Αρρώστιες και ατυχήματα από κατάρες

[aggelikiglafki]

Καλα δεν νομιζω να ειναι ετσι γιατι θα έπρεπε ολοι να ήμασταν με αρρωστειες και ατυχήματα... κανουμε κατι λαθος αγανακτει ο αλλος και μας καταριεται και αμεσως ο Θεος τρεχει να εκπληρώσει την καταρα... ας ειμαστε πιο σοβαροι και ας ανοιξουμε τα πατερικα βιβλια και οχι τα παϊσιακα....

Μια διευκρίνιση παρακαλώ τι εννοείτε λέγοντας παισιακά;

[ψυχουλα]

Για το δικό μας καλό θα πρεπει να επιζητουμε τον (γνήσια)καλό λόγο* των ανθρώπων
και ειδικά της μητέρας .
Οι νεοι παραλείπουν να ζητήσουν την ευχή των γονέων για τα σημαντικά θέματα της ζωής τους ,δεν θέλουν ούτε καν την γνώμη τους και μπορει να το εκλάβει και ως έπαρση ο Θεός .

Τιποτα δεν ειναι απολυτο, εξαρταται απο τι γονεις εχεις. Ο καθενας ΔΥΣΤΥΧΩΣ μπορει να γινει γονιος αυτο δε σημαινει οτι αξιζει και η γνωμη του. Και στις εντολες δεν υπαρχει μονο το τιμα τον πατερα σου και τη μητερα σου αλλα και το γονεις μην εξοργιζετε τα παιδια σας.

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου

Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να καταριόμαστε, γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι η κατάρα «πιάνει», όταν προέρχεται από κάποιον που αδικήθηκε. Ξεπλένει όμως αυτόν που τη δέχεται, τον καθαρίζει και τελικά τον σώζει. Αυτός όμως που δίνει την κατάρα θα τιμωρηθεί γι’ αυτό που έκανε.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
(σελ. 143-144)
Ένας άλλος ήρθε με κλάματα μια μέρα στο καλύβι:
-Πάτερ, με καταράστηκε η μάνα μου. Στο σπίτι έχουμε όλο αρρώστιες, στενοχώριες και η δουλειά μου δεν πάει καλά, μου είπε.
-Κι εσύ δεν θα ήσουν εντάξει, του λέω. Δεν μπορεί η μάνα σου να σε καταράστηκε άδικα.
-Ναι, μου λέει, ήμουν κι εγώ …
-Να πας να ζητήσεις συγχώρεση από τη μάνα σου.
-Θα πάω πάτερ μου λέει, δώσε μου την ευχή σου.
-Την ευχή μου την έχεις, του είπα, αλλά να πάρεις και την ευχή της μάνας σου.
-Δύσκολο να μου δώσει την ευχή της, μου λέει.
-Να πας κι αν δεν σου τη δώσει, να της πεις : Μου είπε ένας γέροντας πως κι εσύ θα παραδώσεις ψυχή. Πήγε και η μάνα του, του ευχήθηκε : «Παιδί μου, να έχεις την ευλογία του Αβραάμ».
Ήρθε μετά από λίγο καιρό στο Όρος με βυσσινάδες και λουκούμια. Ήταν γεμάτος χαρά. Τα παιδιά του ήταν καλά, η δουλειά του πήγαινε καλά. Συνέχεια βούρκωνε και έλεγε : «Δόξα τω Θεώ». Άλλαξε όλη η ζωή του και μιλούσε όλο πνευματικά. Πόσο μάλλον όταν κανείς έχει εξ αρχής σεβασμό προς τους γονείς! Πώς να μην έχει την ευλογία του Θεού;

[pepiixthis]

