Η αρετή των άλλων αρωματίζει κι εμάς

[gkou]

Η αρετή των άλλων αρωματίζει κι εμάς

- Τί βοηθάει, Γέροντα, να αποκτήσης μια αρετή;
- Να συναναστρέφεσαι κάποιον που έχει αυτήν την αρετή. Όπως, αν συναναστρέφεσαι κάποιον που έχει ευλάβεια, θα μπορέσης σιγά-σιγά να αποκτήσης κι εσύ ευλάβεια, το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις αρετές, γιατί η αρετή των άλλων αρωματίζει κι εμάς.
Όταν καθρεφτίζουμε τον εαυτό μας στις αρετές των άλλων και προσπαθούμε να τις μιμηθούμε, οικοδομούμαστε. Αλλά και στα ελαττώματά τους, όταν καθρεφτίζουμε τον εαυτό μας, πάλι βοηθιόμαστε, γιατί τα δικά τους ελαττώματα μας βοηθάνε να δούμε τα δικά μας. Και το μεν χάρισμα του άλλου με παρακινεί να αγωνισθώ, για να το μιμηθώ, ενώ το ελάττωμά του με κάνει να σκεφθώ μήπως το έχω κι εγώ και σε τι βαθμό το έχω, για να αγωνισθώ να το κόψω. Βλέπω λ.χ. κάποιον που έχει εργατικότητα. Το χαίρομαι και προσπαθώ να τον μιμηθώ. Βλέπω σε έναν άλλο ότι έχει περιέργεια. Δεν κατακρίνω τον αδελφό, αλλά ψάχνω να δω μήπως έχω κι εγώ περιέργεια. Κι αν δω ότι έχω, προσπαθώ να την κόψω. Αν όμως βλέπω μόνον τις δικές μου αρετές και τα ελαττώματα των άλλων, ενώ τα δικά μου ελαττώματα τα παραβλέπω ή τα δικαιολογώ και λέω: « είμαι καλύτερος και από αυτόν και από εκείνον και από τον άλλον!», πάει, βούλιαξα.
Ο καθρέφτης μας είναι οι άλλοι. Στους άλλους καθρεφτιζόμαστε και βλέπουμε τον εαυτό μας, και οι άλλοι βλέπουν τις μουντζούρες μας και πλενόμαστε με την υπόδειξή τους.

Από το βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

[stathis73]

Ειναι ετσι ακριβως εξαλου ο γεροντας δεν χρειαζεται την δικη μου επιβεβαιωση και οπως λεει και ο λαος πες μου με ποιον πας να σου πω ποιος εισαι.

[ψυχουλα]

οπως λεει και ο λαος πες μου με ποιον πας να σου πω ποιος εισαι.

Νομιζω Σταθη μου οτι ο γεροντας λεει το αντιθετο απο αυτο που λεει ο λαος. Δηλαδη οτι αν κανω παρεα με ενα πχ ψευτη, αντιθετα απ ο, τι θα λεγε ο λαος οτι ειμαι κι εγω ψευτης αφου κανω παρεα με ψευτη, το ελαττωμα του πρεπει να με κανει να σκεφτω μηπως το χω κι εγω για να το κοψω.
Ενω αυτο που λεει ο λαος οδηγει στο να μη κανεις παρεα με οποιον εχει κραυγαλεα ελαττωματα.
Λεει βεβαια ο γεροντας να συναναστρεφομαστε οποιον εχει την αρετη που θελουμε να αποκτησουμε αλλα παντως δε λεει να μη συναναστρεφομαστε οποιον εχει ελατωμματα σε αντιθεση με το λαο.
Ειναι κατι που με ενδιαφερει για αυτο ανοιγω συζητηση. Ειναι επικινδυνο για εμας να βαζουμε στο σπιτι μας φιλους που εχουν ασχημα παθη; (ολα ασχημα ειναι αλλα εννοω αυτα που κανουν "μπαμ" και ειναι φανερα). Θα πρεπει να απομονωνουμε οσους μοιχευουν, μεθανε, αισχρολογουν; δε μου φαινεται για σωστο.

στις συζητησεις μας μαζί τους πως θα δειξουμε οτι δε συμφωνουμε ή ότι μας ενοχλουν καποια πραγματα που λενε χωρις ομως να νιωθουν οτι τους κρινουμε ή ότι ειναι ανεπιθυμητοι; αν τους αγαπαμε δε πρεπει καπως να τους κανουμε σημα οτι πανε στραβα; ή μήπως καλυτερα να μη λεμε τιποτα; αν δε λεμε τιποτα οταν μας διηγουνται μια εμπειρια τους δεν ειναι σα να τους κρινουμε βουβα; δε γινομαστε ανειλικρινεις οταν δεν εκφραζουμε την αντιθεση μας; δεν φαινεται περιεργη η σταση μας οταν μεχρι χτες πιθανον συναινουσαμε σε οσα ελεγαν και λεγαμε κι αλλα τοσα εμεις;;;
oταν αλλαζουμε εμεις εσωτερικα και μετανοουμε και αλλαζουμε πορεια και σταση ζωης αυτο τελικα αργα ή γρήγορα δεν επηρεαζει και τις σχεσεις που εχουμε απο την εποχη προ της αλλαγης;;; δεν ειναι δυσκολο να το διαχειριστουμε αυτο;

[stathis73]

Εχεις δικιο ψυχουλα δεν εδωσα την καταλληλη προσοχη και εβγαλα λαθος συμπερασμα.