Να ζητάμε ταπεινά το έλεος του Θεού για την διόρθωσή μας

[gkou]

- Γέροντα, όταν οι Πατέρες λένε ότι μετάνοια είναι να αποφασίση κανείς να μην ξανακάνη τα προηγούμενα αμαρτήματα και να λυπάται γι’ αυτά, σημαίνει ότι διαρκώς πρέπει να τα θυμάται;
- Όχι, δεν θυμάται κάθε αμαρτία χωριστά, αλλά έχει συνέχεια στην συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Μέχρις ενός σημείου πρέπει να σκέφτεται κανείς ένα σφάλμα του και ύστερα να ζητά ταπεινά το έλεος του Θεού και ,αν δεν υπάρχη υπερηφάνεια, ο καλός Θεός θα βοηθήση. Ιδίως όταν κάποιος είναι ευαίσθητος, καλύτερα είναι να ξεχνά παλιές αμαρτίες του, αφού έχουν τακτοποιηθή με την μετάνοια και την εξομολόγηση. Μπορεί το ταγκαλάκι να του θυμίζη παλιές του αμαρτίες και να τον ζαλίζη με λογισμούς , για να του τρώη την ώρα και να τον περισπά από την προσευχή. Ένας όμως που δεν είναι ευαίσθητος και βλέπει να γεννιέται μέσα του υπερηφάνεια, τότε καλά είναι να φέρνη στον νου του τις αμαρτίες του, για να ταπεινώνεται.
- Γέροντα, μπορεί κάποιος να έχη συναίσθηση της αμαρτωλότητός του και να μην έχη μετάνοια;
- Ναι, αν δεν έχη ταπείνωση. Όταν στην μετάνοια ανακατεύεται ο εγωισμός ,συνέχεια ο άνθρωπος σκέφτεται: «πώς το έκανα αυτό, πώς το είδαν οι άλλοι, τι ιδέα θα σχηματίσουν;» και βασανίζεται. Το «πώς το έκανα πάλι» και το «πώς κατήντησα» έχει εγωισμό∙ δεν έχει μετάνοια. Πρέπει να καταλάβη ότι έσφαλε και να ζητήση ταπεινά το έλεος του Θεού. «Θεέ μου, να πη, έσφαλα, συγχώρεσέ με. Τέτοιος παλιάνθρωπος είμαι. Λυπήσου με. Αν δεν με βοηθήσης, χειρότερος μπορώ να γίνω, καλύτερος δεν μπορώ να γίνω. Μόνος μου δεν πρόκειται να διορθωθώ», και να προσπαθήση να μην το ξανακάνη. Πολλοί άνθρωποι που έσφαλαν και πόνεσαν γιατί πλήγωσαν τον Θεό και όχι γιατί ξέπεσαν στα μάτια των ανθρώπων, αγίασαν.
Όταν κάποιος ζη κοσμικά και κόβη μετά τις σχέσεις του με το κοσμικό πνεύμα, έλκεται πολλές φορές από αυτό, χωρίς να το θέλη. Δεν πρέπει όμως να απογοητεύεται. Νομίζω, σ’ αυτήν την περίπτωση πρόοδος είναι και το ότι αρχίζει η καλή ανησυχία, που ελέγχει την ψυχή του για τα σφάλματα που έκανε και για ό,τι έπρεπε να κάνη, αλλά δεν έκανε. Σιγά-σιγά γίνεται μια πάλη, ταπεινώνεται ακουσίως ο άνθρωπος και απελπίζεται με την καλή απελπισία, δηλαδή απελπίζεται από το εγώ του. Τότε όλα τα αποδίδει στην Χάρη του Θεού και πιστεύει αληθινά εκείνο που είπε ο Κύριος: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Αν στην συνέχεια αγωνισθή φιλότιμα ,με πολλή ταπείνωση, ελπίζοντας στην παντοδυναμία του Θεού, ο καλός Θεός θα τον ελεήση.



Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας »
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[michail]

Συν Αθηνά και χείρα κίνει... Ο Κύριος μάς παρέχει τά πάντα. Αέρα,νέρο,καί μεγάλη ποικιλία φυτικών τροφών. Ολα αυτά επάνω σέ έναν κόκκο άμμου ο οποίος αιωρείται στό χάος. Ο δέ Ανθρωπος προικισμένος μέ όλα τά προσόντα γία νά κάνει υπερήφανο τόν Πατέρα τού,καί να αξιώθει νά περάσει επιτυχώς τίς "εξετάσεις" στό μικρό αυτό χρονικό διάστημα πού παραμένει στήν γή. Στήν συνέχεια τήν αναπόφευκτη ώρα τού θανάτου θά δεί με τά μάτια τής ψυχής τού τόν διαχωρισμό τής φθαρτής ύλης καί τού αιώνιου πνεύματος,κατάσταση δία τήν οποία είναι ενημερωμένος από μικρό παιδί. Εχουμε άραγε τό δικαίωμα νά κάνουμε εκκλήσεις στόν Κύριο νά μάς λυπηθεί,να μάς συνχωρέσει κτλ,ή καί σέ αυτό τό σημείο ,συνεχίζουμε νά κάνουμε κατάχρηση εξουσίας προσπαθώντας νά δικαιολογήσουμε την απιστία μάς ;

[terzagelos]

gkou,σηγουρα σαν ανθρωποι ,αν και εχουμε πιστεψει ,στον Χριστο μας και Θεο μας,στη συνεχεια πεφτουμε
σε λαθη και αμαρτιες.
Εχωντας ελπιδα στον Θεο μας ,και Στο Μεγα Ελεος του,ζηταμε μετανεια για τα λαθη μας,για να μπορεσουμε
να προχωρησουμε,(οπως και αναφερη ο γεροντας Παισιος,)γιατι στη συνεχεια οι τυψεις δεν θα μας
αφηναν να προχωρισουμε στην Πνευματικη μας ποροια.
Η μετανεια, δεν μας καθηστα καθαρους,,και για ,(να μην καβαλησουμε καποιο καλαμι,)πρεπει να εχουμε
παντα στο μυαλο μας,, το ποσο αμαρτωλοι ειμαστε.
Αν δεν ειχε θυσιαστη ο Ιησους Χριστος ο Κυριος μας ,δεν θα ειχαμε Σωτηρια,και γι'αυτο..
Ευχαριστουμε τον Θεο μας, και Πατερα του Κυριου μας Ιησου Χριστου,που τοσο πολλη αγαπησε τον
ανθρωπο,οστε να αποστηλη τον αγαπημενο του Υιον ,να θυσιαστη για εμας τους ανθρωπους.
Αν δεν μετανοηση ο ανθρωπος ειναι εγωιστης, υπερηφανος ,και ο Θεος μας ,στους υπερηφανους
αντιτασετε,γι'αυτο λοιπον ας μη ξεχναμε οτι ειμαστε αμαρτολοι,απο καταβολης κοσμου..

[dionysisgr]

michail, ο προβληματισμος σου, ειναι εν μερει απαραιτητος και,
εφαρμοζεις την αυτομεμψια ως πατερικη επιταγη,
και ολοι μας πρεπει να το κανουμε, με ειλικρινεια και τιμιοτητα,
δηλαδη να μεμφομαστε τον εαυτο μας, για την αχαριστια μας,
και την κακη χρηση των ευεργεσιων του Θεου,
αλλα εισαι λιγο σκληρος, και με τον Θεο, και με τον ανθρωπο.

Ο Θεος, αγαπητε αδερφε μου, και ολοι να γνωριζουμε, δεν στεκεται απεναντι και παρακολουθει.

Αυτο περι εξετασεων ειναι μεν αληθινο και οντως αυτη η ζωη ειναι ενα σταδιο αγωνων,
και ενα περασμα προς την μελλουσα Ζωη με κεφαλαιο το Ζ, γιατι αυτη ειναι οντως η αληθινη και αιωνια ζωη,
ομως δεν πρεπει να εκλαμβανουμε τον Θεον, ως εναν αφ'υψηλου παρατηρητη των περιπετειων μας.

Ο ανθρωπος, ο καθε ανθρωπος, ως ενας προσωπικος Ισραηλ, ενας μικροσκοπικος "λαος" του Θεου,
πορευεται εν παλη, μεσα στην ερημο των παθων του, ενωπιος ενωπιω με τον Θεο,
τριβεται και συντριβεται στην ζωη του απο αυτη την σχεση,
εαν βεβαια ειναι αποφασισμενος να δει τον Θεο ως Προσωπο,
και οχι ως νεκρη και ανουσια απλη θεωρητικη-διανοητικη πιστη υπαρξεως του Θεου.

