Τώρα τελευταία ο καθένας φαντάζεται το Χριστό ανάλογα με τη

[Domna]

Τώρα τελευταία ο καθένας φαντάζεται το Χριστό ανάλογα με τη δική του διαστροφή !

Τώρα τελευταία ο καθένας φαντάζεται το Χριστό ανάλογα με τη δική του διαστροφή.!
5 Ιουνίου, 2010 — vatopaidifriend1


Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου

Άνθρωποι με «αξία» και με «αξιώσεις», σήμερα Τον βρίζουν χειρότερα!Μακροθυμούσε τότε ο Κύριος. Μακροθυμεί και τώρα.

Ο μεγάλος ιταλός συγγραφέας Τζιοβάννι Παπίνι στο ωραιότατο βιβλίο του «Η ιστορία του Χριστού» λέει: «Η προδοσία του Χριστού συνεχίζεται. Τότε Τον πρόδωσε ένας μόνο και για τριάντα αργύρια. Αν όμως μαζευτούν όλα τα αργύρια, που από τότε μέχρι σήμερα πήραν άνθρωποι σαν αμοιβή για κάποια προδοσία του Χριστού και γίνουν σωρός, θα σχηματισθεί ένα βουνό τόσο μεγάλο, που θα σκεπάσει ολόκληρη τη γη»!

Και αν συγκεντρωθούν όλες οι βλαστήμιες, που κατά καιρούς εκτοξεύθηκαν εναντίον του Χριστού, ο Καϊάφας και οι Σαδδουκαίοι θα μας φανούν σαν άκακα αρνάκια.

Τώρα τελευταία ο καθένας φαντάζεται το Χριστό ανάλογα με τη δική του διαστροφή. Ένας, Τον φαντάσθηκε γυναικά· ένας άλλος Τον φαντάσθηκε «ανώμαλο»· άλλος, στήριγμα του καπιταλισμού· άλλος, σοσιαλιστή επαναστάτη· άλλος, κομμουνιστή· και άλλοι, μοναρχοφασίστα. Ο καθένας, ό,τι φαντάζεται και ό,τι του αρέσει. Ένας άλλος, Γ. Καρανικόλας, τόλμησε να Τον ονομάσει «Θεό του μίσους»! Και ένας άλλος, Γιάννης Σκαρίμπας, έχει γράψει μερικά πράγματα, που θα σας τα πω για να δείτε μέχρι πού φθάνει η βλάσφημη διάθεση εναντίον του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου:

«Με στράβωνε με το φακό του ο Ιησούς τους. Μου ‘λεγαν για ένα Θεό, που και ένας γάιδαρος, αν ήξερε γράμματα, όπως ο κ. Κασιμάτης, στην τάξη των Σατανά­δων θα Τον κατέτασσε» (σελ. 175). Και κάτι ακόμη:

«Πράγματι, τί ήταν ο Βαραββάς, ένας λήσταρχος, μπρος στον Υιό του Θεού, τον «μακαριστή» των ειρηνοποιών και των πεινώντων και διψώντων; Ένας άγιος.»

«Και ο όχλος αυτό ακριβώς ήθελε! Και αυτό έκανε! Στην ουρά του γαϊδάρου έδεσε το ιερό Ευαγγέλιο! Και με το στανιό! Γιατί και ο γάιδαρος σιχαινόταν, να πιει από το άγιο Ποτήριο» (σελ. 135)!

Και σ’ ένα άλλο σημείο:

«Κάτω ο ειρηνοποιός Χριστός και η Θεοτόκος του. Κάτω οι μπογιατισμένες τάβλες των αγίων. Κάτω ο Θεός… Σκατά στις Εκκλησίες και τα Βαγγέλια» (σελ. 134).

Να μας λυπηθεί ο Κύριος και εμάς, που επαναλαμβάνουμε τόσο βλάσφημα λόγια!

Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση, ότι ο Κύριος μας δεν είναι σήμερα πολύ πιο μακρόθυμος από ό,τι ήταν την εποχή εκείνη. Γιατί; Γιατί ο Κύριος μας δεν μισεί, δεν αντιμάχεται κανέναν. Δεν ήλθε να μαζέψει δίπλα Του τα αγγελούδια του κόσμου τούτου. Τους αμαρτωλούς θέλει να μαζέψει. Γιατί και αυτοί, παιδιά του είναι! Άμυαλα. Αλλά παιδιά Του. Παιδιά Του, που έχουν ανάγκη από περισσότερη στοργή.

Ο άγιος ιερομάρτυρας και ισαπόστολος Κοσμάς ο Αιτωλός σε μία του Διδαχή γράφει: Αν κάποιος μου σκοτώσει τον πατέρα, ή την μητέρα, ή τον αδελφό, σαν χριστιανός που είμαι, έχω χρέος να τον συγχωρήσω· και τον συγχωρώ. Αλλά αν κάποιος μου βλασφημήσει το Χριστό μου, ή την Παναγία μου, τον άνθρωπο εκείνον δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου (Διαδαχή Δ’).

Δεν είμαστε άξιοι να φθάσουμε τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, που τόσο αγάπησε τον Κύριο και τόσα υπέφερε για τους ανθρώπους, για να τους σώσει από τη φοβερή αμαρτία της αποστασίας και τον εκτουρκισμό. Παρ’ ότι λοιπόν τόσο υψηλά σε αγιοσύνη ο μάρτυρας του Χριστού Κοσμάς, δεν μπορούσε να υποφέρει τη βλασφημία! Και δεν το μπορούσε, επειδή η αγάπη του, ως αγάπη ανθρώπου ατελούς, ήταν μέτρια, χαμηλής εντάσεως, αδύνατη.

Όταν κάποιος βρίζει τον Κύριο της Δόξης καπηλικά, σαν τον μακαρίτη τον Σκαρίμπα, εμείς και, όποιος πιστεύει στο Χριστό και τον αγαπάει, πικραίνεται βαθειά.

Ο Χριστός όμως δεν πικραίνεται. Απλά ο Χριστός πονάει. Ο Χριστός μακροθυμεί. «Εμίσησάν με δωρεάν» (Ιωάν. 15,25), μας λέει. Δηλαδή: Με μισούν αυτοί. Εγώ όμως δεν τους μισώ. Αυτοί μισούν! Αυτοί Με μισούν. Εγώ δεν μισώ κανένα. Ναι, ο Θεός δεν μισεί. Ο Θεός δεν εχθρεύεται. Ο Θεός μόνο αγαπά. Αγαπά και όσους τον αγαπούν, αλλά και εκείνους που Τον μισούν. Γι’ αυτό, όσοι Τον μισούν, Τον μισούν δωρεάν, δηλαδή: εντελώς αδικαιολόγητα. Μισώντας δε αδικαιολόγητα, και μάλιστα Εκείνον που τους αγαπά, προδίδουν, ότι είναι ψυχικά άρρωστοι, διεστραμμένοι.

Μπορεί συνεπώς, αδελφοί, μετά από αυτά να μη αναφωνήσει κανείς το: «Δόξα τη μακροθυμία Σου, Κύριε, δόξα Σοι»;

Λοιπόν.

Είδαμε, ότι ο Κύριος μακροθυμεί.

Είδαμε, και πόσο μακροθυμεί.


( Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Η μακροθυμία του Κυρίου, Έκδ. Ι. Μ. Νικοπόλεως 2003)

[Evi_J]