Της μανας πιανει το εχω ακουσει και εγω απο πατερες της Εκκλησιας και η δικες μας βεβαια εξαρταται την περιπτωση αλλα πρεπει να το κοψουμε αυτο,ειδικα το αι στο .. ευλογιες να δινουμε, βεβαια οταν ημουν μικρη ειχα πει μια κουβεντα και ετσι οπως εξελιχθηκαν τα πραγματα ηταν σαν να ειχε βγει η κουβεντα που ειχα πει και με βαρενε για χρονια,οταν ηρθε η πρωτη μου εξομολογηση και το ειχα πει στον πατερα που με εξομολογουσε μου ειχε πει,Ευτερπη η κουβεντα που ειπες δεν μετραει, ο Θεος αν ειναι να παρει καποιον τον παιρνει γιατι ηρθε η ωρα του και επειδη το εκρινε Αυτος ,οχι επειδη ειπες εσυ μια κουβεντα,το οτι μετανοεις ειναι σωστο και καλα κανεις αλλα εσυ δεν εχεις καμια ευθυνη,οποτε αδελφια μονο ευλογιες να δινετε ακομα και σε αυτους που σας εχουν κανει κατι κακο, αν τα καταφερεται θα ειστε πανευτυχεις

[thomas25]

Καλα δεν νομιζω να ειναι ετσι γιατι θα έπρεπε ολοι να ήμασταν με αρρωστειες και ατυχήματα... κανουμε κατι λαθος αγανακτει ο αλλος και μας καταριεται και αμεσως ο Θεος τρεχει να εκπληρώσει την καταρα... ας ειμαστε πιο σοβαροι και ας ανοιξουμε τα πατερικα βιβλια και οχι τα παϊσιακα....

Μια διευκρίνιση παρακαλώ τι εννοείτε λέγοντας παισιακά;

\


Ειναι καποιοι που το μονο που διαβαζουν ειναι τα βιβλια του μακαριστού γέροντα παϊσιου αδιαφορώντας παντελώς για την πατερική διδασκαλία. Αν η Εκκλησία τον ανακηρύξει αγιο τότε, ναι, τα κείμενα του θα προστεθούν και αυτά μαζι με τα αλλα πατερικα... εφοσον ομως δεν εχει γινει αυτο δεν μπορουμε ακομα να πουμε με 100% πως ολα αυτα που λεει ειναι και σωστα..

Γιαυτο και σημερα οι χριστιανοί ειναι σε τοσο σύγχυση γιατι η πατερική διδασκαλία εχει μείνει στα ράφια.....

[smarti]

Καλα δεν νομιζω να ειναι ετσι γιατι θα έπρεπε ολοι να ήμασταν με αρρωστειες και ατυχήματα... κανουμε κατι λαθος αγανακτει ο αλλος και μας καταριεται και αμεσως ο Θεος τρεχει να εκπληρώσει την καταρα... ας ειμαστε πιο σοβαροι και ας ανοιξουμε τα πατερικα βιβλια και οχι τα παϊσιακα....

Μια διευκρίνιση παρακαλώ τι εννοείτε λέγοντας παισιακά;

\


Ειναι καποιοι που το μονο που διαβαζουν ειναι τα βιβλια του μακαριστού γέροντα παϊσιου αδιαφορώντας παντελώς για την πατερική διδασκαλία. Αν η Εκκλησία τον ανακηρύξει αγιο τότε, ναι, τα κείμενα του θα προστεθούν και αυτά μαζι με τα αλλα πατερικα... εφοσον ομως δεν εχει γινει αυτο δεν μπορουμε ακομα να πουμε με 100% πως ολα αυτα που λεει ειναι και σωστα..

Γιαυτο και σημερα οι χριστιανοί ειναι σε τοσο σύγχυση γιατι η πατερική διδασκαλία εχει μείνει στα ράφια.....

