Το παράδειγμα μιλάει

[gkou]

Το παράδειγμα μιλάει

- Γέροντα, οι άνθρωποι που χουν πνευματικά στον κόσμο πρέπει να δείχνουν στους κοσμικούς ότι νηστεύουν;
- Όταν πρόκειται για διατεταγμένες νηστείες της Εκκλησίας μας, Τετάρτη, Παρασκευή, Σαρακοστές κ.λπ. , τότε πρέπει ,γιατί αυτό είναι ομολογία πίστεως. Οι άλλες όμως νηστείες, δηλαδή αυτές που γίνονται από άσκηση, για την αγάπη του Χριστού ή για να εισακουσθή η προσευχή μας σε ένα αίτημά μας, πρέπει να γίνωνται κρυφά.
Σκοπός είναι να ζούμε ορθόδοξα, όχι απλώς να μιλούμε ή να γράφουμε ορθόδοξα. Γι’ αυτό , βλέπεις, ένα κήρυγμα δεν πληροφορεί, δεν αλλοιώνει τον άλλον, όσο καλό κι αν είναι, αν ο ιεροκήρυκας δεν έχει βίωμα.
- Αν, Γέροντα, ο ακροατής ή ο αναγνώστης έχη καλή διάθεση;
- Ε, τότε αυτός έχει ήδη την θεία Χάρη, γι’ αυτό και ωφελείται. Ένας όμως που δεν έχει καλή διάθεση θα πάρη και θα εξετάση αυτά που λέει ο ιεροκήρυκας και δεν θα έχη καμιά ωφέλεια. Το να σκεφτώμαστε ορθόδοξα είναι εύκολο∙ το να ζούμε όμως ορθόδοξα θέλει κόπο. Μια φορά ένας θεολόγος είχε κάνει μια ομιλία και είχε πει να πάνε να δώσουν αίμα, γιατί υπήρχε ανάγκη. Και πράγματι πολλοί παρακινήθηκαν και έδωσαν πολύ αίμα. Εκείνος όμως δεν έδωσε ούτε μια σταγόνα, αν και είχε… μπόλικο. Οι άλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν. «Εγώ, τους είπε εκείνος, με την ομιλία που έκανα και παρεκίνησα τον κόσμο να δώση αίμα, είναι σαν να έδωσα το περισσότερο αίμα»! Έτσι ανέπαυε τον λογισμό του. Καλύτερα ήταν να μην έκανε την ομιλία και αθόρυβα να πήγαινε να δώση λίγο αίμα. Η ζωή μετράει. «Εγώ είμαι δεξιός», μου είπε ένας που δεν είχε καμμιά σχέση με την Εκκλησία. «Άμα δεν κάνης σταυρό, τι ωφελεί;», του είπα.. Το χέρι που δεν κάνει σταυρό τι ωφελεί που είναι δεξί; Σε τι διαφέρει από το αριστερό που δεν κάνει σταυρό; Εκείνο έτσι κι αλλιώς δεν κάνει σταυρό». Αν εσύ είσαι δεξιός και δεν κάνης σταυρό, σε τι διαφέρεις από τους αριστερούς; Ο σκοπός είναι να είσαι άνθρωπος πνευματικός, να ζης κοντά στον Χριστό, τότε βοηθάς και τους άλλους.
Όταν ο άνθρωπος έχη ζωή σωστή, το έργο του πληροφορεί. Σε μια πόλη ήταν ένας Προτεστάντης που όλους τους κατηγορούσε∙ τι κληρικούς, τι δεσποτάδες. Εκεί κοντά σε ένα μοναστήρι ασκήτευε και ένας μοναχός. Μια φορά ρώτησε τον Προτεστάντη ένας άθεος: «Καλά, όλους τους δεσποτάδες ,τους παπάδες, τους κατηγορείς. Γι’ αυτόν τον καλόγηρο τι έχεις να πης;». «Αυτόν τον παραδέχομαι, του λέει, γιατί διαφέρει από τους άλλους». Ένας πιστός, όπου και να ‘ναι, πόσο βοηθάει, όταν ζη σωστά! Θυμάμαι, ένας γνωστός μου αστυνομικός υπηρετούσε στα σύνορα. Εκεί ήταν και Σέρβοι κομμουνιστές, και μάλιστα από