Τώρα το είδα το θέμα. Και αναρωτιέμαι... Πώς και κανείς δεν απάντησε; Μόνο εγώ βρήκα τα παρακάτω λόγια (που αναγκάζεται να επαναλάβει ο Μητροπολίτης Μελέτιος) προσβλητικά; Νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι κάθε φορά που ακούω τέτοια λόγια. Πώς μπορούν να σκέφτονται έτσι για Κάποιον που σταυρώθηκε; Είμαστε τόσο έξω από το πνεύμα της συγχώρησης; Από την αγαθότητα; Από την ικανότητα να κρίνουμε αντικειμενικά; Οκ, δεν -θου Κύριε- θέλουμε τον Χριστό. Γιατί ασχολούμαστε μαζι Του; Γιατί Τον βρίζουμε; Ας Τον αφήσουμε ήσυχο και ας κοιτάξουμε την δουλειά μας. Προς τι οι προσβολές; Θα πηγαίνατε εσείς να βρίσετε τον γείτονα του γείτονα, 5, 10, 20 τετράγωνα ποιο κάτω; Αφού δε, δεν τον ξερετε καν; Γιατί τόση σχέση έχουν οι αντίχριστοι με τον Χριστό. Δεν τον ξέρουν καν. Αν Τον ήξεραν θα ήταν εναντίων Του;

Σε κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι... Μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι κάτι ταγκαλάκια να πετάνε πάνω από το κεφάλι μας χαχανίζοντας για την κατάντια μας; Ή και εσείς; Και μόνο εμένα θυμώνει αυτή η κατάντια; Το πόσο έχουμε ξεπέσει; Γιατί κανείς δεν λέει τίποτα; Γιατί κανείς δεν σκέφτεται "Παναγιά μου βοήθα" και εν συνεχεία να πάει να κάνει καμμιά προσευχή; Ή μήπως...; Μήπως κάνουμε; Κάθε πότε; Έρχεται πρώτη; Την πράττουμε καθημερινά; Τέτοιες σκέψεις με απασχολούν συχνά... Εσάς; Εσείς τι σκέφτεστε; Έχετε τις ίδιες ανησυχίες με μένα;

[dionysisgr]

Aγαπητε προσεξε να δεις και μην ταρασεσσαι ιδιαιτερα, καθως στα επομενα χρονια, θα εχεις την ευκαιρια να το κανεις οσο συχνα θελεις με αυτα που θα δεις και θα δουμε..

Πρωτα πρωτα για πρακτικους λογους. Εαν για καθε δυσκολεμενο, πλανεμενο, μπερδεμενο, και οτι αλλο θελεις σε -μενο, εμεις επερεπε να πηγαινουμε να τον νουθετησουμε, η να κανουμε απολογητικη της Πιστεως μας,
σε διαβεβαιω, οτι ουτε στην δουλεια μας θα πηγαιναμε, ουτε με την Οικογενεια θα ασχολουμαστε, αλλα καλα καλα, ουτε και προσευχη δεν θα προλαβαιναμε να κανουμε, κατι που ειναι η πρωτη μας προτεραιοτητα σαν Χριστιανοι.

Ειναι τοση η διαστροφη του κοσμου, τοση η πλανη, τοση η αγνοια, τοσος ο εωσφορικος αυτο-αποθεωτισμος, του καταραμενου ανθρωπινου εγω, που οι περισσοτεροι δεν εχουν καν ελαχιστο χωρο στην καρδια τους για τον Εσταυρωμενο.

Τι να κανουμε δηλαδη; Με το ζορι δεν γινεται. Η Τον αγαπας, και Τον ακολουθεις, η ακολουθεις τον κατηφορο σου, και οπου βγει..

Επειτα ειναι και το αλλο.

Ο Κυριος μας, δεν ειναι δυναστης ψυχων, ουτε εξουσιαστης συνειδησεων, αλλα ουτε και χρησιμοποιει την παντοδυναμια του, για να "πεισει", αλλα παρα μονο για να αγαπησει.

Το μεγαλειο του, και αυτο που κυριολεκτικα σε διαλυει και προσπαθεις απο φιλοτιμο να τον Αγαπησεις ολο και περισσοτερο, ειναι ακριβως η "αδυναμια", Του.

Δεχεται οπως και την εποχη του Θειου Παθους Του, τα ραπισματα, τις υβρεις, τα κολαφισματα, τους εξευτελισμους, και ανεβαινει σιωπηρα τον γολγοθα, αλλη μια φορα, καθε ημερα, ακριβως για να μας δειξει Τυπον και Υπογραμμον, και να μας δωσει το Παραδειγμα, για οσους τον ακολουθουν εν αγαπη και εν συνειδησει, ποια ειναι η πορεια.

