«Χωρίς τον Χριστόν δεν θέλω τίποτε»

[Dimitris39]

«Σταθήτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κό­σμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλαι αι αθανασίαι, όλαι αι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι δι' εμέ κόλασις η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κολασιν όλα είναι ανα­ρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις και εις το ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος.
Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χρι­στού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χρι­στού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, - όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτύριον, σισύφειος βάσανος, κόλασις! Δεν θέλω ούτε την ζωήν, ούτε τον θάνατον άνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε!
Δεν θέλω ούτε την αλήθευαν, ούτε την δικαιοσύνην, ούτε τον παράδεισον, ούτε την αιωνιότητα. Όχι, όχι! Εσέ­να μόνον θέλω. Εσύ μόνο να είσαι εις όλα, εν πάσι και υ­περάνω όλων!....
Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δεν μου χρειάζε­ται, είναι μόνο μία κόλασις. Το ίδιον είναι κόλασις και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθόν, και η ευτυχία" και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλασις. Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνην άνευ του Χριστού, ούτε την αγάπην άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεόν άνευ του Χριστού.
Δεν τα θέλω όλα αυτά κατ' ούδένα τρόπον! Θα δεχθώ κάθε είδους θάνατον" ας με θανατώσετε με όποιον τρόπον θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστόν δεν θέλω τίποτε. Ούτε τον εαυτόν μου, ούτε και αυτόν τον ίδιον τον Θεόν, ούτε κάτι άλλο μεταξύ των δύο τούτων" δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέ­λω!»

Άρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς 1979

Πηγη

[Captain Yiannis]

Τριάδα Ομοούσιος και Αχώριστος , Αυτό είναι Ο Πατέρας Ο Υιός και Το Πνεύμα το Άγιον.
Δόξα τω Θεώ!

[Andreasmas]

Ο Πατέρας Ιουστίνος Πόποβιτς ,ο Θεοφόρος αυτός άνθρωπος που συνέγραψε τη Δογματική ,θεωρείται ο μεγαλύτερος Θεολόγος του 20ού αιώνα

Το κείμενό του αυτό ,και που είχε τη φαεινή ιδέα να το δημοσιεύσει ο πλέον αγαπητός μας φίλος και αδελφός ,ο Δημήτρης μας,θεωρώ πως είναι ό,τι καλύτερο που έχω διαβάσει.
Αφήνεται ελεύθερη η ψυχή του Γέροντος και ως κύκνειο άσμα βαθιάς ευχαριστίας και προσευχής στέλνει στους ουρανούς αυτό που την πληρεί και εκφράζει.

Ναι, το παν είναι ο Χριστός , ο Εσταυρωμένος Χριστός.


Με τη ευκαιρία ,ας μου επιτραπεί να δημοσιεύσω και κάτι άλλο του μεγάλου Γέροντος και που είναι και επίκαιρο.







Ζητάς να σου απαντήσω στο ερώτημα, αν μπορεί η επιστημονική αντίληψη περί της εξελίξεως του κόσμου και του ανθρώπου να συνυπάρξει με την παραδοσιακή ορθόδοξη αίσθηση και γνώση. Ακόμη, ρωτάς, το ποια είναι στην περίπτωση αυτή η στάση των Πατέρων και για το αν υπάρχει γενικώς η ανάγκη για μια τέτοια συνύπαρξη. Με πολλή συντομία λοιπόν γράφω τα εξής:

Η ανθρωπολογία της Καινής Διαθήκης στήκει και πίπτει επάνω στην ανθρωπολογία της Παλαιάς. Όλο το Ευαγγέλιο της Παλαιάς Διαθήκης: ο άνθρωπος εικόνα του Θεού! όλο το Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης: ο Θεάνθρωπος εικόνα του άνθρωπου. Ό,τι ουράνιο, θείο, αιώνιο, αθάνατο και αμετάβλητο στον άνθρωπο αποτελεί μέσα του την εικόνα του Θεού, το θεοειδές του ανθρώπου.
Αυτό το θεοειδές στον άνθρωπο κακοποιήθηκε με την εθελούσια αμαρτία εκείνου, με την σύμπραξη με τον διάβολο, μέσω της αμαρτίας και του θανάτου ως απόρροιας της παραβάσεως. Γι' αυτό και ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να ανακαινίσει την εφθαρμένη από την αμαρτία εικόνα Του. Γι' αυτό ενηνθρώπησε και έμεινε στον κόσμο των ανθρώπων ως Θεάνθρωπος, ως Εκκλησία, για να προσφέρει στην εικόνα του Θεού τον άνθρωπο όλα τα απαραίτητα μέσα ώστε αυτός ο παραμορφωμένος θεόμορφος άνθρωπος να μπορέσει μέσα στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας, με την βοήθεια των ιερών μυστηρίων και των αρετών, να ωριμάσει:«εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13). Αυτή είναι η Θεανθρώπινη ανθρωπολογία. Ο σκοπός του θεοειδούς όντος που λέγεται άνθρωπος είναι ένας: να γίνει σταδιακά τέλειος, όπως ο Θεός Πατήρ, να γίνει Θεός κατά χάριν, να επιτύχει την θέωση, την θεοποίηση, την Χριστοποίηση, την Τριαδοποίηση. Κατά τους Αγίους Πατέρες, «Θεός ενηνθρώπησε, ίνα ο άνθρωπος Θεός γένηται» (Μέγας Αθανάσιος).

