Καθημερινός πόλεμος με το αντίθετο πνεύμα - εμπειρίες.

[christmas08]

τον τελευταιο καιρο δε μπορω να κανω τη νοερα προσευχη. παει το μυαλο μου σε κατι που ειμαι ευαλωτη και δε μπορω να το κανω περα, αφηνομαι να σκεφτομαι εκεινο.

στον υπνο να δεις τι πολεμο κανει.....δε ξερω αν εσεις εχεις τετοια δειγματα αλλα εμενα την ωρα του υπνου λυσομαναει,κι οχι τιποτα αλλο το λες και στους δικους σου και δε σε πιστευουν σε περνανε για τρελη

Αυτα που συμβαινουν κατα την διαρκεια του υπνου και εμενα με τρομαζουν πολυ. Με τον ευαγγελιο κατω απο το μαξιλαρι ομως εχουν ηρεμισει πολυ. Καλα αυτο με το χασμουρητο στην προσευχη μου συμβαινει σχεδον συνεχεια και πριν να την κανω οι χιλιες δυο δικαιολογιες τριγυριζουν μεσα στο μυαλο μου για να μην προσευχηθω..αλλα και για να αναβαλω την εξομολογηση δικαολογιες και για την Θεια Κοινωνια μου ερχονται στο μυαλο παλιες αμαρτιες ξεχασμενες και σκεφτομαι αφου δεν τις εξομολογηθηκα πως θα παω να κοινωνησω

[aposal]

Την επόμενη φορά να ζητήσετε βοήθεια από τον Δημήτρη (1939) που ως σωματοφύλακας δέρνει αβέρτα-κουβέρτα! Βέβαια όλα όσα περιγράψατε είναι ξεκάθαρο ότι αποτελούν παιχνίδια του μυαλού (εκεί "χτυπάει" ο πονηρός), αλλά φαντάζομαι ότι ο πνευματικός σας, θα δώσει το κατάλληλο φάρμακο.

[stathis73]

Την επόμενη φορά να ζητήσετε βοήθεια από τον Δημήτρη (1939) που ως σωματοφύλακας δέρνει αβέρτα-κουβέρτα! Βέβαια όλα όσα περιγράψατε είναι ξεκάθαρο ότι αποτελούν παιχνίδια του μυαλού (εκεί "χτυπάει" ο πονηρός), αλλά φαντάζομαι ότι ο πνευματικός σας, θα δώσει το κατάλληλο φάρμακο.

Οσον αφορα τον δημητρη εχει δικιο ο Αποστολος, αλλα εκει που λες παιχνιδια του μυαλου δεν νομιζω να ειναι ετσι, φιλε μου αποστολε ξερουμε για ξυλο απο δαιμονες και αλλα δεν ειναι μονο στον υπνο ωστε να τα χαρακτηρισουμε παιχνιδια μυαλου, στον καθένα χτυπαει εκει που τον βρισκει πιο αδυνατο αλλοι εχουν αισχρους λογισμους για τα Θεια, αλλοι αισθανονται φοβο, αλλοι κατι αλλο και παει λεγοντας δεν ειναι παιχνιδια του μυαλου, οσο για το φαρμακο του Πνευματικου εκει ναι ειναι ακριβως οπως το λες.

[ψυχουλα]

τον τελευταιο καιρο δε μπορω να κανω τη νοερα προσευχη. παει το μυαλο μου σε κατι που ειμαι ευαλωτη και δε μπορω να το κανω περα, αφηνομαι να σκεφτομαι εκεινο.

στον υπνο να δεις τι πολεμο κανει.....δε ξερω αν εσεις εχεις τετοια δειγματα αλλα εμενα την ωρα του υπνου λυσομαναει,κι οχι τιποτα αλλο το λες και στους δικους σου και δε σε πιστευουν σε περνανε για τρελη

Αυτα που συμβαινουν κατα την διαρκεια του υπνου και εμενα με τρομαζουν πολυ. Με τον ευαγγελιο κατω απο το μαξιλαρι ομως εχουν ηρεμισει πολυ. Καλα αυτο με το χασμουρητο στην προσευχη μου συμβαινει σχεδον συνεχεια και πριν να την κανω οι χιλιες δυο δικαιολογιες τριγυριζουν μεσα στο μυαλο μου για να μην προσευχηθω..αλλα και για να αναβαλω την εξομολογηση δικαολογιες και για την Θεια Κοινωνια μου ερχονται στο μυαλο παλιες αμαρτιες ξεχασμενες και σκεφτομαι αφου δεν τις εξομολογηθηκα πως θα παω να κοινωνησω