τους πιο έμπιστους του κόμματος. Εκεί ήταν και Σέρβοι κομμουνιστές, και μάλιστα από τους πιο άθεους, τους πιο έμπιστους του κόμματος. Όταν έρχονταν Σέρβοι παπάδες στα σύνορα Ελλάδος και Σερβίας, ο αστυνομικός τους φιλούσε το χέρι. Οι κομμουνιστές το πρόσεξαν. Έλληνας αστυνομικός να φιλάη το χέρι των Σέρβων παπάδων! Έκανε μεγάλη εντύπωση στους κομμουνιστές και προβληματίσθηκαν στο θέμα της πίστεως.
Πόσο βοηθούν αυτοί που έχουν μια θέση , όταν κρατάνε λίγο! Γι’ αυτό και εγώ κοιτάω μερικούς μεγάλους να τους δω, όταν έρχωνται, για να τους βοηθήσω, γιατί αυτοί μπορεί να βοηθήσουν πάρα πολύ με το παράδειγμα. Να , ένας στρατάρχης που γνωρίζω, είναι παράδειγμα. Και, ό,τι κάνει, το κάνει από μέσα του με την καρδιά του∙ δεν το κάνει εξωτερικά. Οι άλλοι που τον βλέπουν προβληματίζονται και βοηθιούνται . Παλιά και οι άρχοντες του τόπου είχαν αρχές, πίστευαν. Ξέρετε τι είχε πει μια αρχόντισσα σε κάποιον βουλευτή σε μια πόλη; Είχε πάει με τον σύζυγό της την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου σε ένα γεύμα και είχαν εκεί ψάρια, κρέατα… Αυτή δεν έτρωγε, γιατί νήστευε. Το πρόσεξε ο βουλευτής και της είπε: «Ασθενείς και οδοιπόροι νηστεία δεν κρατούν». «Ναι, οδοιπόροι με ρόδες!» του απάντησε εκείνη και δεν άγγιξε τίποτα από τα αρτύσιμα. Στο γεύμα εν τω μεταξύ ήταν και ένας κληρικός που τους προσφώνησε: «Μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι μαζί σας κ.λπ.», έλεγε-έλεγε ένα σωρό εγκώμια. Οπότε τον διέκοψε ο άντρας της αρχόντισσας και του είπε: «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία!». Γιατί εκείνος πήγε να τους κολακεύση. Άλλοτε πάλι είχε πει αυτή η αρχόντισσα σε έναν καθηγητή Θεολογίας: «Μην κοιτάτε λεπτομέρειες και κόβετε στις εξετάσεις τους παπάδες. Κοιτάξτε να τους περνάτε, γιατί οι επαρχίες δεν έχουν παπά!». Θέλω να πω ότι παλιά οι τοπικοί άρχοντες ενδιαφέρονταν για την Εκκλησία, ήταν παράδειγμα για τον λαό.
Αυτό που θα βοηθήση θετικά τους ανθρώπους σήμερα είναι το παράδειγμά μας το χριστιανικό και η ζωή μας η χριστιανική. Τους Χριστιανούς πρέπει να τους διακρίνη η πνευματική λεβεντιά και η αρχοντιά, η θυσία. Γι’ αυτό λέω στους λαϊκούς: «Να αγαπάτε τον Χριστό, να έχετε ταπείνωση, να κάνετε το καθήκον σας και ο Χριστός θα προδώση την αρετή σας στα μάτια των ανθρώπων». Η αρετή έχει τυπικό να προδίδη τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται αυτός. Ακόμη και να κρυφθή, και να υποκριθή με την δια Χριστόν σαλότητα, η αρετή θα τον προδώση, έστω και αργότερα, και ο αποθηκευμένος του θησαυρός, που θα ανακαλυφθή τότε μαζεμένος, θα βοηθήση πάλι πολλές ψυχές ∙ ίσως τότε περισσότερο.