Όμως, οι αποκαλούμενες "επιστημονικές" ανθρωπολογίες διόλου δεν αναγνωρίζουν το θεοειδές της ανθρώπινης υπάρξεως. Με αυτό, αρνούνται προκαταβολικά την Θεανθρώπινη εξέλιξη του ανθρωπίνου όντος.
Αν ο άνθρωπος δεν αποτελεί την εικόνα του Θεού, τότε ο Θεάνθρωπος και το Ευαγγέλιό Του αποτελούν κάτι το αφύσικο για έναν τέτοιον άνθρωπο, κάτι το μηχανικό και απραγματοποίητο. Τότε, ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ένα ρομπότ, που κατασκευάζει άλλα ρομπότ. Ο Θεάνθρωπος γίνεται ένας δυνάστης αφού θέλει από τον άνθρωπο, δια της βίας, να πλάσει ένα ον τέλειο, όπως ο Θεός. Στην ουσία μιλάμε για μία δικανική ουτοπία, μια αυταπάτη και ένα απραγματοποίητο "ιδανικό". Στο τέλος τέλος, πρόκειται για ένα μύθο, για μία αφήγηση.

Αν ο άνθρωπος λοιπόν, δεν είναι μια θειοειδής ύπαρξη, τότε και ο ίδιος ο Θεάνθρωπος είναι περιττός αφού οι επιστημονικές θεωρίες περί εξέλιξης δεν δέχονται ούτε την αμαρτία, αλλά ούτε και τον Σωτήρα της αμαρτίας. Στον επίγειο κόσμο της "εξέλιξης" τα πάντα είναι φυσικά και χώρος για αμαρτία δεν υπάρχει. Γι' αυτό και είναι κωμικό να γίνεται λόγος περί Σωτήρος και σωτηρίας από την αμαρτία. Σε τελική ανάλυση τα πάντα είναι φυσικά: η αμαρτία, το κακό και ο θάνατος. Γιατί, αν όλα στον άνθρωπο συμβαίνουν και δίδονται ως αποτέλεσμα της εξέλιξης, τότε δεν υπάρχει κάτι το οποίο χρειάζεται να σωθεί σε αυτόν αφού τίποτε αθάνατο και αμετάβλητο δεν έχει μέσα του παρά όλα του είναι γήινα και χοϊκά και σαν τέτοια είναι παροδικά, φθαρτά και νοητά.

Μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο της "εξέλιξης" δεν έχει θέση ούτε η Εκκλησία, η οποία είναι το σώμα του Θεανθρώπου Χριστού. Η θεολογία πάλι η οποία θεμελιώνει την ανθρωπολογία της επάνω στην "επιστημονική" θεωρία της εξέλιξης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια αυτοαναίρεση. Πρόκειται στην ουσία για θεολογία δίχως Θεό και ανθρωπολογία δίχως άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος δεν είναι η αθάνατη, αιώνια και Θεανθρώπινη εικόνα του Θεού, τότε όλες οι θεολογίες και όλες οι ανθρωπολογίες δεν είναι παρά μια ανόητη φάρσα, μια τραγική κωμωδία.
Η ορθόδοξη θεολογία και η σχέση, που έχουμε με τους Αγίους Πατέρες, είναι η οδός και ανάβαση μας προς την Θεανθρώπινη, την ορθόδοξη Παναλήθεια. Αυτό είναι κάτι, που θέλει ανάλυση, είναι για όσους ασχολούνται με τα ευαγγελικά ζητήματα επάνω στον πλανήτη. Όλα πάλι τα ευαγγελικά προβλήματα επικεντρώνονται ουσιαστικά στο πρόβλημα του ανθρώπου. Και όλα τα προβλήματα του ανθρώπου επικεντρώνονται σε ένα μόνο πρόβλημα, εκείνο του Θεανθρώπου. Μονάχα ο Θεάνθρωπος αποτελεί την λύση στο καθολικό αίνιγμα, που λέγεται άνθρωπος. Δίχως Θεάνθρωπο και έξω από τον Θεάνθρωπο, ο άνθρωπος πάντα συνειδητά ή όχι μεταλλάσσεται σε υπάνθρωπο, σε ομοίωμα ανθρώπου, σε υπεράνθρωπο, σε διαβολάνθρωπο. Απόδειξη και αποδείξεις για τούτο; Όλη η Ιστορία του ανθρωπίνου γένους.