λοιπον αυτο με τις παλιες αμαρτιες ειναι φοβερο!!! συνεχεια νομιζω οτι ξεχασα αυτο ή εκεινο ή θυμάμαι κατι απίστευτα!!!
πρόσφατα θυμήθηκα ότι όταν ημουν γυρω στα 9 και εκανα παρεα με μια αρμενισσα απο την Πολη, με ειχε πεισει η γιαγια της οτι ο Αλλαχ ειναι ο ιδιος Θεος με τον δικο μας κι οτι απλως ετσι λεγεται ο Θεος στα τουρκικα και καθομασταν και τα δυο και καναμε τεμεναδες και φωναζαμε Αλλαχ~ και μου μπηκε η ιδεα αν ετσι εφυγε η Θεια Χαρη του βαπτισματος και αλλα τετοια!
μετα θυμηθηκα οτι μετα τη βαπτιση μου χτυπησα ενα ξαδερφακι μου, ιστοριες απο την κρυπτη!!!
να δω τι αλλο θα μου θυμίσει, ε βρε τι εχει να ακουσει ο καημενος ο παπας οταν παω για εξομολογηση, ή που θα νευριασει ή που θα πεσει κατω απο τα γελια..

[aposal]

Όταν βλέπεις ή ακούς κάτι (υπερφυσικό) και φοβάσαι, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στο μυαλό σου και όχι στην πραγματικότητα. Το ίδιο με τα πάθη που κορυφώνονται, ή τα όνειρα που βλέπεις (πιθανόν και οράματα). Όλα είναι παιχνίδια του μυαλού, στη λειτουργία του οποίου επεμβαίνει ο πονηρός για να περάσει τα δικά του μηνύματα. Κατόπιν ανοχής του Δημιουργού, βεβαίως. Σε πολύ ειδικές περιπτώσεις μπορεί να έχουμε και "ξύλο" από δαίμονες, αλλά είναι πολύ σπάνιες και προφανώς για τον επιτρέψει αυτό ο Κύριος θα υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

[johnge]

Όντως πολύ ωραίο θέμα, και που αν δεν ερχόταν στην επιφάνεια, ίσως να αργούσα πολύ ακόμα να το δω.

Ενθαρρυντικό επίσης. Καθένας μας μαθαίνει πως τους ίδιους λογισμούς και τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες τακτικές που επιστρατεύει ο διάβολος για να μας πολεμήσει, τις μοιραζόμαστε με πολλά άλλα άτομα.

Έτσι κι εγώ έπεσα από τα σύννεφα, όταν πρωτοδιάβασα ότι τους ίδιους βλάσφημους και πονηρούς λογισμούς κατά τη Θεία Λειτουργία ή την ώρα της προσευχής ή και της εξομολόγησης, απασχολούσαν κι άλλους αδελφούς μου. Όταν είδα ότι κι άλλοι αδελφοί συμπάσχουν και ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από μένα, ανακουφίστηκα γιατί ήξερα πως αγωνίζομαι μαζί τους, να απαλλαγώ από τους λογισμούς αυτούς. Μην ερμηνευτεί λάθος το ανακουφίστηκα. Απλά δεν μου βγαίνει καλύτερη λέξη.

Το τελευταίο καιρό έρχομαι αντιμέτωπος με την απροθυμία ιδιαίτερα στο θέμα της προσευχής. Νιώθω εξάντληση, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Ενώ η καρδιά θέλει να προσευχηθεί, το σώμα δεν υπακούει. Ιδιαίτερα, όταν είμαι με άλλους μέσα στο σπίτι, δεν μπορώ ούτε λεπτό να προσευχηθώ. Με ενοχλεί η φασαρία που κάνουν ή η τηλεόραση που βλέπουν και δεν βρίσκω ηρεμία. Προφασίζομαι μάλλον ότι δεν επικρατεί η ηρεμία που θέλω. Επίσης δεν αισθάνομαι άνετα να ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή θα περάσει κάποιος και θα με δει να προσεύχομαι. Όλα αυτά είναι βέβαια προφάσεις. Έτσι απλά λέω το Πάτερ ημών και τελειώνω εκεί τη προσευχή μου.

