Άσκηση και πλάνη

[gkou]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Η φοβερή πλάνη

Άσκηση και πλάνη

- Γέροντα, φοβάμαι την πλάνη.
- Καλά κάνεις. Όποιος φοβάται την πλάνη, δεν πλανιέται, γιατί προσέχει και λέει όλους τους λογισμούς του∙ δεν κρύβει τίποτε, κι έτσι βοηθιέται.
- Γέροντα, τι είναι η προδιάθεση πλάνης;
- Προδιάθεση είναι να έχεις την ιδέα ότι κάτι είσαι και να δείχνης στους άλλους ότι κάτι κάνεις. Να νομίζης ότι εσύ έφθασες σε πνευματικά μέτρα ,επειδή κάνεις λ.χ. κάποια άσκηση, ενώ οι άλλοι δεν έχουν ακόμη συλλάβει το νόημα της πνευματικής ζωής και να φέρεσαι υπερήφανα. Το να ζορίζη κανείς τον εαυτό του εγωιστικά στην άσκηση, για να φθάση στα μέτρα ενός Αγίου και να τον θαυμάζουν οι άλλοι, αυτό είναι αρχή πλάνης. Άλλο βία και άλλο ζόρισμα. Είχα πει σε κάποιον: «Πρόσεξε μην πλανηθής με την τακτική που ακολουθείς∙ δεν πας καλά». «Εγώ να πλανηθώ; μου λέει. Εγώ ούτε κρέας τρώω». Ούτε για εξομολόγηση πάει. Στην εικόνα λέει τις αμαρτίες του. «Ορθόδοξος είσαι εσύ ή Προτεστάντης; του λέω. Πού το βρήκες αυτό γραμμένο;» . «Γιατί, μου λέει, ο Χριστός δεν με ακούει;». Άκου εκεί κουβέντα!
- Γέροντα, βοηθάει η σωματική άσκηση στον αγώνα κατά των παθών;
- Αν χρησιμοποιήται γι’ αυτόν τον σκοπό, βοηθάει. Ταπεινώνεται το σώμα και υποτάσσεται η σάρκα στο πνεύμα. Η ξερή όμως άσκηση δημιουργεί ψευδαισθήσεις ,γιατί καλλιεργεί τα ψυχικά πάθη, φουσκώνει την υπερηφάνεια, αυξάνει την αυτοπεποίθηση και οδηγεί στην πλάνη. Βγάζει τότε κανείς συμπεράσματα για την πνευματική του πρόοδο από την ξερή άσκηση που κάνει. «Εγώ κάνω εκείνο κι εκείνο, ενώ ο τάδε χωλαίνει∙ έφθασα εκείνο τον Άγιο, πέρασα τον άλλον» και δώσ’ του νηστείες και αγρυπνίες. Πάνε όμως όλα χαμένα, γιατί δεν τα κάνει με σκοπό την εκκοπή των παθών, αλλά για να ικανοποιηθή εγωιστικά. Είχα γνωρίσει έναν μοναχό που έκανε άσκηση από υπερηφάνεια και του έλεγε ο λογισμός ότι είναι μεγάλος ασκητής. Είχε γίνει χάλια∙ δεν έτρωγε, δεν πλενόταν κιόλας και ήταν μεσ’ στην βρωμιά… Τα ρούχα του από την λέρα είχαν λειώσει. Τα πήρα να τα πλύνω , αλλά τι να πλύνης! Είχαν σαπίσει. Μια φορά μου λέει: «Τον Όσιο Ιωάννη τον Καλυβίτη τον ξεπέρασα». Βρε, του λέω, από την λέρα αγίασε ο Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης;». Μετά από λίγες μέρες που ξαναήρθε μου λέει: «Τον Όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη τον ξεπέρασα». «Δηλαδή πως τον ξεπέρασες;», τον ρωτάω. «Να, όλο το Άγιον Όρος, μου λέει, το γύρισα σβούρα». «Βρε, ο Όσιος Μάξιμος, του λέω, είχε εξαϋλωθή και πετούσε, δεν γυρνούσε σαν κι εσένα».
Άρχισε μετά να κάνη και μνήμη θανάτου και έλεγε με τον λογισμό του: «Τώρα είμαι στην κόλαση». Έπειτα από λίγο, τάχα για να ταπεινωθή, άρχισε να λέη: «τώρα είμαι ο διάβολος, σατανάς, και θα πάω να μαζέψω οπαδούς», οπότε έφθασε στην πλάνη.



Από το βιβλίο «Πνευματικός αγώνας»
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Γ΄
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