http://lalio20.pblogs.gr/2009/05/ioysti ... yrgia.html

[Captain Yiannis]

«Σταθήτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κό­σμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλαι αι αθανασίαι, όλαι αι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι δι' εμέ κόλασις η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κολασιν όλα είναι ανα­ρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις και εις το ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος.
Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χρι­στού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χρι­στού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, - όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτύριον, σισύφειος βάσανος, κόλασις! Δεν θέλω ούτε την ζωήν, ούτε τον θάνατον άνευ Σού, Γλυκύτατε Κύριε!
Δεν θέλω ούτε την αλήθευαν, ούτε την δικαιοσύνην, ούτε τον παράδεισον, ούτε την αιωνιότητα. Όχι, όχι! Εσέ­να μόνον θέλω. Εσύ μόνο να είσαι εις όλα, εν πάσι και υ­περάνω όλων!....
Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δεν μου χρειάζε­ται, είναι μόνο μία κόλασις. Το ίδιον είναι κόλασις και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθόν, και η ευτυχία" και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλασις. Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνην άνευ του Χριστού, ούτε την αγάπην άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεόν άνευ του Χριστού.
Δεν τα θέλω όλα αυτά κατ' ούδένα τρόπον! Θα δεχθώ κάθε είδους θάνατον" ας με θανατώσετε με όποιον τρόπον θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστόν δεν θέλω τίποτε. Ούτε τον εαυτόν μου, ούτε και αυτόν τον ίδιον τον Θεόν, ούτε κάτι άλλο μεταξύ των δύο τούτων" δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέ­λω!»

Άρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς 1979

Πηγη

Ποιός μπορεί να μου δώσει μία εκλαικευμένη ερμηνία σε αυτό που έχω εντοπίση??
Και που βέβαια, δεν θα ξεφεύγει από το Σύμβολο της Πίστεως μας.

[dionysisgr]

Τι να σε κανουμε εναν σε εχουμε καπετανιε.

ο π.Ιουστινος αναφερεται στην μεσσιανικη ιδιοτητα του Θεανθρωπου. Πραγματι ο Χριστος ειναι η γεφυρα, η Οδος, η υποστατικη ενωση μεταξυ κτιστου και ακτιστου.

Πρακτικα αυτο σημαινει, για να σε αναπαυσω, οτι ανευ Χριστου, ο ανθρωπος, ΔΕΝ δυναται να ενωθει μετα του Θεου, με καμμια δυναμη.

Οχι απο αδυναμια του Θεου φυσικα, αλλα απο εκπτωση και μη αναστρεψιμη αδυναμια του ανθρωπου.

"Το απροσληπτον και αθεραπευτον" λεει ο μεγας Αθανασιος ο Αγιος Πατερας μας.

Εαν ο Χριστος δεν ειχε ενσαρκωθει, και περιπατησει εν τω μεσω ημων, δεν θα υπηρχε καμμια πρακτικη αξια και σωτηρια για τον ανθρωπο, οποτε ο Θεος θα παρεμενε μια ακαταληπτη πληρως υπερβατικη και απομακρη οντολογικη πραγματικοτητα και καμμια προοπτικη, οχι θεωσεως μονο,
αλλα ουτε και λυτρωσεως απο την φθορα και τον θανατο δεν θα υπηρχε.

Ο Χριστος ειναι η σοφια του Θεου και δυναμις, τα παντα εν πασι. Δεν υπαρχει για τον ανθρωπο Θεος, ανευ Χριστου. Αυτο τονιζει ο π.Ιουστινος.

Οχι γιατι ο Θεος δεν εξακολουθει εννοειται να υπαρχει μεσα την ασυλληπτη μακαριοτητα του,
αλλα γιατι σημειο ενωσης και επαφης, αρα και ψηλαφησης και δυνατοτητος ενωσεως μαζι Του απο εμας δεν υφισταται.