Επίσης παλιότερα δε, λιγότερα τώρα τελευταία, κατά τη διάρκεια της προσευχής, πολλές φορές έχω την εντύπωση πως κάποιος με παρακολουθεί, κάποιος θα μου εμφανιστεί. Βλέπω σκιές ή κάτι σαν σκιές. Παλιότερα σταματούσα την προσευχή. Τώρα πλέον προσπαθώ να το περιφρονήσω και πιο σπάνια συντομεύω τη προσευχή.

Όταν άρχισα να εξομολογούμαι, έλεγα ότι προσπαθώ, κάνω, φτιάχνω και με συμπλήρωνε ο γέροντας με τη βοήθεια του Θεού ή με τη δύναμη του Θεού. Έλεγα πάντα με τη δύναμη του Θεού, αυτό εννοώ. Το θεωρούσα μεν αυτονόητο αλλά δεν το έλεγα. Πλέον νιώθω πολύ καλύτερα όταν συμπληρώνω εγώ τον εαυτό μου με τη φράση αυτή. Και ίσως αυτό είναι το όπλο που μας δίνει ο Κύριος να αντιμετωπίσουμε κάθε πειρασμό: ότι πρέπει να στηριχτούμε στις δικές Του δυνάμεις και στο δικό Του Έλεος. Ας δεχτούμε την αμαρτωλή φύση μας, κι ας προσπαθήσουμε με τη χάρη του Κυρίου να αγωνιστούμε για την συγχώρηση αυτής.

[panagiotisspy]

Εγώ δεν "έχω" εύκολη την προσευχή. Δηλαδή εννοώ να καθήσω να προσευχηθώ.
Εκτός αν κάνω ανάγνωση την προσευχή.

Αυτό δεν ισχύει με την "ευχή".
Τελικά ίσως να είμαι τύπος της τυποποίησης..

Ξαφνικούς και ανεξήγητους τρόμους, μπορεί να αισθανθώ κι' εγώ (αίσθηση ότι "κάτι δεν πάει καλά" για παράδειγμα σε ένα δωμάτιο από το οποίο πρέπει να φύγω αμέσως) ή κάποιον εφιάλτη που τον συνδέω με κάτι δαιμονικό και με πιάνει φόβος.

Να σας πω και κάτι πιό "ιδιότυπο".
Καμμιά φορά νιώθω όχι κάτι κακό, αλλά κάτι καλό (για παράδειγμα μιά ευφορία στιγμιαία, ή μιά αίσθηση "μακαριότητας"). Και κάτι σαν από μέσα μου, μού λέει "αγαπητέ αυτό που νιώθεις δεν είναι καθόοοοολου καλής "προελεύσεως".

Τι λέτε, είμαι για το Α.Ο. ή για τον Sigmund Freud?

Πάντως τελευταία δεν μου πολυσυμβαίνουν όλα τούτα και η ευχή βοηθάει στα πάντα, είναι το πιό δυνατό όπλο.

Οταν "κάτι" με αποτρέπει να πω την ευχή και μου βάζει άλλα στο μυαλό, μερικές φορές το υπερνικώ, με μιά "αίσθηση εσωτερικής οργής" του στυλ "όχι ρε, θα συνεχίσω, ο κόσμος να χαλάσει" και μπορεί να βάλω και τις φωνές! (Αν όμως είναι κάποιος κοντά μου και με βλέπει, τότε δυστυχώς ντρέπομαι και πρέπει να απομονωθώ.. )

ΟΚ φτάνει, αρκετά σας "κατατέθηκα" αδέρφια!

Ο κάθε άνθρωπος πάντως αντιμετωπίζει διαφορετικά πράγματα, αλλά η Χάρη του Θεού μας βοηθάει όλους μας τελικά.