Από το βιβλίο «Πνευματική αφύπνιση»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Β’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[angieholi]

- Γέροντα, οι άνθρωποι που χουν πνευματικά στον κόσμο πρέπει να δείχνουν στους κοσμικούς ότι νηστεύουν;
- Όταν πρόκειται για διατεταγμένες νηστείες της Εκκλησίας μας, Τετάρτη, Παρασκευή, Σαρακοστές κ.λπ. , τότε πρέπει ,γιατί αυτό είναι ομολογία πίστεως.

Παίρνω ως αφορμή αυτό το κείμενο, για να σας γράψω κάτι προσωπικό και να σας δείξω πως μπορεί να έρθει κανείς σε δύσκολη θέση στην πραγματικότητα.....
Την άλλη Παρασκευή παντρεύεται μια φίλη μου και μετά το Μυστήριο του Γάμου θα επακολουθήσει ως γνωστό, το γλέντι...

Όταν έμαθα ότι ο γάμος είναι Παρασκευή,πρώτα απ΄'ολα σκέφτηκα ότι κανονικά η ίδια η Εκκλησία δεν θα πρέπει να επιτρέπει,
να γίνεται το μυστήριο, σε μια μέρα που θεωρείται πένθιμη. Αλλά τι να προκάνει και αυτή. Από να τους διώχνει και να προτιμούν τον πολιτικό, ας γίνει και Παρασκευή.

Αμέσως την ρώτησα " Πώς και κάνεις Παρασκευή το γάμο αφού είναι πένθιμη μέρα, αλλά και μέρα νηστείας."
Η απάντηση ήταν (αφού με κοίταξε περίεργα και γεμάτη απορία για το "πένθιμη"): "Δεν βρήκαμε άλλη μέρα και μόνο εσύ νηστεύεις!"

Θα μου πει κάποιος το Μυστήριο είναι Μυστήριο και μπορεί να γίνει οποιαδήποτε μέρα, ακόμα και Παρασκευή.
Υπάρχει η λύση να μην γίνει το γλέντι την Παρασκευη, αφού είναι μέρα νηστείας (άλαδη)!!!
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, μάλλον εγώ είμαι η μόνη καλεσμένη που νηστεύει και έχει το πρόβλημα. Επομένως τι κάνω;
Δεν πατάω στο γλέντι; Πάω αλλά δεν τρώω τίποτα; Πάω και τρώω; Αλλάζω φίλες;;;;;

Εσείς λοιπόν, έχετε έρθει σε τέτοια δύσκολη θέση (ή εύκολη θέση αναλόγως από ποια πλευρά το δει κανείς ) και τι κάνατε;

Και φαντάζομαι μπορεί να πει κάποιος: "απλά δεν θα πας". Οκ συμφωνώ και δεν τρέχει τίποτα. Τι θα γινόταν όμως αν δεν ήταν φίλη ή φίλος αλλά κάποιος συγγενής.
Εκεί τι γίνεται; Εκεί μπορεί να πει κανείς έτσι εύκολα δεν πάω;;;;

[Dimitris39]

Εγω εχω παει τετοιες ημερες και εφαγα λαδακι
απο το να δινω δικαιωμα και να σκανδαλιζομαι
θεωρησα να φαω δεν ειχα ακομη συναντηση με τον πνευματικο μου και δεν ξερω αν ειτανε σωστο
αλλα ετσι επραξα και δεν το εχω βαρος
δυστηχως ειναι κοινωνηκες υποχρεωσεις αυτες
που δεν μπορουμε να τις αποφηγουμε
καλο ειναι να μην γινεται συνηθεια

[gkou]

Εγώ λέω να πας στο γάμο, απλά να διατηρήσεις τη νηστεία σου. Μπορεί να μην φταίει η κοπέλα που γίνεται τέτοια μέρα ο γάμος, αφού το επιτρέπουν οι ιερείς κάτι παραπάνω θα ξέρουν

[ψυχουλα]

- Γέροντα, οι άνθρωποι που χουν πνευματικά στον κόσμο πρέπει να δείχνουν στους κοσμικούς ότι νηστεύουν;
- Όταν πρόκειται για διατεταγμένες νηστείες της Εκκλησίας μας, Τετάρτη, Παρασκευή, Σαρακοστές κ.λπ. , τότε πρέπει ,γιατί αυτό είναι ομολογία πίστεως.

Παίρνω ως αφορμή αυτό το κείμενο, για να σας γράψω κάτι προσωπικό και να σας δείξω πως μπορεί να έρθει κανείς σε δύσκολη θέση στην πραγματικότητα.....
Την άλλη Παρασκευή παντρεύεται μια φίλη μου και μετά το Μυστήριο του Γάμου θα επακολουθήσει ως γνωστό, το γλέντι...

Όταν έμαθα ότι ο γάμος είναι Παρασκευή,πρώτα απ΄'ολα σκέφτηκα ότι κανονικά η ίδια η Εκκλησία δεν θα πρέπει να επιτρέπει,
να γίνεται το μυστήριο, σε μια μέρα που θεωρείται πένθιμη. Αλλά τι να προκάνει και αυτή. Από να τους διώχνει και να προτιμούν τον πολιτικό, ας γίνει και Παρασκευή.

Αμέσως την ρώτησα " Πώς και κάνεις Παρασκευή το γάμο αφού είναι πένθιμη μέρα, αλλά και μέρα νηστείας."
Η απάντηση ήταν (αφού με κοίταξε περίεργα και γεμάτη απορία για το "πένθιμη"): "Δεν βρήκαμε άλλη μέρα και μόνο εσύ νηστεύεις!"