Και δικαια αναφωνει, οτι χωρις Χριστο, ο Θεος μας ειναι αχρηστος, λογω της αδυναμιας μας, να επανελθουμε σε Αυτον και να γινουμε αυτο για το οποιο μας προορισε.

Δηλαδη τι; Θεοι κατα χαριν. Γιαυτο και ο Θεος ειχε αποφασισει προ καταβολης κοσμου να ενανθρωπησει, ανεξαρτητα απο την αδαμιαια πτωση.

και ενα τελευταιο σε αντιδιαστολη, παρε παραδειγμα τον μονοπροσωπο και απομακρο, αλλα και ανικανο να υπαρξει χωρις τον κοσμο, θεο των μουσουλμανων. Δεν εχει καμμια οικονομια για τον ανθρωπο, δεν θεωνει, δεν σωζει, δεν Χριστοποιει γιατι δεν εχει, ουτε σκεφτηκε ποτε να ενανθρωπησει.

Ειναι ενα ειδωλο, μια αυτοπροβολη των παθων, και του δικτατορα θεου, μειγμα της διαστροφης της π.διαθηκης αλλα και της καινης, απο τις φαντασιωσεις ενος επιδοξου καμηλιερη, να γινει "προφητης".

Πιστη σε Θεο, χωρις Χριστο, δεν νοηματοδοτειται, δεν προσδοκα τιποτα, δεν εχει νοημα σε τελικη αναλυση.

Αυτα, με αγαπη καπετανιε, και σου ευχομαι, να κρατας παντοτε γερα το πηδαλιο της ψυχης σου, προς τον ευδιο λιμενα της σωτηριας σου, μεσα απο την αφηνιασμενη θαλασσα της συγχυσμενης και αντι-χριστολογικης εποχης μας.

[Captain Yiannis]

Τι να σε κανουμε εναν σε εχουμε καπετανιε.

ο π.Ιουστινος αναφερεται στην μεσσιανικη ιδιοτητα του Θεανθρωπου. Πραγματι ο Χριστος ειναι η γεφυρα, η Οδος, η υποστατικη ενωση μεταξυ κτιστου και ακτιστου.

Πρακτικα αυτο σημαινει, για να σε αναπαυσω, οτι ανευ Χριστου, ο ανθρωπος, ΔΕΝ δυναται να ενωθει μετα του Θεου, με καμμια δυναμη.

Οχι απο αδυναμια του Θεου φυσικα, αλλα απο εκπτωση και μη αναστρεψιμη αδυναμια του ανθρωπου.

"Το απροσληπτον και αθεραπευτον" λεει ο μεγας Αθανασιος ο Αγιος Πατερας μας.

Εαν ο Χριστος δεν ειχε ενσαρκωθει, και περιπατησει εν τω μεσω ημων, δεν θα υπηρχε καμμια πρακτικη αξια και σωτηρια για τον ανθρωπο, οποτε ο Θεος θα παρεμενε μια ακαταληπτη πληρως υπερβατικη και απομακρη οντολογικη πραγματικοτητα και καμμια προοπτικη, οχι θεωσεως μονο,
αλλα ουτε και λυτρωσεως απο την φθορα και τον θανατο δεν θα υπηρχε.

Ο Χριστος ειναι η σοφια του Θεου και δυναμις, τα παντα εν πασι. Δεν υπαρχει για τον ανθρωπο Θεος, ανευ Χριστου. Αυτο τονιζει ο π.Ιουστινος.

Οχι γιατι ο Θεος δεν εξακολουθει εννοειται να υπαρχει μεσα την ασυλληπτη μακαριοτητα του,
αλλα γιατι σημειο ενωσης και επαφης, αρα και ψηλαφησης και δυνατοτητος ενωσεως μαζι Του απο εμας δεν υφισταται.

Και δικαια αναφωνει, οτι χωρις Χριστο, ο Θεος μας ειναι αχρηστος, λογω της αδυναμιας μας, να επανελθουμε σε Αυτον και να γινουμε αυτο για το οποιο μας προορισε.

Δηλαδη τι; Θεοι κατα χαριν. Γιαυτο και ο Θεος ειχε αποφασισει προ καταβολης κοσμου να ενανθρωπησει, ανεξαρτητα απο την αδαμιαια πτωση.

και ενα τελευταιο σε αντιδιαστολη, παρε παραδειγμα τον μονοπροσωπο και απομακρο, αλλα και ανικανο να υπαρξει χωρις τον κοσμο, θεο των μουσουλμανων. Δεν εχει καμμια οικονομια για τον ανθρωπο, δεν θεωνει, δεν σωζει, δεν Χριστοποιει γιατι δεν εχει, ουτε σκεφτηκε ποτε να ενανθρωπησει.