Το να πιστεψει ο καθε ανθρωπος οτι απλα υπαρχει ο Θεος, και να μεινει εκει, οχι μονο δεν τον σωζει, αλλα αντιθετα τον καταδικαζει, γιατι και τα δαιμονια πιστευουσι και φριττουσι, και Τον ομολογουν, και καλυτερα και δυνατοτερα απο τον ανθρωπο που μενει εκει.

Ο Θεος ειναι ο στοργικος Πατερας, ο οποιος επιθυμει να κανουμε το αγιον θελημα Του, το οποιο ομως στην απολυτη ουσια και βαθος του, δεν ειναι παρα το αληθινο προσωπικο μας θελημα, μονο που δεν το γνωριζουμε.

Γιατι ο ανθρωπος, ειναι πλασμενος μονο για το Απολυτο, ως εικονα του Απολυτου. Μεσα ομως στην πτωτικη του κατασταση με τον σκοτασμο του νοος του, στρεφεται σε εμπαθη και ανουσια θεληματα, περιφερομενος απο εδω και απο εκει νοηματικα.

Ελαχιστοι ανθρωποι, ξερουν τι πραγματικα θελουν. Η συντριπτικη πλειοψηφια των ανθρωπων, ΔΕΝ γνωριζει τι πραγματικα θελει και ποιο ειναι το θελημα που θα δικαιωσει, την υπαρξη τους. Αυτο ειναι το θελημα του Θεου.

Ο Θεος δεν εχει καμμια αναγκη, απο τιποτα, και το να σκεφτομαστε, οτι "πρεπει" να κανουμε το θελημα Του, στανικα, γιατι ετσι "πρεπει", απλα, ειναι βλασφημια και αδικια για το μεγαλειο Του.

Σε αντιθεση με τους κατα σαρκα γονεις, οι οποιοι συχνα θελουν το τεκνο τους, να τους γινει ενα πιστο αντιγραφο, κλωνος,
και το οποιο καταληγουν να το συνθλιψουν τελικα στερωντας του την ελευθερια ως προσωπο,
ο μεγαλοπρεπης και αρχοντας Θεος μας,
αρνειται να φερθει ετσι και δεσμευει το δικο του Προσωπικο θελημα, αφηνοντας μας,
την πληρη ελευθερια να πεσουμε σε πειρασμους, αδιεξοδα, παγιδες, απογοητευσεις,
και μας την "στηνει", πανσοφα, στις γωνιες της απογνωσης μας, οπου και μας αλιευει,
για να μας δειξει εν τελει, μεσα απο την εμπειρια και την πραξη,
οτι αυτο που πραγματικα θελαμε, αλλα δεν το ξεραμε, ηταν το θελημα Του,
και οχι το δικο μας που μας οδηγησε στην ταλαιπωρια.

Ο Θεος ειναι Αγαπη και οχι πρεπει. Αλλιως δεν ειναι Θεος, αλλα ενας προσωπικος δυναστης του καθενος. Μη γενοιτο.

Ετσι λοιπον το μονο πρεπει, που πρεπει, να ισχυει σε σχεση με τον Θεο, και την τριβη μας μαζι Του. ειναι να ζηταμε χωρις τελος το Ελεος Του, και να εκχωρουμε οσο μπορουμε το θελημα μας, στο θελημα Του, για να δουμε το Προσωπο Του,
επιτελους και να ζησουμε μαζι Του.

Εαν δε φτασουμε, να λεμε, οχι γεννηθητω το θελημα μου Κυριε, αλλα γεννηθητω το θελημα μου, εαν ειναι και δικο Σου,
τοτε ειμαστε σε δρομο σωτηριας, γιατι υπαρχει και το ανωτερο, να πουμε εν επιγνωσει και εν πασει αληθεια,
το: Γεννηθητω μονον το θελημα Σου, αφηνομαι ολοκληρωτικα σε αυτο, και πηγαινε με, οπου θελεις,
αλλα αυτο ειναι μονο των τελειων, και προυποθετει πιστη και αυταπαρνηση σε δυσθεωρητο υψος, που ειθε να την αποκτησουμε και εμεις συν Θεω.

Μεχρι τοτε, εφοσον, εκζητωντας το θειο Ελεος, και το κατα δυναμιν συνεργο θελημα του Θεου, μαζι με το δικο μας, δηλαδη αυτα τα δυο να συμβαδιζουν, μπορουμε να βαδιζουμε την οδο αυτην που δεν θα εχει αδιεξοδο, αλλα φωτεινο διεξοδο στο ξεφωτο της Αγαπης και Υιοθεσιας και Βασιλειας Του.