Δεν νομίζω να αδιαφορεί κανείς για τα πατερικά βιβλία..όπως λες. Το ότι έχει βοηθήσει τόσο κόσμο ο γέροντας και αυτό να το πιστέψουμε όταν...... ανακηρυχθεί άγιος??????????
Δεν θέλω να σε πληγώσω με αυτά που γράφω..αλλά και εμένα και πολλούς άλλους νομίζω τους πληγώνεις με αυτά που γράφεις για τον γέροντα. Το να γράφεις έτσι απλά τι λέξη Παισιακά το θεωρώ κάπως υποτιμητικό για τον γέροντα ο οποίος το μόνο που έδινε ήταν αγάπη και βοήθεια και όσοι τον γνωρισαν από κοντά έχουν ωφεληθεί τόσο πολύ! Ακόμα και τα βιβλία του έχουν βοηθήσει πολλους ανθρωπους να βρουν το σωστο δρόμο.. Ειναι κριμα να αναφερεσαι με αυτόν τον τρόπο στον γέροντα και σε αυτά που έχει πει. Συμφωνώ απολύτως μαζί σου οτι πρεπει να διαβάζουμε πατερικά βιλία..αλλα και απο την άλλη δεν θα μπορούσα να μειώσω αυτά που έγραψε ο γέροντας..Συγχώρεσε με, δεν εχω σκοπο να σε πληγώσω..απλως κρατήθηκα μια , κρατήθηκα δυο και άρχισε να με στεναχωρεί αυτό που γράφεις και ο τροπος που το γράφεις για τον γέροντα.

[thomas25]

Φυσικά και έχει βοηθήσει κόσμο.. δεν είπα το αντίθετο! Απλα θελει προσοχη σε αυτα τα θεματα γιατι ακομα δεν εχει ανακηρυχθεί Αγιος απο την Εκκλησια και κάποια πράγματα που εχει πει μπορούν να παρεξηγηθούν!
Το παϊσιακα που ειπα δεν το ειπα με περιφρονηση ειναι μια λεξει ο πως λεμε "χρυσοστομικά":):)

[aggelikiglafki]

Aν είναι έτσι πάει καλώς γιατί όπως διαβαζότανε έδειχνε μια περιφρόνηση ας μουεπιτραπεί η έκφραση.Τι πάει να πει δεν έχει ανακυρηχτεί Άγιος.Άγιος είναι στις καρδιές όλων όσων τον γνωρίζουν από τα λόγια του τα έργα του,τις πράξεις του και πολύ περισσοτέρο όσων τον γνώρισαν από κοντά.Εγώ όταν διάβασα τις μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν χωρίς να ξέρω τίποτα για αυτόν μονολόγισα και είπα:Θεέ μου είναι δυνατόν τέτοια αγιότητα στις μέρες μας.Εγώ βέβαια είχα μαύρα μεσάνυχτα για όλους και για όλα.Και εκείνος έγινε για μένα φάρος ζωής.

[thomas25]

Στην συνείδηση του λαου μπορει να ειναι αγιος! Δεν υπαρχει προβλημα σε αυτο! Απλα πρεπει η Εκκλησια να βάλει την σφραγίδα της...

[thomas25]

ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ


«Ουκ απέστη ημών»

Ο Γέροντας δεν έπαυσε να βοηθά τους ανθρώπους και μετά την κοίμηση του. Οι άνθρωποι καταφεύγουν στον Γέροντα και ζητούν τις πρεσβείες του, επειδή πιστεύουν στην αγιότητά του. Ο τάφος του έγινε πανορθόδοξο προσκύνημα. Έχει πολλή ευλογία και χάρι. Συγκεντρώνει τους πονεμένους και παρηγορεί τους θλιμμένους. Θεραπεύονται ασθενείς και γίνονται πολλά θαύματα. Και το Κελλάκι του στο Άγιον Όρος έγινε επίσης προσκύνημα. Καθημερινά περνούν επισκέπτες που είχαν γνωρίσει τον Γέροντα και ευεργετήθηκαν, για να τον ευχαριστήσουν ή άλλοι για να δουν που ζούσε.
Τα θαυμαστά γεγονότα που κάνουν οι Άγιοι, εμφανίσεις και θεραπείες, τα βλέπουμε και στον Γέροντα και μετά την κοίμησή του. Ιδιαιτέρως θεραπεύει καρκινοπαθείς και δαιμονισμένους. Εμφανίζεται και σώζει πολλούς από τροχαία δυστυχήματα. Πολλοί ασθενείς τον είδαν μέσα στα Νοσοκομεία. Διάφορα προσωπικά του αντικείμενα θαυματουργούν και εκπέμπουν άρρητη ευωδία.
Είναι αμέτρητα τα μετά την κοίμηση θαύματα του Γέροντα και συνεχώς γίνονται και νέα. «Δια του λόγου το αληθές» σημειώνονται στην συνέχεια επιλεκτικά ελάχιστα, επιβεβαιωμένα και μαρτυρημένα από αυτόπτες μάρτυρες.