Θα μου πει κάποιος το Μυστήριο είναι Μυστήριο και μπορεί να γίνει οποιαδήποτε μέρα, ακόμα και Παρασκευή.
Υπάρχει η λύση να μην γίνει το γλέντι την Παρασκευη, αφού είναι μέρα νηστείας (άλαδη)!!!
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, μάλλον εγώ είμαι η μόνη καλεσμένη που νηστεύει και έχει το πρόβλημα. Επομένως τι κάνω;
Δεν πατάω στο γλέντι; Πάω αλλά δεν τρώω τίποτα; Πάω και τρώω; Αλλάζω φίλες;;;;;

Εσείς λοιπόν, έχετε έρθει σε τέτοια δύσκολη θέση (ή εύκολη θέση αναλόγως από ποια πλευρά το δει κανείς ) και τι κάνατε;

Και φαντάζομαι μπορεί να πει κάποιος: "απλά δεν θα πας". Οκ συμφωνώ και δεν τρέχει τίποτα. Τι θα γινόταν όμως αν δεν ήταν φίλη ή φίλος αλλά κάποιος συγγενής.
Εκεί τι γίνεται; Εκεί μπορεί να πει κανείς έτσι εύκολα δεν πάω;;;;

εγω θα πηγαινα και απλως δε θα ετρωγα. Θα τρωγα τη σαλατα (εκτος αν νηστευεις και το λαδι οποτε σου μενει το ψωμι). Δε νομιζω οτι θα εκανα εντυπωση με αυτο ή θα σκανδαλιζα γιατι ο κοσμος ειναι συνηθισμενος να βλεπει γυναικες να μη τρωνε. Αν με ρωτουσαν θα ελεγα με δυο λογια οτι σημερα ειναι Παρασκευη και νηστευω.
για χορους και τετοια δε θα χα θεμα γιατι ουτως η αλλως δε χορευω, δεν τοχω! ετσι παλι δε θα χαλαγα το πενθιμο της ημερας.
αλλωστε και οταν πεθαινει καποιος δικος μας και εχουμε πενθος, παμε σε γαμους αλλα δε χορευουμε κλπ.
εμεις εχουμε αυριο ενα γαμο. υπηρξε πρωτα πολιτικος, μετα ηρθε το παιδι και τωρα ο θρησκευτικος μαζι με τη βαφτιση. τωρα παρα πολυς κοσμος το κανει ετσι... ειναι σημεια των καιρων κι αυτα!
δεν ειναι λυση να αλλαζουμε φιλους! αυτο θα σημαινε οτι τους κατακρινουμε, οτι ειναι λιγοι για εμας κλπ. αρα το προβλημα τοτε ειναι δικο μας και μαλλον δεν ειμαστε πραγματικοι φιλοι.
ομως εδω τιθεται ενα αλλο θεμα.
παντα πιστευα οτι οι φιλοι ειναι δυο σωματα με μια ψυχη. Κατα ποσο μπορει να ισχυει κατι τετοιο, δηλαδη δυο ανθρωποι ναναι μια ψυχη οταν εχουν διαφωνια σε κατι τοσο μεγαλης σημασιας οσο ειναι η πιστη; κατα καποιο τροπο οσο προχωραμε μεσα στην ορθοδοξια, η διαφορα φαινεται και αρχιζουν τα εμποδια στις σχεσεις.
μετα οι αγιοι πατερες λενε να μη κρινουμε αλλα να ελεγχομαστε μεταξυ μας. εγω να ελεγξω δε μπορω. εχω φιλους που μου διηγουνται τις μοιχειες τους κλπ. ερχομαι σε δυσκολη θεση γιατι ουτε θελω να πω κατι που θα τους πληγωσει ή θα τους προσβαλλει ούτε μπορω να συζητω γελωντας λες και λεμε για κατι αποδεκτο και συνηθες. καπου μπερδευεται το πραγμα και ερχεται δυσκολια στη σχεση.

[aposal]

Εγώ έχω παέι μια Παρασκευή σε γιορτή συλλόγου εργαζομένων σε κέντρο και έφαγα μόνο το ρύζι από το μενού. Στο γάμο τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα γιατί μιλάμε για γαμήλιο γλέντι.
Πάρε την ευλογία από τον πνευματικό σου και πράξε ό,τι σου πει. Ακόμη και το να φας και να χορέψεις δεν είναι κακό αν κάνεις υπακοή.