Ειναι ενα ειδωλο, μια αυτοπροβολη των παθων, και του δικτατορα θεου, μειγμα της διαστροφης της π.διαθηκης αλλα και της καινης, απο τις φαντασιωσεις ενος επιδοξου καμηλιερη, να γινει "προφητης".

Πιστη σε Θεο, χωρις Χριστο, δεν νοηματοδοτειται, δεν προσδοκα τιποτα, δεν εχει νοημα σε τελικη αναλυση.

Αυτα, με αγαπη καπετανιε, και σου ευχομαι, να κρατας παντοτε γερα το πηδαλιο της ψυχης σου, προς τον ευδιο λιμενα της σωτηριας σου, μεσα απο την αφηνιασμενη θαλασσα της συγχυσμενης και αντι-χριστολογικης εποχης μας.

Όλα αυτά τα καταλαβαίνω και τα πιστεύω ακράδαντα , σε διαβεβαιώ Διονύση.
Πολύ απλά όμως , μου ακούγετε κάπως , όταν παρεμβαίνουμε και στην ουσία διαχωρίζουμε τον Άναρχο Πατέρα από τον Προ Πάντων των Αιώνων Γεννηθέντα Οι Οποίοι μαζί με το Πνεύμα το Άγιον , αποτελούν Τριάδα Ομοούσιον και ΑΧΩΡΙΣΤΟΝ.
Δόξα τω Θεώ όμως , αυτό μπορεί να γίνετε από άπειρο Θείο Έρωτα.
Δόξα τω Τριαδικώ Θεώ.

[dionysisgr]

Ενα λεπτο Καπετανιε, στασου.

Ο Υιος, ενανθρωπησε καποια στιγμη μεσα στην ιστορια. Κανει μια τομη και εισερχεται στο ανθρωπινο γιγνεσθαι. Ενταξει μεχρι εδω;

Οταν ενανθρωπησε ο Υιος, προσελαβε για παντα, αιωνια, ατελευτητα, την ανθρωπινη φυση, την οποια εχει πλεον ενωμενη στην Υποσταση Του, ως Θεανθρωπος.

Αυτο δεν σημαινει, οτι διαχωριζεται απο την Τριαδα, Καπετανιε, και ερχομαι με αυτο να σου ξεκαθαρισω τον λογισμο που εχεις, καθως λεμε και τους Χαιρετισμους της Θεοτοκου, οπως θα ξερεις:

"Όλος ην εν τοις κάτω,
καί των άνω ουδόλως,
απήν, ο απερίγραπτος Λόγος
συγκατάβασις γαρ θεϊκή,
ου μετάβασις δε τοπική γέγονε,
καί τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου,
ακουούσης ταύτα"

Λοιπον, δεν χωριστηκε ΠΟΤΕ ο Λογος απο τον Πατερα, αλλα παντοτε ηταν και ειναι ενωμενος μαζι Του, και ας περιπατησε, αναμεσα μας, τον καιρο εκεινο στην Ιουδαια.

Γιατι η θεοτης δεν χωριζεται, και ελλατωνεται ουτε αυξανεται, ουτε μεταβαινει τοπικα, η εχει καποιο απο τα ανθρωπινα ιδιωματα του χωρου και του χρονου. Ειναι παντου και παντα, μεσα σε ολα, και τιποτα απο ολα αυτα που διαπερνα και συνεχει και περικρατει και προνοει για την υπαρξη τους.

Οποτε οπως καταλαβαινεις, ο λογισμος σου θεολογικα, δεν στεκει, μην προβληματιζεσαι. Πηρε την φυση μας, για να την αποκαταστησει στο αρχετυπον καλλος, και ακομα περισσοτερο, να την κανει θεον κατα Χαριν.

Και εδω, οπως αναφεραμε και παραπανω, εξισταται και κραυγαζει ο π.Ιουστινος, ο οποιος ειναι απειρα ετη φωτος θεολογικα πιο καταρτισμενος απο εμας, τα πνευματικα σαλιγκαρακια, οτι:

Δεν θελω τον Θεο, ανευ Χριστου.. για τους λογους που εξηγησαμε παραπανω, θεωρω επαρκως.

Αλλα για τον διαχωρισμο, ουσιας, και λοιπα, μην εχεις απορια δεν υφισταται. Ολα λυμενα ειναι.

[Captain Yiannis]

Νάναι ευλογημένο Διονύση