Απο τον Γολγοθα στο Μνημα και απο εκει στην Ανασταση. Αυτη ειναι η διαδρομη. Δεν υπαρχει αλλη.

Ενας Θεος, που ολοι τον φοβονται, που ολοι τον τρεμουν, που κανεις δεν τολμα να τον αμφισβητησει, αλλα ολοι με το προσωπο καταγης, τον υπακουουν τυφλα και ανευ αιτιας αγαπης, δεν ειναι Θεος.

Ειναι απλα αλλος ενας αδυναμος και προσκαιρος τυρρανισκος, σαν αυτους που κατα δεκαδες ταλαιπωρουν την γη εδω και αιωνες.

Η Δυναμη του Θεου μας, κρυβεται ακριβως μεσα στην φαινομενικη του "αδυναμια", να "υπερασπιστει" τον Εαυτο Του.

Γιαυτο αλλωστε θα πει ο Κυριος το φοβερο στον μεγα Παυλο : "Αρκεί σοι ή χάρις μου ή γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται".

Aυτο βεβαια ηταν μεν προσωπικη νουθεσια για τον Αποστολο Παυλο, αλλα διαφαινεται μεσα απο αυτο, το νοημα που εξεταζουμε παραπανω.

Ο Κυριος, θελει να μας "εξουσιασει", δια μεσου της Αγαπης Του και μονο. Οχι με την δυναμη, οχι με την ισχυ, οχι με την μεγαλη Βουλη Του.

Οι πληγες του Εσταυρωμενου, ειναι η ακατανικητη δυναμη Του, και αυτες που εκαναν τους αναριθμητους μαρτυρες να χυσουν και αυτοι το αιμα τους.

Συνεπως, αποτελει τιμη για εμας τους Χριστιανους, εστω και της εσχατης ωρας, εστω και της χαμηλοτατης σταθμης που ειμαστε, το να υποφερουμε κατα Θεον, τις υβρεις, την απαξιωση, την ευτελεια, την συκοφαντια ενεκεν του Ονοματος Του.

Ο κοσμος τωρα και παντα, αλλα και περισσοτερο στο μελλον, δεν θα ανεχεται τον Χριστο. Θα Τον μισησει ακομα περισσοτερο.

Σε αυτο δεν μπορουμε να αντιπαραταξουμε τιποτα πιο δυναμικο, απο το να Τον αγαπησουμε εμεις περισσοτερο.

Διοτι η αγαπη, νικα τα παντα, ενω η ισχυ δεν νικα κανεναν, παρα μονο τον εαυτο της. Και ο Θεος μας, ειναι ο Θεος της Αγαπης.

Ομως να τονισουμε και τουτο. Οτι ναι μεν αυτα ισχυουν οσο εχουμε καιρο μετανοιας εδω, για ολους, αλλα εν ημερα Κρισεως, ο Εσταυρωμενος, θα ερθει μετα πασης Δυναμεως και Δοξης, και τοτε θα κλαψουνε μανουλες και οι ισχυροι και βλασφημοι της ημερας, που θα εχουν μεινει στην κατασταση του μισους προς τον Θεο, θα αναθεματισουν την ωρα και την στιγμη που γεννηθηκαν.

Αλλα αυτο ειναι του Θεου. Τα δικο μας ειναι, να Τον αγαπουμε, να κοιταμε την μετανοια μας, και οποτε μας ζητειται ο λογος προσωπικα, να Τον ομολογουμε με θαρρος και αληθεια, και να ειμαστε υπερηφανοι και σιγουροι για την Πιστη μας σε Αυτον.

Ειρηνη, λοιπον, δεν χρειαζεται να μας πιανει θλιψη και ταραχη. Ζει Κυριος ο Θεος, και η νικη της Αγαπης ειναι δεδομενη..