_____ Ευωδία
Το χάρισμα της ευωδίας και μετά την κοίμηση του Γέροντα δεν εξαφανίστηκε. Πολλοί αισθάνονται ευωδία, όταν προσκυνούν τον τάφο του, όταν επισκέπτωνται το Κελλί του στο Άγιον Όρος, ή άλλοι αισθάνονται ευωδία εξερχόμενη από προσωπικά αντικείμενα ή ρούχα του.
Όπως μαρτυρούν οι πατέρες που διαδέχθηκαν τον Γέροντα στο Κελλί του, «τον πρώτο καιρό μετά την κοίμησή του σχεδόν όλοι οι επισκεπτόμενοι το Κελλί αισθάνονταν αυτή την ξεχωριστή ευωδία.
Μαρτυρεί ο π. Α. Κ. : «Τήν χρονιά που εκοιμήθη ο Γέροντας έγινε Λειτουργία την ημέρα που εώρταζε το Κελλί του. Αισθάνθηκα κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας ισχυρή ευωδία, η οποία με συνώδευσε μέχρι το Κουτλουμούσι και έπειτα χάθηκε».

_____ Διάσωση παιδιού
Ο π. Χρήστος Τσάνταλης από τη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης και εφημέριος Κερασιάς, με εννέα παιδιά, καταθέτει: «Μερικά από τα παιδιά μου έπαιζαν στην ταράτσα του σπιτιού και κάποια στιγμή άρχισαν να πηδούν τον φωταγωγό. Ένα αγοράκι μου έξι ετών, που ακόμη δεν μιλάει καλά, θέλησε και αυτό να πηδήξη. Βρέθηκε στο κενό και σαν βολίδα έφυγε προς τα κάτω. Έπεσε από τον τρίτο όροφο. Ήλθαν τα παιδιά τρομαγμένα και μου το είπαν. Έτρεξα με χτυποκάρδι στο βάθος του φωταγωγού, για να περιμαζέψω το μικρό. Έμεινα έκπληκτος όταν το είδα να έρχεται προς το μέρος μου κατακίτρινο από τον φόβο. Το πήγα στο Νοσοκομείο. Οι γιατροί το εξέτασαν και είπαν ότι δεν έχει τίποτε, ούτε το παραμικρό τραύμα.
»Καταλάβαμε ότι πρόκειται περί θαύματος, και σκέφθηκα πως η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας της Νέας Μηχανιώνας έσωσε το παιδί. Το πήγα στην εικόνα της και το ρώτησα: «Αυτή σε φύλαξε;». Αυτό απάντησε «όχι». Με ωδήγησε στην φωτογραφία του π. Παϊσίου και μου τον έδειξε με το δάκτυλο (ότι δηλαδή αυτός με κράτησε)».



