταυτόχρονα διὰ τῆς αὐτῆς πράξεως κοινοποιεῖ τὸν λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγιναν τὰ πάντα. Καὶ αὐτὸς ὁ λόγος εἶναι νὰ συμμετάσχουν στὸν παράδεισο τῆς Λογικῆς λατρείας, τῆς μιᾶς συμπαντικῆς Λειτουργίας, ὅπου ὁ εἷς σαρκωθεὶς Θεὸς Λόγος, ὁ ἐκ σιγῆς προελθών, εἶναι «ὁ προσφέρων καὶ προσφερόμενος καὶ προσδεχόμενος καὶ διαδιδόμενος».
Τότε, ὅταν ὅλα ᾽Εκεῖνος τὰ πράττη, δίδει τὴ δυνατότητα καὶ παρέχει τὴν τιμὴ καὶ σὲ μᾶς τοὺς μηδαμινοὺς νὰ μποῦμε στὸ συλλείτουργο καὶ νὰ λειτουργήσωμε προσφέροντας τὴν ἐλάχιστη συμβολή μας μὲ τὸν λόγο, τὴ σιωπή, τὴν πρᾶξι καὶ τὴν ἡσυχία μας.
῾Ο Λόγος τῆς ᾿Εκκλησίας εἶναι τὸ συλλείτουργο, ὅπου ἐναρμονίως συνάδουν ὅλοι οἱ λόγοι τῶν προσώπων καὶ τῶν ὄντων.
Τίποτε δὲν ὑπάρχει ἀληθινὰ ἔξω ἀπὸ αὐτὸ τὸ συλλείτουργο, τὴ μία Λειτουργία ποὺ λογοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο, τὸν καθιστᾶ λόγο Θεοῦ καὶ εὐλογία γιὰ ὅλη τὴ δημιουργία.
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο κάθε πιστός, ὁ πιὸ ἐλάχιστος καὶ μικρός, δὲν εἶναι τμῆμα τοῦ ὅλου, ἀλλὰ ἀνακεφαλαιώνει τὸ ὅλον. Εἶναι ἐν σμικρῷ ᾽Εκκλησία. Εἶναι ἐν σμικρῷ ὁλόκληρος ὁ κόσμος.
Συχνὰ λέγεται ὅτι πρέπει νὰ προσφέρωμε στὸν κόσμο τὸν θεολογικὸ λόγο τῆς ᾽Εκκλησίας. ᾽Αλλὰ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχνᾶμε ὅτι θεολογικὸς λόγος δὲν εἶναι ἡ μεταπρατικὴ χρῆσι τῶν πατερικῶν ρήσεων καὶ ἡ μηχανικὴ ἐπανάληψι κάποιας θεολογικῆς ὁρολογίας.
Θεολογία εἶναι ἡ σάρκωσι τῆς ἀλήθειας ἄθελά μας. ῾Η φανέρωσι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ γίνεται χωρὶς καμμιὰ προσπάθεια ἀπὸ τοὺς συντετριμμένους.
Τὸ ἀληθινὸ γίνεται καὶ διατυπώνεται ἀκόπως. ῾Η Θεοτόκος εἶναι ἡ «ἀκόπως βαστάσασα» τὸν Χριστό. Καὶ γιὰ νὰ φθάσης σ’ αὐτὸ τὸ «ἀκόπως», τὸ ἀληθινὸ καὶ αὐθόρμητο, ποὺ εἶναι δῶρο Θεοῦ καὶ ἄνωθεν προσφερόμενο χάρισμα, πρέπει πολὺ νὰ κουρασθῆς, νὰ κλάψης, νὰ ἀσκηθῆς, νὰ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ ὅλα. Νὰ ξεπεράσης τὰ πάθη σου μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Νὰ ξεπεράσης τὶς ἀρετές σου, ὅπως θέλει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Νὰ μὴν ἔχης καμμιὰ ἰδέα γιὰ τὶς ἀρετές, τὶς ἱκανότητες ἢ τὴν ἁγιότητά σου. Νὰ φθάσης στὸ μὴ ὄν. Τότε ὁ Θεὸς ἔρχεται καὶ χαρίζει δωρεὰν τὰ ὑπὲρ φύσιν καὶ αἴσθησιν. Καὶ τὰ χαρίζει στοὺς ταπεινούς, «τὰ μωρά, τὰ ἀσθενῆ, τὰ ἀγενῆ, τὰ ἐξουθενημένα καὶ τὰ μὴ ὄντα». Γιατὶ τὰ μὴ ὄντα, ὡς μὴ ἔχοντα καμμιὰ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους, δὲν νοθεύουν τὰ ἅγια, ἄσπιλα καὶ τίμια.