[ψυχουλα]

Όταν βλέπεις ή ακούς κάτι (υπερφυσικό) και φοβάσαι, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στο μυαλό σου και όχι στην πραγματικότητα. Το ίδιο με τα πάθη που κορυφώνονται, ή τα όνειρα που βλέπεις (πιθανόν και οράματα). Όλα είναι παιχνίδια του μυαλού, στη λειτουργία του οποίου επεμβαίνει ο πονηρός για να περάσει τα δικά του μηνύματα. Κατόπιν ανοχής του Δημιουργού, βεβαίως. Σε πολύ ειδικές περιπτώσεις μπορεί να έχουμε και "ξύλο" από δαίμονες, αλλά είναι πολύ σπάνιες και προφανώς για τον επιτρέψει αυτό ο Κύριος θα υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

δε συμβαινει απαραιτητως μονο στο μυαλο! οι δαιμονες ειναι υπαρκτα πνευματα οπως οι αγγελοι οχι μεσα στο μυαλο μας.
αυτο που ανεφερα πριν με την κυρια που ελεγε τους χαιρετισμους και εγινε βαβουρα και χτυπηματα δυνατα και φωνες δεν εγινε αντιληπτο μονο απο εκεινη και την κορη της που ηταν μεσα στο εκκλησακι αλλα οταν βγηκαν εξω και προχωρησαν παρακατω εξω απο μια κατοικια οπου διεμενε ενα ηλικιωμενο ζευγαρι με το οποιο συνηθιζε να συζητα οποτε πηγαινε προς τα κει, της εκαναν εκπληκτοι ερωτησεις για το θορυβο που εγινε στην εκκλησια! ακομα και εκεινοι ακουσαν τη βαβουρα και το σαματα!

[eleimon]

[quote="panagiotisspy"]

Τι λέτε, είμαι για το Α.Ο. ή για τον Sigmund Freud?

[quote]

για τον δευτερο ειμαστε ολοι.....

[dionysisgr]

Σας ευχαριστω που αναθερμανατε με το ενδιαφερον σας αυτο το θεμα.

Εχουμε φτασει με ολα αυτα που βλεπουμε, και δεχομαστε, συνεχως
και προσπαθωντας να αντιδρασουμε, ως Χριστιανοι Ορθοδοξοι, ενστικτωδως,
να αφηνουμε μεσα στην "απολογητικη" παραζαλη, εναντι των πολεμιων της πιστεως μας,
που ομως δεν πρεπει να ειναι το κυριο εργο μας,
λιγο κατα μερος τα πιο σημαντικα θεματα,
για την πνευματικη μας προοδο, και για την σωτηρια μας την ιδια,
οπως η προσευχη που ειναι το κατεξοχην εργο μας.

Χωρις προσευχη δεν παμε στην κυριολεξια πουθενα. Αυτο ειναι αξιωμα απαραβατο.

Στο θεμα μας τωρα.

Προσπαθηστε να μην δινετε σημασια, σε ενοχλησεις, θορυβους, και γενικα σε πειραγματα.

Δεν υπαρχει περιπτωση να ξεκινησει καποιος να σταθει ενωπιον του Θεου στα σοβαρα,
γιατι αυτο ειναι η προσευχη, και να μεινει ησυχος χωρις πειρασμο.

Απο την στιγμη ομως που η προσευχη γινεται κανονας και τροπος ζωης,
ο προσευχομενος αποκτα μια σχετικη εμπειρια,
με την συνεργεια και της χαριτος του Θεου, και δεν επηρεαζεται βαθμηδον, οσο στην αρχη,
οταν δε, δειξει και πληρη αδιαφορια, για τα τερτιπια του πονηρου,
που του προβαλλει συνεχως, ειτε αισθητως, ειτε μεσω των λογισμων,
βλασφημιας, αισχρων, ασχετων, φαντασιων, εργασιων που δηθεν εχει να κανει, και χιλιων αλλων, ακομη,
τοτε αυτα πανε στην ακρη.

Οποτε μην δινετε τοση σημασια, γιατι αυτο θελει το αντιθετο πνευμα.
Να αφησουμε τον Θεο, και να ασχολουμαστε μαζι του.

Το ξερω, ακουγεται σαν ευκολο, αλλα δεν ειναι καθολου.
Χρειαζεται επιμονη και υπομονη, και θαρρος.
Αλλα χωρις αυτα ουτως η αλλως δεν κανουμε τιποτα, οχι μονο στην πνευματικη ζωη μας, αλλα πουθενα..

Παρακαλω, απο την μικρη, ελαχιστη εμπειρια μου, και χωρις να μου πεφτει λογος,
μιλαω φιλικα και αδελφικα καθαρα, οπως θα μιλουσα στον ιδιο μου τον αδελφο, το εξης.

Καντε οσοι μπορειτε, και δεν το κανετε ηδη, μιλω γιαυτους που δεν εχουν καποιο κανονα, η καν πνευματικο να τους οδηγησει,
καθε βραδυ το Αποδειπνο, μετα των Χαιρετισμων στην Παναγια μας. Ορθιοι και με συγκεντρωση.