_____ Επεμβάσεις σε τροχαία
Ο κ. Στ. από την Καλαμάτα, κάτοικος Αθηνών, ταξίδευε με το αυτοκίνητό του προς τα Ιωάννινα. Καθ οδόν έπεσε θύμα ισχυρής μετωπικής συγκρούσεως, κατά την οποία το αυτοκίνητό του κυριολεκτικά διαλύθηκε και ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. Μεταφέρθηκε αναίσθητος στο Νοσοκομείο και μπήκε στην εντατική.
Ενώ ευρίσκετο στην κατάσταση αυτή, είδε μία φωτεινή νεφέλη και στο μέσον έναν ηλικιωμένο μοναχό. Παρ ότι δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία, επειδή εκείνες τις ημέρες είχε ακούσει από γνωστό του για κάποιον χαρισματούχο γέροντα Παίσιο, μέσα στην έκπληξή του ρώτησε αυθόρμητα τον άγνωστο μοναχό:
– Είσαι ο γέροντας Παίσιος;
Ο Γέροντας δεν απάντησε. Χαμογέλασε, τον χάιδεψε ελαφρά στο κεφάλι και του είπε:
– Μη φοβάσαι˙ θα γίνεις καλά!
Ο Στ. συνήλθε. Αν και σαστισμένος από το παράδοξο του πράγματος, και παρόλο που αγνοούσε τον θαυμαστό επισκέπτη του, πίστεψε στην διαβεβαίωσή του. Τήν διηγήθηκε μάλιστα με έντονο ύφος και στους γιατρούς. Και αυτοί έκπληκτοι διαπιστώνοντας την ανθρωπίνως ανεξήγητη βελτίωσή του, ωμολόγησαν:
– Όντως πρόκειται για θαύμα!
Αφού βγήκε από το Νοσοκομείο, στον δρόμο περνώντας μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο έκπληκτος αντίκρυσε στην βιτρίνα τον σωτήρα του. Ανεγνώρισε την μορφή του στο εξώφυλλο ενός βιβλίου. Έτσι ανεκάλυψε τον ευεργέτη του και γεμάτος ευγνωμοσύνη το αγόρασε και το διάβασε.
Συγκινημένος ήλθε να προσκυνήση στην «Παναγούδα» (Ιανουάριος 1998), όπου και διηγήθηκε τα ανωτέρω. Εκτός του ότι τον διέσωσε από βέβαιο σωμα64
τικό θάνατο, η επέμβαση του Γέροντα άλλαξε και ριζικά την ζωή του. Ανεζήτησε πνευματικό και εξωμολογήθηκε. Σταμάτησε την κοσμική ζωή παρά τις έντονες πιέσεις των συγγενών. «Μού είναι αδύνατο να συνεχίσω τα ίδια˙ στον νού μου έρχεται συνέχεια το χαμογελαστό φωτεινό πρόσωπο του Γέροντα», έλεγε με δάκρυα στα μάτια.

Διήγηση ευλαβούς εγγάμου Ιερέως που σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη. «Προ καιρού ήρθε ένας νέος και μου είπε: «Πάτερ, εγώ χθές έπρεπε να είχα πεθάνει, αλλά ο Θεός με έσωσε. Καθώς έτρεχα με μεγάλη ταχύτητα χτύπησα με την μοτοσυκλέττα μου επάνω σε ένα αυτοκίνητο και πετάχθηκα μακρυά. Τήν στιγμη εκείνη είδα έναν παππούλη να με πιάνη γερά από το δεξί χέρι και έτσι δεν έπαθα τίποτε».
»Εγώ (ο ιερεύς) του έδειξα μερικές εικόνες Αγίων και φωτογραφίες συγχρόνων Γερόντων. Μόλις είδε τον γέροντα Παίσιο, φώναξε συγκινημένος: «Αυτός ήταν».
»Ύστερα από λίγες ημέρες ξαναήρθε και μου ανέφερε ότι εκ των υστέρων ανεκάλυψε στο τσεπάκι του μπουφάν του, στον δεξιό βραχίονα (ακριβώς εκεί που τον έπιασε ο Γέροντας), δύο μικρές εικονίτσες, μια του Χριστού και μια του γέροντος Παϊσίου που τις είχε βάλει η μητέρα του κρυφά».