Αλλωστε η Ορθοδοξη Εκκλησια, οπως μας λενε και οι αλλοδοξοι, ειναι η Εκκλησια του: Κυριε Ελεησον.

Και μαλιστα πολλοι καθολικοι και προτεσταντες, αλλα και αλλοθρησκοι, αναρωτιουνται, γιατι κραυγαζουμε ολημερις και ολονυχτις Κυριε Ελεησον. Δεν καταλαβαινουν, και αδυνατουν, γιατι εχουν εναν Θεο απομακρο και απροσωπο.

Μεσα στο Κυριε Ελεησον, συνοψιζεται ολη η δογματικη και θεολογικη και πατερικη μας, παραδοση, και υπαρξη.

Κυριε Ελεησον, ιασαι τας ασθενειας ημων, σωσον τας ψυχας ημων, εν τη δυναμει σου, και κατα το Μεγα Ελεος σου.

Γιατι το Μεγα Ελεος, δεν ειναι αλλο, απο το ιδιο τον Χριστο. Αυτος ειναι το Μεγα Ελεος, το ενυποστατον Ελεος.

[michail]

Εχω μηδαμινες ελπίδες σωτηρίας αλλά δέν υπάρχει κάτι επάνω στήν γή ικανό να μέ κλονίση καί να παρακούσω πλέον τις Δέκα Εντολές τού Κυρίου .Καί αυτό διότη γνωρίζω τό τι μέ περιμένει καί δέν έχω καμία ανφιβολία επ'αυτού κ σε αντίθεση μέ την πλειοψηφεία τών αδελφών μου.Ο ατυχής χαρακτηρισμός 'είσαι σκληρός είναι πράγματι αληθής αλλά όχι μέ τα πλάσματα επί της γής τα οποία υπερ αγαπώ και ίσως καί αυτός είναι ό λόγος ο οποίος γραφω καί εδω.Τώρα ποίος σου είπε οτί ο Κύριος δέν είναι πανταχού παρών;;Αυτή ειναι η λογική τής στρουθοκαμηλού ¨δεν βλέπω αρα δέν μέ βλέπουνε¨,αυτό βεβαιως τό πτηνό δέν γνωρίζει πού πάν τά τέσσερα όπως καί όλοι όσοι πουλούν την ψυχή τούς επάνω στήν γη.Τήν ώρα τής Θείας Κρίσεως αυτά περί συνόδων δογμάτων τον πνευματικό σού καί γία το τί θέλει ο Θεός ούτε πού θά τά θυμάσαι αδελφέ μου.

'καὶ λέγει μοι, Μὴ σφραγίσῃς τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου, ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγύς ἐστι΄

[dionysisgr]

Αδελφε michail για μενα τα γραφεις αυτα;

Γιατι απο το μπερδεμενο σου κειμενο, και εκ πρωτης οψεως, για να μην πω και δευτερας,
θεωρω δυσκολο να απευθυνεσαι σε εμενα προσωπικα,
γιατι αυτα που γραφεις δεν εχουν απολυτως καμμια σχεση με το πνευμα αυτων που σου εγραψα παραπανω,
και τα οποια δεν εγραψα φυσικα μονο για σενα, αλλα και για οποιον αδελφο θελει να προβληματιστει.

Εαν τα γραφεις οντως για μενα, τοτε κανε μου την χαρη σε παρακαλω και, γραψτα τα πιο καθαρα,
ετσι που να βγαινει νοημα, για να συζητησουμε.

Εαν θελεις, εαν οχι, καλη καρδια. Και εαν σε στεναχωρησα σε κατι, να με συγχωρεις.

[ψυχουλα]

Ο Θεος ειναι ο στοργικος Πατερας, ο οποιος επιθυμει να κανουμε το αγιον θελημα Του, το οποιο ομως στην απολυτη ουσια και βαθος του, δεν ειναι παρα το αληθινο προσωπικο μας θελημα, μονο που δεν το γνωριζουμε.

Ελαχιστοι ανθρωποι, ξερουν τι πραγματικα θελουν. Η συντριπτικη πλειοψηφια των ανθρωπων, ΔΕΝ γνωριζει τι πραγματικα θελει και ποιο ειναι το θελημα που θα δικαιωσει, την υπαρξη τους. Αυτο ειναι το θελημα του Θεου.

Οταν ερχεται η ωρα που συνειδητοποιεις το παραπανω μενεις πραγματικα αναυδος! αυτο ακριβως συμβαινει, αυτο!