᾽Ενῶ οἱ «ἐνάρετοι», αὐτοὶ ποὺ παρ’ ὅλες τὶς ἀρετὲς ἢ τὶς γνώσεις τους, ἢ ἐξ αἰτίας αὐτῶν καὶ τῆς μεγάλης ἰδέας ποὺ ἔχουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους (καὶ ἡ ὁποία ὑπογραμμίζεται καὶ φαίνεται εὐκρινέστερα μὲ τὴ δῆθεν προσπάθεια νὰ τὴν ἀποκρύψουν) γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ μὲ ὅλα αὐτὰ μολύνουν καὶ νοθεύουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ· τὸν ἀνακατεύουν μὲ τὶς δικές τους τοξίνες καὶ τὸν κάνουν ἀχώνευτο καὶ ἀπορριπτέο ἀπὸ τὸ στομάχι τοῦ πεινασμένου ἀνθρώπου.
῾Ο λόγος τῆς ᾽Εκκλησίας εἶναι ἡ φανέρωσι τῆς ἀναπαύσεως καὶ τῆς παρακλήσεως τοῦ Πνεύματος, ποὺ προσφέρεται δωρεὰν ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς καὶ κεκαθαρμένους, ποὺ δὲν ὑπολήπτονται τὸν ἑαυτό τους.
῎Ετσι, δωρεὰν προσφέρουν τὰ τίμια, ἐπειδὴ τὰ ἔλαβαν. Καὶ τοὺς εἶναι ὁ κόσμος εὐγνώμων, ἐνῶ αὐτοὶ ἐλεεινολογοῦν ἔσωθεν τὸν ἑαυτό τους. Τὸν βλέπουν «ὑποκάτω πάσης τῆς κτίσεως», χειρότερο πάντων τῶν ἀνθρώπων καὶ κατώτερο ὅλων τῶν κτηνῶν καὶ ἑρπετῶν. Καὶ θαυμάζουν μόνο τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὴ σοφία καὶ τὴν ἄρρητή Του πρόνοια γιὰ ὅλη τὴ δημιουργία, καὶ γι’ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους καὶ ἄξιους πάσης καταδίκης.
Τελικὰ φαίνεται ὅτι κάνουν θεολογία οἱ μὴ θεολόγοι, οἱ ἀληθινοί, οἱ ταπεινοὶ καὶ γνήσιοι ἄνθρωποι (ποὺ ἐνίοτε μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ θεολόγοι). Αὐτοὶ ποὺ μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ βάσανα, τοὺς κόπους καὶ τὶς δοκιμασίες, φθάνουν σὲ ἕνα ἐκ βαθέων «δόξα τῷ Θεῷ». Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενο τῆς ζωῆς τους καὶ τὴν ἀνωστικὴ δύναμι, ποὺ συνέχεια τοὺς φέρνει πρὸς τὸν Θεὸ καὶ καθιστᾶ τὸν λόγο καὶ τὴν παρουσία τους εὐλογία γιὰ τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀδελφούς τους.