Δεν ειναι παραπανω απο μιση ωριτσα. Ειναι πολυ μεγαλη, μεγιστη ευλογια. Ειναι κατι μικρο, με μεγαλο ομως αποτελεσμα.

Μιση ωριτσα μονο. Και οταν ξεκινησετε, θα περασει καιρος, και μετα θα λετε: Πως μπορουσα τοσο καιρο χωρις αυτον τον γλυκο κανονα, και δεν υπαρχει περιπτωση να κοιμηθω, και να μην τον διαβασω.. Ετσι θα γινει.

Και αφηστε τον "αλλον", να χτυπιεται οσο θελει.

Μετα η πριν απο αυτον τον ευλογημενο κανονα, που κανουν οι Χριστιανοι Μοναχοι και Λαϊκοι εδω και αιωνες, και αγιαζονται και χαριτωνονται, καντε οτι αλλο θελετε, την ευχη, η κομποσχοινι, η μελετη κλπ κλπ.

Κοντα στην Ενορια μας, μενει μια γιαγια, που βρισκεται σε μεγαλο πνευματικο υψος, και αυτο μου το εχουν πει και οι δυο εφημεριοι του Ναου στον οποιο μενει κοντα, οι οποιοι εχουν εκπλαγει με τα χαρισματα και την πνευματικη κατασταση της.

Κανει τον κανονα αυτον, πανω απο 60 χρονια συνεχως, καθημερινα, χωρις διακοπη. Μεγαλο πραγμα! Ευλογια Θεου!

Δεν ειναι τοσο το "τυπικο" της υποθεσης, αλλα η σταθερη επιμονη, η θυσια, το φιλοτιμο, και η αποφασιστικοτητα, που προσελκυει την χαρη του Θεου. Εκει ειναι η ουσια. Αυτο επιδιωκουμε.

Δηλαδη λεμε: Kυριε, με τις αδυναμιες μου, την παραζαλη μου, τον μπερδεμενο λογισμο μου, με ολα αυτα που κουβαλαω, και με τις μεριμνες μου, εγω στεκομαι ενωπιον Σου, και καταθετω το διλεπτο της χηρας, που λεει στην Γραφη,
με ειλικρινεια και αποφασιστικοτητα. Σταθερα, και μονιμα. Οσο μπορω.

Αυτο το βλεπει ο Θεος, και αναλογα, με το μετρο του δοσιματος μας, δινει και το Αντιδωρο Του.

Και επειδη ο Θεος μας, ειναι "ανοιχτοχερης" και αρχοντας, και δεν υπαρχει μετρο συγκρισης με την δικη μας δωρεα,
ενα "παιρνει", και μαζι με αυτο, μας γυριζει πισω χιλια. Γιατι και αυτο το ενα, ο Θεος στην ουσια, δεν το εχει αναγκη,
αλλα μεσα απο αυτο βλεπει, την θεληση μας, και το πολλαπλασιαζει, και μας το επιστρεφει.

Λοιπον, ας προσπαθησουμε, και θα δουμε στην πραξη, οτι λιγα εμεις θα καταθετουμε,
και πολλα θα "εισπραττουμε" πισω, με μεγαλη αποδοση και με "τοκο", μαλιστα.

Πνευματικα μιλωντας παντα, και οχι με ορους ευημεριας, καλοζωϊας, και αλλων επιγειων αγαθων.

Γιατι οταν στεκεσαι για προσευχη, δεν ειναι αναγκη να ζητας τα βιοτικα, αυτα τα ξερει ο Χριστος,
πολυ πριν απο εσενα, και τα παρεχει, εφοσον, ειναι για το συμφερον σου, οπως και ολα τα υπολοιπα αιτηματα σου.

Αυτο που θελει ο Χριστος, ειναι να στεκομαστε για Αυτον, στην προσευχη, και το Προσωπο Του να αναζητουμε.

Αυτο ειναι το ζητουμενο, και στο βαθμο που θα το πετυχουμε, θα λαβουμε και χαρη και ευλογια και δωρεες, πνευματικες.

Στο χερι μας ειναι αποκλειστικα, αρκει να θελουμε, να δειξουμε την βουληση μας. Ο Θεος περιμενει, υπομονετικα.