_____ Πνευματικές νεκραναστάσεις
Τα περισσότερα αλλά και μεγαλύτερα θαύματα του Γέροντα είναι τα ηθικά θαύματα. Πολλοί άνθρωποι αδιάφοροι θρησκευτικά, άθεοι εκ πεποιθήσεως, χωρίς ηθικούς φραγμούς, είτε μετά από κάποια μεταθανάτια εμφάνισή του, είτε συχνότερα από την ανάγνωση κάποιου βιβλίου του αναστήθηκαν πνευματικά, εισήλθαν με ζήλο στην Εκκλησία και κάποιοι και στο μοναχικό στάδιο.
Νέος ζούσε στην άγνοια και στην αμαρτία. Όχι τυχαία έπεσαν στα χέρια του οι Επιστολές του Γέροντα, και κυριολεκτικά συγκλονίστηκε. Άλλαξε η ζωή του και επιθυμεί τον μοναχικό βίο.
«Εγώ πριν έξι χρόνια», ομολογεί ένας νέος από τους πολλούς, «ήμουν αναρχικός. Φορούσα σκουλαρίκια και έπαιρνα ναρκωτικά. Κάποιος από την παρέα μου είχε ένα βιβλίο του π. Παϊσίου και μου το έδωσε. Από περιέργεια το ξεφύλλισα, μου κίνησε το ενδιαφέρον και το τελείωσα μέσα σε μια νύχτα. Από τότε άλλαξε η ζωή μου».

_____ Το κασκόλ του εξαφανίζει όγκο
Μαρτυρία Φιλίτσας. . . από τον Βόλο:
«Βρέθηκα στην δύσκολη θέση να μην μπορώ να βοηθήσω και να ηρεμήσω, την απελπισμένη αδερφή μου, μετά από την ένδειξη όγκου στην μαστογραφία που έκανε.
»Μέ σεβασμό ζήτησα από αγαπητή μου φίλη την πολύτιμη κληρονομιά της, το κασκόλ του σεβαστού γέροντος Παϊσίου. Κρατώντας το σφιχτά στην αγκαλιά μου, με χέρια τρεμάμενα, με έντονο χτυποκάρδι, έτρεξα και το εναπόθεσα στην αγκαλιά της πασχούσης. Εκείνη με δάκρυα στα μάτια πήγε στο εικόνισμα και προσευχήθηκε. Της ευχήθηκα περαστικά, και το επέστρεψα αμέσως στην φίλη μου.
»Μετά από 45 μέρες η άρρωστη επανέλαβε την μαστογραφία. Το θαύμα είχε γίνει. Η μαστογραφία ήταν πεντακάθαρη. Ο όγκος είχε εξαφανιστή. Μεγάλη η χάρι του γέροντος Παϊσίου».