Πεντηκοστή: Ο λόγος τής Εκκλησίας († Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους)
(Πηγή: wra9.blogspot.com)

[toula]

Είπεν ο αββάς Αλώνιος(+4 Ιουνίου):
Εάν δεν πει ο άνθρωπος στην καρδιά του ότι εγώ μόνος και ο Θεός είμαστε στον κόσμον δεν θα έχει ανάπαυση.
Είπε πάλιν ότι, εάν θέλει ο άνθρωπος, από το πρωί μέχρι την εσπέρα, μπορεί να φθάσει σε μέτρα θεία.
Ρώτησε κάποτε ο Αββάς Αγάθων τον Αββά Αλώνιο, λέγοντας : «Πώς θα κατορθώσω να κυριαρχώ στη γλώσσα μου, ώστε να μη ψεύδεται ; ». Και του άπαντα ο Αββάς Αλώνιος : « ’”Αν δεν ψεύδεσαι, πολλές αμαρτίες πρόκειται να κάνης ». Και εκείνος είπε : « Πώς ; ». Και του αποκρίνεται ο γέρων : « Υπόθεσε ότι δυο άνθρωποι έκαμαν φόνο μπροστά σου και ο ένας τους βρήκε καταφύγιο στο κελλί σου. Και οι αρχές τον καταζητούν και σε ρωτάνε : ’Έγινε φόνος μπροστά σου ; Άν δεν ψευσθής, παραδίνεις αυτόν τον άνθρωπο στον θάνατο. Καλύτερα, άφησε τον μπροστά στον Θεό χωρίς δεσμά. Γιατί Αυτός όλα τα γνωρίζει ».
Ευεργετηνός

[toula]

Μια φωλιά μέσα στο δάσος το ερημητήριο του παπα-Τύχωνα, του Ρώσσου ασκητή της Καψάλας. Ο μεσημεριάτικος ήλιος, καθώς πέφτει επάνω στον τσίγκο της στέγης, αλλοιώνει την όψη του κελλιού. Ακτινοβολεί ολόκληρο, όπως ακτινοβολούσε η φτωχή και ταπεινή καρδιά του παπα-Τύχωνα που είχε μέσα της τον Κύριο. Και όποιος έχει τέτοιο θησαυρό, είναι ποτέ πτωχός;
Πριν αρχίση τις συμβουλές του ο Γέροντας, είχε τυπικό να κάνη πρώτα προσευχή, να επικαλεσθή το Άγιο Πνεύμα, για να τον φώτιση, και αυτό συνιστούσε και στους άλλους.
Έλεγε: «Ο Θεός άφησε το Άγιο Πνεύμα, για να μας φωτίζη. Αυτό είναι νοικοκύρης. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας αρχίζει με το Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας».
Αν η γλώσσα του εδυσκολεύετο να το προφέρη, η καρδία του πάντα για τον Παράκλητο μιλούσε:
– Άγια Πνεύματα (δεν μπορούσε να ειπή Άγιο Πνεύμα) βοηθήστέ με, έλεγε κάθε τόσο.
Και επεξηγούσε:
– Λέω γιατί αυτό νοικοκύρη. Χριστός άφησε αυτό νοικοκύρη. Για αυτό λέει παπάς όταν λειτουργήσει: Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε… Με την προσευχή έρχεται μέσα στην καρδιά Χριστός, και όπου Χριστός όλη Αγία Τριάδα παιδί μου. Πω, πω, πω, όπου Χριστός, εκεί Πατέρας και Άγιο Πνεύμα.
Ενώ έλεγε αυτά για το Άγιο Πνεύμα, αλλοιωνόταν το πρόσωπο του, και πολλοί ευλαβείς άνθρωποι την έβλεπαν αυτή την αλλοίωση…αξιώθηκε να αναγεννηθή άνωθεν εκ Πνεύματος Αγίου, και να έχη τον Χριστόν μέσα στην αγιασμένη του καρδιά.
Iconandlight