[ψυχουλα]

Evi μου εχουμε ακουσει και χειροτερα απο αυτα, εγω δεν ασχολουμαι καθολου γιατι ακριβως δε θελω να γεμιζει η ψυχη μου με μισος και αντιπαθεια που γεννιουνται προς αυτους που τα λενε γιατι ουτε κι αυτο ειναι σωστο. δε θελω λοιπον να ξερω τι λενε, αστους να λενε...
δεν ειναι οτι δεν Τον ξερουν, ειναι οτι νομιζουν οτι Τον ξερουν...

[Andreasmas]

Θα προτιμούσα να μη δημοσιεύονται τέτοιου είδους κείμενα που είναι υβριστικά και χυδαία και που προκαλούν αηδία και αποστροφή.
Είμαστε μέσα στον κόσμο ,ζούμε την πραγματικότητα ,αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να αναμασάμε και να επαναλαμβάνουμε τα ίδια μ` αυτούς που έχουν εχθρό τον Χριστό και τους Αγίους.
Αφού οι επιλογές αυτών των ανθρώπων είναι αυτές ,εμείς δε πρέπει να τους ακολουθούμε στο ολίσθημά τους

[dionysisgr]

Πολυ ορθη επισημανση Ανδρεα.

Το κακο, και η συνεχης αναφορα του, ασφαλως βλαπτει πνευματικα.

Δεν ειναι στρουθοκαμηλισμος, οπως μπορει να βιαστουν καποιοι, να χαρακτηρισουν,
αλλα ολοι οι Πατερες, συμφωνουν σε αυτο,
απο την εποχη ακομα, των ασκητων των πρωτων αιωνων,
και μιλανε για την καθοριστικη αναγκη, του "καλου λογισμου", για ολα.

π.χ. και προσφατα ο π.Παϊσιος, το εχει πει πολλες φορες. Καλο λογισμο, οχι ενασχοληση με το κακο συνεχεια.

Με το να αναπαραγει το κακο, εστω και ως ειδηση καποιος, συνεχως, παιζει το παιχνιδι της απελπισιας,
που ειναι το ισχυρο χαρτι του πονηρου.

[filotas]

Στη Σερβία αγιογράφησαν «εικόνα» που απεικονίζει μια ποπ τραγουδίστρια
Δευτέρα, 07 Ιούνιος 2010 - Συντάχθηκε απο τον/την Αιμίλιος Πολυγένης



Θύελλα επικρίσεων προκάλεσε μια ενέργεια φοιτητών της Σχολής Καλών Τεχνών του Νις, οι οποίοι φιλοτέχνησαν μια εικόνα με τίτλο «Σουβενίρ της Σερβίας».

Συγκεκριμένα, ένας από τους φοιτητές δημοσίευσε στο «Facebook» την εν λόγω «αγιογραφία» η οποία απεικονίζει την δημοφιλή τραγουδίστρια της Σερβίας και όλων των Βαλκανίων Svetlana Raznatovic, γνωστή και ως (CECA).

Η εικόνα απεικονίζει την τραγουδίστρια με φωτοστέφανο, το κεφάλι της καλυμμένο με ένα μαντήλι και ένα μανδύα ο οποίος κρύβει το λαμπερό φόρεμα της. Επίσης, στην εικόνα η τραγουδίστρια κρατάει ένα μικρόφωνο.

Τέλος, να σημειωθεί, ότι ο φοιτητής που φιλοτέχνησε την εν λόγω εικόνα, τόνισε ότι με τον τρόπο αυτό ήθελε να δείξει την Σερβική πραγματικότητα.

Πηγή: www.romfea.gr

[Evi_J]

@ Διονύση
Σε ευχαριστώ πολύ που κάθησες να γράψεις όλο αυτό. Με καθησύχασες γιατί αυτές είναι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό κάθε τόσο... Συγνώμη που σε έκανα να γράψεις τόσα πολλά.

@ Ψυχούλα
Σε ευχαριστώ και εσένα.

@ Ανδρέα
Ναι, έχεις δίκιο, δεν έπρεπε να φέρω το θέμα στην επιφάνεια. Συγνώμη.

@ Filotas
Δεν ξέρω τι να πω... ξενέρωσα.