_____ Θεραπεία δαιμονισμένης
Ένα πρωινό του Δεκεμβρίου του έτους 1996 στην έκθεση της Μονής στην Σουρωτή βρίσκονταν εκεί η υπεύθυνη αδελφή, ένα ανδρόγυνο με το μικρό τους κοριτσάκι και τον πατέρα τους, δύο μεσόκοπες γυναίκες και ένας νεαρός άνδρας. Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή κραυγή. Μιά από τις μεσόκοπες γυναίκες, αρκετά εύσωμη, σωριάστηκε στο πάτωμα και άρχισε να χτυπιέται και να ωρύεται άγρια. Κουνούσε το κεφάλι γρήγορα πέρα-δώθε. Το θέαμα ήταν πολύ άσχημο. Η γυναίκα με το παιδάκι βγήκαν έξω, ενώ οι άλλοι πλησίασαν να την βοηθήσουν. Η γυναίκα μούγκριζε, αγκομαχούσε και έλεγε με μια άγρια, απειλητική, ανδρική φωνή: «Θα σάς κανονίσω ρε εγώ που δεν πιστεύετε, θα σάς δείξω εγώ. . . να, τώρα ακόμα λίγο και θα σάς βάλω όλους στο χέρι με το 666. . . θα με προσκυνάτε όλοι. . . χαμένοι, ηλίθιοι. . . » και άλλες βρισιές.
Έπειτα άρχισε να τσιρίζη και έδειχνε φοβισμένη. «Παίσιε, με καίς, με καίς, θέλεις να με στείλης πίσω στα τάρταρα. . . Και αυτή η χαμένη όλο σε μοναστήρια με φέρνει. . . τι την βοηθάς; Με καίς, με καίς», και στρίγγλιζε δυνατώτερα. Χτυπιόταν τόσο δυνατά, που υπήρχε φόβος να σπάση το κεφάλι της. Ήταν φανερό ότι την πείραζε ο δαίμονας.
«Α. . . αααά, φώναζε πάλι. . . Να, ήρθε και η Μαρία τώρα. . . με καίς Παίσιε», είπε με μια δυνατή φωνή και έμεινε ακίνητη σαν να λιποθύμησε.
Πλησίασαν διστακτικά οι παριστάμενοι για να την βοηθήσουν, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν να την σκεπάζουν με τα ρούχα της. Αφού την τακτοποίησαν, την σήκωσαν από το πάτωμα. Είχε ανοίξει τα μάτια της και έκλαιγε ήρεμα και βουβά. Μιά ευχαριστία ξεχύθηκε από τα βάθη της καρδιάς της.
«Σ ευχαριστώ, Γέροντα. . . Σε ευχαριστώ, Θεέ μου», έλεγε και ξανάλεγε με πολλή ευγνωμοσύνη. Σηκώθηκε, πήγε μπροστά σε μια εικόνα του Χριστού και της Παναγίας και αναλύθηκε σε δυνατούς λυγμούς: «Θεέ μου. . . Θεέ μου. Πως με καταδέχθηκες την ανάξια. . . Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, σε ευχαριστώ, Γέροντα. . . Δεν άξιζα, Θεέ μου, τέτοια βοήθεια».
Η όλη σκηνή ήταν πολύ συγκινητική. Ύστερα χαιρέτησαν με ευγνωμοσύνη την αδελφή και έφυγαν.
Η γυναίκα αυτή είχε δαιμόνιο. Φεύγοντας ανέφερε ότι το προηγούμενο βράδυ είδε στον ύπνο της τον γέροντα Παίσιο που της είπε: «Έλα στον τάφο μου και θα σε κάνω καλά». Ήρθε στο Μοναστήρι, ρώτησε που είναι ο τάφος του Γέροντα, προσκύνησε τον τάφο και ύστερα ήρθαν στην έκθεση, όπου συνέβησαν τα παραπάνω.

____ Παρέχει ανάβλεψη
Μαρτυρία Ρωσσίδος, κυρίας Λαρίσας Νικολάεβνα Μάσλοβα, ιατρού, από την Μόσχα: «Έπαθα δυστύχημα με αποτέλεσμα το αριστερό μου μάτι να χάση τελείως το φως του. Με έφεραν στο πρώτο Γενικό Νοσοκομείο της Μόσχας. Οι θάλαμοι ήταν γεμάτοι, γι αυτό με έβαλαν στον διάδρομο. Τη νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου. Έκανα προσευχή και στενοχωριόμουν πολύ. Προς το πρωί, ενώ ήμουν σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ήρθε ο μπάτουσκα Παίσιος, τον είδα μπροστά μου ολοφάνερα και τον αναγνώρισα, γιατί είχα διαβάσει ένα βιβλίο σχετικό με την ζωή του. Μού σκέπασε το κεφάλι με μια πετσετούλα και εξαφανίστηκε. Την ίδια στιγμή κατάλαβα ότι βλέπει το τυφλό μάτι μου. Οι γιατροί δεν χρειάσθηκε να κάνουν τίποτε. Νοσηλεύτηκα στην παραπάνω κλινική από 4 μέχρι 11 Φεβρουαρίου του έτους 2002. Ο αριθμός του ιστορικού της ασθενείας μου είναι 31171.
»Ευχαριστώ τον Θεό για το έλεός Του σε μένα και τον μπάτουσκα Παίσιο για την βοήθειά του».