[SOCRATIS]

angieholi πέρασα ακριβως το ίδιο πριν μια εβδομάδα και είχα την ίδια απορία ,δεν εβρισκα και τον πνευματικό μου.Βασανίστηκα ομολογώ. Ζήτησα τον Θεό να με φωτίση και την Παρασκευή το πρωι έιχα ηδη κατασταλάξη στην αποψη μου.Το θέμα είναι απλό.Αν βρισκόταν στο τραπέζι κάποιος χορτοφάγος ήκαι καποιος ηλικιωμένος με πιεση και κλπ δεν θα ετρωγαν κρεας και θα ήταν δικαιολογημένοι.Εγω που νηστεύω για τον Θεό;
Στην περίπτωση μου δυστυχως και η δική μου η σταση ηταν λίγο αμηχανη και έδωσα πατήματα. Οταν με αντιλήφθηκαν δεκτηκα αρκετά σχόλια από τους γυρω μου:
"Φαε, γάμο έχουμε",καλά δεν εφαγες τιποτε "σιγά τι έγινε" ή "αχ μπράβο σου έμεις παρασυρθήκαμε" κα. Στο τέλος έδειξαν ότι με λυπήθηκαν και ότι δεν φαγώθηκε το μαζεψαν ,μου φύλαξαν και ενα μπουκάλι κρασί.....για να φάω μετα τις 12.01 όπως λέγανε μερικοί φίλοι χαριτολογώντας.....Αυτα τα χάλια.
Θέλει πολύ προσοχή, διακριση,χαμηλό φρόνημα και προσευχή αλλιως τζαμπα και η νηστεία και όλα.

[Tom1]

Είναι πράγματι ενδιαφέρον πόσες διαφορετικές αντιδράσεις και σκέψεις εμφανίζονται σ' αυτό το θέμα. Μου έχει τύχει κι εμένα όμοια κατάσταση, πρόσκληση σε γάμο (πολιτικό) και μετά γλέντι. Και μάλιστα, ήταν η παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, και μάλιστα παλιός και αγαπητός φίλος. Ευτυχώς για μένα ήταν πιό εύκολο, πρώτον βρήκα τον πνευματικό μου και τελικά ήμουν αποφασισμένη να το χάσω το ..."γλέντι". Στο παιδί έφερα μιά αόριστη και γενική δικαιολογία. Δεν υπήρχε η ίδια βάση πάνω στην οποία θα στηριζόταν ο λόγος της πραγματικής απουσίας μου από τη γιορτή πού 'χανε στήσει.
Να μην ξεχνούμε όλοι μας, πάντως, πως μήτε η μόνη φορά θα είναι που θα μας δοθεί η ευκαιρία της ομολογίας, της προσωπικής μας ομολογίας, και, νομίζω κι εύχομαι, κάθε φορά να γίνεται με καλύτερο τρόπο αλλά και το αποτέλεσμά της να ευοδωθεί, κυρίως για την ψυχή μας και το δυνάμωμα της πίστης μας, κι ύστερα για τους άλλους γύρω μας, που σε τελική ανάλυση, όπως και με τον ιεροκήρυκα, αν δεν έχουν καλή προαίρεση, η (για μας) ομολογία θα είναι αδιάφορη. (Αν μας δουν 1000 μάτια, και στα χίλια θα φαινόμαστε όμορφοι;). Μήπως κάνουμε κακό στον εαυτό μας να σκεφτόμαστε το καλό παράδειγμα πρώτα και μετά το καλό για μάς (λέω μια άλλη περίπτωση); Είναι σαν την ιστορία με τον μοναχό που είχε καινούριο ράσο και κάποιοι τον θαύμαζαν για το πόσο ωραίο είναι, έτσι κι αυτός κόμπαζε γι' αυτό, και με τον μοναχό με το ξεφτισμένο, που κάποιοι τον θαύμαζαν για την ταπείνωσή του κι έτσι κι αυτός κόμπασε ... για το ίδιο. Όσοι έχουν το κουράγιο (δεν είναι πάντα εύκολο μήτε τον σταυρό σου να κάνεις στο λεωφορείο) και ακόμη δείχνουν την πίστη τους στο Θεό με τέτοιες πράξεις, δίνουν και σε μας (σε μένα) κουράγιο να δείξω κι εγώ λίγο παραπάνω, και να θυμίζομαι τη φράση από τον ψαλμό: "Κύριος υπερασπιστής μου, τις φοβηθήσομαι;" Αλλά να ρε παιδιά δεν τα καταφέρνουμε πάντα όπως οι Άγιοι.
Καλή συνέχεια σ' όλους μας στον αγώνα.